Gevonden......en toch weer niet!

Muziek heeft altijd een belangrijke plaats gehad in ons leven. Sanja zong met veel enthousiasme in Helmond bij het koor Lighthouse en ik zong  bij mannenkoor Lambardi. Als gevolg van onze emigratie kwam daar voor ons beiden helaas een einde aan. Maar we namen ons stellig voor om zo spoedig mogelijk onze muzikale draden weer op te nemen en lid te worden van een koor. Tijdens een kerkdienst  van de Nederduits Gereformeerde kerk in Montagu, zong er een kwalitatief, best redelijk kerkkoor. Dat stond Sanja wel aan. En na nóg een kerkdienst met koorbegeleiding bezocht te hebben, stapte zij gelijk naar de dirigente met de vraag of ze nog een Nederlandse alt kon gebruiken .



Nou dat kon! En sinds enkele weken zingt zij haar deuntje bij het kerkkoor mee. Nu ik nog! In Helmond had je minstens 10 koren om uit te kiezen en elk omringend dorp was ook voorzien van minstens enkele koren. Je kiest maar uit welk genre muziek je voorkeur heeft. Maar zo is het niet hier in Zuid-Afrika. Montagu heeft geen ander koor, dan het eerder genoemde kerkkoor. In Paarl is een kwalitatief goed koor, maar om elke week de repetitie bij te wonen en daarvoor 2x 120 km te rijden, gaat me echt te ver. En toen kwam er goed nieuws. Een Nederlandse kennis die op de hoogte was van mijn koorambities mailde me dat er op woensdag 26 oktober een concert gegeven zou worden door het Robertson Chamber Choir in de NG kerk van Robertson. Wellicht lagen hier mogelijkheden voor mij. En dus reden Sanja en ik vol verwachting naar hun optreden: Moment. Het koor bestond uit 16 personen: 11 dames en 5 heren. Het leek me dat hier nog wel plaats is voor een tenor uit Holland. Het concert bestond uit een mix van Zuid-Afrikaanse en Engelse liederen, maar ook Slavisch Byzantijnse kerkmuziek. Een gevarieerd repertoire, waar ik wel van houd. Dit gaat het worden. Repeteren in Robertson (25 km van Montagu) is best te doen. Het slotlied klonk. Er kwam nog een toegift en toen nam één van de zangers de microfoon en deelde mee, dat hun Oostenrijkse dirigent, meneer Ernst, stopte en terug ging naar zijn vaderland. En dat was nog niet alles. De man achter de microfoon deelde ook nog mee, dat het koor ophield te bestaan. En dat het concert van die avond het allerlaatste concert was geweest. De teleurstelling was uiteraard groot. Voorlopig dus nog geen koor. Voorlopig zal mijn gezang alleen te horen zijn onder de douche. Helaas!

Montagu is Rozenstad en vorige week was de jaarlijkse Rozenshow. Sanja, die via de Tuinclub zijdelings betrokken was bij de voorbereidingen, had met de kinderen van het Nieuwe Horizon project afgesproken, dat ze mee zouden doen met de scholenwedstrijd. Toen ze op de afgesproken tijd aankwam met haar spullen, was de deur op slot en waren er geen kinderen meer! Wat nu? Gauw maar zelf iets in elkaar geknutseld en gauw naar de kerkzaal gebracht. Toen ze, als laatste de kaartverkoop voor haar rekening nam, zag ze dat er veel bloemstukken helemaal verlept bij stonden. Helaas hadden ze geen prijs gewonnen.

Iets heel anders: tot voor kort was het een bijna onmogelijke opgave om een reactie te plaatsten op de weblog. Met hulp van broer Wim is er iets veranderd aan de instellingen van de weblog en nu is het plaatsen van een reactie heel wat eenvoudiger.

Als je doet wat hieronder staat moet het lukken.

1.    Klik op reactie aan het einde van een verhaal.

2.    Plaats je reactie in het tekstvak.

3.    Profiel selecteren (Klik op het kleine zwarte pijltje. Klik daarna op anoniem)

4.    Klik op reactie plaatsen

Even later staat de reactie op de weblog.

Zuid-Afrikaans woordenboek

orrelis = organist

Gestage vorderingen

Het was een week die in het teken stond van onze keukenvernieuwing. Alle voorbereidende werkzaamheden zijn nu zo goed als  afgerond. De muren zijn gestuct , allerlei stopcontacten en leidingen zijn geplaatst én verplaatst. Het plafond is vernieuwd en geschilderd. Sanja heeft de muren al één keer  geverfd. Kortom: de keuken kan komen. We zijn er klaar voor. En toen kwam een email van het keukenbedrijf; het containerschip wat op vrijdag 15 oktober de Kaapse haven binnen zou  lopen, arriveert met een vertraging van  2 weken, dus pas op 30 oktober. Dan moet hij nog ingevoerd worden en zodoende wordt de keuken pas begin november geplaatst. Het ziet er dus naar uit, dat we Sanja’s ouders niet kunnen vergasten op een overheerlijke  maaltijd uit onze nieuwe keuken. Het wordt waarschijnlijk een kant-en-klare-maaltijd uit de Spar.

Afgelopen zondag was er in Robertson een jaarlijks terugkerende motorhappening. Zo’n 300 motormuizen treffen elkaar hier en maken een toertocht door  de stad en omgeving. Verder is er een show van Harley Davidsons en andere zgn.  cruisers. Tot slot wordt er ook nog een sprintwedstrijd over 400 meter gehouden, waar de echte scheurneuzen kunnen laten zien, wie de snelste  is. Jammer genoeg hebben wij momenteel nog geen motor. Actief deelnemen konden we dus niet, maar even rond kijken was ook leuk.

Dinsdag bracht Sanja met de dames van de Tuinclub een bezoek aan het nabij gelegen dorpje  Bonnievale, waar ze een graskarperbedrijf, annex stoeterij voor paarden, annex golfclub, annex B&B  en restaurant bezochten. Ze kregen een heel interessante rondleiding over het uitgebreide terrein. Ook het huis was een bezienswaardigheid. De vader van de huidige eigenaar kocht lang geleden een niet meer gebruikt kerkgebouw. Het gebouw werd gesloopt  en het hout en vele andere materialen werden gebruikt om dit bijzondere huis te bouwen!

Zuid -  Afrikaans woordenboek:

'n ysterperd = 'n motor(fiets)

Rennen, vliegen, vallen, opstaan en weer door gaan.

Het is – zeker voor de arme Sanja - een behoorlijk hectische week geweest. De voorbereidingen voor de nieuwe keuken en het herplaatsen van delen van de oude keuken zorgden voor de nodige overlast. We konden niet beschikken over de gebruikelijke keukenapparatuur en daarom moesten we leven op kant-en-klaar-maaltijden van de plaatselijke supermarkt. Toen de tussenmuren uitgebroken waren, hadden we niet de mooie rechte muur die we verwacht hadden. Hier bleek namelijk nog het rookkanaal van de open haard van de woonkamer te zitten. Goede raad was duur. We hebben direct contact opgenomen met Robert Neven van het Kaapse keukenbedrijf. Hij is afgelopen dinsdag poolshoogte komen nemen en gelukkig kan de bestelde keuken zonder al te grote problemen geplaatst worden. Met de verzekering, dat onze nieuwe keuken nog vóór 1 november geplaatst gaat worden, vertrok hij weer richting Kaapstad. Ondertussen heeft Sem allerlei oude keukendelen herplaatst. In het woonstel wilden we graag een kookgelegenheid voor onze toekomstige gasten. Met het nodige passen en meten heeft hij gezorgd voor warm en koud water, een koelkast en een elektrisch fornuis.

Hij heeft ook een gezellige eethoek gefabriceerd

Het ziet er allemaal best  netjes uit en hiermee is ons woonstel weer een stapje mooier en vooral  functioneler geworden. Andere delen van de oude keuken kregen een nieuwe plek in de wasruimte en het personeelskamertje.  Nog een paar rommelige dagen en dan is ons huis weer een flinke stap opgewaardeerd.
Nu de zomer aanbreekt en de dagtemperaturen zelfs regelmatig tot boven de 30 graden oplopen, begint er ook flink wat kleur in onze tuin te komen. Bijna dagelijks zien we “nieuwe kleuren” opduiken en zien we wat voor vakwerk onze “landscaper” heeft verricht. Dit is genieten voor de plantenliefhebber!







Tot slot: Enkele weken geleden spraken wij Hannie en Wim, een Nederlands echtpaar wat ook in Montagu woont. Zij vertelden,dat zij hun oude Duitse Herder hadden moeten laten inslapen. Nu wil het toeval dat Sanja  bij haar wekelijkse “stap-ochtend”  met asielhonden  afgelopen dinsdag gewandeld heeft met een 7 maanden jonge(bastaard) Duitse Herder . Het bleek een heel aanhankelijk, lief en mooi teefje te zijn. Sanja heeft daarop de telefoon gepakt en Hannie en Wim hierover ingelicht. Om een lang verhaal kort te maken: Binnenkort beschikken zij weer over een lieve huisgenoot en heeft er weer een hondje uitzicht op een plezierig bestaan!

Zuid - Afrikaans woordenboek

wegneemetes = kant-en-klaar maaltijden

Van revalidatie naar renovatie

Zoals eerder al gemeld, mocht ik op maandag 26 september het Worcester hospitaal al weer verlaten. Door braaf dagelijks mijn door de fysiotherapeute voorgeschreven oefeningen te doen en dankzij de goede zorgen van Sanja begin ik al weer aardig mobiel te worden. De nachten vormen nog het grootste probleem. Als je gewend bent om op je zij te slapen en je moet dan 6 weken lang alle nachten op je rug doorbrengen, dan duren die nachten erg lang. Maar we klagen niet. Twee van de zes weken hebben we al achter de rug. Afgelopen woensdagmiddag zijn we voor controle weer bij de chirurg geweest. De hechtingen gingen uit de wond en even later konden we al weer terug naar Montagu. Over 4 weken is er nog een laatste controle.

De vorige eigenaars van ons huis en binnenkort dus onze buren wonen al 47 jaar in Zuid-Afrika, maar als geboren “Leienaars” herdenken zij elk jaar weer het “Leidens Ontzet” met hutspot en haring. Jammer genoeg moest Sanja alleen gaan, want Leo’s  maag en darmen waren op een andere manier ontzet en of haring eten dan de beste oplossing is???

Onze keuken komt er aan!Volgens mensen van het keukenbedrijf dobbert onze Duitse keuken momenteel ergens op de Atlantische Oceaan en arriveert vrijdag 15 oktober in Kaapstad. Hoogste tijd dus om onze oude “kombuis” te verwijderen, twee muren uit te breken, muurtegels te verwijderen, vloertegels te leggen, elektriciteit aan te passen en een nieuw plafond te bevestigen.

Onze “bouwer” Sem is al vanaf maandag druk bezig met dit alles en we hebben er alle vertrouwen in, dat hij volgende week de voorbereidingen voor de plaatsing van de nieuwe keuken heeft afgerond. Dan kan de nieuwe keuken geplaatst worden en gaat Sem delen van de oude keuken hergebruiken in het woonstel, de wasruimte en de bijkeuken. Sanja is al druk bezig met het nodige schilderwerk en we hopen vóór 1 november de gehele renovatie afgerond te hebben, want dan arriveert familie uit Nederland!

 

Zuid - Afrikaans woordenboek

skottelgoed was = afwassen

--

Onder het mes!

Woensdagmiddag om 14.00 uur stapten Sanja en ik het Worcester Hospitaal binnen om in te checken voor mijn aanstaande heupoperatie. Het was voor mij 47 jaar geleden dat ik - als patiënt - in een ziekenhuis kwam en had dus geen flauwe notie wat er allemaal op mij af zou gaan komen. Allereerst werd mijn bloeddruk gemeten, werd er bloed afgenomen, werd er een hartfilmpje gemaakt en moest een lange vragenlijst ingevuld worden.Daarna kwamen de chirurg en de anesthesiste even langs voor een laatste controle en met de mededeling dat ik donderdagmorgen om 07.30 uur onder het mes zou gaan. De volgende ochtend al om 05.30 uur werd weer de bloeddruk gecontroleerd en daarna kwamen 2 verpleegsters die een half uur bezig geweest zijn met het volledig kaalscheren van mijn rechterbeen en dat gebeurde grondig tot aan mijn kleine teen toe. Hierna werd het gehele been met een jodiumachtige verf mooi oranje-bruin geschilderd en keurig ingepakt. Om 07.00 uur ging ik op transport naar het "teater", zoals hier de operatiekamer genoemd wordt! Hier kreeg ik een ruggenprik en daarna was ik volledig buiten westen. Na de operatie op donderdagmorgen kwam ik om 12.00 uur al weer bij uit de volledige narcose. Ik had helemaal geen pijn, maar ik voelde me wel een mummie. De hele verdere dag zijn de verpleegsters druk in de weer geweest met allerlei controles. De chirurg is zelf 2x langs geweest. Vrijdagmorgen weer controle door de chirurg en de fysiotherapeute kwam op bezoek om kennis te maken , maar zij begon gelijk al met lichte oefeningen in bed. Dankzij pijnstillers had ik helemaal geen pijn. De verpleegsters zijn schatten. Veel medeleven, punctuele verzorging, goed georganiseerd, lekker eten. Ik heb er maar één woord voor: fantastisch! Zaterdagmorgen stonden de chirurg en de anesthesiste al om half 8 aan mijn bed. Even controle en daarna wat gebuurt met deze mensen. Dat kan hier allemaal. Om 08.00 uur bezoek van de fysiotherapeute en voor het eerst geoefend om uit het bed te komen. Dat valt dus echt niet mee! Maar na een klein kwartiertje (!) stond ik enigszins gammel naast het bed. Omdat ik toch naast het bed stond wilde ik ook wel een stukje proberen te lopen en dat ging met een looprek en daarna met 2 krukken verbazend vlot.
Ook op zondag (!) bezoek van de beide chirurgen. Zij waren uiterst tevreden en het woord ontslag binnenkort werd genoemd. Op maandagmorgen al om 07.30 uur oefende ik samen met de fysiotherapeute traplopen op en af. Op dat moment kwam de chirurg binnen. Na controle door de chirurg en na een demonstratie van mij in gewoon lopen en traplopen was de chirurg heel duidelijk: Nog even röntgenfoto's maken en dan naar huis! En zo reden Sanja en ik om 11.15 uur het ziekenhuisterrein af richting Montagu. In 4 en een halve dag in en weer uit het ziekenhuis. Ik blijf het verbazend vinden. Daar werd ik enthousiast begroet door Tesca en Djoeke, die de rest van de dag mij gezelschap hielden!




Drie conclusies:  1.Wat herstelt een mens toch wonderbaarlijk snel na
                             een best wel zware ingreep
                          2.Wat is de stand van de medische zorg in (dit deel van)
                             Zuid-Afrika toch op een  uitstekend peil.
                          3.Wat is het personeel (grotendeels gekleurd/zwart) goed
                             opgeleid en ontzettend vriendelijk.
Ik ben er natuurlijk nog niet. De revalidatie zal nog wel de nodige tijd nemen, maar ik verwacht over enkele weken al wel weer redelijk mobiel te zijn.

Zuid-Afrikaans woordenboek

hegsteke = hechtingen