" Wonderboom "

De Portulacaria Afra staat momenteel heel erg in de belangstelling. De Latijnse naam zegt de meeste mensen waarschijnlijk niets, maar wie ooit in Zuid-Afrika was, kent wellicht deze plant. Zéker, wie ooit in een wildpark was waar olifanten verbleven. De plant is beter bekend onder de naam "Spekboom", maar ook "Olifantskos" (Elephant's food) en "Wonderboom". In onze tuin staan er 68  van deze spekbomen. Om meer te weten over deze populaire plant googelde ik op "wonderboom" en kreeg een groot aantal "hits". Een heel bos van "wonderbomen", zo gezegd.

                                                                                 

Als eerste hit vond ik informatie over Wonderboom Airport, een vliegveld, dat in 1937 bij Pretoria startte met een piloten-opleiding voor kleine oorlogsvliegtuigen. In 1945 was de oorlog voorbij en ontstond er op Wonderboom Airport ook burgerluchtvaart. Maar dit was niet de Wonderboom, die ik zocht. Mijn tweede hit betrof wél een boom - een hele grote zelfs - maar nu ging het over een 1000 jarige vijgenboom in Pretoria. 

Deze monumentale reus is 25 meter hoog, heeft een kruin van 55 meter en een hoofdstam, die 5,5 meter in doorsnee is. Daarnaast heeft hij ook nog 13 andere stammen. Indrukwekkend, maar nog steeds niet de wonderboom, die ik zocht. De derde hit was de juiste: De Spekboom, alias Portulacaria Afra, alias Olifantskos, alias Wonderboom. 

In deze tijd waar dagelijks gesproken en geschreven wordt over opwarming van de aarde en Co2-uitstoot, blijkt de spekboom een steentje (zeg maar gerust: een steen) bij te dragen aan de vermindering van Kooldioxide Co2. Deze zeer sterke, gemakkelijk groeiende en weinig water vragende succulent is altijd groen en bloeit fraai rose. Belangrijker is echter dat hij tot wel 4 ton kooldioxide per jaar uit de lucht opneemt en omzet in zuurstof. De huidmondjes gaan overdag open en koolzuurgas wordt opgenomen. 's Nachts sluiten de huidmondjes en worden de zuren afgebroken. Het vocht, dat vrij komt, wordt in de plant opgeborgen voor droge tijden. De plant kan vrij staan, maar ook gemakkelijk als heg geknipt worden. Een olifant is er dol op en eet tot wel 200 kg per dag van deze bijzondere plant. Zuid-Afrika loopt bepaald niet voorop wat betreft milieu-aanpak: 330 dagen zon per jaar, maar weinig solar. Dagelijks wind, maar nauwelijks windenergie en nog steeds steenkool en olie als energieleveranciers. Gelukkig hebben we wel de inheemse spekboom, die met recht de naam wonderboom draagt !

Ik heb het even gecheckt. Al zeventien keer schreef ik over onze ervaringen met het Departement van Binnenlandse Zaken ofwel: Home Affairs. Nu, dit wordt de achttiende keer en het zal beslist nog niet de laatste keer zijn. Ging het de vorige keer over het in orde krijgen van mijn motorpapieren. Onze laatste ervaring vond vorige en deze week plaats. Nu betrof het mijn aanvraag van een ID, een Identification Document. Nodig heb ik dat niet persé, want ik heb natuurlijk  mijn Nederlandse paspoort, maar het maakt het dagelijks leven hier wel wat gemakkelijker. Met een ID kan ik bijvoorbeeld bij mijn bank een creditcard krijgen en hoef ik ook geen bankkosten meer te betalen. Ook krijg je fikse kortingen bij bezoek van wildparken. Kortom: prettig om een ID te hebben. Mijn eerste aanvraag van een ID deed ik twee jaar geleden. Een maand geleden kwam Sanja er - na veelvuldig bellen - achter, dat mijn "aansoek" zonder opgave van reden, afgewezen was. Twee weken geleden reden we daarom maar weer naar Paarl om een tweede aanvraag in te dienen. Alles leek goed te gaan tót er vorige week een email kwam, dat er op mijn Permanente verblijfsvergunning een "Verificatie-stempel" ontbrak. (Die dien je te krijgen als de verblijfsvergunning gecontroleerd is op echtheid). Na een bezoek aan Home Affairs in Worcester én dezelfde instantie in Robertson én telefonisch contact met Home Affairs Pretoria, kregen we vanmorgen in bij Home Affairs Robertson te horen, dat we die verificatie-stempel moeten gaan halen in....Paarl. Je moet een lange adem hebben als je iets gedaan wilt hebben van Home Affairs !

Afrikaans woordenboek:

amptenaredom  =  ambtenarij  

"Hoop doet leven"

Vrijdag was hier de "State of the Union", de beleidsverklaring van de regering, uitgesproken door de president Ramaphosa. Maandenlang werd er al gespeculeerd over de veranderingen, die de nieuwe Eerste Minister samen met zijn nieuwe regering zou gaan aankondigen. Hoe lost de regering de energiecrisis op? Wordt er nu eindelijk een einde gemaakt aan de corruptie en zelfverrijking? Hoe wordt de werkeloosheid verminderd? Hoe gaat het verder met de zo goed als failliete luchtvaartmaatschappij SAL en met energieleverancier Eskom? Ramaphosa is van goede wil, maar binnen zijn partij ANC zijn duidelijk twee stromingen. De vernieuwers o.l.v. Ramaphosa, maar er is ook nog altijd de machtige stroming van de Zuma-volgers, die niets liever willen dan een terugkeer naar de (eigen) zakkenvultijd, die Zuid-Afrika aan de rand van de afgrond heeft gebracht. Voert Ramaphosa zijn in wezen goede voornemens niet of halfslachtig uit, dan verandert er niets. Treedt hij krachtdadig op, dan is er een grote kans, dat hij uit zijn functie gezet wordt. Hoe het verder gaat? We weten het (nog) niet, maar: Hoop doet leven ! 

Vorige week was er nog meer "Hoop". Regelmatig ga ik er met een collega-motorrijder op uit om een interessante wandelroute te zoeken. Als training voor de langeafstands-wandeling zoek ik zo een route van ongeveer 10 km of iets meer. Maar op vrijdag lopen we met een vijftal Hollanders een wat kortere route van ongeveer 5 km. Indien mogelijk is de korte vrijdagwandeling een ingekort deel van de lange wandeling. Zo ontdekten we woensdag motor rijdend  De Hoop, een buitengebied van Robertson. Op donderdag liep ik dezelfde route van 10 km als training en vrijdag was er dan de korte 5 km tocht met ons lopersgroepje. Drie keer ongeveer dezelfde tocht werd tóch niet saai, want het gebied is werkelijk prachtig. Druiven en vruchtbomen in de dalen en op de lagere hellingen en op de achtergrond hoge, indrukwekkende bergen. Het gebied is zó mooi, dat ik de verzuchting slaakte: "Hier zou ik graag willen wonen!"
                                   









Nu weet ik zeker, dat het ijdele hoop is dat dat zal gaan gebeuren, want Sanja gaat beslist niet mee naar zo'n afgelegen gebied. Heel bijzonder vind ik, dat euthanasie, die in Nederland maar moeizaam geregeld kan worden, in "De Hoop" eenvoudig en doeltreffend geregeld lijkt te zijn !
                                       

We hebben regelmatig concerten in Montagu, maar ons dorp is te klein om grote massa's publiek te trekken. De werkelijk grote artiesten van naam zijn daardoor niet betaalbaar, maar dat neemt niet weg, dat er vaak meer dan uitstekende artiesten optreden. Zaterdag was er weer zo'n formidabel concert. Deze keer van "Male Voices in Concert".

Drie jonge, zwarte, klassiek geschoolde zangers nog studerend aan de SA University for Music in Kaapstad: Lulama Mgceleza (tenor), Sakhiwe Mkosana (bariton) en Reuben Mbonambi (bas). Hun namen zijn voor mij onuitspreekbaar, maar ze zongen als het ware het dak af van het voormalig kerkje aan de Langstraat. Zij bezorgden de talrijke toehoorders kippenvel-momenten. Dit zijn regelrechte toppers in wording en ze leverden - samen met begeleidend pianiste Tertia Visser - alle aanwezigen een fantastisch concert. Vanzelfsprekend vroeg het dankbare publiek om een toegift en na enig overleg van de drie zangers kozen zij voor het bekende "You never walk alone". Enthousiast zongen zij het eerste couplet om daarna stil te vallen. Ze kenden de rest van de tekst niet, waarop de begeleidster het eerder gespeelde "Funiculi-Funicula" herhaalde. Hun jeugdige onervarenheid deed geenszins afbreuk aan hun prima optreden !

Afrikaans woordenboek:

rugsak-staproute  =  toeristische wandelroute

" Indlovu Gin "

"Indlovu" betekent in meerdere (van de 11) Zuid-Afrikaanse talen "olifant" en het echtpaar Les en Paula Ansley, beiden van beroep wetenschapper, kozen deze naam voor de door hen geproduceerde Indlovu Gin ofwel jenever. Eén van de bestanddelen is - geloof het of niet - olifantenpoep. Les en Paula leerden, dat het plantaardig voedsel, dat door de dikhuiden gegeten wordt, slechts voor 30 % verteerd wordt in het spijsverteringsstelsel  van de olifant. De 70 % die dus nog in de drol  zit, zit boordevol geur- en smaakstoffen en die geven de jenever de specifieke Indlovu-smaak. Natuurlijk wordt de mest bewerkt, meerdere keren gespoeld en gedroogd, waarna het behandelde product in de drank trekt en daarna gebotteld wordt. Op het etiket komen de GPS-coördinaten van de vindplaats van de drol.

Vijf zakken poep zijn voldoende om 3.000 flessen gin te produceren. Vooral toeristen zijn de afnemers van deze drank en nemen de flessen mee naar huis om zelf te drinken of cadeau te doen aan niets vermoedende "slachtoffers". Mijn vader dronk lang geleden elke avond een glaasje jonge jenever en stiekem heb ik wel eens een slokje geprobeerd, maar verder is het bij mij nooit gekomen. Ik ben er honderd procent zeker van, dat dit product nooit mijn favoriete drank zal worden !

Door te verkondigen, dat overbevolking het grootste probleem van de toekomst is, vertel ik iets wat "iedereen" ook al wel weet. Wie gaat al die monden voorzien van eten? Waar moeten al die mensen een goed onderdak vinden? Wie zorgt er voor voldoende werk? Krijgt Yuval Noah Harari gelijk door te stellen, dat er miljarden "nutteloze mensen voor de gemeenschap" zullen zijn? Die Burger publiceerde eind januari een artikel met een statistiek aan dit wereldwijde probleem.

Omstreeks 1950 was de toename van de bevolking het grootst in China, Indië, de Verenigde Staten en Europa. In 2020 is de top-drie hetzelfde, maar is Europa volledig uit de top-tien verdwenen en o.a. voorbij gestreefd door Indonesië, Brazilië en Nigeria( nu 206 miljoen inwoners). De voorspelling voor het jaar 2100 is, dat in de top-tien zeven Afrikaanse landen verschenen zijn met Nigeria (733 miljoen inwoners) op de derde plaats na China en India. Deze laatste twee landen hebben dan overigens al een krimpende bevolking. Zuid-Afrika heeft momenteel ongeveer 60 miljoen inwoners en dat aantal groeit elk jaar met ruim een miljoen nieuwe mensen. Vergeleken met de sterkst groeiende landen valt dat nog wel mee, maar de realiteit is wél, dat momenteel al 50 % van de jonge mensen hier werkeloos is met geen vooruitzichten, dat dat gaat veranderen. Een wetenschapper stelde enige tijd geleden in het TV-programma "De Wereld draait door", dat er twee niet gewenste, maar wel afdoende "oplossingen" zijn om het probleem van de overbevolking uit de wereld te krijgen: Een met kernwapens uitgevoerde wereldoorlog of een wereldwijde epidemie, die nog veel groter moet zijn dan de Spaanse Griep die omstreeks 1900 geschat tussen de 50 en 100 miljoen slachtoffers maakte en daarmee de wereldbevolking halveerde !

Tenslotte:
Begin september 2019 kocht ik een nieuwe motor en de wettelijke verplichting is hier in Zuid-Afrika, dat binnen 21 dagen alle papierwerk afgehandeld dient te zijn. Tenaamstelling, veiligheidskeuring en betaling van wegenbelasting zijn de zaken die ik op tijd geregeld moest hebben. Niets bijzonders dus. Een fluitje van een Randcent.
Nou, nee. Het liep toch enigszins anders. In Montagu kon men mij niet helpen en stuurde men mij naar Ashton. Pas in november kwam daar mijn motor op mijn naam. In december volgde - ook weer in Ashton - de veiligheidskeuring (nota bene van een gloednieuwe motor). Die keuring omvatte slechts de controle van de verlichting, knipperlichten en - heel belangrijk - de claxon. Daarna nog even de wegenbelasting betalen en klaar was Leo. Dacht hij, maar bij Home Affairs in Worcester (hadden we met dit Departement niet eerder enige problemen ??) hadden ze na 5 weken mijn paspoort nog niet gecontroleerd op echtheid. Uiteindelijk bleek een vriendelijke en attente medewerkster van het Verkeerscentrum in Robertson wél in staat om me correct en snel te helpen. Het is gelukt. Op donderdag 6 februari waren alle formaliteiten geregeld na maar liefst 153 dagen. Tussen twee haakjes: Home Affairs kreeg - jaar na jaar - ook in 2019 de beoordeling van Best functionerend Departement van Zuid-Afrika ! Met wat jullie hier nu van denken, ben ik het helemaal eens !

Afrikaans woordenboek:

Ek stem saam  =  Ik ben het er mee eens

Twee keer monnikenwerk !

Naast de lange-afstandstraining loop ik samen met bevriende Nederlanders elke vrijdagochtend gedurende twee uur een tocht. Dat gebeurde bijna altijd in Montagu of directe omgeving. We hebben nu wel ongeveer alle routes één of zelfs meerdere keren gelopen. Tijd om onze horizon te verbreden. Zo reden we vrijdag eerst met de auto's naar Keurkloof, een buitengebied van Robertson. De auto's werden veiligheidshalve geparkeerd bij een mij bekend kerkje met de fraaie naam van: "Die Ortodokse Kapel van die Heilige Maria, die Egiptenaar". Samen met Sanja en haar ouders was ik hier al eerder en we hadden destijds kennis gemaakt met Vader Zacharias. Ook deze keer heette hij ons welkom en nam ook nu weer alle tijd om ons rond te leiden en te vertellen over het ontstaan van dit bijzondere kerkje. Ik ben een groot liefhebber van Slavisch-Orthodoxe kerkmuziek en Vader Zacharias maakte me heel blij met een nieuwe CD met deze muziek, gezongen door de Oikos-zangers en opgenomen in deze kerk. 

Omdat onze gastheer wel merkte, dat wij serieus geïnteresseerden waren, kregen we de uitnodiging om een keer een dienst te komen bijwonen. Een uitnodiging, die we beslist - en dat menen we serieus - gaan aannemen. Door dit onverwacht oponthoud moest onze wandeling van 2 uur ingekort worden tot 5 kwartier. Niemand, die dat een probleem vond, want het kerkbezoek was interessant en de wandeling ging daarna door een erg fraaie omgeving.  Keurkloof is een prachtig buitengebied met ook nog eens een bijzonder kerkje !

Het bleef die week niet bij het monnikenwerk (letterlijk) van vader Zacharias. Na het heengaan van onze Djoeke wilden we graag een aandenken hebben aan onze lieve hond. Sanja herinnerde zich, dat er bij familie in Nuenen op het toilet een geborduurde afbeelding van het ouderlijk huis in Geldrop hing en zij opperde het idee om aan de hand van een foto van Djoeke een borduurpakket te bestellen. Bestellen is één, maar borduren is iets anders en Sanja heeft het geduld niet om dit monnikenwerk (figuurlijk) zelf uit te voeren. Gelukkig werd een Nederlandse vriendin hier in Montagu bereid gevonden om dit tijdrovende werk uit te voeren. Sanja had het gedetailleerde patroon gedownload en geprint. Totaal waren dat maar liefst 28 A4-tjes en er dienden 47 kleuren borduurgaren in verwerkt worden. Dat bleek heel moeilijk uit te voeren en er moet een alternatief gevonden worden. We zullen zien wat het uiteindelijk gaat worden. Als Sanja eind maart weer terug is na haar verblijf in Nederland, kan de vrijwilligster aan de slag en te zijner tijd doe ik verslag van de werkzaamheden. Een foto van het eindresultaat zal in de weblog te zien zijn !

Tenslotte:
Nu ik zo veel mogelijk kilometers train om in april goed voorbereid naar Engeland te gaan, zoek ik steeds meer wandel-gelegenheden buiten ons dorp. Zo liep ik met trainingsmaat Teus de  Fish Eagle Trail, die begint op wijnplaas van Loveren in Robertson. Deze uitdagende 10 kilometer lange tocht dankt de naam aan een koppel visarenden, die al enige jaren nestelen in een hoge  eucalyptusboom aan de rand van de Breede-rivier. Na de eerste kilometer ontspannen gelopen te hebben onder de schaduw van bomen aan  een kant en een steile bergwand aan de andere kant, volgen twee kilometers door de gigantisch uitgestrekte druiven aanplant  van de grootste wijnproducent van onze streek en één van de grootste van heel Zuid-Afrika. Hierna werd de tocht serieus moeilijk. Via steile berghellingen klommen we naar grote hoogten en genoten daar van fraaie vergezichten over de vallei.


Helling na helling beklommen we, waarbij de afdalingen nog méér inspanning vergden dan de ook al zware stijgingen. Na 7 erg zware kilometers daalden we af om meer ontspannend via druivenvelden en langs de Breede-rivier bij het restaurant van van Loveren neer te strijken. Hier kwamen we weer enigszins op verhaal na deze inspannende ontspanning !              

Afrikaans woordenboek:

Met dapper en stapper gaan  =  de benenwagen nemen

" Triomfgeschal of Loflied ? "

Wat Moses op zijn Triumph betreft: Ik had het al voorspeld. Er zou beslist een reactie van mijn schoonmoeder komen. En die kwam er ook. De strekking van haar reactie is als volgt: 

" Zowel de Wijzen uit het oosten als Moses maakten beslist geen triomftocht. In het boek Exodus wordt - wat Moses aangaat - ook niet gesproken over triomfgeschal, maar spreekt men van een loflied op de Bevrijder."  Tot zover  het belangrijkste deel van mijn schoonmoeders' reactie. Zij geeft mij / ons nog een belangrijk advies: 

"In het boek Spreuken staan veel wijze woorden, opgetekend waarschijnlijk door Salomo. Eén van die wijze spreuken luidt: "Verwerp de wijze woorden van je (schoon)moeder niet. Laat haar wijsheid je sieren, mijn (schoon)zoon. Draag die als een kostbaar sieraad  met je mee !"

Na het heengaan van onze geliefde Djoeke gaat het leven weer verder en maakt het verdriet langzaam plaats voor het overdenken van mooie momenten met haar. We hebben in de loop van de 16 jaar, dat we haar in ons midden hadden, heel veel foto's gemaakt en opgeslagen op de computer en in fotoboeken. Daar hebben we de afgelopen dagen nogal wat tijd aan besteed om die weer eens te bekijken en dat leverde veel kostbare herinneringen op aan ons huisgenootje. Djoeke hoeft niet bang te zijn, dat we haar zullen vergeten. De herinneringen zullen blijven. Zeker weten !

Tenslotte:

Hoe moeilijk kun je het jezelf maken? Wat is er nu gemakkelijker dan een flink eind lopen? Nee hoor, ik moet zo nodig een lange afstandstocht gaan lopen in het uiterste noorden van Good Old Engeland. 

Ik ben nogal even bezig geweest met informatie  verwerven en daarna boekingen te doen. Logistiek gezien bleek het een ingewikkelde bezigheid te zijn, waarbij zo ongeveer alle vormen van vervoer nodig zijn om in 6 dagen honderd kilometer te gaan lopen: Met het vliegtuig retour Kaapstad - Amsterdam. Ook met het vliegtuig retour Amsterdam - Newcastle. Om vanaf Newcastle Airport mijn guesthouse te bereiken waar mijn wandelingen beginnen, moet ik eerst gebruik maken van de Metro. Daarna overstappen op de trein om een half uur verder in de bus of taxi te stappen. De taxi is niet nodig als ik nog genoeg energie over heb om de laatste 4 kilometer - met bagage - te voet af te leggen. Is hier nu sprake van een uitdaging of valt dit eerder in de categorie van gekkenwerk ??

Afrikaans woordenboek:

'n tjankbalie  =  een huilebalk

Djoeke 2004 - 2020 !

Onze trouwe, lieve kameraad is niet meer. Ook al heeft ze de mooie leeftijd van 15 jaar en 9 maanden gehaald, we hadden haar natuurlijk graag nog wat langer in ons midden willen hebben, maar  uiteindelijk maakte zij zelf ons duidelijk, dat ze niet meer verder wilde.

Onze Friese Stabij Djoeke kwam ter wereld op 24 april 2004. We wilden al veel eerder een hond, maar vanwege twee fulltime-banen stelden we de aanschaf uit tot één van beiden gestopt zou zijn met werken en daardoor voldoende tijd zou hebben om genoeg aandacht te geven aan onze hond. Dat moment brak voor mij aan in april 2004 en zoekend op internet vonden wij onze Djoeke in Friesland.  

Zij voelde zich niet lang eenzaam in haar nieuwe wereld, want Kaera, de Bordercollie van onze buren, ontfermde zich over onze pup alsof zij de moeder was. Jarenlang gingen zij samen met ons op pad in de Bakelse bossen. Djoeke groeide voorspoedig al was dat na haar sterilisatie meer in de breedte dan in de hoogte. Ernstige lichamelijke problemen heeft zij haar hele, lange leven niet gekend en ze was altijd een dienende huisgenoot, die niets leuker vond dan het dragen van een paraplu. Bij gebrek aan zo'n voorwerp bracht zij dagelijks één of zelfs een paar stok(ken) mee uit de bossen.
                                                                                         
Dit tot vermaak van iedereen, die haar zo parmantig bezig zag. Doodsbenauwd was zij echter voor het jaarlijkse geknal van vuurwerk en het gedonder tijdens onweer. Gelukkig gebeurt dat in Montagu nauwelijks. De laatste paar maanden ging ze steeds meer achteruit. Stond ze voordien al ruim vóór etenstijd klaar in afwachting van haar eten, in haar laatste maand hebben we haar letterlijk van alles aangeboden, maar at zij er slechts minimaal van en de laatste weken draaide zij regelmatig haar hoofdje weg en weigerde zelfs het eten, dat zij vroeger zo lekker vond.

Zaterdag at zij helemaal niets meer om ons duidelijk te maken, dat het voor haar genoeg was. De al veel eerder verminderde kracht in haar magere lijf nam nog verder af, waardoor lopen steeds moeizamer ging en ze bij het opstaan steeds vaker door ons geholpen moest worden. Van de 20 kilo die zij voorheen woog, was nog slechts 10 kilo over.
                                                                      
Uiteindelijk moesten we besluiten - hoe moeilijk dat ook was - om haar te laten gaan. Dat gebeurde maandagmiddag en we hebben haar een bijzonder plekje in onze tuin gegeven. Ontroerend was het te zien, dat Tesca de wacht hield bij haar overleden maatje. We zullen verder moeten zonder Djoeke, maar wel in de wetenschap en tot troost, dat zij een mooi en lang leven heeft gehad. Vergeten zullen we onze kameraad nooit !
                                                                     

Afrikaans woordenboek:

jou oë uithuil  =  tranen met tuiten huilen

WRWR !

Ooit gehoord van de Women Riders World Relay WRWR ? Ik in ieder geval niet, totdat één van de leden van onze motorgroep, Bernie Wall, ons tijdens een motorrit in november vertelde over deze wereldwijde vrouwenbeweging. De beweging startte in februari van het vorig jaar in Schotland met een drieledig doel: Allereerst stimuleert  men vrouwen om moed te tonen, het avontuur aan te gaan en passie voor de vrouw op de motor te tonen. Maar er is meer: Nog steeds zijn er landen waar vrouwen absoluut niet zelf een motor mogen besturen en slechts achterop mogen plaats nemen terwijl de man de motor bestuurt. Ook willen de vrouwen, dat de motorindustrie zich meer richt op de vrouw, die nu eenmaal een andere pasvorm heeft dan de man. Mannenkleding, mannenhelmen en laarzen en nog veel meer accessoires laten vrouwen er als "hobbezakken" uitzien en de vrouwelijke vormen zijn ver te zoeken om nog niet te spreken van het ongemak van het dragen van slecht passende kleding. Als eerste actiepunt na de oprichting van de WRWR werd besloten om een wereldwijde estafette-tocht te organiseren waarbij in een jaar tijd vrouwen uit alle werelddelen één of meer etappes moesten rijden. Na Europa, Amerika, Azië en Australië, was in januari Afrika aan de beurt en daar had "onze" Bernie zich ook voor aangemeld.

Nu is Bernie niet voor een kleintje vervaard. Groot is deze ex-politieagente uit Johannesburg niet, maar ze rijdt uitstekend op haar zware BMW R1200GS. Op 2 januari startten de Zuid-Afrikaanse vrouwen in Johannesburg om op 12 januari het stokje door te geven aan rijdsters, die de tocht in Namibië voortzetten. Of Bernie nog verder gaat is niet helemaal duidelijk. De tour eindigt eind januari in de Verenigde Arabische Emiraten. We zijn benieuwd naar Bernie's belevenissen, die we binnenkort wel zullen horen. Zij heeft in ieder geval aangetoond te voldoen aan de eerste doelstelling van de WRWR !

Het schooljaar loopt voor alle vormen van onderwijs in Zuid-Afrika - anders dan in Nederland - van januari tot december. In november zijn de (eind)examens afgenomen en op donderdag 9 januari kwamen de officiële uitslagen van het Matriek-examen (eindexamen middelbare school).

Trots meldt het Departement van Onderwijs een slagingspercentage van 81,3 %. Waar men echter met geen woord over rept, is het gegeven, dat de 788.000 geslaagden slechts de helft zijn van de anderhalf miljoen leerlingen, die 12 jaar eerder als groep 1 leerlingen van start gingen op de lagere school. Een recent onderzoek toonde aan, dat 70 % van de 10 jarigen functioneel ongeletterd is en niet kan rekenen. De onderzoekers oordeelden, dat het Zuid-Afrikaanse onderwijsstelsel bij de zwaksten ter wereld behoort !

Tenslotte:
Mijn schoonmoeder was bepaald niet te spreken over mijn verhaal over de motor rijdende Wijzen uit het Oosten. Dat gaf geen pas, was haar (ver-)oordeel en het waren er volgens haar ook méér dan drie. Maar in de kerststal, die we vroeger bij ons thuis hadden, waren er drie koningen en drie kamelen en begin januari zongen wij het lied: "Drie koningen, drie koningen geef mij een nieuwe hoed....". Eén koning kwam om een mij onbekende reden ten val en brak zijn nek. Na een succesvolle operatie met velpon stond hij weer in de kerststal met een gelijmd hoofd. Of hij na die operatie nog erg wijs was, is twijfelachtig. De Wijzen reden volgens schoonma in die tijd beslist niet op motoren, maar daar moet ik haar - met de Bijbel in de hand - toch echt op corrigeren. In het Oude Testament staat toch letterlijk de volgende tekst:

Ik ben zeer vereerd met het feit, dat zelfs Moses zo lang geleden al op een Triumph reed (blijkbaar zelfs ook nog met open uitlaat). Nu rijd ik met nog meer trots en plezier op mijn Triumph. Ik verwacht overigens wel een striemend commentaar van mijn schoonmoeder. Dat publiceer ik dan volgende week wel !

Afrikaans woordenboek:

skoolhou  =  onderwijzen