" Een brug te ver " !

Onze wekelijkse motortocht stond in het teken van een project van de stichting Nieuwe Horizon en een andere Nederlandse weldoener. Al enige tijd spelen wij met de gedachte om te komen tot een soort van vakopleiding voor werkeloze jongeren. Op kleine schaal is Jannie Moses, onze beheerder in Ashbury, aan de slag gegaan en heeft gedurende een half jaar een 10-tal jongelui vaardigheden bijgebracht, zoals houtbewerking, lassen en metselen, maar ook "gedragstherapie". Aan het einde van de cursus kregen de cursisten een "Sertifikaat" en stelde Jannie voor hen een C.V. op (Curriculum Vitae). Nu startte "Submarine S.A, een groot constructiebedrijf, een project in onze regio om 18 laagwaterbruggen te bouwen en was op zoek naar betrouwbare hulpkrachten. Het bedrijf kwam met Jannie in contact met als gevolg, dat 10 jongelui aangenomen zijn en een half jaar werk hebben. Hun kans op aansluitend vast werk neemt daardoor aanzienlijk toe.

 

Ik wilde met eigen ogen de jongens wel eens bezig zien en daarom reden we vorige week vrijdag langs alle bruggen in aanbouw. Onder andere een aantal in Talana, Rietrivier en Rietvlei. Op meerdere plaatsen waren "onze jongens" daadwerkelijk bezig. 

Tenslotte belandden we in Poortjieskloof , waar we bij de allerlaatste boerenplaas tot stilstand kwamen. Gelegen in een prachtig landbouwgebied, maar wel ver van de bewoonde wereld. Deze laatste en grootste brug was nog verre van klaar en we konden niet verder. Duidelijk een geval van "een brug te ver". Ook al is het project nog klein van opzet, het doet ons plezier, dat er nu reeds een aardig succesje is !  

Herman van Veen's bekende lied: "Opzij,opzij,opzij.Maak plaats,maak plaats,maak plaats. We hebben ongelofelijke haast ". Dit liedje kwam bij me op toen ik Sanja vorige week bezig zag. De logeerkamer leek wel een speelgoedwinkel. Kerstmis komt in zicht en dan vult Sanja schoen- en andere dozen met "geskenkies"voor kinderen van Ashbury. Enkele uren later was de logeerkamer weer gewoon een logeerkamer, maar zouden eventuele logees  een probleem hebben met de aangrenzende badkamer. In bad zouden ze zeker niet kunnen, want dat ligt nu vol met de geschenkdozen.

Dit keer zijn de dozen bestemd voor 50 kinderen in de leeftijd van 2 tot 12 jaar, die deel uit maken van het "Kinder-kerk-project". Onze huishulp Lena heeft enkele maanden gewerkt met fraai instructiemateriaal om deze kinderen aan de hand van Bijbelse vertellingen iets over het christendom bij te brengen. Als beloning krijgen de kinderen op 7 december - tijdens een kerstviering - een verrassingsdoos overhandigd. Naast een speelgoedje en wat snoepgoed zit er een tandenborstel, 'n tube tandpasta, zeep, een waslappie en nog wat andere verzorging-spulletjes in. Alles aangeschaft met sponsorgeld van Nederlanders. Een verrassingspakket voor kinderen, die zelden of nooit cadeautjes krijgen !

Tenslotte:
Wij beschouwen ons zelf als dierenliefhebbers, maar er zijn voor mij twee soorten waar ik heilig ontzag voor heb. Dat zijn krokodillen en slangen. Van de eerste soort hebben we hier geen last. In het "Birdparadise" in Robertson liggen er enkele. Gelukkig wel veilig achter een stevige afrastering. Maar slangen, dat is een heel ander verhaal. Van uit het bos, wat achter onze straten ligt, dalen nogal eens exemplaren af tot in de tuinen. Omdat wij er nauwelijks kennis van hebben, beschouwen we alle exemplaren als gevaarlijk, hoewel er maar enkele soorten zeer gevaarlijk zijn. Vorige week vrijdag stond onze Tesca ongebruikelijk raar te blaffen in onze tuin en toen Sanja eens ging kijken wat er aan de hand was, bleek een slang de oorzaak van Tesca's bijzondere gedrag. Het 70 cm lange, fraai gekleurde beest bleek een Homoroselaps Lacteus te zijn. Ook wel "gevlekte Harlekijn Cobra"genoemd en in goed Afrikaans: een "gevlekte kousbandjie". Een beet van deze slangensoort veroorzaakt zwellingen en hoofdpijn, maar is niet noodlottig. Na Tesca weggetrokken te hebben, zag Sanja de indringer snel tussen de planten verdwijnen en een dag later vond Sanja vlak bij de betreffende plek een lege slangenhuid. Wellicht heeft het uit angst zijn (of haar ?) jas verloren !

Zuid-Afrikaans woordenboek:

'n stofstraat  =  een onverharde weg

"Max".

Cyril Ramaphosa, de vice-president, heeft vorige week donderdag in het Parlement in Kaapstad een nieuw condoom voorgesteld, dat door de regering gratis beschikbaar wordt gesteld. Het vorige merk "maakt lawaai wanneer het gebruikt wordt", zei de vice-president volgens de online-editie van de Britse krant The Daily Telegraph. Cyril Ramaphosa legde tijdens het vragenuurtje in het Parlement uit, dat het vorige merk "Choice" niet populair was. Hij beloofde, dat het nieuwe merk "Max" maximaal plezier en maximale bescherming biedt en het doet z'n werk geluidloos. Het Max-condoom is een antwoord op klachten van een aantal gebruikers, dat het oude exemplaar niet zo lekker ruikt en lawaai maakt wanneer het in functie is. "Max" is voorlopig beschikbaar in twee smaken: druiven- en appelsmaak, maar aan meerdere smaken wordt gewerkt. Zuid-Afrika heeft één van de hoogste hiv- en aidspercentages ter wereld met naar schatting 7 miljoen mensen, die de ziekte hebben. De regering stelt jaarlijks een half miljard (500.000.000)  condooms gratis beschikbaar, maar uit onderzoek blijkt slechts 36 % van de mensen effectief een condoom te gebruiken !

Delen van Zuidelijk Afrika worden al enige tijd geteisterd door grote droogte, terwijl in andere delen grote overstromingen het dagelijks leven bijna onmogelijk maken. Normaal gesproken valt in het voorjaar (september en oktober) de meeste regen, maar in grote delen van Zuid-Afrika viel in die maanden erg weinig of niets. Rivieren bevatten weinig water of staan helemaal droog.

De boeren klagen, dat hun oogst mislukt door de enorme droogte. In Kaapstad is zelfs al een waterbeperking ingesteld, waardoor mensen hun auto slechts mogen wassen met een emmer water. Ook de tuin mag slechts met emmers of gieters besproeid worden en zwembaden mogen alleen bijgevuld worden wanneer het zwembad goed afgedekt wordt. Ook zijn de tarieven voor waterverbruik progressief aangepast. Wie veel verbruikt, moet heel veel betalen. Maar in andere delen in het land is het een heel ander verhaal. De ruime omgeving van Pretoria en Johannesburg kreeg de afgelopen weken veel te veel water van boven. 

Rivieren traden buiten hun oevers, straten veranderden in kolkende watermassa's, waar geen doorkomen aan was en de boeren klaagden, dat hun oogst mislukte door te veel water.  In de droogte-gebieden zijn de dammen (waterreservoirs) slechts ten dele gevuld. Vaak zelfs maar voor zo'n 30 %. Met deze hoeveelheid water moeten mens en dier en land de droge zomer doorkomen. Of de toekomst nog voldoende water zal brengen, is ongewis. Maar het kan nog erger: In delen van Namibië viel al 4 jaar geen noemenswaardige regen !

Tenslotte:

Wie herinnert zich Graeme Bayford nog? Nou, ik in eerste instantie ook niet, maar toen me verteld werd, dat het de jongeman was, die regelmatig in Montagu kwam om zijn vriendin te bezoeken en in weekenden met witte verf de berg achter ons huis beklom om de keien, die samen het woord "Montagu" vormen, mooi wit te schilderen, toen kwam de herinnering weer terug. In de blog van 13 november 2014 schreef ik hierover en het toeval wil, dat er nú op 14 november 2016 weer wat nieuws te melden is. We hebben geen idee wat er van Graeme Bayford geworden is. Heeft hij zijn verfwerk afgemaakt? Is zijn verkering wellicht uitgeraakt? We weten het niet. Maar wat we wél weten, is, dat er een Schotse meneer, Peter Gordon genaamd, elk jaar (en dat al 9 jaar op een rij)  een bezoek aan zijn dochter in Montagu brengt. Ieder jaar probeert hij iets voor onze gemeenschap te doen. Dit jaar nam hij zich voor om de "Montagu-stenen" op de berghelling van een nieuwe witte verflaag te voorzien. Helpers waren er snel gevonden en de eigenaar van een plaatselijk restaurant betaalde de verf, waarbij de Agrimark ('n soort Boerenbond) een flinke korting gaf. Gewapend met verfbussen (totaal 30 liter) beklommen ze daarna de berg.

Met gebundelde krachten werden alle stenen geschilderd en werd onkruid verwijderd, waarna ze met lege verfbussen weer afdaalden tot in het dorp. Bij het eerder genoemde restaurant werden de schilderende vrijwilligers getrakteerd op een grote pizza, die weg gespoeld werd met enkele glazen bier. Peter Gordon denkt ondertussen al weer na over een nieuwe actie, want hij is vast van plan om in 2017 opnieuw naar Montagu te komen !

Zuid-Afrikaans woordenboek:

kragte bymekaargooi  =  krachten bundelen

Wie het weet, mag het zeggen !

Hoe vaak ik in de weblog al geschreven heb over de problemen, die we hebben met het verkrijgen van onze vaste verblijfsvergunning, weet ik niet meer, maar het is zo langzamerhand een "never ending story".  Sinds 19 januari 2015 ligt ons verzoek al bij Binnenlandse Zaken in Pretoria. We wachten dus al bijna twee jaar op een antwoord, terwijl de verwerkingstijd volgens Binnenlandse Zaken 8 à 9 maanden is. Voor ons begint het kort dag te worden, want op 18 april 2017 loopt onze tijdelijke verblijfsvergunning op een einde. Na die datum zijn we in principe illegaal in het land en daar staan zware straffen op van minimaal één jaar tot maximaal vijf jaar uitzetting uit Zuid-Afrika zonder terugkeer. Dus proberen we al enige tijd informatie te krijgen wat ons te doen staat wanneer we in april nog geen vaste verblijfsvergunning hebben. We hebben gehoord, dat we - in afwachting van de verblijfsvergunning - gewoon in Zuid-Afrika kunnen blijven, maar dan mogen we het land niet verlaten en kunnen dus niet naar het buitenland voor een vakantie of wanneer er een veel ernstiger reden is om naar Nederland te gaan. 

Maandag waren we in George bij VFS Global en daar dacht men, dat we weer een nieuwe tijdelijke verblijfsvergunning aan moeten vragen. Als dat laatste waar blijkt te zijn, dan moeten we binnenkort weer voor de zoveelste keer alle papierwerk gaan regelen: Bankverklaringen van Nederlandse en Zuid-Afrikaanse banken, verklaringen van goed gedrag uit Nederland en Zuid-Afrika, medische verkaringen en zo kan ik nog wel even doorgaan. De website van Home-Affairs geeft geen enkele duidelijkheid en de onzekerheid begint ons danig parten te spelen. Helemaal een dubbel gevoel kreeg ik toen ik op de website las, dat Home Affairs vorige maand een officiële pluim op de hoed gekregen heeft vanwege de uitstekende service-verlening. Maar die pluim kwam zeker niet van ons !

Het is weer jacaranda-tijd. Oktober en november zijn in Zuid-Afrika de maanden waarin deze bomen hun bloemenpracht tonen en het straatbeeld schitterend van kleur voorzien. Bij ons om de hoek in de Kerkstraat staan enkele van deze bomen mooi te bloeien, maar zij vallen in het niet bij een groot aantal straten in het naburige Robertson en daar kan men dan weer niet tippen aan Pretoria, ook wel Jacaranda-City genaamd. In 1888 werden daar twee jacarandaboompjes geplant bij een school in de wijk Arcadia. De bomen groeiden en bloeiden voorspoedig en werden erg populair. Men schat het aantal van deze bomen in Pretoria op meer dan 50.000 exemplaren. Ze omzomen vele kilometers straten, wat schitterende plaatjes oplevert. Jammer genoeg wordt de jacaranda beschouwd als een indringer, die niet thuis hoort in Zuid-Afrika en als schadelijk te boek staat vanwege de nogal grote behoefte aan water. Iets wat in Zuid-Afrika nog wel eens tot problemen leidt. Sinds enkele jaren geldt er een nieuwe wet, die de handel en het hebben van deze bomen verbiedt en waar zelfs hoge boetes geheven worden en overtredingen zelfs kunnen leiden tot gevangenschap. In een aantal steden benoemde men zelfs Plant-Politie. Agenten, die als taak hebben om huizen te betreden om de tuin te controleren op jacaranda's. Na overweldigende protesten van de bevolking tegen dit besluit, werd de wet enigszins aangepast. Er mogen geen nieuwe bomen geplant worden, maar de bestaande bomen mogen nu gelukkig wel blijven, waardoor de bloemenpracht behouden wordt !

Tenslotte:

Julius Malema deed weer eens van zich spreken. Deze voorzitter van de EFF-partij en parlementslid ageert altijd tegen de blanke Afrikaners. Bijna wekelijks ontregelen hij en zijn EFF-collega's het Parlement, waardoor voortvarend besluiten nemen onmogelijk gemaakt wordt. Regelmatig moeten zij door de politie en veiligheidsbeambten verwijderd worden uit de zaal. Vorige week deed Malema weer eens een uitspraak, die veel stof deed opwaaien.  Hij beweerde:" We roepen niet op om de blanken af te slachten.......tenminste voorlopig nog niet "! Zijn beweerde einddoel is: de ondergang van het blanke kapitaal. Wat de economische gevolgen dan zijn, realiseert deze kip zonder kop zich blijkbaar niet. Hij riep zwarten op om illegaal land van blanken te bezetten. Daarvoor moet hij op 14 november voor de rechtbank verschijnen !

Zuid-Afrikaans woordenboek:

as 'n afkop-hoender praat  =  praten als een kip zonder kop  

" Camp Zonderwater "

Vorige keer schreef ik over Barbieri Idro, de ongelukkige Italiaanse krijgsgevangene, die noodlottig om het leven kwam tijdens zijn werk in de Nuy-vallei. Bij mijn "Google-werk" omtrent deze Italiaan stuitte ik op de website: "Die Suid-Afrikaanse Krygshistoriese Vereniging" en las daar een interessant verhaal over de Italiaanse krijgsgevangenen, die tussen 1941 en 1946 in Zuid-Afrika geïnterneerd waren. Gedurende die periode verbleven er meer dan 100.000 zogenaamde P.O.W.'s (Prisoners Of  War). Dat was in Camp Zonderwater, niet ver van Pretoria in de Transvaal. Het kamp was verdeeld in 14 blokken, waar per blok maximaal 8.000 gevangenen konden verblijven. Gelukkig voor de Italianen, die opgepakt waren in o.a. Somalië, Ethiopië, Egypte, Syrië en Libië, was dit kamp heel anders dan de bij ons meer bekende en vooral beruchte concentratiekampen. Naast een hospitaal waren er voetbalvelden, een tennis- en bowlingbaan, een volleybalveld en kon er gebiljart worden. Ook was er veel aandacht voor kunst, muziek en theater, waarbij de te gebruiken decors door de gevangenen zelf gemaakt werden. Er werd ook Italiaanse les gegeven in schooltjes, waar 9.000 Italiaanse analfabeten leerden lezen en schrijven. Elk blok beschikte ook over een muziekgroep met tussen de 16 en 30 muzikanten. Uit deze muzikanten werd een selectie gemaakt van 86 musici, die samen een symfonie-orkest vormden.
                                               

In het theater werden diverse opera's op hoog muzikaal niveau uitgevoerd. Omdat er uitsluitend mannen waren, moesten de vrouwenrollen ook door mannen gespeeld worden. In de 6 jaren van het bestaan van het kamp stierven 230 personen door ziekte en kwamen 76 gevangenen (waaronder Barbieri Idro) om door ongevallen. Zoals ik het op deze manier beschrijf, lijkt het wel een plezierig vakantiekamp geweest te zijn, maar het bleef natuurlijk wél een gevangenis voor de Italianen, ver van hun huis en hun familie !

Ik weet niet of men in Nederland op de hoogte is van de enorme chaos, die heerst op de universiteiten in Zuid-Afrika. Het begon allemaal enkele maanden geleden toen de collegegelden voor 2017 bekend werden gemaakt. Omhoog met 10 %, was de boodschap en dat was het begin van flinke protesten onder vooral gekleurde studenten.

"FeesMustFall" werd de leus en daarmee ging men de straat op. Het bleef niet bij ordelijke betogingen. Universiteiten werden bezet, docenten bedreigd en een rector werd zodanig in elkaar geslagen, dat hij zelfs in het ziekenhuis belandde. De eisen van de studenten werden - onder politieke druk van een bepaalde politieke partij - steeds extremer. "Het hoger onderwijs moet geheel gratis worden", werd nu de eis. Onhaalbaar natuurlijk. Geen enkel land ter wereld kan dat betalen. Dat zou in Zuid-Afrika 325 miljard Rand gaan kosten in een tijd, dat het economisch toch al niet goed gaat. Het geweld bij de betogingen nam toe. Lokalen en zelfs de eigen studentenbehuizingen op de campus werden in brand gestoken evenals de auto's van het personeel en
stadsbussen waren ook niet veilig meer. Dagelijks moesten oproer-politie en leger grote charges uitvoeren en tientallen arrestaties verrichten.

Eén universiteit heeft het academisch jaar al afgesloten. De verloren maanden in 2016 moeten in 2017 ingehaald worden, waardoor het nieuwe studiejaar 2017 pas in de tweede helft van het volgend jaar kan beginnen. Een aantal werkwillige studenten werkt nu samen met hun docenten via Internet. Niet op de universiteiten, maar bij enkele bedrijven en instellingen, die hun computers beschikbaar stellen en daarmee de studenten een grote dienst bewijzen. Een groot aantal docenten overweegt het onderwijs te verlaten om in het bedrijfsleven en zelfs in het buitenland te gaan werken. De betogende studenten, die in de toekomst de dragers van het land moeten worden, beseffen blijkbaar niet, dat hun eigen toekomst - door het vernielen van de universiteiten en het wegjagen van de docenten - ernstig in gevaar kan komen. Studentenprotesten zijn van alle tijden en alle landen, maar als protesten ontaarden in vernielingen op zo'n grote schaal en leiden tot totale ontwrichting van het onderwijs, dan mag je toch wel ernstige twijfel hebben over het verstand van hen, die zich studenten noemen !

Tenslotte:

Rommel moet opgeruimd worden, is ons van jongs af aan geleerd. Maar dan moeten de ouders zelf het voorbeeld geven. Rij maar eens langs of door een township (hier spreekt men liever van een informele nederzetting). Overal ligt rommel en het lijkt wel of niets opgeruimd wordt. Sinds enige tijd wordt er op bepaalde plaatsen wél opgeruimd en het bijzondere is: het zijn hier de kinderen,die dat doen. Daardoor geven zij het goede voorbeeld aan de andere mensen.
"Die sakke is net so groot soos hul lyfies, maar jong kinders van die informele nedersetting KwasaKwasa by Hermanus sleepdra hul swart sakke vol bottels en glas agter hulle aan". 

Narina Howard begon in Hermanus een z.g. "Recycle Swop Shop". Kleine kinderen verzamelen plastic flessen, glazen flessen en papier in zwarte vuilniszakken en brengen die op woensdagmiddag naar het recycle-winkeltje naast de kleuterschool. Hier weegt men de zak en in ruil voor het verzamelde afval krijgt het kind punten op een spaarkaart. Met die punten kan het kind iets in het winkeltje kopen. 5 Punten voor een rol toiletpapier, 4 punten voor een waslappie, 1 punt voor een koekie en 10 punten voor een schrijfblok. De kinderen zijn meestal niet zelfzuchtig. Bijna altijd wordt iets gekozen voor het huishouden: een stuk zeep, een zak rijst en maar zelden een speelgoedje.
"Jy kan ook jou punte laat opskryf soos Mbali Mbandeni (8 jaar), wat vir bykans 'n jaar 362 punte gespaar het en vandag 'n fiets gekoop het". 
De winkelierster verkoopt het ingezamelde afval en koopt van dat geld spulletjes voor het winkeltje. Het project leert niet alleen om rommel op te ruimen en afval te herwinnen. Het leert kinderen al op heel jonge leeftijd te sparen. Goed voorbeeld doet goed volgen, want er zijn plannen om een dergelijk project ook in Montagu-Ashbury te gaan doen !

Zuid-Afrikaans woordenboek:

knuppelstormloop  =  politie-charge