"Wij doen niets !"

                                    
Voor veel mensen - ook hier - is Kerstmis niet compleet zonder een exclusief en dus prijzig buiten-de -deur-diner bij voorkeur met kalkoen en wildbraad. Nu ben ik bepaald geen grote vleeseter en voor kalkoen en wildbraad hoeven ze me zowel 's nachts als overdag echt NIET wakker te maken. "Geef mij maar een gehaktbal". Toen Sanja aan enkele andere Nederlanders vroeg: "Wat doen jullie op Eerste Kerstdag?", was hun antwoord : "Wij doen niets". Daarop werd het besluit genomen: "Laten we dan samen niets doen". Zo bracht iedereen een gewoon gerecht mee, de gasbraai ging aan en we hadden een gezellige middag  door gezamenlijk niets te doen ! 

Vorige week verzorgde Sanja -samen met enkele gelijkgestemden- een maaltijd voor twee groepen minder bedeelden.De eerste groep bestond uit 55 kinderen van 5 tot 12 jaar, die deel uitmaken van een kinderkerk-project.
                                   

Zij werden met bakkies opgehaald uit Ashbury, waarna een korte kerstviering gehouden werd. De kerstman (onze buurman) was ook aanwezig en had voor alle kinderen een "geskenkie" en wat om te snoepen. De tweede groep bestond uit kinderen van het "Regenboogprojek". Allerlei instanties proberen deze jongelui van de straat af en in de school te krijgen, waardoor ze hopelijk uit handen van drugsdealers en andere criminelen blijven.

Zij kregen een eenvoudige, maar wél gezonde en voedzame 3-gangen- maaltijd voorgeschoteld. Iets, wat hen maar zelden overkomt. Deze tweede groep bestond  uit 25 jongelui en Sanja's actie is maar een druppel op een gloeiende plaat, maar beter iets dan helemaal niets !

Zondag kregen we via Han Gunst totaal onverwacht een Nederlandse familie op bezoek. Dochter Polleke had - samen met enkele klasgenoten - kerstkaarten en kaarsen gemaakt en verkocht voor een goed doel. Na uitgelegd te hebben wat de stichting Nieuwe Horizon hier zoal doet, besloot Polleke een deel van het opgehaalde geld te doneren aan ons studentenproject. Iets, waar we natuurlijk heel blij mee zijn.

Toeval of niet: De familie Heerkens komt uit Helmond. Ma Heerkens was een collega van Han in Helmond en vader Henk Heerkens was directeur van een school voor Speciaal Onderwijs in Helmond en daarmee een collega van mij. Een heel bijzondere ontmoeting dus !

Tenslotte:

Moge het nieuwe jaar

op alle gebied

een jaar worden,

waarvan we zeggen:

Het mocht nog jaren duren !

( Christine Scheepmans)

Zuid-Afrikaans woordenboek:

Vader Krismis  =  de Kerstman

Tijd van voornemens !

Aan het einde van het jaar wordt iedereen geacht om voornemens te maken voor het komende jaar. Dat is Sanja ook van plan en omdat zij - het hele jaar al, maar vooral de laatste  maanden - veel te veel hooi op haar vork nam, heeft zij zich voorgenomen om volgend jaar wat minder druk te zijn met al haar projecten.

De tamelijk grote agenda van 2015 staat tot de laatste bladzij helemaal vol. Sanja houdt niet van papierverspilling en als een pagina niet helemaal vol gepland is, dan wordt er nog een extra afspraak, een tennispartij of een vergadering genoteerd. Zó kan het niet langer, dacht zij en vond de oplossing door het kopen van een veel kleinere agenda voor 2016.
Minder ruimte, dus ook minder afspraken, dacht ik tevreden. En dat was een beetje naïef gedacht van mij, want wat doet die mevrouw nu: zij schrijft met een piepklein handschrift nauwelijks te lezen afspraken op de kleine pagina's.
                                       
Van dat voornemen om activiteiten af te bouwen, zal dus wel niet veel terecht komen. Overigens had ik me vorig jaar voorgenomen om weer vaak de saxofoon te gaan hanteren, maar daar is ook niets van terecht gekomen. Nou leef ik hier zonder grote of kleine agenda en had dus niets genoteerd. Maar vólgend jaar................

Bij de dierenopvang SPCA in Ashton lopen wij wekelijks met de honden om hen wat beweging en zeker ook wat broodnodige aandacht te geven. Nu zitten daar ook een flink aantal katten en die worden niet uitgelaten, maar zijn wel eenzaam en komen aandacht te kort. Dat gaat men oplossen door te gaan "kat-knuffelen". Een kennis van ons gaat dat één keer per week doen. Toen ik dat hoorde, dacht ik, dat zij ging kat-knuppelen.













Dat Middeleeuwse dieronvriendelijke kwel-spel (Wikipedia), wat  inwoners van Helmond (bijnaam kattenmeppers) nog heel lang uitgevoerd hebben. Nee,nee,Leo. Helemaal fout. Er wordt echt bedoeld: KNUFFELEN. Ik zal proberen om volgende week een foto te maken van een kat-knuffelende buurvrouw.
                                          
Er zou eigenlijk best een knuffelclub opgericht kunnen worden. In Huis Uitvlucht, het bejaardenhuis van Montagu, zitten veel oude oma's en opa's héél eenzaam te wezen en in Robertson zitten een python en een krokodil in een dierenpark en die zijn allebei ook héél eenzaam !

Tenslotte:
Taarten bakken is ook in Zuid-Afrika momenteel een rage. Moira Walker, een 67 jarige inwoonster van Hermanus,had met veel zorg 13 brandewijn kersttaarten van anderhalve kilo per stuk gebakken, die ze als kerstgeschenk aan haar familieleden wilde geven. Maar in een gebied, waar veel "bobbejane" (bavianen) leven, moet je echt geen keukenraam  open laten staan.

Nadat het echtpaar Walker terugkwam van een rugbywedstrijd, bleken de keuken ,zit- en eetkamer één grote puinhoop te zijn en 11 van de 13 kersttaarten waren verdwenen. Slechts kruimels en gescheurd folie vonden ze terug. Zei een Nederlandse bisschop niet ooit, dat - als je echt héél erg hongerig bent en géén geld hebt -  je eten mag stelen ?
"Bobbejane" vinden van wél !

Zuid-Afrikaans woordenboek:

afskaal  =  geleidelijk minderen

Zeg maar nee, dan krijg je er twee !

In de weblog van 12 augustus schreef ik over het boek: "Die onbekende van Gogh", geschreven door de Zuid-Afrikaanse historicus en schrijver Chris Schoeman.

Ik heb het boek via internet besteld  bij en betaald aan Uitgeverij ExclusiveBooks in Kaapstad. Vijf dagen later ontving ik per mail een bericht, dat het bestelde boek even niet op voorraad was, maar binnen twee weken geleverd zou worden. We zijn nu ruim drie maanden verder en het boek is er nog steeds niet. Twee door mij gestuurde e-mails werden niet beantwoord. Nu hoor je wel eens, dat er internetbedrijven zijn, die wel geld incasseren, maar daarna, niets leveren. Het leek me daarom een goed idee om de schrijver/historicus zelf eens om opheldering te vragen en dus stuurde ik  een e-mail naar Chris Schoeman en kreeg nog dezelfde dag antwoord. Hij schreef daarin, dat hij in 2014 nog onder andere in Amsterdam, Zundert, Helvoirt, Nuenen en Helmond was geweest om navorsing te doen voor zijn boek over Cor(nelis) van Gogh. Ook beloofde hij navraag te doen wat er met mijn bestelling aan de hand was.

Maar het mooiste was, dat hij mij een gratis auteurs-exemplaar van het boek zou toesturen. Toch maar goed, dat ik die mail gestuurd heb, want hij hield woord en enkele dagen later had ik zijn gesigneerde boek al in huis. Als ExclusiveBooks nu ook nog doet wat het moet doen, heb ik binnenkort zelfs twee exemplaren van "Die onbekende van Gogh" !

Wat zijn we tegenwoordig onthand wanneer we niet beschikken over onze tablet, Ipad of gsm. Iedereen staat,loopt of fietst met zo'n modern communicatiemiddel in de hand. Maar er is zeker nog één persoon aan wie een gsm niet besteed is. Sanja beschikt over een door mij afgedankte Nokia en heeft die altijd in haar handtasje bij zich. Maar heeft die nóóit aanstaan. Eén keer in de drie weken kijkt ze even of er nog berichten binnen gekomen zijn en constateert dan regelmatig, dat ze oproepen of een vergadering gemist heeft. Het gaat nu al zo ver, dat mensen, die een bericht naar haar gsm sturen, haar dan even bellen via de gewone huistelefoon, om te zeggen, dat ze een sms naar haar verstuurd hebben en of ze die alstublieft even wil lezen. Als jullie dus iemand tegen komen, die géén gsm in haar hand heeft, grote kans, dat het Sanja is !

Tenslotte:

Tijdens hun vakantie in Montagu, bezochten de twee families Weelink   op een dinsdag de plaas "Zionsberg" van Freek en Jennie Weelink. Een groot deel van die plaas bestaat uit abrikozenbomen en die hangen in deze tijd vol rijpe vruchten.

Ze brachten een voorraadje mee voor ons en zetten die op de oprit vlak tegen ons toegangshek. En dat hadden ze beter niet kunnen doen, want op dinsdag wordt hier het vuilnis opgehaald en dan lopen er altijd haveloze bedelaars door de straat. Ze openen vuilniszakken en nemen mee wat van hun gading is. Toen Freek 's avonds belde en informeerde of we de abrikozen gevonden hadden, wisten wij van niets en ben ik snel gaan kijken, maar er was geen tas en geen abrikoos te vinden. Wie hier spulletjes vóór het hek plaatst, kan dit beter maar niet op dinsdagen doen. Overigens zit hun vakantie er al weer op en zijn zij ondertussen al terug in Ommen. Maar niet, nadat we zaterdag samen nog een afscheidslunch hadden in restaurant "The Mystic Tin".
                                      

Zuid-Afrikaans woordenboek:

appelkosies  =  abrikozen

't Is stil in Stilbaai !

Op woensdag 25 november hebben we onze zoektocht naar walvissen voortgezet onder het motto: "drie keer is scheepsrecht". We zijn naar Stilbaai, een kustplaatsje aan de Indische oceaan, gereden. Wederom geen walvissen gezien. Het meisje, dat onze lunch serveerde in het plaatselijke restaurant, kon slechts meedelen, dat er al een paar weken geen walvissen meer gezien waren en dat zou wel eens de woorden van schoonzus Rita kunnen bevestigen, dat de walvissen al weer vertrokken zijn naar andere wateren. Of zochten wij misschien op de verkeerde plaatsen ?? Dat beweert tenminste mijn schoonmoeder. Zij zegt, dat je in GANS-baai natúúrlijk geen walvis tegen komt en ook in STIL-baai is die kans - volgens haar - niet groot. Hadden we nu maar naar haar goede raad geluisterd. Tja, dan blijft er eigenlijk alleen een bezoek aan WALVIS-baai over, maar dat ligt in Namibië en een rit van 2x 1500 km is ons toch écht iets te gortig. 

Dit seizoen dan maar geen walvissen. Maar ook deze dag was onze inspanning niet voor niets. We vertrokken 's morgens al om 06.00 uur, samen met Teus, een Nederlander, die sinds een maand in Montagu woont en zijn toeristenvisum met 3 maanden wilde verlengen. Sanja is ondertussen een expert in het aanvragen van verblijfsvergunningen en visa. De meerdere keren, dat wij dat voor ons zelf in Kaapstad regelden, was dat een stressvolle en tijdverslindende bezigheid. 

                                                    
Deze keer regelde zij een afspraak in George en ongelooflijk, maar waar: In minder dan een half uur was alles probleemloos geregeld en mag Teus 2x drie maanden in Zuid-Afrika verblijven. Dat we later op die dag geen walvissen zagen, was jammer, maar de voldoening over het bezoek aan Binnenlandse Zaken overheerste en ik ben weer eens met mijn neus op de feiten gedrukt: Het valt niet altijd mee, maar luister toch altijd maar goed naar wat schoonmoeders te zeggen hebben !

Van onze buren kregen we een boekje te leen. Zij verlieten begin 60er jaren Leiden om zich te gaan vestigen in Zuid-Afrika. In die tijd verlieten nogal wat mensen Nederland en was emigratie nog een zeer grote stap. Reden voor de Nederlandse Hervormde Kerk een boekje met raadgevingen samen te laten stellen door de Hervormde Emigratie Commissie. Dat boekje kreeg de titel: Van Emigrant tot Immigrant" en de eerste druk verscheen in 1955.

Enkele interessante, maar wel wat gedateerde opmerkingen uit de oude tijd wil ik jullie niet onthouden:

1.U heeft besloten om te emigreren, maar heeft U ook God in uw besluitvorming betrokken ? Of deed God eigenlijk niet mee ?

2.Hoedt U toch voor de grote verzoeking, die iedere immigrant wacht, dat hij zich geheel verliest in de materiële beslommeringen en vragen van het leven. Wij moeten van een mislukking spreken als dit gaat ten koste van het geestelijk goed.
3.Uw emigratie mag niet slechts avontuurlijk zijn. Dan zal het slechts de jus zijn, die uw maaltijd van groente, vlees en aardappelen slechts smakelijker maakt.Daaraan moogt U uw gezin niet opofferen.
4.De vrijgezel-emigrant heeft een groot probleem, daar in vrijwel alle immigratielanden een groot vrouwentekort is. Wij wijzen de vrijgezel op het bestaan van het Hervormd Huwelijks Contact- bureau te Scheveningen.
5.Zeg niet: "Bij ons in Holland........" en hoedt U voor eigenwijsheid.

6.Als U naar Zuid-Afrika emigreert, moet U zich wel realiseren, dat U zich onmiddellijk na aankomst geplaatst ziet tegenover het probleem van de rassenscheiding.

Ik  moet met enige schaamte bekennen, dat ik niet volgens ál die richtlijnen gehandeld heb.

Tenslotte:
Het Sinterklaasfeest is hier volledig onbekend. Behalve....bij al die Nederlanders, die hier wonen. Natuurlijk volg(d)en wij de "Zwarte Pieten-discussie", maar verder geen surprises en geen intocht van de Goedheiligman. Dat vonden Micky en Joop toch wel erg magertjes en daarom kregen wij en nog een aantal Hollanders een uitnodiging om bij hen op de koffie te komen.

Joop presenteerde ovenverse, zelfgebakken pepernoten en zelfs een amandelstaaf. Sanja had dit lekkers aangevuld met haar Nederlandse kruidnoten en bijpassende servetten. Zó was het voor ons in de verte tóch nog een klein beetje Sinterklaas !

 Zuid-Afrikaans woordenboek:

oondvars  =  ovenvers

Walvisjacht 2

Onze eerste poging om walvissen te zien - vier weken geleden - liep op niets uit. Een reden om een tweede poging te wagen en daarom reden we zondag naar de Kelders bij Gansbaai. Als er ergens walvissen zijn, dan is het dáár. Maar hoe we ook speurden, ook daar bleken ze niet present te zijn. Teleurgesteld reden we door naar Hermanus in de hoop, dat we daar zouden zien wat we zochten. Helaas, ook daar geen walvissen, zelfs geen zeehonden, maar wél had restaurant "Ocean Basket" lekkere vis op de menukaart. Hierna reden we maar weer "huis toe". Toch was onze dag niet helemaal voor niets geweest. 's Ochtends waren we via Bredasdorp naar het plaatsje Elim gereden. Dit dorpje met slechts 1800 inwoners is in 1824 gesticht door Moravische zendelingen. Volgens de overlevering kozen de zendelingen voor de naam "Elim" vanwege het Bijbelse Elim, de oase, waar Mozes zich met zijn volgelingen vestigde na de uittocht uit Egypte. Het hele dorp is tot monument verklaard met een groot aantal rietgedekte huisjes.

Dat is niet zo vreemd, want Elim ligt midden in een riet-rijk gebied. Vroeger was gras en riet de dakbedekking voor de arme mens. Het materiaal was gratis voor handen en dus werden de meeste huizen in Elim van een "rietdak" voorzien en als gevolg daarvan zijn er daar veel rietdekkers, die behoren tot de beste vaklui op dit gebied. Ook is er een in 1834 opgericht monument ter nagedachtenis aan de bevrijding van slaven.

Op het moment, dat wij daar waren,was de kerkdienst voorbij en verliet een grote groep in het zwart geklede dorpelingen de kerk. Het leek me niet passend om daar een foto van te maken. Elim is heel duidelijk nog een missiedorp met tradities!

                                         

Tenslotte:

Jerome Rose is ontslagen. De 41jarige busbestuurder uit Kaapstad kreeg vorige week te horen, dat hij niet langer in dienst was van busmaatschappij MyCiti. De reden is behoorlijk curieus, want hij werd ontslagen omdat hij twee keer per maand in de bus een gebed uitspreekt vóór hij met zo'n 70 passagiers van de wijk Atlantis naar Tableview  in Kaapstad rijdt. Als iedereen ingestapt is, kondigt hij zijn korte gebedje van slechts één minuut aan en bidt:"Dankie dat U ons deur die onbekende nag bewaar het. Dankie vir die mooi dag wat U gegee het. Beskerm en bewaar ons families tuis en vir ons op die pad. Seën ons." wat nogal nodig is in Zuid-Afrika, waar jaarlijks 17.000 dodelijke slachtoffers vallen in het verkeer. Veel reizigers waardeerden deze daad van de chauffeur en slechts enkele pietluttige reizigers hebben hierover geklaagd. Jerome kreeg een schriftelijke waarschuwing en moest stoppen met zijn gebeden. Toen hij nog een tweede keer zijn gebed uitsprak, werd hij op staande voet ontslagen. De vakbond steunt de chauffeur, die overigens al meerdere werk-aanbiedingen gekregen heeft van     andere instanties !

Zuid-Afrikaans woordenboek:

puntenerig  =  pietluttig

" Rambo ! "

Dat Zuid-Afrika niet tot 's werelds veiligste landen behoort, is welbekend. Gelukkig is Montagu één van de veiligste plaatsen in het land, maar ook hier neemt de criminaliteit toe. Reden voor enkele wijkbewoners om de "Buurtwag Montagu-Suid" in het leven te roepen. "Kan nooit kwaad", was mijn gedachte en meldde me ook aan.  Enigszins verwonderd vernam ik via de notulen van de vergadering, dat nieuwe leden zelfs een cursus zouden moeten gaan volgen en helemaal verbijsterd was ik, toen ook nog medegedeeld werd, dat iedereen, die geïnteresseerd was, met zijn/haar schietwapen naar de schietbaan van de plaatselijke politie kon komen om de schietvaardigheid te verbeteren. "Nou moet het toch niet gekker worden", dacht ik. Mijn eigen schietvaardigheid is nooit verder gekomen dan het schieten met een eenvoudige buks op Geldrop'kermis en zelfs daarmee kon ik de roos bepaald niet raken. 

Ik zal binnenkort toch maar eens naar de ledenvergadering gaan om te horen welke taken een "buurtwaglid"  allemaal moet/mag uitvoeren. "Rambo-spelen" , dáár voel ik niet zo voor !

Tenslotte:

Vorige week zaterdag was het hier "kersmark". Toen we nog in Nederland woonden, bezochten we half december enkele keren een kerstmarkt. 

Soms in de Duitse paatsen Essen en Dortmund. Soms ook gewoon bij de Praxis en Intratuin in Helmond. De gluhwein smaakte lekker bij de redelijk lage temperaturen, die in die periode meestal heersten en de kerstmuziek werd geacht ons al enigszins in de goede "mood" te brengen. Aan kerstmis in Zuid-Afrika kan ik maar niet wennen. De "kersmark" was best leuk, maar echt in de kerstsfeer ben ik niet gekomen bij een temperatuur van 28 graden, terwijl iedereen in T-shirt, korte broek en sokloze voeten in slippers rondstapt. 

Misschien moeten we volgend jaar maar eens in december naar Nederland vliegen om kerst te vieren zoals we dat gewend waren en wellicht kan ik dan mijn noren ook nog eens uit het vet halen, want die leiden hier in Zuid-Afrika een behoorlijk kommervol bestaan !

Tenslotte:
Veertig liter muurverf, tien liter plaster-primer,tien liter hecht-primer,tien liter betonverf en tien liter zweet was er nodig om ons huis weer netjes in de verf te krijgen.

Het was zeker 5 jaar geleden, dat onze voorgangers dit eerder deden en hopelijk kan ik de blok-kwast nu ook een flink aantal jaren laten rusten. Dat betekent niet, dat ik nu helemaal uitgeschilderd ben, want nu wachten er nog de nodige kozijnen en deuren, die ook dringend aan een verse verflaag toe zijn. Fijn om een groot huis te hebben. Maar verhuizen is natuurlijk óók een optie !

Zuid-Afrikaans woordenboek:

plat geslaan  =  verbijsterd 

Een kleurrijk persoon !

De naam "dominee Boesak" heeft -zeker ook in Nederland - een bekende klank. Meestal denkt men dan aan de jongste van de Boesak-broers: Alan Boesak, de bekende vredesactivist. Nu zijn alle Boesak-broers actief als dominee en wij hebben hier in Montagu veel te maken met Reginald, de oudste Boesak. Reggie is een bijzonder innemende en sociaal bewogen persoon voor wie niets te veel is om de behoeftige medemens te helpen op elke mogelijke manier. Daarnaast is hij ook letterlijk en figuurlijk een kleurrijk iemand.

                                                         

Jaarlijks leidt hij, uitgedost in oorspronkelijke kleding, de bijeenkomst van de Hessequa-stam, waarvan hij het regionale hoofd is. Ook was hij de eerste gekleurde golfspeler bij de Montagu-Golf-club met een tot dan toe volledig blank ledental. Niemand wilde aanvankelijk met hem spelen, maar Reggie gaf niet op en uiteindelijk is hij één van de meest gevraagde spelers geworden. Verder kent iedereen hem in de regio vanwege zijn bijzonder opvallende vervoermiddelen:

Als werkpaard heeft hij een Morris Minor Traveller uit 1957,die beslist betere tijden gekend heeft. Maar op zon-en feestdagen rijdt hij rond in een nog in originele staat verkerende, luxe uitgevoerde Opel Rekord uit 1955. "Een bijzonder iemand is de dominee en dat is'ie" !

In Nederland was ik - zeker de laatste 25 jaar - een mooiweer-motorrijder. Dat ben ik nog steeds, maar dat is niets bijzonders, want het is hier bijna altijd zonnig, warm weer. Veel gelegenheid dus om motor te rijden. Deze week reden we via Ashton binnendoor naar Klaasvoogds en daarna verder naar Dassieshoek.
                                      
Een fraaie tocht, die ons uiteindelijk bracht bij een bijzonder kerkje, wat je niet direct zou verwachten in het buitengebied van Robertson.
                                      
Het was een Afrikaans-Orthodox kerkje met de mooie naam: "Heilige Maria,die Egiptenaar". De deur was open en dus namen we een kijkje in het indrukwekkende interieur.

                           
De priester, vader Zacharias geheten, kwam opdagen en vertelde ons, dat zijn kerk contact onderhield met een Friese Russisch-Orthodoxe kerkgemeente en ook met een scheikunde-leraar uit Deventer. Eén van mijn favoriete muziekgenres is Slavisch-Bijzantijnse en Russisch-Orthodoxe kerkmuziek,die we ook regelmatig en met veel passie zongen bij Mannenkoor Lambardi in Helmond. Laat de priester nu twee cd's in de aanbieding hebben van concerten, die in 2009 uitgevoerd werden door de Stellenbosch Madrigaalsangers en de opnames zijn gedaan in dit kerkje in Dassieshoek. De koop was snel gesloten.Ik ben weer twee cd's rijker met muziek, waar ik uren naar kan luisteren en we kregen een uitnodiging om een keer een dienst bij te wonen !

Zuid-Afrikaans woordenboek:

leraar  =  predikant

Sanja's tuinproject !

Nee,nee. Geen project in Ashbury deze keer, maar een project in onze eigen straat. Mede dankzij de niet aflatende zorg van tuinwerker Leo groeien en bloeien de inheemse vetplanten uitbundig. Ze vermeerderen dat het een lieve lust is. Zózeer zelfs, dat we jonge scheuten moeten verwijderen. Nu is "weggooien" een woord, wat Sanja niet kent. Hergebruiken dus. Nu zijn er in onze wijk,Montagu-Suid, geen trottoirs, maar er is vóór elk huis een strook "munisipale grond", waar de gemeente niet al te veel onderhoud aan pleegt. Maar dankzij eigen initiatieven van de bewoners zien deze stroken er in onze straat bijna overal keurig verzorgd uit. Behalve de strook schuin tegenover ons huis, waar de Rolbalclub Montagu zich bevindt. Dus dacht Sanja: "Ons maak 'n plan".
                                       

En met vereende krachten werd de verwaarloosde strook aangepakt. Leo leverde de overtollige vetplanten. Buurman Eric stelde zijn pikhouweel belangeloos beschikbaar, waar overbuurman Eddy de harde grond mee los hakte. Sanja plantte de vetplanten. Cedric, de tuinman van onze buren, leverde ook nog extra plantmateriaal en hielp Sanja met het planten daarvan. Tenslotte rolde overbuurvrouw Emily haar tuinslang uit en gaf het jonge spul de nodige hoeveelheid water. Met als resultaat een keurig stukje straat. De munisipaliteit mag tevreden zijn, máár....tien meter gedaan,nog veertig meter te gaan !

Zondag kregen we Freek en Jennie Weelink op bezoek. Zij zijn de grondleggers van de stichting Nieuwe Horizon en komen elk jaar minstens één keer naar Montagu om zich op de hoogte te stellen van de voortgang van de door de Nieuwe Horizon gesponsorde doelen in Ashbury. Natuurlijk is deze periode voor hen ook een verdiende vakantie na een jaar van hard werken.

Broer Johan Weelink en schoonzus Ineke vergezellen hen altijd op deze vakanties en dit keer waren óók Rita en Arjan, respectievelijk dochter en schoonzoon van Freek en Jennie van de partij. Gezamenlijk hebben we koffie en een borrel gedronken en konden we elkaar weer even bijpraten !

Tenslotte:


In het kader van Sanja's "Poppieprojek" werd woensdag de Stockwell-school in Ashton bezocht. Meer dan 100 kinderen kregen op een speelse manier voorlichting om misbruik tegen te gaan. Kindermisbruik komt op de hele wereld voor en zeker ook hier in Zuid-Afrika. Via een poppenkastspel en een duidelijke, kindgerichte uitleg wordt kinderen duidelijk gemaakt hoe te handelen wanneer het gevaar van misbruik dreigt. Ieder kind krijgt aan het einde van de bijeenkomst een uniek, gebreid poppetje, wat symboliseert, dat elk kind uniek is. De familie Weelink wilde zo'n presentatie wel eens bijwonen en raakte danig onder de indruk van de aanpak van dit grote, ernstige probleem !
                                                          

Zuid-Afrikaans woordenboek:

Jannie Jammergat =  een zeurpiet

Haring en Hutspot !

Onze buren komen oorspronkelijk uit Leiden en ook al wonen zij al meer dan 50 jaar in Zuid-Afrika, Leiden blijft een speciale plaats in hun hart houden. Zozeer zelfs, dat zij jaarlijks op 4 oktober hier in Montagu een grote groep vrienden en kennissen uitnodigen om haring en hutspot te komen eten.

Dit jaar gingen zij zelfs zó ver, dat zij het Leidens Ontzet live meemaakten tijdens hun Nederlandse vakantie. Daardoor dreigden wij de haring en de hutspot mis te lopen.

















Maar nadat zij onze teleurgestelde gezichten gezien hadden bij hun terugkeer, grepen Eric en Tineke enkele grote pannen en gingen aan de slag. Zó kwam alles toch nog goed en zaten we ons vorige week woensdag te goed te doen aan haring en hutspot. En dat bij een buitentemperatuur van 40 (veertig!) graden. Tineke vierde deze dag ook nog haar ? ste verjaardag en verder waren Eric en Tineke ook nog overgrootouders geworden. Redenen genoeg dus voor een passend feestje !

                                                       

                                     

Het is weer jacarandatijd. Dat betekent, dat vooral in Pretoria (tegenwoordig Tswane genoemd) heel wat straten blauw gekleurd zijn nu deze bomen schitterend in bloei staan. Gelukkig hoeven we niet de 1400 km naar Pretoria af te leggen om dit schouwspel te zien. Ook in Robertson - en dat is maar 25 km rijden van ons vandaan - staat een groot aantal van deze bomen momenteel prachtig te wezen. De eerste -van oorsprong Zuid-Amerikaanse - jacaranda's zijn Waarschijnlijk in 1829 naar Kaapstad gebracht door Baron von Ludwig. De boom wordt in Zuid-Afrika beschouwd als een indringer en mag eigenlijk niet meer geplant worden. Bijgelovige studenten hopen, dat er een jacaranda-bloesempje op hun hoofd valt, want dan hebben ze een grotere kans om te slagen voor hun examen !

Tenslotte:
Onze vakantie in Nederland in september heeft een nogal vervelend financiëel staartje gekregen. Ik schreef al over de gepeperde parkeerbon, die we opliepen in Ootmarsum en verder liep onze huurauto in die week een kleine deuk op.

Waar het precies gebeurd is en wie het gedaan heeft, weten we niet. De dader heeft zich natuurlijk niet gemeld, maar de mensen van het autoverhuurbedrijf wél. Zij deelden mee, dat zij maar liefst 1.099, euro gaan afschrijven van onze rekening en dat is dan nog zónder de reguliere huurprijs van de auto!

Zuid-Afrikaans woordenboek: 

oumagrootjie = overgrootmoeder

oupagrootjie = overgrootvader

"Die Ander Konsert"

Wijn-estates beschikken meestal over grote werk- en opslagruimten  en het gebeurt vaak, dat buiten werktijd, in die ruimten concerten georganiseerd worden. Janeza is zo'n wijn-estate, gelegen tussen Bonnievale en Robertson. Zij beschikken over een aantrekkelijke ruimte en zorgen met enige regelmaat voor goede muziek. Wij komen daar graag. Vorige week woonden we daar "Die Ander Konsert" bij.

De 8 musici, die normaal gesproken nooit samen spelen, omdat ze totaal verschillende muziekstijlen beoefenen, toonden aan, dat dat geen beletsel hoeft te zijn om goede muziek te produceren. De in Zuid-Afrika redelijk bekende zangeres Luna Page heeft een 7-tal artiesten om zich heen verzameld: 

Gerald Clark, een jazz-gitarist. Pietman die Skot, Schotse minstreel. Mavis Vermaak, dichteres (!) 

Schalk Joubert, wereldklasse basgitarist. Frieda van den Heever, gedreven zangeres/pianiste.

Nick Turner, blues-gitarist/zanger. Ronan Skillen, Engelsman, Indische percussie en didgeridoo.

Dit gemêleerde gezelschap bezorgde de talrijke aanwezigen een zeer verrassende muzikale happening !

Het is weer walvissentijd en daarom wilden we zondag wel eens gaan kijken bij Infanta, waar de Breederivier  uitmondt in de Indische Oceaan. We konden dan twee vliegen in één klap slaan, want om bij Infanta te komen, moeten we de Breederivier bij het plaatsje Malgas oversteken en dat gebeurt met een kleine pont. Op zich niets bijzonders ware het niet, dat deze pont de enige in Zuid-Afrika is, die met pure mankracht van de ene oever naar de andere getrokken wordt.

                    Sanja en vriendin Tania hadden deze bezienswaardigheid nog nooit gezien en zo reden we via Swellendam en Buffeljagsrivier naar Malgas. We dronken een cappuccino bij de padstal Breede-rivier Trading Post en vervolgden onze reis via "grondpaaie" door een wisselend landschap en werden beloond met het zien van aardig wat wild: kraanvogels, bles-, gems- en springbokken, 'n rooihartbees (antilope), bavianen, schildpadden en diverse roofvogels. 

                                        
Wat we niet zagen, waren de walvissen. Zij lieten zich die dag niet zien. Helaas, want het is zo'n prachtig schouwspel om deze interessante dieren tamelijk dichtbij te zien spelen. Jammer, maar geen nood. Het walvisseizoen duurt nog wel even en we krijgen deze dieren binnenkort heus nog wel in het vizier !

Tenslotte:

Sanja fotografeert graag en veelvuldig en sinds enkele maanden is haar uitrusting vergroot met een macrolens om ook de kleinste  details vast te kunnen leggen. Nu hebben wij nogal wat krekels in onze tuin en vorige week fotografeerde zij zo'n fraaie, maar irritante nachtelijke herrieschopper in het gras. Hier bewees de macrolens zijn meerwaarde: de krekel poepte exact op het moment, dat Sanja de foto maakte. Shit happens !

Zuid-Afrikaans woordenboek:

moordwalvis  =  orka