"Wij komen tezamen "

"Wat zijn jullie plannen met Kerstmis? " Dat vroeg zo ongeveer iedereen aan iedereen de afgelopen weken. Het is hier tussen 15 december en 9 januari zomervakantie en grote aantallen Afrikaners zijn met vakantie. De achterblijvers doen vooral wat veel Nederlanders ook doen op Eerste Kerstdag: Uit eten gaan. Overvolle restaurants, veel druk bezochte  en te dure buffetmaaltijden, waar iedereen zo snel mogelijk aanvalt en de afwachtende beloond wordt met bijna lege schalen en pannen.

Daar doen wij dus niet aan mee en met ons nog tien gelijkgestemden. Op initiatief van Ria en Wim Haisma kwamen wij in hun lapa tezamen en genoten wij van een uitgebreide en bijzonder lekkere maaltijd door de krachten te bundelen, want elk stel verzorgde een bepaald deel van het totale kerstdiner. Onze muzikale ontdekking Stacey Lewis  luisterde - samen met Sanja - de avond op met fraai gezongen kerstliedjes. Een geslaagde avond, die wat ons betreft, het volgend jaar herhaald mag worden !

's Middags brachten wij een bezoek aan Camping Doringlaagte, een fraaie camping ongeveer 3 km buiten ons dorp. Hier bivakkeerden onze buren met kinderen en kleinkinderen. De camping was overvol vanwege de zomervakantie en het schitterend weer ( 33 graden ). Maar de omgeving was fraai, de conversatie was prettig en de wijn smaakte prima !

In deze periode kom je natuurlijk niet om de goede wensen heen. Vroeger was het een hobby van Sanja om zoveel mogelijk (vaak zelfgemaakte) kaarten te versturen en natuurlijk ook terug te ontvangen. Er waren jaren, dat er op deze manier meer dan 100 kaarten onze kamer sierden. Die tijd is echt voorbij. Ook Sanja ontkomt niet aan de digitalisering en stuurde dit jaar nog "maar" 20 echte kaarten. We ontvingen er tot nu toe 6, maar uit ondervinding weten we, dat er ook in mei(!) nog  kaarten binnen kunnen komen dankzij de razendsnelle Zuid-Afrikaanse postduiven.


Dank voor alle reeds ontvangen en nog te ontvangen goede wensen. Natuurlijk wensen wij iedereen ook een voorspoedig en gezond 2017 toe en als jullie nu eens flink wat regenwolken deze kant op sturen om de hier heersende droogte te keren, dan sturen wij een flink aantal van onze ruim 300 zonnige dagen naar het koude en natte noorden !

Tenslotte:

Nadat in oktober 2010 ons huis in Dierdonk verkocht was en ons vertrek naar Zuid-Afrika bij velen bekend werd, kregen we via telefoon, Skype en E-mail regelmatig vragen over ons aanstaande nieuwe leven hier. Familie en vrienden waren benieuwd wat onze plannen waren. Om niet steeds hetzelfde verhaal aan telkens weer andere mensen te moeten vertellen, zijn we begonnen met een weblog. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen, dat broer Wim met de "Mallowdeen-gardens-weblog ons voorbeeld was en op 28 februari 2011 verscheen - met veel hulp van Wim - onze allereerste weblog. We zijn nu 5 jaar en 10 maanden verder en vandaag verschijnt aflevering 300. In die hele periode hebben we geen week overgeslagen en zijn van plan om dat nog lang zo te houden. Natuurlijk hebben we niet elke week razend interessante of schokkende gebeurtenissen te melden, maar we hopen op deze manier het contact met jullie te onderhouden en een beeld te geven van ons leven in dit boeiende land aan de andere kant van de wereld !

Zuid-Afrikaans woordenboek:

bymekaargooi  =  bundelen

" Kersfees-2 ".

In deze periode volgt de ene kerstviering de andere op. Vrijdag waren méér dan 300 kinderen uit Ashbury uitgenodigd voor een gezellige spelletjesdag, georganiseerd door Anthea, een uiterst actieve kleurlingvrouw uit Kaapstad. Vader X-mas was weer van de partij en had ook deze keer de nodige "geskenkies" meegebracht.

Wat de spelletjes betreft, waren de 2 waterglijbanen natuurlijk de top-attracties, die zeer welkom waren bij een temperatuur van 36° Celsius. Maar ook de twee springkussens waren constant bezet. Anthea bracht via sponsors uit Kaapstad hamburgers, pelonie (soort rookworst) en salade mee en dat voor een gezelschap van ruim 350 personen. Zander Smit,  de genereuze eigenaar van onze plaatselijke Spar had voor alle kinderen broodjes, frisdrank en een voedselpakketje gezorgd. Tot slot van deze goed georganiseerde en rimpelloos verlopen spelletjesdag voor de jeugd, kregen de kinderen een drietal cadeautjes mee naar huis. Hulde aan Anthea en haar Kaapse helpers, maar ook aan de Kerstman en andere vrijwilligers, die belangeloos van 10.00 tot 16.00 uur de brandende hitte trotseerden en alles in goede banen leidden !   

Al eerder meldden we, dat met name slangen door de aanhoudende droogte afdalen uit de ons omringende bergen en op zoek gaan naar voedsel, water en naar een schuilplaats tegen de onbarmhartig brandende zon. Regelmatig lezen we en horen we verhalen over slangen, die gevonden worden in tuinen en huizen. Een situatie, die behoorlijk gevaarlijk kan zijn.

Momenteel signaleren wij een bezoeker, die gelukkig ongevaarlijk is en blijkbaar zijn woonplaats in de bergen heeft verwisseld voor een plek bij ons in de wijk. Al wekenlang loopt er een uit de kluiten gewassen schildpad door onze straten. Deze Geochelone Pardalis, ofwel bergschildpad meet van kop tot staart wel 60 centimeter en wordt ook wel luipaard-schildpad genoemd vanwege de "luipaardachtige" vlekken op zijn schild. Onze honden vinden deze zwerver machtig interessant, maar blijven wél op een veilige afstand. Onnodig, want gevaarlijk is deze gast gelukkig niet. Wanneer er een flinke regenperiode aanbreekt, verhuist hij waarschijnlijk wel weer en hopelijk verhuizen de slangen dan mee !

Tenslotte:

Enkele weken geleden bezocht Sanja een muziekuitvoering van de Ad-Libitum-muziekschool in Robertson. Na afloop liep zij daar Stacey Lewis tegen het lijf. Zij is een lid van onze "Basuingroep Ashbury". Deze muziekgroep is welhaast ter ziele, maar Stacey en nog 3 andere volhouders bezoeken trouw de repetities onder leiding van Jannie van Tonder. Stacey vertelde Sanja, dat zij zich verder wil ontwikkelen op muzikaal gebied, zowel wat betreft zang als op de sopraan-saxofoon.

Helaas is muziek geen vak op de middelbare school in Robertson, waar zij momenteel zit in groep 10. Daarom wil zij voor de laatste 2 jaar overstappen naar een andere middelbare school in Worcester. De directeur van deze school gaf aan, dat de school geen ruimte heeft voor nieuwe leerlingen, maar toen wij aangaven, dat Stacey gesponsord gaat worden door Nederlanders, bleken er toch nog mogelijkheden te zijn.

Op 11 januari mag zij op auditie komen en horen we of haar muzikale kwaliteiten voldoende zijn om toegelaten te worden tot de school. Om te zorgen, dat die kwaliteiten voldoende zijn, oefenen wij momenteel 3 keer per week ruim een uur met Stacey. Sanja brengt haar Algemene Muzikale Vorming bij en ik ben telkens een half uur bezig om haar vaardigheid op de sopraan-saxofoon te vergroten. We hadden niet verwacht het nog druk te krijgen met lesgeven, terwijl we al een behoorlijk aantal jaren "afgetree" zijn !

Zuid-Afrikaans woordenboek:

skilpaaie  = schildpadden

" Foutje....Bedankt "

Ons huis is weer verzekerd tegen brand.  Vorige week moesten we tot onze schrik melden, dat de verzekeringsmaatschappij ons huis vanwege een rieten dak niet meer tegen brand wilde verzekeren, maar onze verzekering-tussenpersoon heeft zich de afgelopen dagen eens goed kwaad gemaakt en dat heeft vruchten afgeworpen met als resultaat, dat we weer verzekerd zijn. Het bleek - zoals wel vaker gezegd wordt wanneer iets fout gaat - een foutje in de communicatie te zijn. Men verzekert geen restaurants met rieten daken meer, maar gelukkig nog wél woonhuizen. Drukte om niets,dus !

Maar nu hebben we weer iets anders om ons druk over te maken: onze vaste verblijfsvergunning.  Ik heb het momenteel erg druk met nadenken hoe het verder moet. 

                                           

We wonen bijna 6 jaar in Zuid-Afrika, maar zijn nog steeds niet verder dan een tweede tijdelijke verblijfsvergunning en die loopt af op 18 april 2017. Mogelijk komt vóór die datum nog het gewenste bericht. We wachten per slot van rekening al 2 jaar sinds we in januari 2015  "aansoek gedoen het vir 'n vaste permit". Maar wat als er niets gebeurt ?? Dan kunnen we volgens een instantie, die het denkt te weten, twee dingen doen:

1. We doen niets en wachten verder af tot..........Dat is geen probleem zolang we maar gewoon in dit land blijven. Maar willen we - of moeten we - bijvoorbeeld naar Nederland, dan hebben we bij onze terugkeer hier een groot probleem.

2. We vragen maar weer een nieuwe tijdelijke verblijfsvergunning aan en dan moeten we deze maand al weer starten met het aanvragen van.......daar komt de hele riedel weer:

• Een verklaring van goed gedrag uit Nederland.
• Een verklaring van goed gedrag uit Zuid-Afrika.
• Een bankverklaring uit Nederland, waaruit blijkt, dat we over voldoende geld beschikken.
• Een bankverklaring uit Zuid-Afrika om dezelfde reden.
• Een radiologisch rapport, dat bewijst, dat we geen TBC hebben.
• Een doktersverklaring, dat we geestelijk redelijk normaal functioneren.
• Een bewijs van ABP en de S.V.B, dat we voldoende pensioen en A.O.W. hebben.
• Een stapeltje kopieën van van alles en nog wat.

Als we het hier niet zo ontzettend goed naar onze zin hadden, zou ik nu liggen te bedenken naar welk land we zouden kunnen gaan, waar we wél welkom zijn. Volgens de muziekband "Het goede doel", zou dat België kunnen zijn, maar persoonlijk voel ik méér voor Namibië !

                                              

                                                               

 Tenslotte:

We zitten weer in de tijd van kerstvieringen en woensdagochtend was er zo'n viering als afsluiting van een Kinder-kerk-project. Onze huishulp Lena heeft vele maanden gewerkt met een groep kinderen in de leeftijd van 2 tot 15 jaar. Omdat de leeftijden nogal uit elkaar lopen, werd de viering in twee delen gesplitst.

Een kerstviering, waarbij de kerstman zelf aanwezig was met een "geskenkie" voor de jongsten en daarna volgde een "ete" voor de iets oudere jeugd. Sanja is wekenlang bezig geweest met het vullen van de dozen met bruikbare en plezierige spulletjes voor de kleintjes en voor de grotere kinderen heeft zij gezorgd voor een voedzame maaltijd. Iets wat deze vaak verwaarloosde kinderen zelden krijgen.

                                        

Vorig jaar deed Lena ook al zo'n project, maar het zal deze keer wel de laatste keer geweest zijn, want - helaas voor ons - gaat zij deze maand nog verhuizen naar Ceres en moet Sanja op zoek naar een nieuwe huishulp en naar iemand, die het kinder-kerk-project voort gaat zetten !

Zuid-Afrikaans woordenboek:

'n weggooikind  =  een verschoppeling

" De politie is je beste vriend ! "

Dat corruptie hier wijd verbreid is en van hoog tot laag plaats vindt in de hele gemeenschap, is algemeen bekend. Gelukkig komt er steeds meer weerstand tegen dit fenomeen en wordt de controle er op steeds beter. Toch zijn er nog excessen te over: Vorig jaar werd het Hoofd van de Politie op non-actief gesteld vanwege meerdere malversaties en werd generaal Khomotso Phalane aangesteld als waarnemend politiehoofd. Maar nu ligt diezelfde Phalane zwaar onder vuur. OPOD (Onafhanklike Polisie Ondersoek Direktoraat) roept Phalane op het matje om nadere uitleg te geven over de aankoop van een peperduur landhuis op het exclusieve landgoed "Sable Hills Waterfront Estate" in Pretoria. 

Hij en zijn vrouw hebben slechts een kleine hypotheek bij de bank, maar het landhuis heeft een waarde van minstens 6 miljoen Rand. Normaal gesproken véél te duur voor een politieagent. Bovendien zijn er verklaringen van derden, die gezien hebben, dat Phalane een aannemer 700.000 Rand cash betaald heeft door een plastic boodschappentas met contant geld in de auto van de aannemer te leggen. Hoe krijg je corruptie het land uit, wanneer de ene na de andere hoge functionaris valt voor het grote geld in de eigen portemonnee? Het hele land is benieuwd hoe deze kwestie nu weer afloopt, maar het ziet er naar uit, dat de president binnenkort een waarnemend, waarnemend polisiehoof moet benoemen !

In het algemeen is het leven in Zuid-Afrika wel wat goedkoper dan in Nederland. Uitzonderingen op deze regel zijn er wel. Onder andere: sigaren en verzekeringen. Het "sigaren-probleem" kan ik enigszins opvangen door bezoekers uit Nederland in te schakelen, maar voor het "verzekerings-probleem" heb ik nog geen oplossing. De grootste financiële rib uit ons lijf is de verzekering van ons huis, omdat dat voorzien is van een rieten dak. Dat betekent een groter risico op brand voor de verzekerings-maatschappij en dus vraagt men een hoge jaarpremie. Nu werd ons verteld, dat het inwerken van een brandwerende deken zou leiden tot een aanzienlijke verlaging van de premie. 

Omdat ons dak aan vernieuwing toe was, hebben we natuurlijk gelijk zo'n brandwering in laten bouwen en de verzekeringsmaatschappij op de hoogte gesteld. Twee weken geleden kregen we antwoord. We krijgen een terugbetaling van 330 Rand (omgerekend € 22,00 !!). Bij het doorlezen van de polisvoorwaarden, kon ik mijn ogen niet geloven. Het rieten dak valt voortaan niet meer onder de verzekering ! Gelukkig zijn we wél verzekerd tegen schade als gevolg van aardbevingen (de laatste 200 jaar niet voor gekomen)  en ook diefstal van het huis is verzekerd. Daar kunnen we blij mee zijn. Nu hopen we maar, dat, wanneer ons huis afbrandt, het huis gestolen wordt. Vanaf nu kan ons in ieder geval deze verzekeringsmaatschappij gestolen worden !

Tenslotte:

Op 1 december hoorden wij een groot rumoer bij onze buren. Schoffie, hun hond, was - waakzaam als hij altijd is - op het spoor gekomen van een ongewenste indringer. Tussen het braaihout ontdekte de Jack Russell een uit de kluiten gewassen Kaapse Cobra. Eén van de gevaarlijkste slangen in onze provincie. Elke verstandige hond zou het hazenpad kiezen, maar Schoffie is misschien niet verstandig, maar wél ontzettend dapper. "Schoffie zonder Vrees" aarzelde geen moment en greep de totaal verraste cobra  bij de kladden om de slang vervolgens niet meer los te laten. Een pitbull had deze actie niet kunnen verbeteren. Het kostte onze buurman de grootste moeite om het ongelukkige reptiel uit Schoffie's bek te krijgen, maar de verwondingen waren te ernstig en de slang overleefde het gevecht niet. 

Vooral bij aanhoudende droogte komen slangen naar de woonbuurten en dit geval maakt maar weer eens duidelijk hoe alert we moeten zijn in en vooral rond onze huizen !

Zuid-Afrikaans woordenboek:

buite aksie stel  =  op non actief stellen

"Geloof het.......... of niet "

 Het Departement van Gezondheid in Limpopo onderzoekt de mogelijkheid om een "profeet", die mensen met het insecten-verdelgingsmiddel  "DOOM" bespuit, psychiatrisch te laten onderzoeken. Profeet Lethebo Rabalago heeft leden van zijn kerkelijk genootschap Mount Zion General Assembly (MZGA) tijdens een kerkdienst met spuitbussen Doom bespoten om - naar eigen zeggen - boze geesten uit te drijven. Hij heeft ook gezegd, dat met Doom ernstige ziektes als aids en kanker genezen kunnen worden. Ook gras eten en benzine drinken geneest volgens de profeet enge ziektes en  kwalen.

De politie kan nog niet optreden, want tot nu toe is er geen enkele klacht tegen de "doom-profeet" ingediend.

Wetenschappelijk is bewezen, dat zo'n bestrijdingsmiddel door de huid opgenomen wordt en daarna allerlei organen kan bereiken met aantasting daarvan tot gevolg. Bijgeloof tiert welig in heel Afrika en alleen al in Zuid-Afrika zijn er honderden van die zogenaamde, zelfverklaarde profeten !


Het Poppie-project blijft Sanja nog steeds bezig houden. Op woensdag 16 november stond een bezoek aan 2 scholen in de Keisie (20 km buiten Montagu) op de rol. De Nederlandse families Weelink en Lentink met 2 vriendinnen wilden ook graag eens zo'n presentatie meemaken en vergezelden Sanja eerst naar een school in Baden en daarna naar een tweede school in Pietersfontein. De 68 leerlingen van de school in Baden kregen aan het einde natuurlijk hun poppie, maar de school kreeg ook nog een prachtige quilt met het alfabet als motief.

Dit kunstwerk was belangeloos vervaardigd en beschikbaar gesteld door een quilt-groepje in Nederland. De school in Pietersfontein telt nog maar 32 leerlingen en dat vindt het Departement van Onderwijs een te gering aantal om de school open te houden en sluiting volgt al in december aan het einde van dit schooljaar !

Normale mensen zouden na zo'n drukke ochtend de rest van de dag hun gemak houden, maar niet Sanja. 's Middags volgde er een optreden met het Montagu Acapella koor voor vrijwilligers van de Hospice in Robertson en 's avonds had datzelfde koor hun wekelijkse repetitie-avond en werd het kerstrepertoire uit de kast gehaald, want er komt weer een groot aantal kerstconcerten aan.
's Zondags sprak Sanja toevallig de leerkracht van de Baden-school en zij vertelde, dat de helft van de kinderen hun poppie op school hielden en knuffelden en praatten met hun " geskenkie". Eén jongen ontwerpt zelfs allerlei kleertjes voor zijn poppie !

Tenslotte:
Ook al is het leven - ook voor jonge mensen - hier bepaald niet altijd plezierig, men blijft zingen en vooral ook dansen. Marvin Booisen, een kleurling-onderwijzer in Robertson zag op zijn school de talenten, maar muziek- en danslessen waren er nauwelijks en de kosten van prive-lessen waren te hoog voor de kinderen. Marvin maakte een plan, waarbij ook zijn vader Martin een belangrijke rol kreeg en zo ontstond het muziek-opleidingsinstituut Ad Libitum. Ze zijn nu een paar jaar bezig en behalen mooie successen. Zaterdagavond was er een galaconcert en Sanja en de familie Lentink togen naar Robertson. Na afloop kwam Sanja haast niet uitverteld over het geweldige concert. Hoogtepunten waren er te over:

Natuurlijk het Ad Libitum-koor, maar zeker ook de blinde 17 jarige Robyn Waters en Jordan-Dee Adams, die een duet zong samen met Anastacia Lewis. Dit meisje kwam Sanja bekend voor, maar pas na afloop ontdekte Sanja, dat deze Anastacia tot voor kort gewoon Stacey heette en regelmatig de muzieklessen in de Nieuwe Horizon-zaal volgde. Leuk om haar op deze manier - prachtig zingend - weer te zien. Vader en zoon Booisen mogen trots zijn op Ad Libitum. In relatief korte tijd hebben zij een fantastisch muzikaal resultaat bereikt en het is bijzonder mooi om te zien, dat een grote groep tamelijk kansarme jonge mensen uit deze omgeving zich muzikaal tot een hoog niveau kunnen ontwikkelen !

Zuid-Afrikaans woordenboek:

gesig gestremd  =  visueel gehandicapt

" Een brug te ver " !

Onze wekelijkse motortocht stond in het teken van een project van de stichting Nieuwe Horizon en een andere Nederlandse weldoener. Al enige tijd spelen wij met de gedachte om te komen tot een soort van vakopleiding voor werkeloze jongeren. Op kleine schaal is Jannie Moses, onze beheerder in Ashbury, aan de slag gegaan en heeft gedurende een half jaar een 10-tal jongelui vaardigheden bijgebracht, zoals houtbewerking, lassen en metselen, maar ook "gedragstherapie". Aan het einde van de cursus kregen de cursisten een "Sertifikaat" en stelde Jannie voor hen een C.V. op (Curriculum Vitae). Nu startte "Submarine S.A, een groot constructiebedrijf, een project in onze regio om 18 laagwaterbruggen te bouwen en was op zoek naar betrouwbare hulpkrachten. Het bedrijf kwam met Jannie in contact met als gevolg, dat 10 jongelui aangenomen zijn en een half jaar werk hebben. Hun kans op aansluitend vast werk neemt daardoor aanzienlijk toe.

 

Ik wilde met eigen ogen de jongens wel eens bezig zien en daarom reden we vorige week vrijdag langs alle bruggen in aanbouw. Onder andere een aantal in Talana, Rietrivier en Rietvlei. Op meerdere plaatsen waren "onze jongens" daadwerkelijk bezig. 

Tenslotte belandden we in Poortjieskloof , waar we bij de allerlaatste boerenplaas tot stilstand kwamen. Gelegen in een prachtig landbouwgebied, maar wel ver van de bewoonde wereld. Deze laatste en grootste brug was nog verre van klaar en we konden niet verder. Duidelijk een geval van "een brug te ver". Ook al is het project nog klein van opzet, het doet ons plezier, dat er nu reeds een aardig succesje is !  

Herman van Veen's bekende lied: "Opzij,opzij,opzij.Maak plaats,maak plaats,maak plaats. We hebben ongelofelijke haast ". Dit liedje kwam bij me op toen ik Sanja vorige week bezig zag. De logeerkamer leek wel een speelgoedwinkel. Kerstmis komt in zicht en dan vult Sanja schoen- en andere dozen met "geskenkies"voor kinderen van Ashbury. Enkele uren later was de logeerkamer weer gewoon een logeerkamer, maar zouden eventuele logees  een probleem hebben met de aangrenzende badkamer. In bad zouden ze zeker niet kunnen, want dat ligt nu vol met de geschenkdozen.

Dit keer zijn de dozen bestemd voor 50 kinderen in de leeftijd van 2 tot 12 jaar, die deel uit maken van het "Kinder-kerk-project". Onze huishulp Lena heeft enkele maanden gewerkt met fraai instructiemateriaal om deze kinderen aan de hand van Bijbelse vertellingen iets over het christendom bij te brengen. Als beloning krijgen de kinderen op 7 december - tijdens een kerstviering - een verrassingsdoos overhandigd. Naast een speelgoedje en wat snoepgoed zit er een tandenborstel, 'n tube tandpasta, zeep, een waslappie en nog wat andere verzorging-spulletjes in. Alles aangeschaft met sponsorgeld van Nederlanders. Een verrassingspakket voor kinderen, die zelden of nooit cadeautjes krijgen !

Tenslotte:
Wij beschouwen ons zelf als dierenliefhebbers, maar er zijn voor mij twee soorten waar ik heilig ontzag voor heb. Dat zijn krokodillen en slangen. Van de eerste soort hebben we hier geen last. In het "Birdparadise" in Robertson liggen er enkele. Gelukkig wel veilig achter een stevige afrastering. Maar slangen, dat is een heel ander verhaal. Van uit het bos, wat achter onze straten ligt, dalen nogal eens exemplaren af tot in de tuinen. Omdat wij er nauwelijks kennis van hebben, beschouwen we alle exemplaren als gevaarlijk, hoewel er maar enkele soorten zeer gevaarlijk zijn. Vorige week vrijdag stond onze Tesca ongebruikelijk raar te blaffen in onze tuin en toen Sanja eens ging kijken wat er aan de hand was, bleek een slang de oorzaak van Tesca's bijzondere gedrag. Het 70 cm lange, fraai gekleurde beest bleek een Homoroselaps Lacteus te zijn. Ook wel "gevlekte Harlekijn Cobra"genoemd en in goed Afrikaans: een "gevlekte kousbandjie". Een beet van deze slangensoort veroorzaakt zwellingen en hoofdpijn, maar is niet noodlottig. Na Tesca weggetrokken te hebben, zag Sanja de indringer snel tussen de planten verdwijnen en een dag later vond Sanja vlak bij de betreffende plek een lege slangenhuid. Wellicht heeft het uit angst zijn (of haar ?) jas verloren !

Zuid-Afrikaans woordenboek:

'n stofstraat  =  een onverharde weg

"Max".

Cyril Ramaphosa, de vice-president, heeft vorige week donderdag in het Parlement in Kaapstad een nieuw condoom voorgesteld, dat door de regering gratis beschikbaar wordt gesteld. Het vorige merk "maakt lawaai wanneer het gebruikt wordt", zei de vice-president volgens de online-editie van de Britse krant The Daily Telegraph. Cyril Ramaphosa legde tijdens het vragenuurtje in het Parlement uit, dat het vorige merk "Choice" niet populair was. Hij beloofde, dat het nieuwe merk "Max" maximaal plezier en maximale bescherming biedt en het doet z'n werk geluidloos. Het Max-condoom is een antwoord op klachten van een aantal gebruikers, dat het oude exemplaar niet zo lekker ruikt en lawaai maakt wanneer het in functie is. "Max" is voorlopig beschikbaar in twee smaken: druiven- en appelsmaak, maar aan meerdere smaken wordt gewerkt. Zuid-Afrika heeft één van de hoogste hiv- en aidspercentages ter wereld met naar schatting 7 miljoen mensen, die de ziekte hebben. De regering stelt jaarlijks een half miljard (500.000.000)  condooms gratis beschikbaar, maar uit onderzoek blijkt slechts 36 % van de mensen effectief een condoom te gebruiken !

Delen van Zuidelijk Afrika worden al enige tijd geteisterd door grote droogte, terwijl in andere delen grote overstromingen het dagelijks leven bijna onmogelijk maken. Normaal gesproken valt in het voorjaar (september en oktober) de meeste regen, maar in grote delen van Zuid-Afrika viel in die maanden erg weinig of niets. Rivieren bevatten weinig water of staan helemaal droog.

De boeren klagen, dat hun oogst mislukt door de enorme droogte. In Kaapstad is zelfs al een waterbeperking ingesteld, waardoor mensen hun auto slechts mogen wassen met een emmer water. Ook de tuin mag slechts met emmers of gieters besproeid worden en zwembaden mogen alleen bijgevuld worden wanneer het zwembad goed afgedekt wordt. Ook zijn de tarieven voor waterverbruik progressief aangepast. Wie veel verbruikt, moet heel veel betalen. Maar in andere delen in het land is het een heel ander verhaal. De ruime omgeving van Pretoria en Johannesburg kreeg de afgelopen weken veel te veel water van boven. 

Rivieren traden buiten hun oevers, straten veranderden in kolkende watermassa's, waar geen doorkomen aan was en de boeren klaagden, dat hun oogst mislukte door te veel water.  In de droogte-gebieden zijn de dammen (waterreservoirs) slechts ten dele gevuld. Vaak zelfs maar voor zo'n 30 %. Met deze hoeveelheid water moeten mens en dier en land de droge zomer doorkomen. Of de toekomst nog voldoende water zal brengen, is ongewis. Maar het kan nog erger: In delen van Namibië viel al 4 jaar geen noemenswaardige regen !

Tenslotte:

Wie herinnert zich Graeme Bayford nog? Nou, ik in eerste instantie ook niet, maar toen me verteld werd, dat het de jongeman was, die regelmatig in Montagu kwam om zijn vriendin te bezoeken en in weekenden met witte verf de berg achter ons huis beklom om de keien, die samen het woord "Montagu" vormen, mooi wit te schilderen, toen kwam de herinnering weer terug. In de blog van 13 november 2014 schreef ik hierover en het toeval wil, dat er nú op 14 november 2016 weer wat nieuws te melden is. We hebben geen idee wat er van Graeme Bayford geworden is. Heeft hij zijn verfwerk afgemaakt? Is zijn verkering wellicht uitgeraakt? We weten het niet. Maar wat we wél weten, is, dat er een Schotse meneer, Peter Gordon genaamd, elk jaar (en dat al 9 jaar op een rij)  een bezoek aan zijn dochter in Montagu brengt. Ieder jaar probeert hij iets voor onze gemeenschap te doen. Dit jaar nam hij zich voor om de "Montagu-stenen" op de berghelling van een nieuwe witte verflaag te voorzien. Helpers waren er snel gevonden en de eigenaar van een plaatselijk restaurant betaalde de verf, waarbij de Agrimark ('n soort Boerenbond) een flinke korting gaf. Gewapend met verfbussen (totaal 30 liter) beklommen ze daarna de berg.

Met gebundelde krachten werden alle stenen geschilderd en werd onkruid verwijderd, waarna ze met lege verfbussen weer afdaalden tot in het dorp. Bij het eerder genoemde restaurant werden de schilderende vrijwilligers getrakteerd op een grote pizza, die weg gespoeld werd met enkele glazen bier. Peter Gordon denkt ondertussen al weer na over een nieuwe actie, want hij is vast van plan om in 2017 opnieuw naar Montagu te komen !

Zuid-Afrikaans woordenboek:

kragte bymekaargooi  =  krachten bundelen

Wie het weet, mag het zeggen !

Hoe vaak ik in de weblog al geschreven heb over de problemen, die we hebben met het verkrijgen van onze vaste verblijfsvergunning, weet ik niet meer, maar het is zo langzamerhand een "never ending story".  Sinds 19 januari 2015 ligt ons verzoek al bij Binnenlandse Zaken in Pretoria. We wachten dus al bijna twee jaar op een antwoord, terwijl de verwerkingstijd volgens Binnenlandse Zaken 8 à 9 maanden is. Voor ons begint het kort dag te worden, want op 18 april 2017 loopt onze tijdelijke verblijfsvergunning op een einde. Na die datum zijn we in principe illegaal in het land en daar staan zware straffen op van minimaal één jaar tot maximaal vijf jaar uitzetting uit Zuid-Afrika zonder terugkeer. Dus proberen we al enige tijd informatie te krijgen wat ons te doen staat wanneer we in april nog geen vaste verblijfsvergunning hebben. We hebben gehoord, dat we - in afwachting van de verblijfsvergunning - gewoon in Zuid-Afrika kunnen blijven, maar dan mogen we het land niet verlaten en kunnen dus niet naar het buitenland voor een vakantie of wanneer er een veel ernstiger reden is om naar Nederland te gaan. 

Maandag waren we in George bij VFS Global en daar dacht men, dat we weer een nieuwe tijdelijke verblijfsvergunning aan moeten vragen. Als dat laatste waar blijkt te zijn, dan moeten we binnenkort weer voor de zoveelste keer alle papierwerk gaan regelen: Bankverklaringen van Nederlandse en Zuid-Afrikaanse banken, verklaringen van goed gedrag uit Nederland en Zuid-Afrika, medische verkaringen en zo kan ik nog wel even doorgaan. De website van Home-Affairs geeft geen enkele duidelijkheid en de onzekerheid begint ons danig parten te spelen. Helemaal een dubbel gevoel kreeg ik toen ik op de website las, dat Home Affairs vorige maand een officiële pluim op de hoed gekregen heeft vanwege de uitstekende service-verlening. Maar die pluim kwam zeker niet van ons !

Het is weer jacaranda-tijd. Oktober en november zijn in Zuid-Afrika de maanden waarin deze bomen hun bloemenpracht tonen en het straatbeeld schitterend van kleur voorzien. Bij ons om de hoek in de Kerkstraat staan enkele van deze bomen mooi te bloeien, maar zij vallen in het niet bij een groot aantal straten in het naburige Robertson en daar kan men dan weer niet tippen aan Pretoria, ook wel Jacaranda-City genaamd. In 1888 werden daar twee jacarandaboompjes geplant bij een school in de wijk Arcadia. De bomen groeiden en bloeiden voorspoedig en werden erg populair. Men schat het aantal van deze bomen in Pretoria op meer dan 50.000 exemplaren. Ze omzomen vele kilometers straten, wat schitterende plaatjes oplevert. Jammer genoeg wordt de jacaranda beschouwd als een indringer, die niet thuis hoort in Zuid-Afrika en als schadelijk te boek staat vanwege de nogal grote behoefte aan water. Iets wat in Zuid-Afrika nog wel eens tot problemen leidt. Sinds enkele jaren geldt er een nieuwe wet, die de handel en het hebben van deze bomen verbiedt en waar zelfs hoge boetes geheven worden en overtredingen zelfs kunnen leiden tot gevangenschap. In een aantal steden benoemde men zelfs Plant-Politie. Agenten, die als taak hebben om huizen te betreden om de tuin te controleren op jacaranda's. Na overweldigende protesten van de bevolking tegen dit besluit, werd de wet enigszins aangepast. Er mogen geen nieuwe bomen geplant worden, maar de bestaande bomen mogen nu gelukkig wel blijven, waardoor de bloemenpracht behouden wordt !

Tenslotte:

Julius Malema deed weer eens van zich spreken. Deze voorzitter van de EFF-partij en parlementslid ageert altijd tegen de blanke Afrikaners. Bijna wekelijks ontregelen hij en zijn EFF-collega's het Parlement, waardoor voortvarend besluiten nemen onmogelijk gemaakt wordt. Regelmatig moeten zij door de politie en veiligheidsbeambten verwijderd worden uit de zaal. Vorige week deed Malema weer eens een uitspraak, die veel stof deed opwaaien.  Hij beweerde:" We roepen niet op om de blanken af te slachten.......tenminste voorlopig nog niet "! Zijn beweerde einddoel is: de ondergang van het blanke kapitaal. Wat de economische gevolgen dan zijn, realiseert deze kip zonder kop zich blijkbaar niet. Hij riep zwarten op om illegaal land van blanken te bezetten. Daarvoor moet hij op 14 november voor de rechtbank verschijnen !

Zuid-Afrikaans woordenboek:

as 'n afkop-hoender praat  =  praten als een kip zonder kop  

" Camp Zonderwater "

Vorige keer schreef ik over Barbieri Idro, de ongelukkige Italiaanse krijgsgevangene, die noodlottig om het leven kwam tijdens zijn werk in de Nuy-vallei. Bij mijn "Google-werk" omtrent deze Italiaan stuitte ik op de website: "Die Suid-Afrikaanse Krygshistoriese Vereniging" en las daar een interessant verhaal over de Italiaanse krijgsgevangenen, die tussen 1941 en 1946 in Zuid-Afrika geïnterneerd waren. Gedurende die periode verbleven er meer dan 100.000 zogenaamde P.O.W.'s (Prisoners Of  War). Dat was in Camp Zonderwater, niet ver van Pretoria in de Transvaal. Het kamp was verdeeld in 14 blokken, waar per blok maximaal 8.000 gevangenen konden verblijven. Gelukkig voor de Italianen, die opgepakt waren in o.a. Somalië, Ethiopië, Egypte, Syrië en Libië, was dit kamp heel anders dan de bij ons meer bekende en vooral beruchte concentratiekampen. Naast een hospitaal waren er voetbalvelden, een tennis- en bowlingbaan, een volleybalveld en kon er gebiljart worden. Ook was er veel aandacht voor kunst, muziek en theater, waarbij de te gebruiken decors door de gevangenen zelf gemaakt werden. Er werd ook Italiaanse les gegeven in schooltjes, waar 9.000 Italiaanse analfabeten leerden lezen en schrijven. Elk blok beschikte ook over een muziekgroep met tussen de 16 en 30 muzikanten. Uit deze muzikanten werd een selectie gemaakt van 86 musici, die samen een symfonie-orkest vormden.
                                               

In het theater werden diverse opera's op hoog muzikaal niveau uitgevoerd. Omdat er uitsluitend mannen waren, moesten de vrouwenrollen ook door mannen gespeeld worden. In de 6 jaren van het bestaan van het kamp stierven 230 personen door ziekte en kwamen 76 gevangenen (waaronder Barbieri Idro) om door ongevallen. Zoals ik het op deze manier beschrijf, lijkt het wel een plezierig vakantiekamp geweest te zijn, maar het bleef natuurlijk wél een gevangenis voor de Italianen, ver van hun huis en hun familie !

Ik weet niet of men in Nederland op de hoogte is van de enorme chaos, die heerst op de universiteiten in Zuid-Afrika. Het begon allemaal enkele maanden geleden toen de collegegelden voor 2017 bekend werden gemaakt. Omhoog met 10 %, was de boodschap en dat was het begin van flinke protesten onder vooral gekleurde studenten.

"FeesMustFall" werd de leus en daarmee ging men de straat op. Het bleef niet bij ordelijke betogingen. Universiteiten werden bezet, docenten bedreigd en een rector werd zodanig in elkaar geslagen, dat hij zelfs in het ziekenhuis belandde. De eisen van de studenten werden - onder politieke druk van een bepaalde politieke partij - steeds extremer. "Het hoger onderwijs moet geheel gratis worden", werd nu de eis. Onhaalbaar natuurlijk. Geen enkel land ter wereld kan dat betalen. Dat zou in Zuid-Afrika 325 miljard Rand gaan kosten in een tijd, dat het economisch toch al niet goed gaat. Het geweld bij de betogingen nam toe. Lokalen en zelfs de eigen studentenbehuizingen op de campus werden in brand gestoken evenals de auto's van het personeel en
stadsbussen waren ook niet veilig meer. Dagelijks moesten oproer-politie en leger grote charges uitvoeren en tientallen arrestaties verrichten.

Eén universiteit heeft het academisch jaar al afgesloten. De verloren maanden in 2016 moeten in 2017 ingehaald worden, waardoor het nieuwe studiejaar 2017 pas in de tweede helft van het volgend jaar kan beginnen. Een aantal werkwillige studenten werkt nu samen met hun docenten via Internet. Niet op de universiteiten, maar bij enkele bedrijven en instellingen, die hun computers beschikbaar stellen en daarmee de studenten een grote dienst bewijzen. Een groot aantal docenten overweegt het onderwijs te verlaten om in het bedrijfsleven en zelfs in het buitenland te gaan werken. De betogende studenten, die in de toekomst de dragers van het land moeten worden, beseffen blijkbaar niet, dat hun eigen toekomst - door het vernielen van de universiteiten en het wegjagen van de docenten - ernstig in gevaar kan komen. Studentenprotesten zijn van alle tijden en alle landen, maar als protesten ontaarden in vernielingen op zo'n grote schaal en leiden tot totale ontwrichting van het onderwijs, dan mag je toch wel ernstige twijfel hebben over het verstand van hen, die zich studenten noemen !

Tenslotte:

Rommel moet opgeruimd worden, is ons van jongs af aan geleerd. Maar dan moeten de ouders zelf het voorbeeld geven. Rij maar eens langs of door een township (hier spreekt men liever van een informele nederzetting). Overal ligt rommel en het lijkt wel of niets opgeruimd wordt. Sinds enige tijd wordt er op bepaalde plaatsen wél opgeruimd en het bijzondere is: het zijn hier de kinderen,die dat doen. Daardoor geven zij het goede voorbeeld aan de andere mensen.
"Die sakke is net so groot soos hul lyfies, maar jong kinders van die informele nedersetting KwasaKwasa by Hermanus sleepdra hul swart sakke vol bottels en glas agter hulle aan". 

Narina Howard begon in Hermanus een z.g. "Recycle Swop Shop". Kleine kinderen verzamelen plastic flessen, glazen flessen en papier in zwarte vuilniszakken en brengen die op woensdagmiddag naar het recycle-winkeltje naast de kleuterschool. Hier weegt men de zak en in ruil voor het verzamelde afval krijgt het kind punten op een spaarkaart. Met die punten kan het kind iets in het winkeltje kopen. 5 Punten voor een rol toiletpapier, 4 punten voor een waslappie, 1 punt voor een koekie en 10 punten voor een schrijfblok. De kinderen zijn meestal niet zelfzuchtig. Bijna altijd wordt iets gekozen voor het huishouden: een stuk zeep, een zak rijst en maar zelden een speelgoedje.
"Jy kan ook jou punte laat opskryf soos Mbali Mbandeni (8 jaar), wat vir bykans 'n jaar 362 punte gespaar het en vandag 'n fiets gekoop het". 
De winkelierster verkoopt het ingezamelde afval en koopt van dat geld spulletjes voor het winkeltje. Het project leert niet alleen om rommel op te ruimen en afval te herwinnen. Het leert kinderen al op heel jonge leeftijd te sparen. Goed voorbeeld doet goed volgen, want er zijn plannen om een dergelijk project ook in Montagu-Ashbury te gaan doen !

Zuid-Afrikaans woordenboek:

knuppelstormloop  =  politie-charge

De één z'n dood.....!

is 'n ander z'n wijn. Sanja is zeker geen straffe drinker, maar wanneer zij wijn drinkt, moet dat uitsluitend zoete wijn zijn. Nu wonen wij in één van de  grootste wijngebieden van Zuid-Afrika en hier speelt zoete wijn - zoals muskadel - een heel belangrijke rol. We komen wel eens in een restaurant in de Nuy-vallei tussen Robertson en Worcester en daar verkopen ze een muskadel met een bijzondere naam en een daarbij behorend bijzonder verhaal. Het is de "Barbieri Idro-muskadel".

Na de door Duitsland en Italië verloren Tweede Wereldoorlog, werden 15 Italiaanse krijgsgevangenen, waaronder Barbieri Idro, te werk gesteld op wijnboerderij "Sonja"" in de Nuy-vallei. Het liep slecht af met Barbieri, want op 18 januari 1946 werden vaten muskadel van een vrachtwagen overgeladen op een trein. Eén van die vaten raakte los en doodde Barbieri op slag. Wijnboerderij "Sonja" heeft - ter nagedachtenis aan deze ongelukkige Italiaan - een nieuwe, nog betere muskadel gemaakt en "Barbieri Idro" genoemd. Het zegt mij weinig, maar voor kenners de volgende informatie: de wijn is gemaakt van de "muscat-de-Frontignan-druif" en door tijdens de gisting neutrale alcohol toe te voegen, stopt de gisting en ontstaat een zuivere, zoete muscatwijn met een alcoholpercentage van 16 en een suikergehalte van 125 gram per liter. Verder wordt de wijn op smaak gemaakt met rozijnen, noten en chocolade. Zo'n juweeltje wilde ik natuurlijk niet laten staan , maar ik was een beetje te vroeg. De wijn kan pas aan het einde van de maand gebotteld worden voor de verkoop. Sanja zal dus nog even moeten wachten op de fles met de bijzondere naam en de bijzondere inhoud. Eigenlijk te bijzonder om op te drinken !

Het gaat goed met het Afrikaanse boek. De "ver-Engelsing" van Zuid-Afrika is helaas niet tegen te houden. Ik heb niets tegen Engels en Engelstaligen, maar het Afrikaans wordt al hoe meer weggedrukt. Het aantal Engelstaligen neemt sterk toe ten koste van Afrikaans en andere talen. Universiteiten bouwen de colleges - gegeven in het Afrikaans - af ten faveure van Engels. Wij - Nederlanders - vinden dat natuurlijk jammer, maar er blijkt toch écht wel toekomst te zijn voor het Afrikaans.
                                          
 "Die Uitgewersvereniging van Suid-Afrika"  kwam vorige week met opvallende cijfers: In 2004 was maar 22% van de boeken geschreven in het Afrikaans tegenover 77% in het Engels. In 2015 waren die cijfers héél anders: 49% in het Afrikaans en 50% in het Engels. De volledige top-tien van bestsellers voor volwassenen is Afrikaans en datzelfde geldt voor de kinderboeken. Vorig jaar kwamen er 890 nieuwe Afrikaanse boeken uit. Ik lees momenteel bijna uitsluitend Afrikaans en hoef me voorlopig dus niet te vervelen !

Tenslotte:
Gisteren vertrok de "skoonmaakploeg" van Lucas Thatchers naar huis. Zij zijn met z'n vieren twee dagen bezig geweest met het opruimen van achtergebleven riet, het schilderen van de cement-cappings en het afwerken van de canopy (afdakje) aan de straat.

Hiermee is ons "rietproject" definitief klaar. Zes weken hebben de 2 fases van werkzaamheden in totaal geduurd, maar het resultaat is een nagenoeg perfect rieten dak, waar we ons gedurende vele jaren niet druk meer over hoeven te maken.

Ik durf rustig te stellen, dat wij het mooiste dak van Montagu hebben. De regelmatig halthoudende en toekijkende passanten waren zonder uitzondering lovend over het resultaat en ook wij kijken elke dag weer met genoegen naar dit "kunstwerk"!

Zuid-Afrikaans woordenboek:

'n lettervreter  =  een boekenwurm