" Twee keer vuurtje stoken "

Of het ligt aan de klimaatverandering weet ik niet zeker, maar de winter  in 2023 die eind april begon, duurt veel langer dan in andere jaren. September is naar onze ervaringen sinds 2011 geen heel erg koude maand meer. Vanaf mei heeft het veelvuldig geregend en hadden we tamelijk weinig dagen met zonneschijn en zonder zon zijn de avonden, nachten en ochtenden onaangenaam koud. In de voorbije jaren hoefde ons kacheltje slechts 4 of 5 keer gestookt te worden en ik was er van overtuigd, dat onze houtvoorraad ruimschoots voldoende zou zijn om er in de wintermaanden warmpjes bij te zitten. Dat was dus een misrekening. Maandag brandde onze kachel voorlopig voor het laatst en het wachten is op een nieuwe voorraad hout. 

Hopelijk hebben we die pas weer in april 2024 nodig. Een maand geleden vroor het nog en werd de bloesem van de fruitbomen flink beschadigd. Het afgelopen weekend viel er meer dan 40 mm regen en de storm langs de hele kust van Zuid-Afrika was enorm met grote schade tot gevolg. Het goede nieuws daarvan is, dat er water in overvloed is  en de dammen 100 % of zelfs meer, gevuld zijn. Het is nu bijna oktober en dat was meestal één van de prettigste maanden van het jaar: zonnig, maar nog niet extreem warm. Afwachten of dat volgende week gaat beginnen !

Protesteren tegen het beleid van de overheid is legitiem, maar als de ontevredenen weinig of niets bereiken, wordt vaak en wereldwijd gegrepen naar zwaardere pogingen. Extinct Rebellion bezet al enige tijd de A12 in Nederland met overlast voor nogal veel burgers. Lastig, maar gelukkig is er (nog) geen ernstig geweld. Of ze hun beoogde doel bereiken, is de vraag. In Zuid-Afrika zijn er aan de lopende band protestacties en sinds enkele weken is dat het geval in het nabij gelegen Swellendam. Men protesteert tegen de gestegen elektriciteitsprijzen en het in de ogen van de "protestanten" mensonwaardige beleid van de gemeente ten aanzien van armoedige huishoudens. 

Eerst verliepen die acties tamelijk rustig, maar gaandeweg werd de situatie grimmiger en zelfs gewelddadig. Een gemeentelijk kantoor werd in brand gestoken, auto's vernield en winkels geplunderd. Van een vreedzaam protest was absoluut geen sprake meer. De gemeente legt de oorzaak van de gestegen elektriciteitsprijs bij het noodlijdende staatsbedrijf Eskom. Maar er wordt ook hardop verkondigd, dat de ANC- en EFF partij hier ook de hand in hebben om de West-Kaap te destabiliseren. 

Het volgend jaar zijn er landelijke verkiezingen en de ANC partij staat er erg slecht voor in de peilingen. Zij proberen nu onrust en ontevredenheid te veroorzaken waardoor de regerende DA partij beschadigd raakt en stemmen verliest. ANC en EFF willen maar wat graag gaan regeren in de West-Kaap en Gauteng, de enigste twee provincies die door de DA bestuurd worden en die vele malen beter functioneren dan de provincies onder ANC bestuur. Als ANC en EFF slagen in hun pogingen, gaat dat grote negatieve gevolgen hebben voor de West-Kaap !

Tenslotte:

Op de Facebook site "Geldrop in Beeld" staan regelmatig foto's uit (lang) vervlogen tijden. Leuk voor velen - waaronder mijn persoontje - om deze te zien. Ik heb er per slot van rekening heel wat jonge en iets minder jonge jaren doorgebracht. 

Onze huizen in de Hofstraat en later aan de Eindhovenseweg zijn er meerdere keren afgebeeld en telkens roept dat weer jeugdherinneringen op. 

Vorige week stond er een prachtige foto (van omstreeks 1920) van de ingang van de kasteeltuin (op de hoek van Hofstraat en Mierloseweg). Ook het Protestants kerkje is gedeeltelijk op de foto te zien. In de jaren '50 van de vorige eeuw speelden we daar regelmatig. Jammer genoeg moesten het kerkje en de toegangspoort tot de kasteeltuin verdwijnen om de Mierloseweg te verbreden en door te trekken naar het centrum. Genoeg herinneringen zijn er om er binnenkort eens een stukje over te schrijven in de weblog !

Afrikaans woordenboek: 

In die gramadoelas  =  in een woeste wereld

 

" Natuur geweld-ig "

Het naar mijn mening fraaiste deel van onze grote tuin - speciaal in het voorjaar - bevindt zich aan de voorkant. Eigenlijk een beetje jammer, want daar zien wij zelf niet zoveel van in tegenstelling tot onze buren. Zij kijken vanuit  hun keukenraam pal op onze vetplanten weelde.  Door de ongebruikelijk grote hoeveelheid regen van de laatste maanden ziet onze hele tuin er trouwens veel mooier en vooral groener uit. Die uitbundig bloeiende bloemen en planten zijn niet beperkt tot onze tuin; De hele omgeving staat nu in bloei. Tijdens onze motorrit van woensdag naar Greyton, konden we ook genieten van kilometers lange bloeiende planten in de weilanden en in de bermen van de grondpaden. En rijdend van Robertson naar Worcester zien we momenteel bloemen in alle mogelijke kleuren !

In de vlakbij gelegen Kerkstraat, bij ons om de hoek,  staan nu eens niet de ook altijd fraaie jacaranda  bomen in volle bloei, maar nu zijn de koraalbomen aan de beurt. Het is de Erythrina caffra ofwel de gewone koraalboom. Vroeger sprak men ook wel van kafferboom, maar het woord "kaffer" mag in Afrika niet meer gebruikt worden. Wie dit woord gebruikt, tegen iemand, kan een rechtszaak tegemoet zien en in gedrukte tekst (bijvoorbeeld in de krant) mag men het niet volledig gebruiken en staat er dan: "K....R". 

Er bestaan twee verklaringen hoe men tot dit woord gekomen is: De ene theorie spreekt van kaffir in de betekenis van koraal, maar in de Arabische taal staat het woord voor ongelovige of godslasteraar, dat wil zeggen: geen Moslim. Kaffer wordt in heel Afrika als een bijzonder kwetsend scheldwoord beschouwd. In de Nederlandse taal betekent het woord, naar het voorbeeld van het Afrikaans, ook sukkel, domoor of lomperik. Niet direct een fraai woord om te gebruiken, maar het staat gewoon in de "Dikke van Dale". Die omschrijft het als volgt: "Kaffer = ongelovige (Arabisch). Algemene naam voor de Bantoenegers in Zuid-Oost Afrika, de Zoeloes omvattend.

In het algemeen lijkt het er toch wel op dat klimaatverandering de oorzaak is van allerlei vormen van natuurgeweld. Aardbevingen, orkanen en watersnoodrampen kwamen altijd al voor, maar zo vaak als nu en zo hevig is volgens mensen die er voor geleerd hebben, toch anders dan voorheen. Turkije en Syrië, Marokko en Libië zijn voorbeelden van de laatste tijd met grote aantallen slachtoffers en enorm veel schade tot gevolg. 

Zuid-Afrika had vorig weekend ook te maken met natuurgeweld. Gelukkig geen grote aantallen dodelijke slachtoffers, maar de Atlantische oceaan en Stille Oceaan beukten met groot geweld op de kusten. Er was veel materiële schade, maar absoluut niet te vergelijken met de eerder genoemde  gebieden. Het leverde wel indrukwekkende plaatjes op !

Afrikaans woordenboek:

water in 'n mandjie dra  =  het onmogelijke doen

" Effe wachten...! "

Sanja en vriendin Yvonne hadden als doel voor hun dagje-uit gekozen voor een bezoek aan Hermanus. Het is walvis-seizoen en het is altijd spectaculair om deze beesten te observeren aan de Atlantische kust; tenminste... áls ze er zijn. Al menig keer waren we daar, maar waren de walvissen er niet of hoogstens te zien als een piepklein stipje heel in de verte. 

Gelukkig heeft Hermanus nog genoeg andere bezienswaardigheden. Maar vorige week donderdag mochten de dames niet klagen, want er waren een aantal walvissen te zien. Ze waren flink aan het ravotten. Als ze er niet geweest waren, zou dat een bittere pil geweest zijn. Nu niet dus en daardoor smaakten de bitterballen die als lunchgerecht bij restaurant Dutchies opgediend werden, heel goed. Het was overigens wel een bittere constatering, dat het restaurant minstens 20% bedieningsgeld verwacht, waar 10% gebruikelijk is. Maar ondanks dat werd het al met al toch een interessant dagje uit !

Over mijn problemen met het verkrijgen van het Zuid-Afrikaanse rijbewijs, heb ik niet veel te melden. Na de tweede afwijzing heb ik het hogerop gezocht en mijn kwestie voorgelegd aan een hogere instantie: de Western Cape Transport Authority. Na het sturen van een email met een uitgebreide toelichting, kreeg ik per omgaande een bericht van ontvangst met de mededeling, dat men aandacht aan mijn verzoek zou geven. Over het wanneer werd niets vermeld. Afwachten en geduld bewaren is dus de boodschap !

Lang wachten ben ik hier al 12 jaar gewend, maar dat geldt niet alleen in Zuid-Afrika. Nederland kan er ook iets van. Wie een rijbewijs wil aanvragen of verlengen, moet ook enig geduld betrachten. Geen 12 jaar, maar wél nogal wat maanden. Ik word in mei 75 jaar en dat betekent: het aanleveren van een zelf ingevulde gezondheidsverklaring + een verklaring ingevuld en ondertekend door een keuringsarts. Ik kreeg van het CBR het advies om reeds half december te beginnen met het administratieve werk en omstreeks half januari moet ik beschikken over een gezondheidsverklaring  afgenomen en ondertekend door een Nederlandse keuringsarts. Daarna volgt nog een wachttijd tot het rijbewijs daadwerkelijk in mijn bezit is !

Een voor mij veel gemakkelijker te verkrijgen verklaring door een Zuid-Afrikaanse arts wordt echter niet geaccepteerd. Dat betekent voor mij dat ik in januari naar Nederland moet komen. Mijn bedoeling was om eind maart of begin april in Nederland te zijn, maar dat zal ik echt moeten vervroegen om in mei te beschikken over een verlengd Nederlands rijbewijs. Dus ook hierdoor een probleem erbij wat betreft mijn rijbewijs !

Het goede nieuws houdt maar niet op. Nederland telt ruim twee keer zoveel honderdplussers als twintig jaar geleden. In januari 2023 waren er 2.572 en in 2040 zullen dat er naar verwachting zelfs meer dan 5000 zijn. In Zeeland wonen naar verhouding de meeste mensen van 100 jaar of ouder. Flevoland komt op de tweede plaats. Limburg en Noord-Brabant hebben er het minste. Wij hebben geen plannen om terug te keren naar Nederland, maar als dat toch zou gebeuren, kunnen we beter maar naar Zeeland verhuizen. Of dat nu zo'n aantrekkelijke gedachte is..?

Afrikaans woordenboek:

baljaar  =  ravotten

" Regels zijn regels ! "

De Senior manager van het Traffic Departement in Kaapstad heeft mijn aanvraag nu tot twee keer toe afgewezen. Ik kan mijn Nederlandse rijbewijs niet vervangen door een Zuid-Afrikaans exemplaar. Vijf jaar is vijf jaar en de overschrijding van die termijn met (slechts) twee maanden is blijkbaar te veel. Ik had een beetje coulance verwacht, maar dat was ijdele hoop. Nu kan ik natuurlijk op de normale manier proberen om het Zuid-Afrikaanse rijbewijs te halen via een theoretisch en praktisch examen, maar dat ga ik echt niet doen. 

Mijn Nederlandse rijbewijs is geldig voor vier categorieën, zelfs tractor mag ik rijden. Dat zou betekenen dat ik hier 4 keer theoretisch examen moet doen en ook 4 keer praktisch moeten tonen goed genoeg te kunnen rijden. Ik heb besloten om de afwijzing (nog) niet te accepteren en leg mijn zaak op een hoger niveau nog eens voor. Mocht ook dat tot niets leiden, dan zal ik moeten accepteren, dat er voor mij geen gemakkelijke manier is om aan het Zuid-Afrikaanse pasje te komen. 

Examens ga ik niet afleggen. Dan rijd ik hier gewoon verder met mijn Nederlandse rose pasje. Dat lukt al 12 jaar zonder problemen. Lukt dat nog een jaar of twaalf, dan zien we daarna wel verder, maar het blijft triest, dat men me eerst op allerlei manieren en voor allerlei documenten laat wachten om dan vanwege een niet door mij veroorzaakte overschrijding van twee maanden een afwijzing te krijgen !

Sanja vond het rijbewijs verhaaltje van vorige week weer eens te negatief. Nu had ik die afwijzing van mijn aanvraag voor het rijbewijs wel vrolijk kunnen melden en juichend kunnen verkondigen dat er wéér eens een probleem met mijn documenten is, maar dat komt ook niet goed over. Met het nu volgend verhaaltje eindig deze blog toch nog met een goed nieuws bericht:

Een asielhond die de mensen adopteert. Scout was een straathond en een zwerver en werd in een opvangcentrum in Michigan vastgehouden totdat de hond besloot dat hij het wachten op zijn adoptie beu was en op pad ging op zoek naar iemand om te adopteren, waarbij hij drie keer met succes uit het asiel ontsnapte op zoek naar een permanent huis. Uit de Detroit Free Press komt het verhaal van Scouts adoptie van een heel verpleeghuis, en het waardevolle partnerschap dat ontstond tussen de vastberaden hond, de bewoners en de verpleegsters. Op een dag midden juli werd Antrim County Animal Control naar de Meadow Brook Medical Care Facility geroepen, waar ze een van de honden van hun asiel, Scout, opgerold op de bank in de wachtkamer aantroffen. Hij was de  avond tevoren  ontsnapt verderop in de straat en was er op de een of andere manier in geslaagd om over het hek van 1,80 meter te klimmen, een drukke snelweg over te steken zonder overreden te worden, het verpleeghuis te vinden en brutaal naar binnen te gaan door de voordeur en op een bank te kruipen om te slapen. Het personeel bracht Scout terug naar het asiel, waar hij een paar nachten later opnieuw kon ontsnappen en weer op de bank in de wachtkamer van Meadow Brook terecht kon komen. Een paar avonden later was Scout er voor de derde keer en toen vond het personeel dat ze een beslissing moesten nemen. “Ik ben iemand die naar voortekenen kijkt, en als het zo moet zijn, dan is er ook bedoeling mee ”, vertelde Marna Robertson, de beheerder van het verpleeghuis, aan de Free Press. “De hond deed dat één keer, twee keer, drie keer en dat is uiteraard iets wat opvalt. En ik vroeg het personeel: ‘Nou, hij wil hier zijn. Zou iemand een hond willen hebben?" Scout, die volgens het personeel duidelijk in zijn vorige leven was mishandeld, werd formeel geadopteerd door het verpleeghuis en begon al snel vriendschap te sluiten met de bewoners van een instelling voor langdurige/permanente zorg waar dementiepatiënten, ouderen zonder enige andere gezinsondersteuning en mensen in de laatste levensfase worden gehuisvest. Het hebben van de hond is van onschatbare waarde gebleken. “Voor ieder van hen is het hun hond”, zegt Jenni Martinek, verpleegkundige van het verpleeghuis.

Hij patrouilleert door de gangen, waarbij hij op bezoek gaat bij degenen die overlijden of langsgaat bij bewoners die nog de energie hebben om met hem te spelen. Altijd gaat hij langs bij de kamers van degenen die hondensnoepjes bewaren. Hij is niet groot en ook niet agressief, maar als iemand, die daar niet woont, aanbelt, blaft hij om te laten weten dat hij waakzaam is. De snelheid waarmee hij zich aangepast heeft, is opmerkelijk, en geeft het personeel en de bewoners het gevoel alsof hij bij Meadow Brook hoorde te zijn. Het hele verhaal van Scouts reis naar Meadow Brook is te lezen in de Detroit Free Press !

Afrikaans woordenboek:

   Dit help so veel soos 'n hond se drol  =  dit helpt helemaal niet