Aan alles komt een eind !

Maar wat we zeker niet verwacht hadden, is ons besluit om per direct te stoppen met het vrijwilligerswerk voor de dierenopvang SPCA in Ashton. In maart 2011 - precies 8 jaar geleden - startten we met het wekelijks op donderdag lopen met de honden, die in het asiel verblijven. We hebben het met veel toewijding en plezier gedaan en in onze blog schreef ik meerdere keren enthousiast over deze activiteit. Waarom dan stoppen, zult u zich afvragen. De Overheid heeft andere prioriteiten en faciliteert de SPCA minimaal. Daarom zijn de SPCA's grotendeels afhankelijk van sponsoren en vrijwilligers. In Ashton werkte dat voortreffelijk, totdat de overkoepelende organisatie NSPCA het goed functionerende bestuur zonder ledenraadpleging naar huis stuurde en hen op een autoritaire - zeg maar gerust lompe - manier te kennen gaf niet meer welkom te zijn op de dierenopvang. Nieuwe algemene regels werden opgesteld, waardoor vrijwilligers alle plezier ontnomen werd en zij daardoor afhaakten. Wij hebben nog even gehoopt, dat er iets in positieve zin zou omkeren, maar dat bleek niet te gebeuren en dus restte ons donderdag niets anders dan nog één keer te lopen met de honden, waarna we ons netjes afgemeld hebben. De honden zijn helaas in deze vervelende kwestie duidelijk het kind van de rekening !

Ons lopersgroepje blijft trouw op vrijdagen tochten lopen. In eerste instantie in en rond het dorp en daarna liepen we officieel uitgezette routes in de ons omringende bergen. Die hebben we nu wel ongeveer allemaal gelopen (met uitzondering van de erg zware "Bloupunt-trail"). Dat betekent, dat we wat verder van huis nieuwe uitdagingen moeten aangaan. Vorige week kozen we voor de dam bij Pietersfontein. Geen eenvoudige opgave. Om er te komen bleek al moeilijk genoeg. We moesten eerst een gravel pad van ruim 25 km afleggen met auto's, die gelukkig vierwiel-aandrijving hadden en hoog genoeg op de wielen stonden om grote stenen en flinke kuilen succesvol aan te kunnen. We hebben blijkbaar een verkeerde afslag genomen, want het enorme waterreservoir hebben we niet kunnen vinden.We kwamen wél bij Pietersfontein.                                 

                                     
Het gehuchtje bestaat uit enkele boerderijen en een tiental werkershuisjes in een fraaie omgeving. Pietersfontein komt aan zijn naam door een vroegere boerderij met dezelfde naam. Een fontein is een waterbron. Overigens zijn er wel honderd plaatsen die eindigen op "fontein": Bloemfontein, Klipfontein, rietfontein, Magerfontein en zeker ook het plaatsje met de langste naam van Zuid-Afrika (en derde ter wereld)
                                     
Tóch werd ons uitstapje geen teleurstelling, want de gelopen (en gereden) route was fraai en indrukwekkend. Later hebben we navraag gedaan en nu denken we de goede weg naar de dam een volgende keer wél te kunnen vinden !

Een nadeel van het prachtige klimaat hier in Zuid-Afrika met méér dan 300 zonnedagen per jaar, is de kans op huidproblemen - en dan speciaal huidkanker - heel reëel. Wij, (Noord-) Europeanen met onze blanke huid, zijn daar extra-vatbaar  voor. In 2017 kregen 925 Nederlanders huidkanker en wereldwijd waren dat er 130.000, waarvan er 37.000 overleden zijn. Een regelmatige  controle door de dermatoloog is dan ook niet overbodig. Vorige week ben ik weer eens op bezoek geweest bij mevrouw Lizemare Bronn in Worcester. Na een gedegen onderzoek bleek er niets verontrustends aan de hand te zijn. Enkele "knoppies" (uitstulpinkjes van de huid) werden verwijderd en verder had ik volgens mevrouw Bronn slechts "oumansvratte". Met zo'n opbeurende omschrijving kon ik weer terug naar Montagu !

Afrikaans woordenboek:

'n vrijfdokter = een masseur

" Maartje uit Leiden "

Koffie met een puntje pecannoten-taart en een borrelglaasje likeur zijn bij ons zo ongeveer standaard op zondag-ochtend. Zo ook op 10 maart. Normaal gesproken staan er 2 taartpuntjes klaar vóórdat Sanja naar de kerk gaat, maar regelmatig brengt zij daarna gasten mee uit de kerk. Deze zondag stonden er van te voren al 4 puntjes taart klaar in de keuken. Dan is het voor mij wel duidelijk: Er komen gasten na kerktijd. Maartje uit Leiden werd deze keer meegesleurd meegebracht en omdat zij uit Leiden komt, nodigde Sanja nog 2 (nood-)lotgenoten uit: onze buren. Gepensioneerde Maartje vertelde ons een interessant verhaal over haar komst naar Zuid-Afrika. Zij is hier namelijk om te werken en doet dat als vrijwilliger via "Work Away". Het principe van deze organisatie is : Vraag en Aanbod. Wereldwijd vragen boerderijen, campings, guesthouses, kleine bedrijven en allerlei soorten van organisaties om hulp voor een termijn van een paar weken tot enkele maanden. Als vrijwilliger kies je voor een bepaald land en stuur je een uitgebreide CV in naar Work Away. Spreekt dat een bepaalde "werkgever" aan, dan komt er nader contact en wellicht een werkovereenkomst (vrijwillig met kost en inwoning). Maartje kwam in contact met een guesthouse in Montagu en ondersteunt de eigenaresse gedurende 4 weken. Daarnaast is zij in de gelegenheid om in haar vrije tijd de ruime regio te verkennen. Dit lijkt me wel iets voor mij. Ik wil graag nog eens een keer naar Schotland, maar krijg Sanja vanwege het Schotse weer niet mee.  

                                      

Ik toetste "Jobs in Scotland" in en keek of er in de "Whisky Trail" een geschikte job voor enkele weken te vinden was, maar die bleek er niet te zijn. Wél vond ik er de mogelijkheid om 3 weken te werken op een varkensboerderij in Aberdeen. Maar misschien past tuinwerk verrichten op een camping in Inverness meer bij mijn vaardigheden. Sanja zal nu wel zeggen: "Blijf maar hier en werk maar wat meer in onze eigen tuin" !               

Grote delen van Zuid-Afrika werden maandenlang geteisterd door aanhoudende droogte. De situatie werd voor met name de landbouw echt kritiek. In dit nogal godsdienstige land werden meerdere gebedsdiensten gehouden tijdens welke er gebeden en gesmeekt werd om water. Lange tijd vond dit echter geen gehoor bij de Voorzienigheid. Maar uiteindelijk moet hij het gesmeek beu geworden zijn en vorige week kwamen er enkele dagen flinke hoosbuien, waardoor de rivieren buiten hun oevers traden en er kwam zelfs een gigantische hagelbui over Montagu met hagelstenen zo groot als tennisballen. Het gevolg is: veel schade aan huizen en auto's. De watervoorraad in de dammen op de boerderijen is weer wat toegenomen, ook al is het peil nog altijd te laag, maar nu klagen de boeren over beschadigde vruchtbomen en vruchten vanwege de hagelbui.    

                                            

Vooral in Montagu-West was de schade groot. Wij ontsprongen de hageldans zonder schade. Hoewel onze Friese Stabij Djoeke door het hagel-gekletter nogal wat geestelijke schade opgelopen heeft en enkele nachten slechts wilde slapen in onze auto die gelukkig veilig in de garage geparkeerd was !

Tenslotte:
Enkele maanden geleden woonden we in ons dorp een fantastisch saxofoonconcert bij. (blog 6 december 2018). De Engelse saxofonist Andrew Young toonde zijn fabelachtige techniek en bewees ook een showman eersteklas te zijn. Helaas waren er destijds slechts 30 toehoorders aanwezig. Zondag was hij wederom in Montagu en trad op in de Montagu Nature Garden. Er was nu wel wat meer publiek, maar zo'n artiest verdient meer belangstelling dan de 70 bezoekers, die er nu waren. Dat neemt niet weg, dat het optreden ook deze keer weer grandioos was. Na een aanvankelijk wat rustig begin, kwam vooral na de pauze de sfeer er goed in met als slotnummer het welbekende "Bakerstreet", een nummer, waarmee in 1978 Gerry Rafferty grote bekendheid kreeg. Van ons mag Andrew Young wel vaker in onze regio optreden. Saxofoonliefhebbers moeten op YouTube maar eens "Andrew Young Bakerstreet" intypen. Dat is genieten !

                                                      

Afrikaans woordenboek: 

Iets tong in die kies se  =  Iets spottend zeggen

" Ding-Dong "

"Ik ding, jij dingt, ik dong, wij dongen, ik heb (af-)gedongen. Vorige week zijn we weer eens naar Franschhoek geweest. Een fraai dorp, waar we wel een paar keer per jaar naar toe gaan. De rit er naar toe is al plezierig op zich en Franschhoek zelf is toeristisch, maar wel erg leuk. Vooral op zaterdagen, want dan is er een bijzondere markt met allerlei kunstzinnige voorwerpen. Zo was er nu een kraampje waar een jonge vrouw voorwerpen verkocht, die  gemaakt zijn van lege, platgeslagen nespresso-cups. Ook zagen we mooie en lelijke, grappige en saaie kleding en vooral ook veel tekeningen en schilderstukken. Ons huis hangt al vol met Afrikaanse schilderijen, maar tóch komt er regelmatig iets nieuws bij.
Deze keer zagen we een erg aansprekende afbeelding van een giraffe met jong. De Keniaanse verkoper vroeg 600 Rand (37 euro) voor het kunstwerk, maar afdingen is op zo'n markt een standaardprocedure. Met mijn bod van 420 Rand (26 euro) ging hij erg snel akkoord. Te snel, zei Sanja, die vond, dat ik nog veel meer had moeten afdingen. Maar in dit onderhandeling-spel ben ik niet erg sterk. Och, Sanja is uiteindelijk echt wel blij met de mooie prent. De Keniaanse jongeman is blij met het verkregen geld en ik ? Ik ben meer het type waar Boudewijn de Groot destijds over zong in zijn lied Testament : "Voor slimme (zaken-)jongen heb ik nooit gedeugd". Een volgende keer laat ik het afdingen wel aan Sanja over. "Ding- Dong !"

Een paar maanden geleden kwamen er nieuwe achterburen wonen. De eigenaars van een plaatselijke pizzeria, Grant en Rhoda, lieten huis en vooral tuin renoveren en dat gaf natuurlijk wat geluidsoverlast. Geen probleem, dat hoort nu eenmaal bij een "nuwe intrek". De nieuwe buurman is muzikaal nogal actief. Iets, wat Sanja ook is. Zij raakten in gesprek over hun beider passie en om een lang verhaal kort te maken:  Grant had gevorderde plannen om een muzikale sponsoractie te gaan organiseren en zocht een dwars(e) fluitiste om hem bij een paar songs te begeleiden. 

Nu is Sanja een dwarsfluitiste (en een enkel keertje ook wel dwars) en zij greep de uitnodiging met beide handen en fluit aan. Na het nodige repetitiewerk kwam zaterdag de uitvoering. Grant en zijn vrouw organiseerden een sponsoractie ten bate van de Koo Laerskool, een plaas-school ongeveer 20 km buitendorps. Vanwege de Schotse afkomst van het echtpaar kozen zij er voor om een "Burns' Night" te organiseren compleet met gedichten van de dichter Robert Burns en Schotse (volks-)liederen. Een heuse doedelzakspeler zou er ook zijn. Veel ruchtbaarheid hadden ze niet aan het gebeuren gegeven, maar hun grote achtertuin was goed gevuld met ruim 60 betalende gasten. Het werd een sfeervolle avond met goede muziek en lekker eten. Al moesten een aantal gasten - waaronder ik - wel even letterlijk en figuurlijk slikken toen als hoofdgerecht "Haggis" werd geserveerd. (Het woordenboek omschrijft Haggis als volgt: Orgaanvlees zoals hart, nieren, lever, enz. gekookt in een schapenmaag !). Het is niet direct mijn favoriete kost, maar -toegegeven- het gehakte en gebraden vlees smaakte prima. Iedereen had een meer dan gezellige avond en het ook aanwezige hoofd van de Koo-school kan beslist tevreden zijn met de aanzienlijke opbrengst van deze sponsoractie voor zijn school !

"Zakken voor de deur". Niet gevuld met zand, maar met vuilnis. Dat zien we in onze wijk elke dinsdag, want dan staan de vuilniszakken aan de straat. Klaar om opgehaald te worden. In de westerse wereld gebeurt dat al lang niet meer op deze manier . 

Daar heb ik het ophalen van huisvuil zien evolueren van ijzeren emmers en plastic zakken via de zwarte en groene container naar het huidige systeem met een reeks van gekleurde containers. Onze gemeente wil nu af van het systeem met de plastic zakken, die door zwerfkatten én zwervers open getrokken worden, waardoor het afval deels op straat komt te liggen. "Deur nie meer van swartsakke gebruik te maak nie, verminder ons die koolstofvoetspoor" (carbon-footprint). We krijgen daarom binnenkort een zwarte container op wielen. Bij  de Algemene Riglyne wordt onder andere vermeld, dat we geen beton in de container mogen doen, terwijl dat nu eigenlijk de beste beveiliging tegen diefstal van de container zou zijn. 

Ik ben benieuwd of deze verandering een verbetering zal zijn ! 

Afrikaans woordenboek:

'n wielietjie-asblik  =  een rolcontainer

" Regeren is vooruitzien "

Als onze financiën het toelaten, schaf ik om de drie jaar een nieuw vervoermiddel aan. Ik heb in mijn 51 jarige motorcarrière 17 verschillende motoren aangeschaft. Gemiddeld dus 3 jaar per motor. In maart 2011 kochten we hier onze eerste Zuid-Afrikaanse auto, die we drie jaar daarna in 2014 inruilden voor een nieuwe Toyota RAV4. Weer drie jaar later (2017) wilde ik weer een RAV4, maar viel Sanja  als een blok voor de veel sportievere Toyota C-HR. 

Die hebben we momenteel al weer twee jaar en die wil ik in maart 2020 inruilen. Sanja vindt dat niet zo nodig, maar als dat tóch gaat gebeuren, wil zij wéér  een nieuwe C-HR. Ik wil dan heel graag weer een RAV4. Aan twee auto's hebben we geen behoefte en zo ontstaat er dus een probleem. Tot ik op de nieuwssite NU.nl een artikel las over de meest gestolen auto's. Het blijkt, dat de Toyota C-HR de meest diefstalgevoelige auto is. Ik las niet verder, maar bracht dit (voor mij goede) nieuws snel over naar Sanja. We zullen toch zeker niet zo dom zijn om de meest gestolen auto aan te gaan schaffen!

Ik zag een spiksplinternieuwe RAV4 bij wijze van spreken al op onze oprit staan. Maar dat bleek voorbarig gedacht.  Sanja las het artikel ook, maar zij las wél het hele artikel. Wat bleek nu: Direct na de C-HR blijkt de RAV4 op de tweede plaats van diefstalgevoelige auto's te staan. Het beeld van de RAV4 op onze oprit is intussen verdwenen. Gelukkig heb ik nog een jaar de tijd om na te denken over een alternatief. Misschien toch maar motor nummer 18 !

De zanger/dichter Gert Vlok Nel bezingt in meerdere van zijn songs, onder andere in het topnummer "Beaufort-Wes", treinen in Zuid-Afrika. Van dat treinverkeer is niet veel meer over. Er zijn enkele lange afstand-verbindingen, maar regionaal verkeer op rails is er weinig. Mensen, die zelf geen vervoermiddel hebben, zijn aangewezen op taxivervoer in minibusjes bestuurd door kamikaze-chauffeurs. In Kaapstad is nog redelijk wat treinverkeer of beter gezegd: wás. Sinds 2015 zijn er namelijk al 174 treinwagons  vernietigd.   De totale schade bedraagt 528 miljoen Rand ( 35 miljoen euro). Wie er achter deze vorm van vandalisme zitten, is nog niet met zekerheid te zeggen. Er zijn meerdere mogelijke verklaringen. Minibus-taxibedrijven zouden er achter kunnen zitten om op deze manier passagiers uit de treinen en in hun taxi-busjes te krijgen. Ook is het denkbaar, dat bedrijven, die herstelwerk aan treinen uitvoeren, op deze manier meer werk proberen te krijgen. Een derde theorie is, dat beveiligingsbedrijven hopen zó meer opdrachten binnen te halen. Ook bendes, die werken voor opdrachtgevers, worden als mogelijke daders genoemd en mogelijk zitten er ook politieke partijen achter, die op deze wijze proberen de Kaapse regering in diskrediet te brengen. 

Wie de daders ook mogen zijn,  de treinreizigers zijn de dupe en de schade is groot. Daders zijn nog niet aangehouden !

Tenslotte:

Volgens het tijdschrift Quest ben ik een procrastinator ofwel een chronische uitsteller. Voor Sanja is dat geen nieuws en eigenlijk had ik zelf die test ook niet hoeven te doen, want ik wist de uitslag al van te voren. Nu stelt 95 % van de mensheid wel eens dingen uit, maar bij een kwart van deze mensen gaat het om chronisch uitstelgedrag en bij die kwart hoor ik ook. " Waarom zou ik het vandaag doen als het morgen ook nog kan ? " Uiteindelijk slaag ik er echt wel in om alles nog op tijd af te krijgen, maar stress levert mijn gedrag natuurlijk wél op. Een psychologe gaf ons jaren geleden op een studiedag voor basisschool-directeuren de welgemeende raad om de werkdag te beginnen met de moeilijkste klus, die te wachten stond. Het voornemen om dat ook te gaan doen, was er heus wel, maar tot de daadwerkelijke uitvoering (en gedragsverandering) is het nooit echt gekomen. De uitslag van de Quest-test leerde me, dat ik een score haalde, die iets onder die van de gemiddelde uitsteller lag. Het is matig chronisch, maar kon erger. Een schop onder m'n achterste op z'n tijd zou volstaan. Nou ja, ik heb zóveel goede eigenschappen. Eén eigenschap, die wat minder is, moet toch wel kunnen !

Afrikaans woordenboek:

'n windlawaai  =  een opschepper