Sinds we in Zuid-Afrika wonen is het bij ons al een aantal jaren traditie om op Eerste Kerstdag "niets te doen". We doen natuurlijk wel iets, maar gaan op die dag nooit uit eten, hoewel er hier nauwelijks beperkende Corona-regels zijn (we mogen 's nachts niet op straat komen, maar dat doen we toch al nooit). Restaurants zijn gewoon open. Onze Nederlandse achterburen "doen ook al jaren niets" en gevieren "doen wij nu dus op Eerste Kerstdag samen niets".
Tenslotte:
Afrikaans woordenboek:
In het artikel van Fransjohan Pretorius (blog 559 vorige week) worden ook twee andere expedities beschreven. In juni 1657 trokken drie vrijburgers het achterland van de Kaap in. Drie dagen later keerden zij terug en beschreven het gebied als zijnde: " Een gebied met 'n mooie rivier, prachtige weivelde wat door vriendelijke Hottentoos hun Hollandt offte Vaderland genoemd werd." Vier maanden later is Abraham Gabbema, financieel ambtenaar van De Kaap, met nog een expeditie op pad gegaan. 15 Personen met 9 ossen en proviand voor twee weken trokken in de richting van het huidige Paarl. Allereerst bereikten zij "Luipaertsberg" (het huidige Bellville). 
Daar keken zij op een berg, die op een "klapmuts" leek en die werd terstond "Klapmutsberg" genoemd. Gabbema schrijft in zijn dagboek: "Tegen de avond kwamen we bij een rivier die we Bergrivier genoemd hebben. Die stroomt tussen de Diamantberg en de Paarlberg aan de ene kant en de Klapmutsberg aan de andere zijde." Pretorius eindigt zijn artikel als volgt: " So het die reuse, ronde granietrotse waarop die lenteson die vroeë môredou soos 'n pêrel laat glim het, aan die Paarl sy naam gegee !"
Het probleem van de enorme aantallen tienerzwangerschappen (vrijwillig of gedwongen) is zo mogelijk nóg groter. Elk jaar is er in Zuid-Afrika een bevolkingsaanwas van meer dan een miljoen nieuwgeborenen en er wordt beweerd, dat 30 % van de meisjes al tijdens hun middelbare schoolperiode één of zelfs meer kinderen heeft. Zwanger raken op veel te jonge leeftijd is één van de zekerste manieren om in levenslange armoede te belanden. Ligt de oorzaak bij de armoedecultuur en de geweldscultuur waarin mannen en jongens bitter weinig respect hebben voor vrouwen en meisjes of is het gebrekkige voorbeeld dat kinderen van hun ouders ontvangen hebben, de oorzaak? Waarschijnlijk spelen alle drie en nog meer factoren een rol. 
Het feit, dat jonge moeders gelijk al kinderbijslag krijgen ( dubbel wanneer de vader niet in beeld is), helpt ook niet mee om verder te studeren en leidt vaak tot voortijdig school verlaten. Daardoor gaat zo'n vrouw nooit meer een fatsoenlijke baan krijgen, zal altijd in armoede leven en ook geen positieve bijdrage aan de economie leveren. Aldus Braam Hanekom !
Wij gaan tenminste één keer per jaar naar Franschhoek toe. Dat is een rit van 2x 144 kilometer, maar het is alleszins de moeite waard. De rit gaat door een fraai glooiend gebied van aanvankelijk druivenaanplant naar vruchtbomen om uiteindelijk in een even fraaie plaats te arriveren, die - enigszins vergelijkbaar met Montagu - volledig omringd is door hoge bergen. Het is een heel populaire plaats waar veel mensen willen wonen en dat zie je ook terug in de prijzen die betaald (moeten) worden om daar te wonen. We hadden aanvankelijk fris, maar later zonnig weer en de drukte, die er onder normale omstandigheden altijd is, viel reuze mee. Door de pandemie ontbreken er in het hele land grote aantallen (met name buitenlandse) toeristen. Natuurlijk moest de interessante zaterdagmarkt bezocht worden met allerlei kunstzinnige producten. Lunchen is echter een steeds groter probleem, want elk jaar zien we weer tal van nieuwe eetgelegenheden. Er zijn er zoveel, dat je niet weet wat en waar een hapje te eten. Wij blijven voorzichtig om niet besmet te raken, maar dit dagtochtje vonden we verantwoord en was de moeite meer dan waard ! 
Over de hele wereld zijn er jaarlijkse zangwedstrijden. Ook in Zuid-Afrika kent men dit fenomeen onder de naam: "The Voice of South-Africa". Wij houden ons niet zo bezig met deze wedstrijden, maar zaterdag ontmoetten wij een deelneemster, die in 2019 winnares werd van deze belangrijke toegangspoort tot sterrendom. Een oma is natuurlijk trots op haar kleinkinderen en als zo'n kleinkind dan "The Voice of South-Africa" glansrijk wint, dan wil oma dat de hele wereld laten weten. Zaterdagmiddag waren wij en nog zo'n 15 andere gasten uitgenodigd om een mini-concert van haar kleinkind in de tuin van oma (onze overbuurvrouw) te komen beluisteren.
Wij zijn geen grote kenners van het Zuid-Afrikaanse muziekgebeuren en de naam Tasché Burger zei ons dan ook helemaal niets. Maar dat deze jonge vrouw kan zingen heeft ze in 2019 ruimschoots bewezen. Je wint niet zomaar zo'n landelijke muziekwedstrijd. Ze begeleidt zich ook nog eens heel verdienstelijk op de gitaar. Tot voor kort beperkte Tasché zich tot het zingen van "covers", maar sinds enige tijd schrijven Tasché en vriendin Jo-Lene ook eigen nummers.
We hebben met bewondering en genoegen naar de uitvoering geluisterd en bij thuiskomst heb ik gelijk op YouTube Tasché's muziek opgezocht. Van deze jonge artieste gaat naar mijn mening Zuid-Afrika nog veel horen en het is de bedoeling, dat zij over enige tijd weer terug is in Montagu om dan een volwaardig concert te verzorgen in de fraaie Natuurtuin. Daar zullen wij bij zijn !
Toen Sanja in oktober met drie volle koffers terug kwam uit Nederland bleek één koffer bijna uitsluitend met lekkernijen gevuld te zijn: Gewone pepernoten, pepernoten met een chocolade omhulsel, marsepein, banketstaven en chocoladeletters in meerdere kleuren en smaken. Dit gebeurt elk jaar, want ook al is er in heel Zuid-Afrika bijna niemand die Sinterklaas überhaupt kent en er dus ook geen traditie is van het Sinterklaasfeest vieren, Sanja laat 5 en 6 december echt niet ongemerkt voorbij gaan.
Alle Nederlanders die in Montagu verblijven werden uitgenodigd om Sinterklaas te komen vieren bij ons. Vijftien personen reageerden positief (op de uitnodiging wel te verstaan) en daar was Sanja heel blij om, maar vanwege de besmettelijke Omicron-variant moesten we wel op gepaste afstand van elkaar blijven. Nu hebben we een nogal grote tuin, dus dat was geen probleem.
Het werden een paar heel gezellige uurtjes en om 12 uur ging eenieder zijns weegs en hebben wij alles weer snel en netjes opgeruimd. Eén les heb ik daarbij wel geleerd: Het is niet verstandig om een omvallende gasfles met mijn grote teen op te vangen.
Dinsdag hebben Teus en ik weer onze wekelijkse langere wandeling gelopen. Tien kilometer was ons doel. Dat gebeurde op verzoek van Teus, die binnenkort weer enige tijd gaat doorbrengen in Nederland. We liepen de route van Klaasvoogds-Oost naar Klaasvoogds-West, een wandeling die we al eerder deden, die ongeveer 10 kilometer lang is en door een prachtig, glooiend druivenlandschap loopt. Deze omgeving is voor mij toch al tamelijk bekend terrein, want Mallowdeen Gardens, tot voor enige tijd het guesthouse van broer Wim en schoonzus Rita ligt midden in dit gebied en daar heb ik heel wat keren de nodige tijd doorgebracht.
We volbrachten de 11 kilometer in 2 uur en 20 minuten en dronken daarna cappuccino's bij Van Loveren waar Sanja en haar vriendin Yvonne ons gezelschap kwamen houden met een gezamenlijke lunch tot besluit !
Een mooi boek met veel informatie over het lang niet gemakkelijke leven van rietsnijders in vorige eeuwen. Naast een kundig tekstschrijver is Weijs ook een uitstekend kunstschilder, die alle illustraties eerst geschilderd heeft voor ze vastgelegd werden in zijn boek. Door die honderden afbeeldingen wordt een uitstekend beeld geschetst van dit bijzondere beroep. 
Hoewel de rietdekkers heden ten dage beter met gereedschappen zijn toegerust, gebeurt nog veel werk precies op de zelfde wijze en er waren dus heel veel herkenbare technieken van lang geleden te zien tijdens onze dakrenovatie in 2016. In twee dagen tijd had ik het boek volledig gelezen en bekeken, maar de dagen daarna heb ik telkens weer gebladerd in het boek en de illustraties tot in detail bestudeerd. Natuurlijk moet ik dit boek weer teruggeven aan mijn vriend, want een boek, waarin het leven en werk van zijn vader zo prachtig en gedetailleerd wordt beschreven, koester je je hele leven lang !
Onze bijzondere eetgroep, ook wel "kuiergroep" genoemd, kwam zaterdag weer bijeen. (Voor alle duidelijkheid: "Kuier" is Afrikaans en betekent niet zoals in het Nederlands op je gemak lopen, maar betekent hier: "Bij elkaar op bezoek gaan"). Sinds de start in 2011 komen we eens in de zes weken bijeen waarbij elk paar een deel van het diner volgens een gekozen thema bereidt voor de hele groep. Zaterdag was er de afsluiting van dit jaar en tien personen gingen aan een keurig versierde tafel genieten van een bijzondere maaltijd. 
Ik vind mezelf een heel gemakkelijke eter, want ik eet zo ongeveer alles met slechts één hele grote uitzondering: Ik walg van vlees met botten en dikke vetranden. Tijdens dit diner in buffetvorm heb ik van alle schalen rijkelijk veel op mijn bord gedaan behalve de schaal met het hoofdbestanddeel van het diner: "Roasted lamb". Geen vlees voor mij deze keer, maar met gebakken aardappeltjes en overvloedig veel groente was mijn bord en maag uiteindelijk toch meer dan goed gevuld. In januari komen we weer als vanouds bijeen als Covid tenminste geen besmettingen in het eten gooit !
De wereld is in rep en roer. Dat is al bijna twee jaar zo, maar nu de nieuwste Covid-variant op steeds meer plekken gesignaleerd wordt, is er grote paniek uitgebroken. De Zuid-Afrikaanse gezondheidsdienst leverde puik werk volgens "de hele wereld" door supersnel te diagnosticeren en de nieuwe variant wereldkundig te maken. Daarmee schoot Zuid-Afrika wel in eigen voet, want wereldwijd werden de grenzen van en naar Zuid-Afrika gesloten. Geen vliegverkeer en dus ook geen broodnodige toeristen waar Zuid-Afrika om zat te springen. De verwachtingen waren hoog wat betreft de aantallen toeristen die normaal gesproken in december en januari Zuid-Afrika als vakantiebestemming kiezen. Kaapstad loopt nu elke dag een geschatte 255 miljoen Rand toerisme-inkomsten mis. Meerdere Nederlanders in Montagu hebben uitreisproblemen en anderen mogen het land hier niet in. Boekingen worden massaal geannuleerd. Met dat probleem heeft Sanja ook te maken. Vriendin Hanneke zou vanuit Duitsland op 22 december in Kaapstad landen en twee weken bij ons verblijven. De eerste week van januari zouden zij samen een trip in de West-Kaap maken. Alle noodzakelijke reserveringen en betalingen werden gedaan en toen kwam het bericht, dat de vlucht naar hier afgelast is. Die trip wordt nu verschoven naar de meivakantie en Sanja kreeg gisteren te horen, dat alle reserveringen nu ook naar de meimaand opgeschoven worden. Hopelijk is er tegen die tijd niet weer een nieuwe Covid-variant ontstaan !
