Te Kaap'ren varen !

Walvis kijken is één van de grootste attracties langs de zuidkust van Zuid-Afrika. In bijna alle baaien tussen Hermanus en Port Elisabeth zijn ze in groten getale te zien tussen juli en november. De meest voorkomende soort is hier de "Southern Right Whale". De Engelsen noemden deze soort de echte walvis, omdat hij veel voorkwam en tamelijk gemakkelijk te vangen was. Ook omdat hij de meeste baleinen en olie opleverde. Sinds 1935 is de walvisvangst officieel verboden, maar kijken mag natuurlijk wél. Wij gingen afgelopen zondag naar  "De Kelders", vlak bij Gansbaai.
                                     

De rit er naar toe via Bredasdorp, Napier en Baardskeerdersbos was al een attractie op zich. We zagen grote aantallen kraanvogels en ander wild. De prachtig geel gekleurde canola-velden (vgl. koolzaad) zorgden voor een fantastisch landschap.
                                     

Wat de walvissen betreft, werden we beslist niet teleurgesteld, want we hebben er  minstens 15 gezien. Soms alléén zwemmend, maar óók meerdere met jonkies aan hun zij. Ze komen dicht bij de kust, maar Sanja's wens om ook zo'n grote, mooie staart,  zoals boven aan de weblog, te fotograferen, werd niet vervuld. Maar met een aantal andere foto's mogen we ook heel tevreden zijn.
                                     

Moe gekeken en loom geworden in de warme lente-zon reden we verder naar Gansbaai, waar we lunchten in een leuk, klein restaurantje aan de haven. We reden daarna terug in het besef hoe bevoorrecht we zijn te wonen in een gebied met meer dan 300 dagen zon en zoveel mooie natuur om ons heen !

Tenslotte:,

We hebben hier voor Zuid-Afrikaanse begrippen een koude winter gehad met een wekenlange periode van nachtvorst,waarbij de temperatuur daalde tot -4 graden celsius. Niet iets, waar Nederland van onder de indruk zou zijn, maar hier was dat ongekend. Maar we gaan duidelijk de goede kant op. De lente is aangebroken en dat is te zien aan de natuur. Rond ons huis vliegen de vogels af en aan met takjes en ander nestmateriaal. Sinds enkele weken hebben we wat geluidsoverlast van een koppel nijlganzen, wat ons dak uitgekozen heeft om de buurt in de gaten te houden. Maar vorige week zagen we het resultaat van hun andere activiteiten: Vader liep voorop en moeder sloot de rij met een aantal prachtige jongen tussen hen in.

                                       

Zuid-Afrikaans woordenboek:

lekker naweek  =  prettig weekend

De sleutel van de tent !

Vooral vanwege onze honden gaan Sanja en ik gescheiden op vakantie naar Nederland. Maar we willen natuurlijk liever sámen op vakantie. Dat kon vorig weekend, omdat broer Wim als oppasser fungeerde en onze honden dus goed verzorgd achter bleven. Wij wilden al langere tijd naar een wildpark. Drie en een half jaar in Zuid-Afrika wonen en nog maar nauwelijks wild gezien hebben, kan toch écht niet. Onze keuze viel op "Buffelsdrift", een behoorlijk groot wildpark ( 3500 hectare), niet ver van Oudtshoorn. Het verblijf is wel bijzonder, want we sliepen in ****sterren safaritenten, die zeer luxe en comfortabel ingericht waren.

Het begon al vanaf het parkeerterrein, waar wijzelf en onze bagage in een golfkarretje geplaatst werden om zó naar ons onderkomen gebracht te worden. ( Sanja toonde aan een echte kampeerder te zijn, want zij vroeg de bediende waar de sleutel van de tent was !). Vanaf ons terras keken we uit over een grote dam, waarin een groot aantal enorme karpers zwommen en waarin we wat later ook 4 nijlpaarden zagen rondstappen. 's Middags maakten we een zogenaamde gamedrive met een ranger, Julian genaamd, in een oude, open landrover met 4wiel-aandrijving.

En dat was nodig óók, want het terrein was geaccidenteerd en de paden waren vanwege de vele klippen moeilijk begaanbaar. Julian beloofde ons een "lucky day" en dat was niet te veel gezegd.
Gemsbokken, nyala's, springbokken, spiesbokken, een grijze ribbok, nijlpaarden, een neushoorn en een grote groep giraffen om de belangrijkste te noemen. 

                                    

Heel bijzonder was ook de aardwolf, een soort hyena, die we schielijk in het struikgewas zagen verdwijnen.
Normaal zie je dit nachtdier zelden bij daglicht, maar wij hadden inderdaad een "lucky day".

We sliepen als rozen tot we plotseling wakker schrokken van het geloei van een dier, wat blijkbaar onze tent kwam inspecteren. Wat het geweest is, weten we niet zeker, maar waarschijnlijk was het een nyala, aan de hoefafdrukken te zien.
                                     

Na een uitgebreid ontbijtbuffet vertrokken we op zondagmorgen naar het nabij gelegen plaatsje Schoemanshoek. Al drie dagen  lang was hier een klassiek muziekfestival gaande en als afsluiting trad het "Kaapstad Operakoor" op. Dit koor, bestaande uit 23 getalenteerde en muzikaal hoog opgeleide jonge zangers en zangeressen, gaf een formidabel concert.

De tot de laatste plaats bezette kerk  kon het volume van deze groep maar nauwelijks aan en het kippenvel stond regelmatig op onze armen. De meeste koorleden zongen ook sologedeelten en zonder uitzondering waren hun stemmen van grote klasse. Ook de jonge begeleidende pianist maakte grote indruk. Geen wonder, dat dit koor dit jaar in Londen werd uitgeroepen tot het beste operakoor ter wereld ! Een onvergetelijke ervaring.

Na een overnachting in guesthouse "Die oude Meul", reden we maandag terug richting Montagu, maar dat deden we wel met een grote omweg:

Via de schitterende en vooral ruige Swartbergpas, de waterval van Rust en Vrede en het schilderachtige plaatsje Prince Albert  kwamen we in het mini-plaatsje Matjiesfontein, slechts twee straten groot en met veel monumentale gebouwen, waar we lunchten om uiteindelijk via Matroosberg en de Koo weer thuis te komen.
Dit was drie dagen enorm genieten en voor herhaling vatbaar!

Zuid-Afrikaans woordenboek:
wegbreek  =  er even tussenuit gaan

Zingend de kerk uit !

Zingen in een koor is ons beider passie.

Sanja is zelfs lid van twee koren: Het NG-kerkkoor en sinds kort ook van het huiskamerkoor (nog zonder naam), met als repertoire Taizé- en Beatlesmuziek. Christmascarols komen er binnenkort ook nog bij.

Maar nu zijn er grote problemen met het kerkkoor. De vrouw van de dominee is organiste en koorleidster en kreeg vorige maand te horen, dat haar vergoeding binnenkort slechts gebeurt voor haar orgelbegeleiding. Geen vergoeding meer voor haar dirigentschap van het koor en dat betekent een halvering van haar salaris. Dat heeft bij de dirigente geleid tot de beslissing om te stoppen met haar werk voor het kerkkoor.

Het koor houdt  daardoor op te bestaan en daarom leek het Sanja wel passend om een afscheidsavond met soep en broodjes voor de hele groep bij haar thuis te organiseren. Het werd een emotionele avond, want het koor bestaat al 75 jaar, de oudste leden zijn al 53 jaar trouw lid en de dirigente, Christelle de Jager, is al 21 jaar koorleidster.

Maar stilzitten is niet Sanja's instelling en dus ging ze op zoek naar een nieuwe uitdaging en toen onze nieuwe achterburen gepassioneerde fotografen bleken te zijn, vond Sanja mensen, die haar vaardigheid met de spiegelreflex flink kunnen vergroten. Fotograferen met de camera in de auto-stand kan iedereen, maar handmatig instellen is een andere zaak. Na een oproep in de "Montagu-mail" meldden zich enkele ge-interesseerden en een van hen bleek een gepensioneerde top-fotograaf te zijn, die best bereid was om haar de basisprincipes van de fotografie bij te brengen. Er werd ook gewerkt met meerdere lenzen en de eerste vorderingen zijn al gemaakt!

                                     

Regels en een bepaalde mate van discipline horen bij een school. Daar hoeft niets mis mee te zijn. Het dragen van uniformen is hier verplicht. Opstellen in rijen is heel gewoon en stil zijn bij het tweede belsignaal is ook nog wel te verantwoorden. Maar  "Die Burger" meldde twee dagen geleden een probleem van een heel andere orde. Nomvuyo Magalela, een 16 jarig meisje van de hoêrschool in Kraaifontein werd een week geleden naar huis gebracht, omdat haar kunstvlecht 0,5 cm te dik bleek te zijn. Haar moeder stuurde het meisje gelijk weer terug naar school, maar kort daarna werd het meisje weer naar huis gestuurd. Haar moeder ging toen naar school, maar het schoolhoofd wilde die dag niet met haar praten. Zij kon de volgende dag terug komen, maar  de moeder weigerde weg te gaan. Er kwam een beveiligingsbeambte, die de moeder niet weg stuurde. Daarna kwam zelfs de politie en toen ging moedertje maar weer terug naar huis. Het schoolhoofd, meneer Taylor, blijft bij zijn standpunt, dat Nomvuyo pas mag terug komen naar school, wanneer haar vlecht veranderd wordt. Het Wes-Kaapse Onderwijsdepartement gaat zich nu buigen over deze kwestie!

Tenslotte:

Toen ik aan het einde van  mijn vakantie weer op Schiphol kwam, passeerde ik een tot rouwkamer ingerichte  ruimte, waar een eerbetoon aan de slachtoffers van vlucht MH-17 werd gedaan. 

Het was indrukwekkend om te zien  hoeveel mensen hier een laatste groet in de vorm van bloemen, een gedicht, een foto of een knuffel hebben achter gelaten. Het brengt de slachtoffers niet terug en de nabestaanden moeten maar zien hoe om dit grote verlies te verwerken, maar de waardigheid, waarmee Nederland afscheid genomen heeft van deze grote groep onschuldige slachtoffers, heeft wereldwijd grote waardering gekregen!

Zuid-Afrikaans woordenboek:

orrelis  =  organist(e)

Twee keer overgewicht !

                         
Op het moment van publiceren van dit nieuwe bericht, ben ik druk bezig met het sorteren van alle spullen, die al dan niet mee naar Zuid-Afrika gaan. Geen eenvoudige klus, want er ligt zo veel klaar en ik zal me toch echt aan de voorwaarden van de KLM en de Zuid-Afrikaanse douane dienen te houden. Het is altijd weer plezierig om een paar weken door te brengen in Nederland. Familie en vrienden te ontmoeten, inkopen te doen tijdens de uitverkoop en enkele bezienswaardigheden te bezoeken. Bij al die bezoeken kwam er zo ongeveer dagelijks nieuwe bagage bij, die zorgt voor overgewicht in de koffers. Maar taartjes, overvloedig en veel te lekker eten en drinken zorgen ook voor het nodige persoonlijke overgewicht. Eenmaal thuis zal er echt de beuk in moeten om weer op mijn oude gewicht te komen. 

 

Op mijn eerste vakantiedag ging ik voor een kop koffie even op bezoek bij Marijke - een vriendin en collega van Sanja - en haar kinderen. Maar het bezoek verliep heel anders dan verwacht. Ik kwam bij hen op het moment, dat hun hond Bloom, een Labrador van 9 jaar, ernstig ziek op een groot kussen in de woonkamer lag. Het wachten was op de dierenarts voor het noodzakelijke en verlossende spuitje. Maar de dierenarts kwam maar niet en uiteindelijk kwam het einde voor de hond tóch nog zonder ingrijpen van de dierenarts. Het blijft een emotionele zaak om afscheid te moeten nemen van zo'n lieve en trouwe kameraad, die jarenlang deel uit maakt van een gezin! 


Een vast onderdeel van mijn Nederlandse vakantie is ook een bezoek brengen aan tante Jo. Zij wordt volgende maand 99 jaar, verkeert in een goede gezondheid haar leeftijd in acht nemend en is geestelijk nog heel goed te pas.

Het is bepaald geen straf om haar te bezoeken. Als god het belieft, hebben we volgend jaar een groot feest te vieren in Nuenen en wij willen daarbij aanwezig zijn! Zaterdagmorgen brengt de KLM me al weer naar Kaapstad terug. Het was fijn om weer even in Nederland te zijn!

Tenslotte:
Bij mijn vakanties in Nederland valt me telkens op hoe goed geordend en georganiseerd Nederland is. Voor onze Permanente verblijfsvergunning verlangt "Pretoria" een geboortebewijs van mij. Dat had ik niet en dus ging ik naar het gemeentehuis van Geldrop. Ondanks de vakantie en ondanks het feit, dat je tegenwoordig vooraf afspraken moet maken, werd ik vriendelijk te woord gestaan en stond ik tien minuten later met het gewenste papier weer buiten. Geen gezeur en geen woorden, maar daden. Daar kan men in Zuid-Afrika nog veel van leren, want daar geldt: Veel woorden en geen daden!

 

 

 

Zuid-Afrikaans woordenboek:

 

kakpraat  =  kletspraat