Alles went, behalve........... Kerstfeest in november.

Bij Kerstmis in Nederland denken we aan koud en guur weer, waarbij we dik ingepakt in winterkleren wandelen door feestelijk versierde winkelstraten, waarbij we kerstmarkten bezoeken en glühwein drinken. Hoe anders verloopt het kerstgebeuren in Montagu. In de winkels zie je nauwelijks kerstversieringen en ook in de straten zie je niets wat wijst op 't naderende kerstfeest. Een nachtmis op 24 december is er ook niet en afgelopen zondag was er dus al op 25 november een kerstzangdienst in de N.G.kerk. Een echt kerstgevoel hadden we vorig jaar al niet en ook dit jaar zullen we dat gevoel wel niet krijgen. Maar de kerstzangdienst was wél de moeite waard. Het kerkkoor, waar Sanja lid van is, heeft vele malen extra gerepeteerd en wekenlang heeft het dwarsfluitende trio, waar Sanja deel van uit maakt, geoefend.

                                 
Het resultaat mocht er zijn. Een tot de laatste plaats bezette kerk kon genieten van mooie muziek. Ook de plaatselijke schoolkoren vielen op met goed verzorgde optredens en zó gingen veel mensen, waaronder ik zelf, met een tevreden en plezierig gevoel naar huis. Tóch nog een beetje Kerstmis ondanks het feit, dat het 25 november was en de temperatuur 's avonds óók ongeveer 25 graden bedroeg!

Het is weer Jakaranda-tijd. De Jakarandaboom is het hele jaar een tamelijk onopvallende verschijning, maar elk jaar in november beleeft deze beschermde boom zijn (of haar?) glorietijd als de straten prachtig lichtpaars gekleurd zijn door de uitbundige bloesem.


In Montagu staan er aardig wat, maar Robertson staat er werkelijk vól van. Heel schilderrijk, maar jammer, dat het het maar enkele weken duurt!

Een jaar of 15 geleden woonden wij in de Geldropse wijk Zesgehuchten. Een nieuwbouwwijk met een heel gevarieerde bebouwing. Vlakbij ons toenmalige huis stond een nogal kubistische woning: een blokvormige benedenverdieping met daar bovenop een wat kleinere blokvormige eerste verdieping. Het huis werd dan ook  "de blokkendoos" genoemd. De architect van deze woning was ene meneer van Wylick en hij heeft er zelfs een nominatie of misschien wel een prijs voor gekregen. Sanja zag vorige week dit onderstaande huis in Ashbury en maakte er een foto van.


Het deed mij gelijk denken aan het "van Wylickhuis" in Geldrop. Ik denk niet, dat de eigenaar van het "Ashbury-huis" in Geldrop geweest is en daarna het "van Wylickhuis nagebouwd heeft. Zou meneer van Wylick misschien inspiratie hebben opgedaan in Ashbury?

Tenslotte:

Sanja ontdekte bij het lesgeven in Ashbury, dat meerdere kinderen problemen hadden met hun ogen. Brillen droegen zij niet vanwege de kosten. Occuvision, een plaatselijke opticiën, heeft de 75 kinderen van de kleurlingenschool getest en 16 kinderen bleken een probleem te hebben wat opgelost kon worden doordat de ouders zelf een bril konden betalen voor hun kind(eren). Twee kinderen hadden een dermate ernstig probleem, dat zij direct doorgestuurd werden naar de Medi-clinic in Worcester en drie kinderen, waarvan de ouders de kosten onmogelijk zelf konden betalen, kregen met de hulp van sponsorgeld uit Ermelo een passende bril. Eén van deze drie is Monique, onze allerbeste saxofoniste van ons basuine-orkest!
                                                   

Zuid-Afrikaans woordenboek:

doekruilstasie  =  ruimte om baby's te verschonen

Onrust in de achtertuin!

Al een groot deel van dit jaar is er sociale onrust in Zuid-Afrika. Het begon allemaal rond de Marikana-mijnen, waar mijnwerkers uit onvrede over hun loon de straat op gingen. De uitkomst is wellicht bekend: De politie greep hard in en schoot 34 mijnwerkers dood!

Even leek het of het daarbij zou blijven en wij merkten er niet echt  veel van, want het strijdtoneel was zo'n 2000 km van ons vandaan. Maar vorige week sloeg de vlam in de pan hier dicht bij ons in de buurt. Swellendam, Bonnievale, Robertson, Ashton en zelfs Ashbury werden het strijdtoneel van ontevredenen. Er werd gezegd dat het ging om ontevreden "plaaswerkers", maar dat was maar ten dele waar. Het werd allengs duidelijker dat het ANC bezig was met politiek georkestreerde rellen, waarbij busladingen vol "swartmense" uit allerlei streken werden aangevoerd om hier te komen demonstreren.

                                      

Met de toezegging om over de lonen te gaan onderhandelen is de rust gelukkig voorlopig weergekeerd. Wie méér  over deze onlusten wil weten, moet maar eens het interessante verhaal hieromtrent op de weblog van onze Wim en Rita lezen:  www.threehills.blogspot.com  (18 november).

Niet alleen in onze achtertuin is onrust. Ook in de Krüger Wildtuin wordt grof geweld gebruikt tegen de neushoorns. Er zijn dit jaar al zeker 528 rhino's gedood, waarvan 320 in het Krüger Wildpark. Deze maand alleen al was het 16 keer raak.

De hoorns zijn vooral in Azië zó ontzettend waardevol, dat "kansvatters" letterlijk met gevaar voor hun leven hun strooppraktijken uitvoeren. Regelmatig worden stropers doodgeschoten en diegene, die er met gevangenisstraf vanaf komt, staat óók niet te juichen. Chumlong Lemtongthai uit Thailand werd vorige week tot 40jaar gevangenschap veroordeeld, omdat hij 26 neushoorns gedood had. ( Ter vergelijking: Een man, die in Stellenbosch een jongeman beroofde en vermoordde, kreeg 5 jaar celstraf opgelegd, maar kan na één jaar al een verzoek tot kwijtschelding van de overige 4 jaar doen!!!).

Rechter Prince Manyathi verwoordde het aldus: "Lande in Asië moet 'n duidelike boodskap kry: Renosters (neushoorns) is die trots van Afrika en Suid-Afrika gaan nie toelaat dat buitelanders die trots uitwis nie".

                                           

Tenslotte:

Sinterklaas is aangekomen in Nederland, maar óók in Montagu leek het wel Sinterklaas. Ricky en Willem Lentink waren met een 6 tal vrienden hier op vakantie  en zij allemaal  hadden  - naast hun eigen bagage  - nog een grote hoeveelheid kleding en speelgoed  meegebracht voor de 36 kinderen van Ashbury die ondersteund worden door stichting "De Nieuwe Horizon". Sanja is een hele dag bezig geweest met het sorteren en verpakken van al deze presentjes.

                                       

Sinterklaasfeest wordt hier niet gevierd, maar met Kerstmis lopen er hier 36 kinderen met een "big smile"op hun gezicht. Gulle gevers, heel hartelijk bedankt namens deze kinderen, die zelden of nooit met cadeautjes verwend worden!

Zuid-Afrikaans woordenboek

jy bederf my  =  jij verwent mij.

Regstellende Aksie !

In Nederland spreken we van Evenredige Vertegenwoordiging, bijvoorbeeld bij de poging de verhouding man-vrouw in topfuncties wat meer gelijk te schakelen. In Zuid-Afrika kennen ze de Regstellende Aksie.

In 1994 is deze aktie ingesteld door de democratisch gekozen (ANC-) regering met het doel de door de Apartheid ontstane achterstelling van de grote meerderheid van de bevolking (de zwarte mensen) recht te stellen. In die tijd was het onderwijs aan zwarte mensen bijzonder slecht. 20 % van de onderwijsbegroting ging naar 80 % van de bevolking! Daardoor werden de scholen het voornaamste strijdperk van het verzet tegen Apartheid. Scholen werden in brand gestoken en het onderwijs werd slechter en slechter. De rechtstellende actiepolitiek van de ANC-regering probeert versneld mensen uit voorheen achtergestelde groepen aan de bak te helpen. Dat houdt onder andere in, dat wanneer er voor een baan twee kandidaten zijn, de ene blank en goed opgeleid en de andere zwart en zonder de benodigde papieren, dat toch de zwarte de baan moet krijgen. Vooral jonge blanken die een baan zoeken, stelt dit voor grote problemen en er is dan ook een grote trek naar het buitenland ontstaan van goed opgeleide Zuid-Afrikanen. In 2005 stond de teller al op 800.000 naar Australië, Nieuw-Zeeland en Europa vertrokken hoogopgeleide blanke jonge mensen! Verder is er een wet die stelt, dat alle beleidsfuncties van organisaties groter dan 50 werknemers een afspiegeling moet zijn van de etnische samenstelling van het land. Dat wil zeggen, dat zo'n driekwart van het management zwart moet zijn. Kundige zwarte managers zijn er nauwelijks en grotere bedrijven omzeilen vaak het probleem door domweg een zwart iemand aan te stellen met een riant salaris onder uitdrukkelijk voorbehoud, dat die persoon zich nergens mee mag bemoeien. Kleinere bedrijven kunnen zich dit niet veroorloven en vele sloten reeds hun deuren. In de grondwet van Zuid-Afrika is iedere vorm van rassendiscriminatie streng verboden, maar het ANC vindt dat Regstellende Aksie niet onder discriminatie valt. Zelfs Nelson Mandela had hier bezwaar tegen, maar hij stond wel grotendeels alleen in zijn partij. Het wrange van dit beleid is, dat het weliswaar bedoeld is om de zwarte bevolking aan een hoognodige betere toekomst te helpen, maar dat door de economische en demografische gevolgen van het beleid het omgekeerde eerder het geval is. Bovendien leert de geschiedenis van buurland Zimbabwe waar deze trend toe kan leiden!

Het begint hier nu echt zomer te worden. De hele week hebben we al mooi weer met temperaturen tussen de 22 en 30 graden. Motorweer dus.

Na twee nogal mislukte tochtjes zijn we er gisteren eindelijk in geslaagd  om een plezierige toertocht te maken en ook weer zonder problemen thuis te komen.  Toch leek het óók gisteren weer mis te gaan, want we waren amper 10 kilometer op weg richting Bonnievale, toen we in de verte een grote groep stakende (en vooral vernielende) plaaswerkers onze kant op zagen komen.Samen met onze Nederlandse vriend Wim Haisma zijn we toen maar snel omgedraaid en trokken we het achterland van Montagu, de Koo in. Voor Wim was het de eerste rit op zijn pas verworven Suzuki Intruder die liep als  een zonnetje. We hebben  genoten van de motorrit, het mooie weer en de prachtige omgeving en ter afsluiting dronken we koffie en aten een puntje kaaskoek bij Die Stal. Het leven is hier zo slecht nog niet!

Tenslotte:

We kennen de tennisarm, de muisarm en in het wijngebied van Zuid-Afrika kennen ze de "Wynpyn".  In Die Burger stond vorige week zaterdag het onderstaande artikel over deze bijzondere "pyn".

As jy 'n skamele twee glasies wyn per dag drink, lig jy die glas omtrent 14 keer na jou mond. Sê nou maar die glas leegwordende wyn weeg gemiddeld 120 gram, dan beteken dit dat jy in een jaar meer as 600 kg met daardie drinkarm til. Geen wonder nie, dus, dat mens na 15 jaar ontdek dat die elmboog van jou drinkarm nie meer so lekker wil werk nie. Die verweerde skarniere en ontvlamde senings kan medikasie verg en die ongerief is permanent, maar darem nie verlammend nie. En as daarnou pyn is wat die moeite werd is om te kry, dan is dit "Wynpyn".

                                               

Zuid-Afrikaans woordenboek:

blauwe tande  =  bluetooth

Een schroefje los...!

Of beter gezegd: een losliggende schroef, die ons vorige vrijdag de das omdeed. Het was stralend weer en we toerden met onze motor richting Matroosberg. Het is een interessante tocht die  - als je Ashbury eenmaal voorbij bent  - volledig over "grondpaaie" gaat. En Ashbury waren we al kilometers voorbij toen onze Honda een beetje begon te slingeren. Het was een gevoel, wat ik gedurende mijn 40 jarige motorloopbaan al wel vaker meemaakte: een lekke achterband! Rijdend in the middle of nowhere kun je dan niet veel meer doen dan voorzichtig en vooral langzaam proberen de bewoonde wereld te bereiken. Aanvankelijk lukte dat nog een beetje, maar bij Ashbury moest Sanja afstappen en gaan lopen, terwijl ik in niet meer dan een sukkelgangetje een bandenbedrijf in Montagu wist te bereiken.

Hier werd met vaardige handen het achterwiel gedemonteerd en toen bleek er niet alleen een flinke schroef in de buitenband te zitten, maar vanwege het doorrijden met een lekke band was de binnenband totaal aan flarden. Die had men niet op voorraad, maar de Agrimark (vergelijkbaar met de Boerenbond in Nederland) bracht uitkomst

en een half uurtje later kon ik al weer rijdend richting huis, waar Sanja ondertussen al een tijdje gearriveerd was. Die geluksvogel had ondertussen een lift gekregen van een oude man, die in de buurt van ons huis moest zijn. Het zit nog niet echt mee met onze motor. De eerste keer een versleten accu en de tweede keer een lekke band. Laten we hopen, dat de pechvogel nu voortaan onze deur voorbij gaat.

Vanuit Nederland kregen we het bericht, dat de as van onze onlangs overleden zwager Frank uitgestrooid was onder één van de oude beukebomen in de kasteeltuin van Geldrop.

Een tuin, waar ik lang geleden als kind regelmatig gespeeld heb. Jammer genoeg waren wij zelf niet aanwezig, maar uit het nodige E-mailverkeer hebben we begrepen, dat het een mooie, maar wel aangrijpende gebeurtenis was!

Eergisteren kregen we 8 Nederlanders bij ons op bezoek. Ricky en Willem, nauw betrokken bij De Nieuwe Horizon, en nog 3 andere stellen verbleven enkele dagen in Montagu gedurende hun rondreis door de West-Kaap en bezochten in Ashbury ook een repetitie van ons orkest, voordat zij weer verder reisden door dit mooie land.

                      

 

Tenslotte:

Sanja bezocht vorige week een modeshow.Dit was een onderdeel van de Rozenshow.

                    

Het ging er wel wat minder formeel aan toe dan bij Gucci- of Versace-shows en de modellen waren ook niet helemaal van internationale allure, maar de lol was er niet minder om. De kleding is hier überhaupt veel meer  vrijetijdskleding. De dames liepen zelfs "kaalvoet" blootvoets.(Stropdassen en kostuums zijn hier volledig overbodige kledingstukken).

Zuid-Afrikaans woordenboek:

papwiel  =  lekke band

De verleiding te groot !

Sanja heeft onze huishoudelijke hulp woensdag op staande voet ontslagen. Enige tijd geleden dacht ze méér geld in haar portemonnee te hebben dan er in werkelijkheid in zat. Nu komt dat bij iedereen wel eens (of regelmatig) voor. Er rinkelde nog geen alarmbel, maar toen Nederlandse kennissen een paar weken geleden vertelden over hún hulp, die geld en goederen bleek te hebben ontvreemd en daarop ontslagen werd, werden wij óók wat attenter wat het gedrag van onze hulp betreft. En woensdagmorgen was het dus raak! Sanja kwam onverwachts de woonkamer binnen waar onze hulp druk bezig was te rommelen in een la, waar ook regelmatig mijn  portemonnee en fototoestel liggen. Natuurlijk verzon ze gelijk een reden: Bij het afstoffen was er een insect in de (dichte!) la gevallen en dat beestje moest eruit gehaald worden. Knap verzonnen, maar hier trappen we niet in. We hebben haar zó vaak geholpen met kleren, die we niet meer gebruiken, overtollige goederen en Sanja gaf haar elke werkdag een warme maaltijd en bracht haar steeds netjes terug naar haar huis en tóch belazert ze je. We zijn erg teleurgesteld in deze vrouw van wie we dit gedrag helemaal niet verwacht hadden. Dit is niet een op zichzelf staand geval. Heel wat mensen deden dezelfde ervaringen op. De - meestal gekleurde - werkers hebben het niet breed, zien de "weelde" waarin de "witmense" leven en "vatten hun kans"  als de gelegenheid dáár is.

We zitten nu even zonder hulp, maar dat is altijd nog beter dan iemand in huis die je niet vertrouwen kunt ! 

Nú iets waar we de afgelopen week vrolijk van werden:

Sanja's moeder had dinsdag haar verjaardag en dat werd met een flink feest in Ermelo gevierd. Zij werd namelijk 80 jaar en dat is een respectabele leeftijd die een feestje waard is. Jammer genoeg konden wij niet van de partij zijn, maar we hebben er hier in Montagu toch ook maar een leuke avond van gemaakt en zijn uit eten gegaan in restaurant "The Docks". Toch ook een beetje feest voor ons.

Maar tante Jo slaat alles: Zij vierde vorig weekend haar zeven-en-negentigste verjaardag.

Die verjaardag was eigenlijk al eind september, maar toen kon er in Nuenen geen feest gevierd worden, want onze nog zeer ondernemende hoogbejaarde tante was per vliegtuig naar Lourdes gevlogen. Tante Jo was nog nooit in het buitenland geweest. (Kevelaer tellen we even niet mee) Had bovendien nog nooit gevlogen, dus dit werd de trip van haar leven en toen een Franse bisschop haar in de kerkdienst nog uitgebreid feliciteerde, kon haar vakantie niet meer stuk.

 

In "Die Burger" stond vandaag een artikel, wat hier mooi bij aansluit. In 2011 is er een soort van volkstelling gehouden en één van de uitkomsten is bepaald verrassend: In 2011 waren er 15.581 Zuid-Afrikaners ouder dan 100 jaar. Alleen in Kaapstad wonen er al 1051. Er zouden volgens het zelfde onderzoek zelfs 358 "onsterfelijken" zijn met leeftijden tussen de 115 en 120 jaar ! Ik kan niet geloven, dat het waar is, maar als het écht waar is, dan kan tante Jo nog even vooruit. Maar eerst maar eens op weg naar de 100.

Zuid-Afrikaans woordenboek:

kanniedood  =  ouwe taaie