" Vergeet-mij-nietjes "

                                                          
Van tamelijk dichtbij hebben we de ellendige toestand meegemaakt, die dementie veroorzaakt bij degene, die er door getroffen wordt, maar zeker ook bij de naasten van de patiënt. Nu vertoont Sanja's geheugen al enige tijd gebreken, maar de laatste maanden constateerde zij, dat haar vergeetachtigheid toenam. Het aloude spel "Scrabble" is een bewezen geheugentrainer en dus speelt Sanja heel enthousiast "Wordfeud" (Scrabble op een tablet) met familie en vriendinnen.

Onze buurvrouw Tineke  deed haar een andere oplossing aan de hand: Folic Acid geheugen-pilletjes. Dat leek Sanja  wel iets en dus toog zij naar een winkel met natuurproducten en vroeg daar om.....tja, hoe heten die pilletjes ook al weer? Ze was de naam vergeten. Ze wist gelukkig nog wél te verduidelijken, dat het om geheugen-pilletjes ging en toen wist de verkoopster raad.
    
Blij reed Sanja daarna naar Ashbury  om daar brood af te leveren bij behoeftige kinderen om er "halfpad" (!) achter te komen, dat zij vergeten was om het brood op te halen bij de Spar! Terug dus maar weer naar het dorp. Uiteindelijk kwam alles die dag tóch nog in orde, maar wél vergat zij de volgende ochtend om haar pilletje in te nemen! Moeten we ons nu zorgen maken over haar vergeetachtigheid ? 

Nee en ja.

Nee, want met haar geheugen is volgens schoonma en mijn persoontje echt niet veel mis en Ja, want Sanja is zo druk met haar projecten, dat een normaal mens hier helemaal van "deurmekaar"  moet raken. Hug-a-Baby-project, Straatkinderwerk, Broodproject, Stockwell-schooltje, N-H Kinderproject, Ouderling bij de NG-kerk, lid van de Eredienst-commissie, lid van twee koren, Fotoclub, Tennisclub. Volgens mij ben ik er nog wel een paar vergeten. 

Zou ik nu óók geheugen-pilletjes moeten gaan slikken.................

Vorige week heb ik de redenen gemeld, waarom wij het hier in Zuid-Afrika zo ontzettend naar onze zin hebben. Is dan alles positief ? Nee, beslist niet. De belangrijkste minpunten:
1. De Apartheid is officieel afgeschaft, maar van gelijkwaardigheid is absoluut nog geen sprake. De verdraagzaamheid, die Mandela preekte, is nog ver te zoeken.

2.De economische situatie is zorgelijk. Tientallen miljoenen (vooral gekleurde) mensen en een relatief kleine groep welgestelde (vooral blanke) mensen leven in een in wezen schatrijk (delfstoffen) land. Vijf miljoen mensen betalen belasting voor 55 miljoen niet betalenden. 

3. Corruptie en vriendjespolitiek zijn aan de orde van de dag en de Regstellende Aksie werkt verlammend op de banenmarkt. Hoog opgeleide blanken en kleurlingen verlaten in groten getale het land, want de zwarte mensen krijgen de (overheids-)banen óók al is hun opleiding erg matig. Als de "velkleur" maar zwart is.

4. "Ons maak 'n plan". Vergaderen, vergaderen en nog eens vergaderen. Men oppert plannen en sluit de vergadering met een maaltijd om daarna uiteen te gaan en vervolgens de plannen in la 15 op te bergen.

5. Afspraak is geen afspraak. Niemand- of het nou een bedrijf of een particulier betreft- komt op de afgesproken tijd. Irritant voor (Nederlandse) mensen, die stiptheid gewend zijn.

En tóch houden wij van dit land en troosten ons met de gedachte, dat er op deze wereld nergens een   "Hof van Eden" is, waar het leven perfect is. " This is Africa ! "

Zuid-Afrikaans woordenboek:

Ek kry haar so jammer  =  Ik heb zo'n medelijden met haar

" Mr. Bones is halfpad! "

Enkele weken geleden schreef ik over een vreselijk verwaarloosde bastaard herdershond. Het arme dier had nauwelijks nog haren en je kon de botten tellen. Daarom gaven medewerkers van de SPCA in Ashton hem de toepasselijke naam "Mr. Bones".

 We zijn nu anderhalve maand verder en de toegewijde verzorging heeft de hond echt héél goed gedaan. De goed gedoseerde krachtvoeding heeft ervoor gezorgd, dat de botten al nauwelijks meer te zien zijn en de haargroei neemt met de week toe. Het is nog geen schoonheid, maar de verwachting is, dat over nog eens een zestal weken deze ontzettend lieve hond weer volledig op krachten en heel toonbaar zal zijn!

Nu we het toch over "halfpad" hebben: Ik las in emigratie-statistieken op Internet, dat emigranten gemiddeld (slechts) 7 jaar in een ander land wonen. Voor een deel betreft het mensen, die voor internationale bedrijven werken en vaak na een jaar of vijf weer verkassen. Maar er zijn natuurlijk óók nogal wat gepensioneerden. Die blijven over het algemeen langer in het buitenland. Wij verblijven momenteel 3 en een half jaar in Zuid-Afrika en zitten daarmee "halfpad" de 7 jaren van de statistieken.
                                        
Het bevalt ons nog steeds ontzettend goed in dit bijzondere land en we hebben dan ook nog helemaal geen plannen om terug te keren naar Nederland. Maar het lijkt me wel goed om eens stil te staan bij de positieve, maar ook bij onze negatieve ervaringen in de achter ons liggende 3 en een half jaar. Deze week staan we stil bij de positieve kanten en volgende keer hebben we het over de negatieve kanten en tegenvallers.

Positief:

1. Het klimaat is geweldig. Méér dan 300 dagen zon per jaar. Hoge temperaturen, ook meestal in de wintermaanden. Nauwelijks vochtig warme, zweterige dagen.

2. Een relaxte atmosfeer zonder de gejaagdheid en de volle agenda, die we in Nederland kenden. ( Sanja is hier wel enigszins een uitzondering!) Mensen nemen tijd voor elkaar  en sociale contacten zijn veelvuldig.

3. De taal is voor ons een geweldig hulpmiddel om te integreren. Wij verstaan de Afrikaners en zij verstaan en begrijpen (meestal) ons.

4. De financiele situatie is voor ons prima. Het euro-pensioen en de A.O.W  leveren aardig wat Randen op en de kosten van levensonderhoud nemen wel toe, maar zijn nog altijd heel wat lager dan in Nederland.

5. Het schitterende en zeer afwisselend landschap boeit ons mateloos. Prachtige steden,monumentale dorpen, uitgestrekte kusten, eenzame, bijna mensloze gebieden en een enorme diversiteit aan dieren. Niet te vergelijken met Nederland.

Vorige week woensdag startte fase 2 van Sanja's "Poppie-projek". Zoals hier gebruikelijk  was de start weer eens moeizaam. Ondanks duidelijke afspraken was er niets in de zaal in gereedheid gebracht en de poppenkast ontbrak aanvankelijk, want het bakkie, wat de poppenkast vervoerde kwam (ook al) "halfpad" zonder benzine te staan!

Uiteindelijk kon alles toch van start gaan en in 4 sessies van telkens 100 kinderen werden jonge, schoolgaande kinderen geinstrueerd hoe om te gaan met ongewenste intimiteiten en zelfs verkrachtingen. Met een aansprekend poppenkastspel werd duidelijk gemaakt hoe te handelen bij (pogingen tot) seks en verkrachting. De school, de politie, de ACVV (maatschappelijk werk), de kerk, Zij waren allemaal vertegenwoordigd en droegen hun steentje bij.

                                                       
Het was een leerzame en plezierige activiteit, die telkens afgesloten werd met een "met liefde gebreid poppie"  en een "lekkertjie" voor ieder kind. Het rendement? We weten het niet. Er zal bij de mensen hier een heel andere kijk op de menselijke waardigheid moeten komen. Maar elk kind, wat met deze actie  verschoond blijft van de egoistische en ongewenste intimiteiten, is als winst te noemen. Er is veel waardering voor het initiatief van het groepje vrijwilligers rond Sanja !

                                                          

Zuid-Afrikaans woordenboek:

halfpad  =  halfweg, halverwege

"Mooi wit is niet lelijk !"

                                 

Vanuit onze achtertuin zien wij de Montagu omringende bergen. Niemand weet hoe daar ooit een massa stenen wit geschilderd is, waarmee het woord "MONTAGU" gevormd is. Er is daar geen pad en toch zijn ze er ooit gekomen. Men denkt, dat dit initiatief stamt uit de tijd dat de luchtvaart nog in de kinderschoenen stond en verdwaalde piloten op deze wijze duidelijk gemaakt werd waar zij zich ergens bevonden. Door de jaren heen is het wit op de stenen nogal vervaagd en nu is er een jongeman, Graeme Bayford, die regelmatig een weekend doorbrengt bij zijn vriendin Stephnie in Montagu. Hij was van plan om gewapend met 10 liter witte verf en een kwast even alle stenen mooi wit te schilderen, maar dat bleek nogal tegen te vallen. Hij had ongeveer een uur nodig om al klauterend bij de bewuste stenen uit te komen. Daar zag hij, dat de klus veel groter was dan gedacht. Hij begon met eén letter - de N - , want dat was een letter in zijn vriendin's naam. Voor die eerste letter had hij al 5 liter verf nodig. Dat betekent, dat hij nog minstens 6 keer de berg op zal moeten. Nóg een geluk dat Montagu maar 7 letters heeft. Laten we nu maar hopen, dat zijn vriendin niet verhuist naar de onderstaande Zuid-Afrikaanse plaats: 

TWEEBUFFELSMETEENSKOOTMORSDOODGESKIETFONTEIN. 

Verbeeld je, dat hij die vreselijk lange naam van een dorpje tussen Pretoria en Lichtenburg in de provincie Noord-Kaap onder handen moet nemen, dan is hij wel een jaartje bezig. Voorlopig is heel Montagu heel blij met zijn initiatief en men volgt de ontwikkelingen op de voet (van de berg)!

Elke plaats heeft hier elk jaar minstens één groot feest en vorig weekend was dat in Bonnievale, een klein dorp, zo'n 20 kilometer van ons vandaan. We wilden er een show van klassieke voertuigen bezoeken, maar ook een concert van Theuns Jordaan bijwonen.  Probleem was, dat de klassieke auto's 's morgens te zien waren en het concert pas 's avonds plaats vond. We wilden onze honden niet de hele dag alleen laten en toen hebben we dat probleem maar opgelost  door 's morgens met de motor naar Bonnievale te toeren en later deden we dat nog een keer, maar toen met de auto.              
Het bleek een druk bezochte soort kermis te zijn met vooral veel eet- en drinktentjes. De auto-show bleek zeer de moeite waard. Er was een uitgebreide collectie oude legervoertuigen en attributen.


 Ook de Amerikaanse sleeen  waren goed vertegenwoordigd.

Onze buurman van om de hoek bleek ook van de partij met zijn oude Lanz tractor.

 's Avonds zaten we met zeker wel 700 liefhebbers te genieten van Theuns Jordaan, die vooraf gegaan werd door "Elvis se seun". Beiden zijn echte Afrikaanse artiesten met een repertoire, waar wij - en velen met ons - wel van houden !

                                                

Tenslotte:

Deze week komen mijn oudste zus Maria en zwager Harrie naar Zuid-Afrika. Toen mijn broer Wim en schoonzus Rita ongeveer 9 jaar geleden Geldrop verruilden voor Zuid-Afrika, zei Maria: "Naar Zuid-Afrika op vakantie gaan. Dat ga ik dus nooit doen!"  Nu komen ze al voor 6e keer! Niets is veranderlijker dan de mens en zeg dus nooit: NOOIT !

Zuid-Afrikaans woordenboek:

naweek  =  weekend