Genoeg is genoeg !

Dat is, wat onze Djoeke dacht, toen we zondagmiddag wilden wegrijden om in Montagu een middagconcert bij te wonen. In een onbewaakt ogenblik - toen de autodeur even open stond - sprong zij in de auto en nestelde zich op de vloer tussen de stoel en de pedalen om aan te geven, dat we wel wat ( té) vaak van huis gaan. Het kostte heel wat overredingskracht om haar uit de auto te krijgen.

                                               

Het concert werd gehouden in de achtertuin van B & B Rainbow Glen. Onze muziekleraar, Jannie van Tonder, organiseert regelmatig tuinconcerten hier in de regio, waarbij betaalbare artiesten optreden voor een plaatselijk publiek. Grote namen zijn financiëel niet haalbaar, maar de -voor ons onbekende musici- leveren vaak verrassend leuke concerten.
                                                            
Het duo David Ledbitter en Amanda Tiffin (nooit van gehoord) zong twee uur lang bekende songs in een eigen jazzy jasje. Zittend onder een grote, oude boom met een picknickmand en een fles op tafel kwamen we de tijd wel door!

                                                       

Dinsdag reden we met z'n vieren het rondje Barrydale - Tradouwpas - Bonnievale. Een toer, die we vorig jaar ook al samen deden, maar nú in omgekeerde volgorde. Het is en blijft een prachtige en indrukwekkende tocht met als eindpunt een voortreffelijke lunch op wijn-estate van Looveren in Bonnievale.

                                                 

Gisteren hebben we een tractortrip gemaakt in de Koo. (betekent "kou" in de Xosa-taal ) De Koo is een indrukwekkend natuurgebied aan de rand van Montagu met veel wijnbouw en vruchtenteelt. De tocht per tractor begon op de Protea-farm.

Veertig kijklustigen werden op een aanhanger geladen en in een twee en een half uur durende rit de berg op gesleurd. 1500 meter hoog. Op het hoogste punt, midden tussen de protea's (jammer genoeg nauwelijks in bloei) werd in een berghut een glas Muscadel (soetwyn) geschonken en daarna volgde de afdaling tot bij het beginpunt. Jammer genoeg was het in de hoogte echt Nederlands weer : mistig, regenachtig en nogal fris. Maar de tocht was een belevenis, die we zeker omstreeks september gaan overdoen, want dan bloeien er talloze protea's. En teruggekomen in Montagu was de kou snel vergeten, want het was daar al weer 26 graden !

                                              

Tenslotte:
Schapendiefstal vindt hier in Zuid-Afrika regelmatig plaats. Soms worden schapen in het veld geslacht en wordt het vlees meegenomen, maar het kan óók anders:

Een tijd geleden kwam een politieauto in de buurt van Haarlem ( bij Kaapstad)  een ambulance tegen. De agenten keerden om en volgden de ziekenauto om zo nodig assistentie te verlenen. De ambulance ging echter steeds harder rijden. Zó hard, dat de agenten het op den duur niet langer vertrouwden en de ziekenwagen tot stoppen dwongen. Groot was hun verbazing, toen ze ontdekten, dat de passagier van de ambulance een schaap bleek te zijn......met een zuurstofmasker op. Volgens de ambulancebroeders hadden ze het dier aan de kant van de weg aangetroffen. Ze vonden, dat het dier er niet erg gezond uitzag. Daarom hadden ze het maar ingeladen en aan de zuurstof gelegd. Om het naar een veearts te brengen......zeiden ze ! 

Zuid-Afrikaans woordenboek:

skaapogies maak  =  verliefd aankijken

Weer aan de slag !

Het studiejaar voor "onze"  studenten is weer begonnen en wij hadden de schone taak op ons genomen om hen weg te brengen naar hun universiteiten. Eerst heb ik dinsdag de aanstaande onderwijzeressen Belinda en Whitney naar Wellington gebracht. Na twee uur in een lange, langzaam vorderende rij gestaan te hebben, werden de meisjes eindelijk ingeschreven en met een flinke stapel verse schoolboeken in de tas konden zij naar hun onderkomens. Donderdag hebben Sanja en ik onze landbouwkundig ingenieur Alicia naar het Elsenburg-college in Stellenbosch gebracht. Deze universiteit ligt werkelijk schitterend tussen monumentale bomen en even monumentale, Kaap-Hollandse rietdakgebouwen. Hier moet studeren wel een plezierige bezigheid zijn ! Alicia is eigenlijk al afgestudeerd als landbouwkundig ingenieur, maar voor haar praktijkjaar moet zij nog wél ingeschreven staan bij de universiteit, waar zij vier jaar lang de colleges volgde.

                                         

Wij hebben daarna samen nog een wandeling gemaakt door deze studentenstad met interessante historische gebouwen, talrijke restaurantjes, pubs en een aktief studenten(uitgaans-) leven.

We ondernamen weer een motortoertocht. Samen met Wim Haisma en Toon en Rian Karsmakers reden we via Bredasdorp en het rietdekkersdorpje Elim naar Gansbaai aan de Atlantische Oceaan. De tocht ging deels over "grondpaaie", waar tientallen buizerds zaten op elektriciteitspalen langs de weg. Redelijk hongerig streken we neer op het terras van een (nogal voor de hand liggend ) visrestaurant.

Het was er erg druk en de keuken was klaarblijkelijk klein, want het duurde maar liefst  twee uur  vóór we op de bestelde visschotel konden aanvallen. Met zo'n 250 km achter de wielen arriveerden we veilig en stoffig terug  "by die huis".

Ons zwembad maakt momenteel overuren. Temperaturen van boven de 30 graden en gasten, die blij zijn, dat zij de Nederlandse winter konden ontvluchten. Hier geen ijzige wind, gladheid en files, maar lezen met een boek in de hand op het terras, een koel glas in de buurt en dan lekker afkoelen en opfrissen in het zwembad. Zouden zij nog wel terúg willen naar Nederland ??

Gisteren gingen we samen naar het vogelpark Birdparadise in Robertson. Maar eerst moesten we onze donderdagse plicht vervullen : de asielhonden van de SPCA in Ashton uitlaten.  

                                    

Deze kleine inspanning onzerzijds geeft de honden  noodzakelijke beweging en wat afleiding. We doen het graag. Daarna verder naar Robertson, waar we het vogelpark bezochten. Ze hebben er lekkere cappucino en dat iemand zich het gebak  goed liet smaken, is op de foto ook wél te zien.

(Klik maar eens dubbel op de foto !)

Het park beschikt over een flinke collectie grote parkieten, ara's en kaketoe's, maar rare vogels kwamen we er óók tegen !

Zuid-Afrikaans woordenboek

touwstaan  =  in een rij staan

De geschiedenis herhaalt zich....

Sanja's ouders zijn weer bij ons op bezoek. We hebben hen gistermorgen opgehaald van de luchthaven in Kaapstad en de toch écht niet kleine kofferbak van onze Toyota kon de meegebrachte bagage maar nauwelijks bevatten. En wat kwam er weer een enorme massa huisvlijt en andere waardevolle spullen te voorschijn. Prachtige gebreide en gehaakte kinderkleren, tientallen knuffelbeestjes, tassen, brillen, tandenborstels en tubes tandpasta. Te veel om op te noemen en daarom hebben we er maar een foto van gemaakt.

                                      

Heel hartelijk dank, gulle gevers. In Europa is er eigenlijk geen goed beeld van de schrijnende armoede die er hier plaatselijk nog is. (En dan is de West-Kaap nog de allerrijkste provincie van Zuid-Afrika!) Sanja kan weer heel wat kinderen in Ashbury blij maken met al deze "goeters".

De overgang van de winterse kou in Nederland naar de zomerse hitte van Zuid-Afrika is erg groot. Het is hier al enkele weken erg warm met temperaturen van 25 - 37 graden. Lekker voor Sanja's ouders en ons zwembad wordt nu toch met enige regelmaat gebruikt. Sanja probeerde zelfs onze Friese Stabij, Tesca, te laten zwemmen, maar daar dacht Tesca toch anders over.

Onder zwaar protest en niet verder dan haar buik deed ze twee stappen in het bad, waarna zij de rest van de dag Sanja met een vernietigende blik aankeek en met een grote boog om haar heen liep!

Het nieuwe schooljaar is hier vorige week al begonnen voor de lagere en middelbare school. De Hogescholen en Universiteiten beginnen komende week.( Nog niet overal al te serieus: in Stellenbosch werden alle vierdejaars-studenten kaal geschoren in het kader van een ludieke jaaropening.)

Wij hebben heel wat moeten bespreken en moeten regelen om de  Nieuwe Horizon-studenten  weer een jaar te kunnen laten studeren. Twee studenten, Belinda en Edrich, beginnen aanstaande maandag aan hun laatste (4e) jaar Onderwijs en twee andere jongelui, Chanville en Whitney, zitten in het tweede jaar Onderwijs. Vorige week waren zij allen bij ons op bezoek, samen met hun mentor, dominee Reggie Boesak, maar aanstaande maandag wordt het serieus en begint het  "harde" studentenleven!

Tenslotte: Ons huis en onze tuin leken de voorbije periode wel een dierentuin. Allereerst woonde er een slang in de achtertuin, een paar dagen geleden fladderde er tot 2 keer een vleermuis door de woonkamer, zat er een jonge duif in de eetkamer, eergisteren zat er een enorm dikke "padda" in ons bad, zitten er elke avond minstens drie kikkers in ons zwembad, liep er een grote opwinding bij onze honden veroorzakende schildpad op de oprit en onze hond Tesca heeft al enige tijd bezoek van een paar hardnekkige vlooien !

Zuid-Afrikaans woordenboek:

'n blaaskans  =  een rustpauze

In mijn volgend leven......................

word ik rietdekker !

Zo lang ik me kan herinneren, heb ik met grote interesse gekeken naar huizen met rieten daken. Tijdens diverse vakanties in Engeland zag ik talloze kunstwerken op rietdekgebied. Het is dan ook niet zo verwonderlijk, dat wij hier in Zuid-Afrika een huis met een rieten dak gekocht hebben.
                                  

Máár ........ een rieten dak vraagt wél wat meer onderhoud dan een pannendak of - wat hier veelvuldig toegepast wordt -  een golfplatendak. Na de regenrijke winterperiode begint ons dak flink op te drogen en ontstaan er  "kraken", openingen die weer netjes opgevuld moeten worden. Frank Booysen, onze rietdekker, is met drie helpers druk in de weer om ons "rietdak" weer wind- en waterproof te maken. En het oog wil óók wat: om er weer een mooi dak van te maken.

 Tijdens een studiedag, ruim 10 jaar geleden, kwam een ( Belgische) psychologe tot de verrassende conclusie, dat ik ( na 33 jaar in het onderwijs gewerkt te hebben) nooit in het onderwijs terecht had moeten komen. "Gij had nie in't onderwijs moeten komen. "Gij zijt ne vrije jongen!". Wat ik dan wél had moeten worden, wist zij niet en ik óók niet. Maar nú weet ik het............ Rietdekker !

Dinsdag maakten we een toertocht naar Matjiesfontein. Een plaatsje van helemaal niks, maar wel  héél bijzonder! Meer dan 300 jaar geleden was het een Khoikhoi-nederzetting, maar het kreeg pas betekenis toen in 1883 de Schot Jimmy Logan zich er vestigde. Logan was longpatiënt, maar genas door de droge en schone lucht van de Karoo. Hij ontwikkelde Matjiesfontein in een Health and holiday-resort voor rijke en beroemde personen, waaronder Cecil Rhodes en de Sultan van Zanzibar. Na Jimmy's dood in 1920 kwam Matjiesfontein sterk in verval. In 1968 kocht David Rawdon het hele dorp en twee jaar later werd Hotel Milner geopend.
                                   
 Nú is het een interessant monument wat nog de Victoriaanse sfeer ademt van weleer. Prachtige monumentale panden zijn verder het Postkantoor, het Politiebureau, de kerk, de Rechtbank, het Transportmuseum en het station. In de kelders van het station is een heel leuk museum ondergebracht volgepakt met oude meubels, gereedschappen, kleding, 'n apotheek. Te veel om op te noemen, maar je kijkt je ogen uit. Vermeldenswaard is verder nog de Engelse dubbeldekkerbus, waarmee een toer door het hele dorp (drie straatjes!) gedaan kan worden. Het in- en uitstappen van de passagiers kost méér tijd dan de hele rit. (echt maar tien minuten !!)

Tenslotte: Er wordt veel geklaagd over de service-verlening (dienslewering) door openbare instellingen. Op 18 december hebben we de aanvraagformulieren om een Verklaring omtrent Gedrag te krijgen aangetekend opgestuurd naar Pretoria. Toen Sanja gisteren navraag deed bij het Departement van Polisie in Pretoria, kreeg zij te horen, dat onze post er niet was. Dus Sanja boos in Montagu naar het postkantoor. Wat bleek: Onze post lag al van 28 december op het postkantoor in Pretoria. Maar het Politiekantoor had de post nog  helemaal niet opgehaald!

Zuid-Afrikaans Woordenboek:

sweetweerder  =  aftershave

Bollen en flappen !

Dank je wel voor alle goede wensen die ons via kaarten en E-mails toegestuurd werden. Wij - van onze kant - wensen jullie allen ook een gezond en voorspoedig 2013 toe. Wij hebben Oudejaarsavond bij onze buren Eric en Tineke doorgebracht samen met nog 14 Nederlanders en 2 Afrikaners. Gelukkig zonder knallend vuurwerk. (onze hond Djoeke is daar nóg dankbaar voor!) Maar wél echte oliebollen, appelflappen en abrikoosbollen (of zijn het abrikoosflappen ?) Aan drank geen gebrek en naarmate de avond vorderde, kwamen de tongen los. De sjoelbak draaide overuren en toen er óók nog een liedjesmap + cd met Nederlandse smartlappen ter tafel kwam, kon de avond niet meer stuk.

Ketelbinkie, de klok van Arnemuiden, Zeg maar niets meer, Malle Babbe, al het goud van oud passeerde de revue. Over het algemeen hebben de Afrikaners een best wel positief beeld van Nederlanders, maar of dat nú bij ons in de buurt nóg zo is ???

Onze ééndagsbloemen staan weer in volle glorie te pronken in onze voortuin. Het zijn werkelijk schitterende bloemen. Jammer van de korte bloeitijd.

                        

Rectificatie: De levensgevaarlijke boomslang, waarover we een vorige keer spraken, bleek toch niet zo erg gevaarlijk te zijn. Onze buurman Eric kwam er via Internet achter, dat het een z.g. "skaapsteker" was. Dit is een slang, die nauwelijks gevaar oplevert.

De giftanden staan helemaal achter in de kleine bek. Je moet eigenlijk je pink in de bek van de slang steken om gebeten te worden en als dat al gebeurt, levert dat ongeveer net zo veel pijn op als een wespensteek. Niet echt gevaarlijk dus, maar voor slangen blijven we tóch ontzag houden.

Onze wekelijkse motortoertocht leverde ons een lekkere cappucino op in Barrydale, we genoten van de indrukwekkende Tradouwpas,

                                                     

reden door het schilderachtige dorpje Suurbraak en tijdens het laatste stukje van de tocht waaiden we zo ongeveer naar huis. Maar genoten hebben we absoluut. Morgen toeren we naar Gansbaai aan de zuidkust samen met nieuwe Nederlandse kennissen op de 3e motor. Onze motorclub groeit gestaag!

Tenslotte: Ons zwembad blijft een trekpleister. Voor de gekleurde mensen van Ashbury is een zwembad een onhaalbare luxe. Een enkel keertje gaat men zwemmen bij Avalon Springs, maar het geld ontbreekt om dit regelmatig te doen. Toen Sanja de kinderen van haar blokfluitgroep dan ook uitnodigde om in ons zwembad te komen zwemmen, lieten ze zich dat geen twee keer zeggen

en dus kwamen zij gisteren van Ashbury gelopen (één uur !) en vermaakten zich van 12uur tot half vier kostelijk. waarna Sanja hen met de auto terug naar huis bracht.

Zuid-Afrikaans woordenboek:

dom astrant  =  hondsbrutaal