Een bloemrijk verhaal !

In het noordwesten van onze provincie West-Kaap doet zich in augustus en september een bijzonder bloemrijk verschijnsel voor. De Namaqua-daisies exploderen en zorgen voor een tientallen kilometers kleurrijk bloementapijt. Voor ons waren de 600 kilometer naar Namaqualand  nu iets te ver, maar in het West Coast National Park bij Langebaan aan de westkust doet zich dit schouwspel óók voor en dat is máár 3 uur rijden van ons vandaan. Vorige week vrijdag reden wij via een prachtige toeristische route naar dit natuurgebied en keken onze ogen uit bij deze onbeschrijflijk uitbundige bloemenpracht. In het Postberg-gebied van dit park weet je gewoonweg niet waar je kijken moet. Kilometers lange bloemenvelden van Dimorphoteca's, Ornithogalums, Heliophila's, Gazania's en nog tientallen andere soorten.

Je blijft maar fotograferen en samen hebben we ongeveer 300 foto's gemaakt. Kennissen zeiden het al: "Je moet dit verschijnsel een keer gezien hebben". En gelijk hebben ze. Dit smaakt duidelijk naar méér. In Namaqualand is het bloemengebied  vele malen groter en dus is ons plan al klaar: 't Volgend jaar toch maar die verre rit naar Namaqualand !

Vier dagen lang hadden we een Nederlandse gast in ons woonstel. Hiddo is een Drontenaar, die op eigen initiatief een sponsoractie op touw heeft gezet om geld in te zamelen voor projecten van Sanja en van de stichting Nieuwe Horizon. Het resultaat was geweldig. Hij overhandigde ons een cheque ter waarde van 30.000 Rand ( ongeveer € 2000 ) voor behoeftige kinderen en jonge mensen in Ashbury. Een gebaar, waar we ontzettend dankbaar voor zijn en we zullen zorg dragen voor een goede besteding van dit geld. Helaas houdt hier het goede nieuws op, want Hiddo moest zijn vakantie voortijdig afbreken vanwege het totaal onverwachte overlijden van zijn 46 jarige zoon. Maandag hebben we hem naar de Kaapse luchthaven gebracht en we wensen Hiddo en zijn familie heel veel sterkte met dit niet te bevatten verlies !

Tenslotte:

Er is hier in de regio een zogenaamde Vino Donna's club. Deze uitsluitend voor vrouwen toegankelijke groep heeft de interessante activiteit om maandelijks een wijnboerderij te vereren met hun bezoek. Ze leren veel over het hele wijn-fabricageproces, maar daar blijft het op zo'n avond natuurlijk niet bij. Er moet uiteraard flink geproefd worden van de vino en gegeten wordt er ook altijd. Maar de echtgenoten worden op deze avonden schromelijk verwaarloosd en aangezien veel mannen prutsers zijn als kok, bleven we geheel en al in verwarring in de respectievelijke keukens achter. Dat moest veranderen om dreigende ondervoeding te voorkomen. De gang naar de voedingsbank kwam in beeld en daarom werden de mannenhanden ineen geslagen en na een tamelijk korte vergadering werd de Vino Heren Sociëteit in het leven geroepen. Als de dames de hort op zijn, gaan een aantal heren vergelijkend waren onderzoek doen bij de diverse restaurants in de regio. Gisteravond gebeurde dit in het restaurant van Avalon Springs. We genoten van een goede maaltijd. Ook de wijn was dik in orde. Al met al een geslaagde avond in dit excellente gezelschap !

Zuid-Afrikaans woordenboek: 

'n knoeibouer  =  een prutser

" Hoe ry die Boere....! "

Wel, die boere reden vorige week vrijdag in groten getale naar Villiersdorp.

                          

 De plaatselijke Klassieke Tractoren Vereniging organiseerde een treffen, waarbij alles wat met (oude) tractoren te maken heeft, present was. Van oude roestbakken tot mooier dan nieuw gerestaureerde "werkpaarden  uit vervlogen tijden". Het oudste exemplaar dateerde zelfs van 1897.



Naast de honderden tractoren was er ook een behoorlijke vertegenwoordiging  van klassieke auto's en dan kan mijn dag écht niet meer stuk.Voeg daarbij schitterend winterweer met de hele dag zon en een temperatuur van bijna 30 graden en  de prachtige tocht naar Villiersdorp via de grondpaden van Eilandia, wat is er dan nog meer te wensen !

We zijn alweer naar een concert geweest. Dit keer was het een optreden van "Elvis Blue" op een plaas in Buffelsjagrivier bij Swellendam. Bij de naam Elvis denk je aan een vetkuif in een wit glitterkostuum en een gitaar.
                                   
Nou, die gitaar had hij. Twee zelfs, maar verder geen poespas. Elvis Blue heet eigenlijk heel gewoon Jan Hoogendyk en is in het dagelijks leven muziekdocent in George. In 2010 won hij de Zuid-Afrikaanse versie van "IDOLS" en sindsdien behoort hij tot de betere zangers in dit land. Hij koos voor deze artiestennaam als eerbetoon aan een jeugdvriend, Elvis Blue geheten, die op 11-jarige leeftijd overleed aan Hiv/Aids. In zijn vrije tijd geeft hij gratis gitaarles aan arme jongelui en dat hij goed gitaar speelt, werd tijdens het akoestische concert heel duidelijk. Een tot de laatste plaats gevulde hal had een bijzonder geslaagde avond!

Tenslotte:

Sinds een maand is ons vervoersmiddelenpark uitgebreid met een scooter. Een goede kennis van ons verblijft een half jaar ergens ver weg in het oosten van Zuid-Afrika. 

Hij heeft de scooter bij ons in de garage gestald met het aanbod aan Sanja om er regelmatig gebruik van te maken. Tot nu toe houdt Sanja de boot nog af en gebruikt ze haar oude, vertrouwde Union-fiets. Om in conditie te blijven, beweert ze. Maar tijdens de tractor-show in Villiersdorp toonde zij wel erg veel belangstelling voor deze Amerikaanse Massey-Harris uit 1939. Kijk maar eens wat ze aan het doen is. Het zou me helemaal niet verbazen wanneer er binnen afzienbare tijd zo'n vervoermiddel voor haar bij ons in de garage komt te staan. Fietsband, motorband, autoband: we hebben met onze huidige vervoermiddelen nog wel eens lekke banden. Met  die Massey-Harris hoort dat ongemak in ieder geval  tot het verleden !

Zuid-Afrikaans woordenboek:

bromponie  =  scooter

"Mister Exactly"

                                      

Op 3 augustus zijn we naar het Aquila Wildpark  geweest. Dit park ligt ongeveer 95 km ten noorden van Montagu. Normaal zijn de toegangsprijzen van dit 4-sterrenpark erg hoog, maar zuinig als we zijn,  konden we nu gebruik maken van een interessante aanbieding. Allereerst begonnen we met een buffet-lunch, waarna we opgewacht werden door ranger Kensington voor een gamedrive. Twee uur lang reed hij ons in zijn jeep door het ruim 7000 hectare tellend park en hij wist heel veel wild voor ons te traceren. Dat zorgde ervoor, dat we samen met 250 foto's weer thuis kwamen.

Kensington gaf steeds uitleg en had de gewoonte om in elke zin het woordje "exactly" te gebruiken. We hebben hem daarom de bijnaam "Mister Exactly"gegeven. Dat doet me denken aan een voorval, wat Sanja's ouders jaren geleden in Helmond meemaakten. Zij werden te woord gestaan door een verkoper, die bij voortduring het woord "gigantisch" gebruikte. Terwijl ik deze weblog zit te typen, kijkt Sanja over mijn schouder mee en deelt me fijntjes mee, dat IK eigenlijk niets moet zeggen, want dat ik het woordje "eigenlijk" te pas en te onpas gebruik. Volgens mij is dat nogal overdreven en valt dat eigenlijk best wel mee !

De letters CEF staan voor Child Evangelism Fellowship en dit is een van oorsprong Amerikaanse interkerkelijke  organisatie, die al sinds 1937 aktief is. Sanja vernam van het bestaan van  deze organisatie en via Amerika werd contact gelegd met Zuid-Afrikaanse leden. Zo kwam Sanja ongeveer een jaar geleden  in gesprek met dominee Kobus Viljoen en zijn vrouw Cora.
                                  
Dit echtpaar biedt CEF-zendings-cursussen aan aan mensen, die daarna op hun beurt de opgedane kennis overbrengen op kinderen.  Kobus en Cora gebruiken zg. "Wonderboekjes" , die we gratis  bij hen thuis in Strand bij Kaapstad op konden halen. Afgesproken werd, dat het echtpaar op afroep van Sanja een cursus zou komen geven. Op 1 augustus was dat het geval in Montagu en 15 vrouwen, blank, bruin en zwart en van verschillende kerkgenootschappen, namen er aan deel.
                                 
Er werd veel geleerd, gezongen, gelachen en - niet onbelangrijk - ook gegeten op één van de koudste dagen in deze winter. Het is de bedoeling, dat er volgend jaar wéér zo'n cursus aangeboden gaat worden. Dan worden vooral vrouwen uitgenodigd, die op een plaas verblijven en al werken met kinderen of dit willen gaan doen !

Tenslotte:

In de zaterdag-editie van de krant staan elke week recensies van nieuw verschenen boeken. Op 1 augustus werd een boek van de schrijver Chris Schoeman beoordeeld, waarvan de titel direct onze belangstelling had: 

"Die onbekende Van Gogh". 

Wij zijn geen van beiden echte Van Gogh-kenners en wisten dan ook niet van het bestaan van Cor(nelis),de jongste van drie broers. Cor heeft als ingenieur gewerkt in de goudmijnen van Johannesburg en bij de Spoorwegen  in Pretoria. Ook heeft hij aan de Anglo-Boere Oorlog deelgenomen (1899-1902). Schoeman beschrijft het opvliegend karakter, de opvoeding in het domineesgezin, het (ongelukkige) huwelijk met Anna Fuchs, de vriendschappen en de zelfmoord , die hij pleegde ten tijde van de Boere-oorlog. Ook gaat Schoeman uitgebreid in op de nogal problematische geestestoestanden van alle kinderen Van Gogh. Wij lezen erg graag Afrikaans geschreven boeken en dit boek  - met een Hollands tintje - zal zeker binnenkort bij ons op de boekenplank staan !

 Zuid-Afrikaans woordenboek:

'n malhuis  =  een gekkenhuis

"Op de koffie"

Het is altijd weer leuk, wanneer kennissen uit Nederland - tijdens hun vakantie - even bij ons neerstrijken. Dit keer waren dat Ed en Magda uit Deurne, samen met Magda's nicht Pauline.           Het  was al weer twee jaar geleden, dat zij hier waren en er was dus heel wat bij te praten. Ed en Magda hebben eerder een sponsoring gedaan, waardoor de traumakamer van het hospitaal flink opgeknapt kon worden en het resultaat moest nu natuurlijk even bekeken worden. Ook nam Sanja hen mee naar Ashbury, zodat men een beeld kreeg van een redelijk grote kleurlingenwijk. 

Na samen gegeten te hebben bij The Old Tavern, zetten zij hun reis voort op weg naar onder andere het "Pontje van  Malgas" en de olifanten in  Addo's !

Elk jaar  krijgen Sanja en ik een uitnodiging om de z.g. "jaarfunksie" van Huis Utvlucht bij te wonen. Huis Uitvlucht is het plaatselijke bejaardenhuis en de stichting Nieuwe Horizon ondersteunt dit tehuis al jaren met een maandelijkse donatie, waardoor er soep bereid kan  worden, die dan uitgereikt wordt aan behoeftige ouderen.
                                                            
De leiding van Huis Uitvlucht houdt als teken van waardering voor alle sponsoren en vrijwilligers een gezellige avond met een maaltijd, een komisch stukje toneel en een bedankwoord met een presentje voor vrijwilligers, die het afgelopen jaar iets extra's deden.

                                                               
De maaltijd kon mij niet zo bekoren: koude soep (in de winter) en "vlees met een handvat" zijn geen zaken waar ik erg warm voor loop. Maar het kwam allemaal uit een goed hart, zullen we maar zeggen! De aanwezigheid van ruim 150 gasten, maakt wel duidelijk, dat velen Huis Uitvlucht een warm hart toedragen !

Eerder schreef ik al over overeenkomsten en verschillen tussen Afrikaans en Nederlands. Soms leidt dat tot interessante vergissingen. Tante Joke heeft blijkbaar de foto van het programmaboekje van de Atlete vir Christus erg goed bekeken en zag in de kleine lettertjes het woordje "gesels". Zij dacht, dat het ging om (pijnlijk) géselen.
                                                                     
Helemaal fout,tante Joke. De klemtoon ligt op de tweede lettergreep: ge-sèls. Gesèls is een werkwoord en betekent gezellig buurten en heeft dus niets van doen met pijnlijke géselingen !

Tenslotte:
Witsand is een plaatsje van niks aan de zuidkust van de Indische Oceaan. Tóch komen er elk jaar duizenden bezoekers en dat komt, omdat je er haast niet kunt komen. Dat klinkt een beetje cryptisch. Het probleem wordt veroorzaakt door de Breederivier bij het plaatsje Malgas. Om in Witsand te komen moet je namelijk de rivier oversteken per pont. Nou én, denkt u. Het pontje bij Malgas is uniek, want het is het énige pontje in heel Zuid-Afrika, wat van oever tot oever getrokken wordt door 3 sterke mannen.

Die mannen zijn zwart en nu vinden bepaalde organisaties dat lijken op slavenarbeid en dus minderwaardig en discriminerend. Zij vinden,dat het pontje plaats moet maken voor een vaste oeververbinding. Een gewone brug dus. Andere mensen zien hier echter cultureel erfgoed in, wat in stand gehouden dient te worden. Ik ben er al 2 keer geweest, maar Sanja nog nooit. We zullen er binnenkort voor alle zekerheid toch maar  eens samen naar toe gaan vóór het pontje van Malgas tot de geschiedenis behoort !

Zuid-Afrikaans woordenboek:

'n oubaas  =  een bejaarde man