Terug van weg geweest!

                                       

Sanja's vakantie is al weer voorbij. Hier volgt het verslag van haar veertiendaags verblijf in Nederland.

"Evenals vorig jaar stond mijn vakantie in het teken van bezoeken aan familie, vrienden, kennissen, collega's, buren, koor en kerk.

 Mijn ouders haalden me op van Schiphol. Het duurde een uur vóórdat ik - staande in een lange rij - door de douane was en mijn koffer had gehaald. Die tiende juni was een héérlijk zonnige dag. Tot en met woensdagmorgen hadden we alle tijd om bij te praten. Daarna vertrok ik met de auto van mijn ouders naar Velp, waar ik bij de sauna met mijn vriendin en collega Marijke had afgesproken en waar we koffie dronken, een heerlijke  lunch namen en een hamam-behandeling kregen. Hier hadden we ook volop de gelegenheid om bij te praten. De rest van de week stond mijn agenda vol met afspraken in Helmond en Geldrop. Maar gelukkig bleef er ook nog tijd over om te winkelen. Wat is het heerlijk om zoveel keus te hebben en rond te neuzen in alle vertrouwde winkels. Om tevens te ontdekken, dat ook in Nederland de prijzen fiks gestegen zijn. Op zaterdag werd ik door de familie van de Sande getrakteerd op een smakelijke chinese maaltijd. Hier zal ik weer een jaar op moeten teren. Zondag was een regenachtige dag en na mijn bezoek aan de vertrouwde BK-kerk in Helmond (waar ik de oude Paaskaars meekreeg voor onze NG-kerk in Montagu), reed ik terug naar Ermelo om samen met mijn ouders op bezoek te gaan bij mijn broer Joop, schoonzus Veronique en hun zoon Calvin. 

                                          

Daar vierden we samen vaderdag. De rest van de week bracht ik door in Ermelo. We fietsten via een pont naar Zeewolde en terug en samen met mijn ouders bezochten we campings, waar mijn ouders wellicht een seizoensplaats willen nemen. 

                                          

Er kwam veel aanloop in de vorm van familie, kennissen en vriendinnen. Zaterdags reed ik weer zuidwaarts. Dit keer naar Mierlo om vrienden te bezoeken en om de jaarlijkse Magistrum-reünie te bezoeken. (Magistrum-directeuren zijn onderwijs-collega's van Leo). Ook de partners waren aanwezig op deze gezellige bijeenkomst in de Aardborsthoeve.                      

                                          

 Zoals altijd vliegt zo'n vakantie voorbij. Het was heerlijk om weer een keer dingen te eten, die in Zuid-Afrika niet of nauwelijks voorhanden zijn: Nieuwe haring, asperges, witlof, chinees eten, krentenbollen, meergranenbrood, knäckebröd om er maar enkele te noemen. Men heeft mij verschrikkelijk verwend, ik heb een heerlijke tijd gehad, ondanks dat het weer niet altijd meezat. Mijn koffer was voor driekwart gevuld met babykleertjes, kindermutsjes, brillen en ander donatiemateriaal en samen met de handbagage ging ook 4 kilo Paaskaars mee. De terugreis verliep probleemloos, hoewel het weer tijdens de laatste minuten vóór de landing in Kaapstad zorgde voor enkele angstige minuten. Vanwege harde windstoten boven de Tafelberg ontstond er veel turbulentie en kwamen we in een paar flinke luchtzakken terecht. Met een extra rondje boven Kaapstad kwam alles toch nog goed en Leo stond me al op te wachten. Rond middernacht arriveerden we veilig thuis in Montagu, waar onze honden door het dolle heen waren en ik weer blij was thuis te zijn."

Tenslotte:

Natuurlijk hadden we elkaar heel wat te vertellen en Sanja's verhalen wekten bij mij zoveel interesse om toch óók weer eens de lange reis te ondernemen, dat ik de knoop heb doorgehakt en een vliegticket geregeld heb. Gedurende de periode van 22 t/m 30 september zal ik mijn drukke werkzaamheden in en rond het huis moeten onderbreken !

                                       

                            

Zuid-Afrikaans woordenboek:

tou staan  =  in de rij staan

   

Hand overspeeld...?

In het regionale weekblad Gazette stond deze week het volgende artikel:

"Baie plaaswerkers voel hulle is slegter daaraan toe ná die verhoging van die minimum loon vroeër vanjaar. Boere is na verneem word besig om te meganiseer toe die minister van arbeid,  Mildred Oliphant, na 'n reeks plaaswerkersstakings, die minimum loon van R 69 tot R 105 opgeskuif het"  

Twee maanden geleden moest ik met mijn motor naar de Honda-dealer in Worcester. Tijdens de servicebeurt wandelde ik door de showroom en zag een grote, voor mij onbekende machine. 

                                     

De eigenaar vertelde, dat het een druivenplukmachine was en dat hij heel veel aanvragen voor een offerte binnen kreeg. Het is duidelijk, dat boeren bezig zijn met de afweging of mechanisatie niet gunstiger is dan de  hogere salarissen te betalen. Boeren hebben meestal vaste werknemers in dienst en daarnaast nog seizoenswerkers zonder contract. De looneisen kwamen voornamelijk van de seizoenswerkers. De vaste werkers waren niet zo ontevreden, want hun dagloon was al R 100 of meer, maar zij kregen daarnaast ook nog allerlei extra's: De boer betaalde voor hen elektriciteit, tv, schoolgeld voor de kinderen, dokters- en apotheekkosten. Nu de loonsverhoging wettelijk verplicht gesteld is,overwegen de boeren over te gaan op mechanisatie, zodat zij minder seizoenswerkers nodig hebben of ze verminderen de productie flink, waardoor de werkgelegenheid vermindert. Bovendien schrappen veel boeren de extra's voor de vaste werkers. Door dit alles zijn de arbeidsverhoudingen tussen werkgevers en werknemers behoorlijk verslechterd en is de sfeer en het vertrouwen flink aangetast. Financiëel / economisch heeft het grote gevolgen: (Buitenlandse) investeerders kijken met argusogen naar deze ontwikkelingen en houden de hand op de knip.

                                                                                                     

De gewelddadige mijnstakingen en het plaaswerkersoproer met enorme vernielingen hebben er voor gezorgd, dat bijna niemand meer durft te investeren met als gevolg, dat bedrijven het moeilijker krijgen, de werknemers zijn vaak slechter af en de waarde van de Rand keldert met de dag. 

                                           

Vier jaar geleden kreeg je voor één euro 7 Rand. Twee jaar geleden was de waarde 1 op 9 en momenteel is de Rand-waarde gekelderd naar één op 13,4. Voor heel veel mensen in Zuid-Afrika een heel slechte ontwikkeling! 

Tenslotte:

Nu Sanja in Nederland lekker vakantie viert, denken nogal wat mensen: Die arme tijdelijke vrijgezel zal wel omkomen van de honger. Gevolg: Ik krijg nogal wat uitnodigingen om te komen eten. Dat waardeer ik zeer en ik maak er graag gebruik van. 

                                    

Alleen raakt zó de diepvries met allerlei door Sanja gevulde bakjes en zakjes met restjes niet leeg en ik begin wel problemen te krijgen met mijn broekriem!

Zuid-Afrikaans woordenboek: 

alleenloper  =  vrijgezel

Vakantie !

Afgelopen zondag startte voor Sanja haar vakantie naar Nederland. Het bleek onverwacht druk te zijn op de  snelweg naar Kaapstad. Opvallend  was het zeer grote aantal auto's met Kaapse nummerplaten. Veel van deze Kapenaars waren bezoekers van het z.g. Wacky Wine Weekend, wat jaarlijks gehouden wordt in de wijndriehoek Robertson-Bonnievale-Ashton. Ook dit jaar bezocht weer een grote massa wijndrinkers de wijn-estates. De kou en de regenbuien van zaterdag bleken geen hindernis van betekenis te zijn. Maar zondagavond keerde iedereen weer huiswaarts en reden wij in colonne naar de luchthaven. 

                                                     

Om 19.00 uur begon voor Sanja het wachten op KL 598, die om 23.00 uur vertrok naar Amsterdam, waar zij de volgende (maandag-) ochtend om half elf arriveerde en opgewacht werd door haar ouders. Haar belevenissen in Nederland vermelden we wel in een volgende blog.

Samen met Wim Haisma reed ik weer een leuke motortrip via Robertson naar mcGregor. Deze laatste plaats is een toeristische trekpleister met interessante monumentale panden, leuke restaurantjes en veel natuurschoon. 

Die natuur is er deels ruig vanwege de omringende bergen, maar deels ook met heel lieflijke vergezichten. Iets voorbij het plaatsje houdt de weg helemaal op en sta je midden tussen grote massa's schitterende protea's. We waren er al meerdere keren, maar het blijft een boeiende trip!

                                         

Tenslotte:

Een muziekgroep moet aandacht trekken door de muziek die zij maken, maar ook door hun uniformen. Ons "Basuine-orkes" ontwikkelt zich redelijk, maar zowel muzikaal als financiëel zijn we nog niet aan mooie uniformen toe. Tóch willen we proberen om de kinderen een beetje opvallend te kleden. Een leuk poloshirt en een nette broek of rok maken al een heel verschil. Bovendien is het waarschijnlijk ook een stimulans om met plezier verder te oefenen. Een embleem voor op het shirt was snel ontworpen. Nu waren we op zoek naar een bedrijf, wat emblemen kan borduren en op Internet kwam ik het bedrijf "Dazzling Stitches.nl" tegen. En wat schetst mijn verbazing: Dit bedrijf wordt geleid door Lizanne en Jan Dijkhoff uit Geldrop. De wereld is soms klein! Jaren geleden zaten hun kinderen bij mij op de Nazarethschool en was Lizanne een heel actieve hulpmoeder bij allerlei schoolse en buitenschoolse activiteiten. "Dazzling Stitches" is snel aan de gang gegaan en Sanja brengt bij haar terugkeer de emblemen mee. Het begin van het uniform is er!

                                         

                             

Zuid-Afrikaans woordenboek:

padpredikant  =  wegwijzer 

Ons is baie bly!

Gods wegen zijn ondoorgrondelijk, maar die van Binnenlandse Zaken in Zuid-Afrika óók!

Begin december zijn we begonnen met het verzamelen van alle benodigde documenten om een verlenging te krijgen van onze Tijdelijke Verblijfsvergunning. In maart lagen die documenten bij het districtskantoor van Home Affairs (Binnenlandse Zaken) in Paarl. 

Een vriendelijke ambtenaar verzekerde ons  destijds, dat onze aanvraag keurig in orde was en het hele pakketje opgestuurd zou worden naar het hoofdkantoor in Pretoria, waar men over onze aanvraag moest beslissen.  Binnen een maand konden we bericht ontvangen. Wij blij naar huis en het grote wachten begon. Na één maand niets, na twee maanden nóg niets. Afwachten staat niet in Sanja's woordenboek. Dus het algemeen informatienummer gebeld. Onze aanvraag bleek nergens te vinden! Wat nu? Volgende week is Sanja in Nederland en zonder geldige verblijfsvergunning zou Sanja wel eens héél lang in Nederland moeten blijven. 

"Ons maak 'n plan, ons gaan Paarl toe!"

Dat deden we dus afgelopen dinsdag. 

Vóór dag en dauw opgestaan en we troffen dezelfde ambtenaar bij Home Affairs.                  

We hebben ons probleem uitgelegd, waarop de vriendelijke man onze paspoorten meenam naar een kantoortje. Tien minuten later kwam hij terug. Hij legde de paspoorten op de balie, verfrommelde Sanja's aanvraagbewijs en gooide dit tot ontzetting van Sanja in de prullenbak. Sanja kreeg zowat een beroerte, maar de ambtenaar wees op onze paspoorten en wat schetst onze verbazing: In elk paspoort zit een mooie groene sticker. 

                                          

We hebben een verblijfsvergunning voor vier jaar. Blijkbaar lag de sticker er al enige tijd, maar niemand had de moeite genomen om ons te berichten, wat wél beloofd was. Tot 2017 zijn we van deze rompslomp af!

Zuid-Afrikaners zijn dol op feestjes. Huwelijk, verjaardag, echtscheiding, overal ziet men wel een reden om een feestje te vieren. De Nederlandse ingezetenen van Montagu doen daar graag aan mee en zó mochten wij vorige week naar het feest van onze buren. 

Maar dit was met recht een feest.

Eric en Tineke waren 50 jaar getrouwd en dan mag je best wel een feestje vieren. Familie, vrienden, kennissen, een hele feestzaal vol. Tot in de late uurtjes werd er gefeest, want 50 jaar gehuwd komt in deze tijd niet al te vaak voor.

Ik voelde me al jaren een beetje schuldig. Wat was er aan de hand? In 1995 kocht Sanja met hulp van schoonzus Rita een erg fraai stenen giraffenbeeld in Zimbabwe. Het kreeg een mooie plaats op de vensterbank van ons huis in Geldrop. Het stond er prima tot een hele grote bromvlieg mij zodanig irriteerde, dat ik het Eindhovens Dagblad hanteerde als vliegenmepper. Ik sloeg mis. Of eigenlijk sloeg ik héél erg ráák. Het giraffenbeeld in gruzelementen en onherstelbaar op de grond en de bromvlieg leefde waarschijnlijk nog lang en gelukkig. Nu waren wij een paar weken geleden in een winkel in Barrydale en daar stónd toch een mooie ebbenhouten giraf. 

                                                          

Die staat daar nu dus niet meer, want hij heeft een mooie plaats gekregen in onze eetkamer. Sanja is helemaal gelukkig met haar verjaarscadeau!

Tenslotte:

Dat het hier nu winter is, is niets bijzonders. Maar dat het 's nachts zó koud is, dat er sneeuw op de ons omringende bergen ligt, komt niet zo vaak voor. Rijdend tussen Worcester en Paarl (op weg naar Home Affairs!) viel ons het onderstaande bijzondere plaatje op. We reden zelf in de zon. Rechts van ons regende het flink en links lag er sneeuw op de bergen. Ertussen zagen we een mooie regenboog. Héél bijzonder!

                                          

Zuid-Afrikaans woordenboek: 

douvoordag  =  voor dag en dauw