"Jong van hart "

Sanja is vorige week naar een modeshow geweest. Niet iets, wat Sanja erg vaak doet, maar op aandringen van buurvrouw Tineke woonde Sanja deze tóch wel bijzondere show bij, die georganiseerd werd door de regionale bond voor plattelandsvrouwen. Normaal gesproken worden de getoonde creaties geshowd door superslanke, jonge modellen, maar de eigenares van een boetiek in de Badstraat week af van de gebruikelijke gang van zaken bij zo'n modeshow. Montagu staat bekend als een "pensionarissendorp". Een "aftree-oord" voor mensen, die niet meer zo piepjong zijn. 

Daarom koos de onderneemster voor het merendeel voor modellen, die allemaal tot de "pensionaris-categorie" behoren, maar die - ondanks hun leeftijd - niet gekleed willen gaan in de hobbezakken en soepjurken, die onze ouders en grootouders in hun belegen tijd droegen. De getoonde creaties maakten goed duidelijk, dat vrouwen van deze leeftijd actief zijn en niet uitgerangeerd "achter de geraniums" willen zitten en daar past vlotte kleding bij - óók al is dat dan geen maatje 38 meer !

Terwijl Sanja de modeshow bijwoonde, waar aangetoond werd, dat mensen op een wat gevorderde leeftijd nog actief in het leven staan, was ondergetekende met nog twee actievelingen een lichamelijke inspanning aan het leveren om ons  fit te houden. We hebben een lopersgroep, die elke woensdag een uitdagende wandeltocht onderneemt in de directe omgeving van Montagu. Vorige week liepen we een route naar "De waterval". Dit was een pittige tocht, waarbij niet alleen gelopen diende te worden, maar ook geklauterd over flinke rotsblokken. Daarbij moest een bergriviertje een  aantal keren met behulp van stapstenen overgestoken worden. Iets wat nog wel eens mis ging, maar meer dan wat natte voeten leverde dat niet op.

Het nam ons twee uur om ons doel - de waterval - te bereiken, maar de voldoening na deze inspanning was groot.

Het was een erg fraaie tocht, die ons in het totaal bijna vier uur bezig hield. We zijn zeer bevoorrecht om in zo'n fraaie omgeving te mogen wonen. En dat we over voldoende vrije tijd beschikken om ons lichaam  in vorm te houden ! 

Tenslotte:

Veel aandacht in de media kregen een video en foto's gemaakt door Kevan Dobbie en gasten van de  Earth Lodge in het Sabi Sabi natuurreservaat. Zij zagen iets, wat zij nog nooit eerder gezien hadden: Er stond een levensgrote olifant op het dak van de lodge. De bladeren van de naast staande boom waren kennelijk het doel van de klauterpartij van Ollie Olifant. Hij stoorde zich helemaal niet aan Kevan met zijn camera en de verbijsterd en geschrokken toekijkende gasten. Olifanten en ander wild bezoeken geregeld het nabij gelegen watergat en klein wild loopt ook wel eens op het dak, maar dit was de eerste keer, dat een olifant (met een geschat gewicht van 6000 kg) dit deed. De olifant nam uitgebreid de tijd om zich te goed te doen aan het gebladerte vóórdat hij van het dak afkwam en doodkalm zijn weg vervolgde !

Afrikaans woordenboek:

dronkgeslaan  =  verbijsterd

" File-leed "

Onze vrijdagse motorrit begon vorige week wat later dan normaal, waardoor Sanja - na tennissen en enkele andere verplichtingen - ook weer eens mee kon rijden. We zouden niet al te ver van huis gaan, maar we hadden niet gepland om na 15 km tussen Ashton en Klaasvoogds  op het grondpad in een file te belanden. Een boer vond het wel een geschikt tijdstip om zijn grote kudde koeien van de ene wei naar een ander, wellicht groener weideveld te brengen. En dat gebeurde over "ons" grondpad. Al slingerend lukte het aardig om alle verse koeienflatsen te ontwijken, maar omdat ons tempo iets hoger lag dan dat van alle Bertha's, kwamen we tot stilstand. Gelukkig zouden we spoedig een pad naar links in slaan richting Klaasvoogds-oost. Helaas voor ons, zei de kudde-begeleidende boer, dat hij dat met zijn koeien ook ging doen, maar ons oponthoud zou volgens hem niet veel meer dan 15 minuten gaan duren. Dat vonden wij toch echt teveel gevraagd en dus zat er weinig anders op dan maar om te keren. Spijt van onze tocht kregen we echter  niet, want rijdend op het grondpad richting Saggy Stone zagen we een enorme massa Drosantemum Hispidum schitterend rose bloeien.

Nog nooit zagen we zo'n grote hoeveelheid bloeiende "vygies" in een gebied, dat de meeste tijd van het jaar niet bijzonder opvallend is. Mede door de lange droogteperiode is ons gazon in deplorabele staat. Compleet vervangen zou de beste oplossing zijn, ware het niet, dat er wellicht in de toekomst veel meer van deze droogteperiodes komen. Toen Sanja letterlijk overal die fraaie, rose vygies zag, kwam zij met het plan om een deel van het gras te vervangen door deze vetplanten. Elke dag brengt zij nu een aantal plantjes mee en als deze aanslaan, hebben we volgend jaar ook zo'n prachtig tapijt in onze tuin. In dat geval scheelt het mij ook een flink stuk gazon-onderhoud !

Zaterdag kwam onze Afrikaans-Nederlandse eetgroep weer bijeen, waarbij elk van de 6 stellen een deel van de gerechten verzorgt. Onze opdracht was om het bijgerecht "kaneel-pompoen" aan te leveren. Op internet zag ik een gemakkelijk te fabriceren voorbeeld en in een opwelling (beter gezegd: een vlaag van verstandsverbijstering) riep ik uit: " Dat is gemakkelijk. Dat kan ík zelfs voor elkaar krijgen". Dat had deze kook-leek natuurlijk beter niet kunnen roepen, maar wie A zegt.......... Mijn werk begon met het in mootjes hakken van een flinke pompoen. Dat lukte redelijk en het aan de kook brengen ging vlot. Met het bijvoegen van gember, bruine suiker, kaneel, boter en water was mijn opdracht vervuld en had ik  - dacht ik - een smakelijk gerecht geproduceerd. Helaas pakte dat anders uit. De oranje brij zag er echt niet aantrekkelijk uit en bij het proeven bleek de kaneel-pompoen te smaken naar niks. Helemaal niet lekker. 

Met nog wat aanvullingen probeerde Sanja er nog iets van te maken, maar met weinig succes en dus zat ik letterlijk en figuurlijk in de puree. Gelukkig wist onze buurvrouw Tineke het misbaksel nog enigszins te redden. De overige gerechten waren ontzettend lekker, dat was een troost. Voortaan zal ik niet meer roepen, dat ik wel een gerecht ga klaarmaken. Misschien is het zelfs beter om de keuken voorlopig maar helemaal te mijden !

Tenslotte:

We zijn weer op "walvisjacht" geweest. Eerdere pogingen om deze interessante dieren eens goed van dichtbij in het vizier te krijgen, mislukten steeds. Van kennissen hoorden we, dat er flinke aantallen gesignaleerd waren bij De Kelders. Zondag gingen we daarom ook weer eens naar deze plaats aan de Atlantische oceaan, waar volgens kenners elk jaar nogal wat walvissen met hun jonkies te zien zijn. We hebben walvissen gezien, maar dichtbij waren ze wederom niet en drie exemplaren kun je ook geen groot aantal noemen. Maar, wie het kleine niet eert...

Met enkele foto's als bewijs konden we weer naar huis en de overvloedig bloeiende planten, die we zagen in de omgeving van de Akkedisbergen, zorgden tóch voor een tevreden gevoel!

Afrikaans woordenboek:

in verknorsing wees  =  in de moeilijkheid (puree) zitten

Geldrop op z'n smalst !

Tijdens mijn vakantie in Nederland beleefde ik twee keer een situatie van "Geldrop op z'n smalst". De eerste keer stond ik op het parkeerterrein bij het kasteel toen ik een vrouw in een enorme, rose Hummer met grote moeite zag proberen de bocht naar het parkeerterrein te nemen. Het lukte de chauffeuse uiteindelijk door eerst links en daarna rechts met de respectievelijke wielen over de stoep en door de berm te gaan. Na wat heen en weer steken stond haar voertuig redelijk netjes geparkeerd, maar had daarvoor wel vier parkeervakken bezet. De Geldropse inrit bleek veel te smal voor dit extreem lange voertuig.

De tweede keer, dat ik dacht: "Geldrop op z'n smalst", was enkele dagen later. Ik las in het Eindhovens Dagblad over het verwijderde kunstwerk, dat voorheen bij Hofdael geplaatst was, maar nu een weinig eervolle plaats gekregen had op de gemeentewerf. Ook deze keer betrof het een auto, maar nu handelde het over een kleine Fiat 600, die door de kunstenares voorzien was van een bronzen laag. Een ambtenaar - overijverig of wellicht geen bewonderaar van dit kunstobject - had bepaald, dat de auto moest verdwijnen, want precies op die plek moest een informatiebord komen te staan. De betreffende ambtenaar kon nog niet ter verantwoording geroepen worden, omdat hij - toevallig of niet - op vakantie bleek te zijn. De cultuur-wethouder verwacht op korte termijn een verklaring van de anti-kunst-ambtenaar !

Er was enige aandacht in Zuid-Afrika voor de Sasol Solar Challenge. Deze tweejaarlijkse wedstrijd voor volledig op zonne-energie rijdende voertuigen bestond 10 jaar en werd daarom dit jaar in Zuid-Afrika verreden. De laatste twee keer (in 2014 en 2016) was het Nederlandse Nuon-team van de universiteit van Delft de glorieuze winnaar. In 2016 werd een afstand van 4716 km afgelegd en verwacht werd, dat dat record dit jaar gebroken zou gaan worden. Dat lukte door weersomstandigheden en technische pech niet, maar de 4030 km, die in acht dagen van Pretoria naar Stellenbosch, afgelegd werd,  was ruimschoots voldoende voor de eindzege. Dat ging niet zonder tegenvaller, want twee dagen voor het einde werd het Delftse team nog bestraft door een protest van het concurrerende Japanse team, waardoor de gereden afstand met 117 km verminderd werd. Zo kwam het Tokai-team aan de leiding, maar de laatste ritten gingen dermate voorspoedig, dat het Nederlandse team aan de meet in Stellenbosch een voorsprong had van 89 km op hun Japanse mededingers. Drie keer winnen op een rij, is een formidabele prestatie en het feit, dat steeds meer teams uit allerlei landen het nut van solar-energie inzien en daarom deelnemen, is van belang voor de toekomst!

Onze buren zijn geboren Leidenaars en omdat afkomst zich nu eenmaal niet verloochent, gedenken zij elk jaar op 3 oktober het Ontzet van Leiden in 1574. 

Het Spaanse leger startte de bezetting al in oktober 1573. Gedurende deze periode raakte het voedsel op en stierven veel Leidenaars als gevolg van de pest. De stad kon slechts bevrijd worden door de wijde omgeving onder water te zetten, waardoor de Spanjaarden zich terug trokken. Het totaal uitgehongerde Leiden kreeg van de Watergeuzen hutspot en haring met brood te eten. Iets wat nog heden ten dage begin oktober het gebruik is in Leiden, maar óók in Montagu. 

Voor een uitgelezen gezelschap - waartoe wij natuurlijk ook behoren - zorgden onze buren voor een maaltijd van haring, brood en hutspot. Het eten was voortreffelijk en de sfeer prima als elk jaar weer. Wat ons betreft mag de herdenking  nog vele jaren gevierd worden !

Tenslotte:

Zoals al veel vaker geschreven, lopen wij elke donderdagochtend met de honden van de SPCA in Ashton. Het uitlaat-terrein ligt aan de rand van een industrieterrein en blinkt bepaald niet uit door schoonheid. En ik bedoel schoonheid in twee betekenissen: Allereerst is het een dumpplaats voor allerlei soorten afval. Op de tweede plaats is het geen inspirerende omgeving, want de begroeiing is normaal gesproken niet fraai. Tót in oktober bepaalde vetplanten hier "vygies" genoemd, wakker worden uit hun winterslaap en na de nodige regenval schitterend en vooral uitbundig gaan bloeien. Oranje, wit, geel, rood en de alom tegenwoordige rose bloeiende Drosantemum Hispidum. In deze tijd is het uitlaatterrein één en al kleurenpracht en daardoor is het lopen voor de honden  nuttig en aangenaam, maar dat geldt ook voor ons !

Afrikaans woordenboek:

'n voetslaanpad  =  een wandelpad

Gegoochel met Google !

Omdat ik in maart al in Nederland geweest was, had ik niet het voornemen om in september nogmaals de lange vliegreis te maken. Maar door het feit, dat er op 21 september een bijeenkomst van Magistrum-collega's gepland was en omdat Sanja na enig gegoogle een alleszins betaalbaar vliegticket uit de hoed goochelde, was het besluit om tóch te gaan, snel genomen.

Tien, ondertussen ook allemaal gepensioneerde collega's met partners, verzamelden zich rond de barbecue op de enige dag van mijn vakantie, waarop het weer niet echt meewerkte: lage temperatuur, regen en wind waren ons deel. Dat deed geenszins afbreuk aan de sfeer, die weer was zoals altijd: meer dan uitstekend. We hebben veel bij kunnen praten. Veel gelachen en er waren twee uitstekende "braaimeesters". Kortom: beren-gezellig. De volgende bijeenkomst is al gepland op 5 april 2019 en - Deo volente - zal ondergetekende daar ook weer van de partij zijn. De vliegreis is al geboekt !

Onze laatste vakantiedag hebben we grotendeels doorgebracht in Xanten. Allereerst bekeken we de Sankt Victor Dom.

De bouw van deze indrukwekkende kerk duurde maar liefst 300 jaar. Wij hebben wel ooit mooiere, gotische  kerken gezien, maar een bijzondere kerk is het beslist. Helaas mocht er binnen niet gefotografeerd worden en moeten jullie het met een foto van de buitenkant doen !

Sanja is dol op geschiedkundige musea en archeologische parken en daarom brachten we een bezoek  aan het Romeins Museum Park in Xanten. Deze stad was 2000 jaar geleden een beduidende Romeinse  stad, maar in de vierde eeuw na Christus trokken de Romeinen zich echter terug en kwam de stad tot verval. Tijdens en na de teruggang gebruikten bewoners de stenen en andere bouwmaterialen om er hun eigen huizen mee te bouwen en/of te verfraaien, waardoor een groot deel van de oorspronkelijke bebouwing verloren is gegaan. Overgebleven zijn er wel nog resten van fundamenten. De klassieke oudheid  wordt in dit park weer levend gemaakt door diverse reconstructies, waaronder het amfitheater. Na ruim drie uur over dit immens grote terrein gezwoegd te hebben, ben ik afgehaakt, maar heeft Sanja nog een uur doorgebracht tussen allerlei Romeinse helden.

Sommigen compleet, maar de meesten invalide door het missen van arm, been, hoofd of alle drie. Vermoeiend was het, maar ook indrukwekkend en daardoor de moeite waard !

Tenslotte:
Het einde van het jaar nadert en dan verschijnen er rapportages en grafieken van allerlei overheidsinstanties. Zo publiceerde het Departement van Gezondheid geboortecijfers van de provincie Oost-Kaap. We weten, dat het landelijk geboortecijfer enorm is. De netto-groei van de totale Zuid-Afrikaanse bevolking bedraagt jaarlijks méér dan één miljoen en de Oost-Kaap levert daar ook een flink deel van. Wat echter schokkend is, is het feit, dat er 700 schoolgaande kinderen in 2016 (346) en 2017 (349) in verwachting raakten en daar waren 19 kinderen bij, die nog op de lagere school zaten. Vanwege hun zwangerschap hebben deze meisjes weinig kans op een florissante toekomst. De meesten maken hun studie niet af en de vaders verdwijnen pijlsnel, want in een vaste relatie met een zwangere vrouw hebben zij geen trek. Moeders en oma's moeten zich vaak ontfermen over kind en baby, want de piepjonge moedertjes zijn zelf nog kind. Voorbehoedsmiddelen zijn gratis en alom verkrijgbaar, maar worden weinig gebruikt. Landelijk vergooien duizenden jonge meisjes op deze manier hun toekomst !

Afrikaans woordenboek:

'n dom onnosel  =  een onbenul