Een huis met een verhaal!

Onze woonplaats Montagu is gesticht omstreeks 1850 en beschikt nog over vele monumentale panden. Ons huis stamt uit het jaar 1940 en is zeker geen monument, maar een bijzonder huis is het wel! Het huis is in 1948 gekocht door een veelzijdige Engelsman: Francis Brett Young. Deze dokter en militair had zich in de periode tussen de twee wereldoorlogen ontwikkeld tot een tamelijk beroemde dichter- schrijver die op vele plekken op deze wereld geleefd en gewoond heeft. In zijn latere leven  - toen zijn gezondheid een steeds groter probleem werd - koos hij Montagu uit als woonplaats vanwege het plezierige klimaat. Als schrijver was hij toen al over zijn hoogtepunt heen, maar toen hem in Engeland een eredoctoraat in de letterkunde werd verleend door de Universiteit van Birmingham, kon Montagu niet achterblijven en heeft de gemeente een plaquette laten vervaardigen die in 1984 door de bekende Zuid-Afrikaanse schrijfster Thelma Gutsche werd onthuld ter gelegenheid van de 100^ste geboortedag van

Francis Brett Young. Deze plaquette hangt nog steeds op de muur naast de voordeur.

In 1999 bezocht de familie Zilverentant leden van de Francis Brett Young Society in Engeland. Een tegenbezoek volgde waarbij de voorzitter van de FBY society, Michael Hall hen verraste met een door hem geschreven boek over het leven en werk van Francis Brett Young.

In deze biografie zijn ook enkele foto’s opgenomen en foto 12 geeft een beeld van de woonkamer met een open haard die nog steeds in het huis aanwezig is. Foto 13 toont het huis in volle glorie met de prachtige bergen op de achtergrond!

 

                                                                                    

Zuid-Afrikaans woordenboek:

binnehuisversierder =  binnenhuisarchitect  

Het verschil tussen één en in !

Een belangrijk onderdeel van onze voorbereidingen om te emigreren was het regelen vande verhuizing van onze inboedel. We vroegen 3 offertes aan en dat bleek lonend,  want het verschil tussen het goedkoopste en het duurste verhuisbedrijf bedroeg maar      liefst 2000 euro. We gingen in zee met Meta-movers uit Eindhoven en afgesproken werd - dachten wij - om op één maart de bagage op te halen. Een week van te voren hadden we nog niets van Meta-movers gehoord en daarom informeerde Sanja eens wanneer het verhuisbedrijf in aktie zou komen. Als verrassende antwoord kregen we te horen, dat zij zaten te wachten op een definitieve verhuisdatum van ons. Zij hadden genoteerd staan dat wij in maart zouden verhuizen, terwijl wij hadden doorgegeven te verhuizen op één maart.  Een behoorlijk misverstand dus. En nog vervelender: Men had op 1 maart absoluut geen mogelijkheid meer om te komen. Goede raad was duur, maar ’s middags werden we gebeld, dat de volgende morgen de verhuiswagen al zou komen. En zij hielden woord. De volgende morgen stond er een grote verhuiswagen voor de deur en 5 verhuizers begonnen in rap tempo te verpakken en in te laden en ’s middags om 17.00 uur vertrokken de verhuizers en lieten een compleet leeg huis achter. Vanuit de opslag in Eindhoven werd onze inboedel overgeladen in een container die op 23 maart naar de Rotterdamse haven werd getransporteerd. Logistiek liep daarna alles op rolletjes: enkele dagen later al vertrok het containerschip richting Kaapstad waar het  - naar   verwachting - op 8 april aan zou komen en ook dat klopte.

Precies op de geplande datum lag het schip aangemeerd in de Kaapse haven. Ondertussen hadden wij van een Zuid-Afrikaans verhuisbedrijf bericht gekregen, dat de container was aangekomen en dat men zou proberen met spoed   onze spullen uitgeklaard te krijgen. Maar de douane laat zich niet dwingen en dus begon voor ons het grote wachten. De douane bleek ons echter goed gezind, want de container hoefde niet geopend te worden voor controle en dat scheelt nogal wat dagen. Op woensdagmorgen 20 april kregen we een telefoontje dat de inboedel onderweg was naar Montagu en ’s middags om 16.00 uur reed er inderdaad een grote verhuiswagen vóór en 7 verhuizers liepen twee uur lang met dozen te sjouwen.

Om 18.00 uur vertrokken zij weer naar Kaapstad en lieten ons met 327 volle verhuisdozen achter. We hebben nog niet alles kunnen controleren, maar het lijkt er op, dat beide verhuisbedrijven hun werk prima gedaan hebben. Binnen 4 weken is onze huisraad overgebracht naar Zuid-Afrika!

                                              Zuid-Afrikaans woordenboek:       
                                      
                                       Aftree-oord               =                   Bejaardenhuis

Makkers staakt uw wild geraas!

Dat zullen onze buren en overburen gisteren zeker gedacht hebben. Van ‘s morgens 8 uur tot ’s middags 17.30 uur is een bomentrimmer uit het nabijgelegen Barrydale bezig geweest om een aantal bomen te snoeien. Het ging hier om enkele monumentale Karoo- bungers (familie van de lindeboom), die waarschijnlijk geplant zijn toen ons toekomstige huis in 1940 gebouwd is. Na zoveel jaren is een grote snoeibeurt zeker wel op zijn plaats, om nog jarenlang van deze waardevolle bomen te kunnen genieten. Enkele waaghalzen dansten als apen met hun motorzagen van tak tot tak. Een zestal helpers is de hele dag bezig geweest om al het snoeisel met een “bakkie”af te voeren.

Het resultaat is een werkelijke metamorfose: nu kun je het woonhuis, dat voordien nauwelijks vanaf de straat te zien was, weer in alle glorie aanschouwen. De bomen kunnen er weer jaren tegen en wij beschikken over een hoeveelheid openhaard hout, waar we nog jaren van kunnen stoken!

Zuid-Afrikaans woordenboek:

alleenloper        =         vrijgezel

Verblijfsvergunning.

Toen onze emigratieplannen serieuze vormen aannamen, hebben we ook een beslissing moeten nemen om ja dan nee een verblijfsvergunning aan te gaan vragen. Op een toeristenvisum mag je drie maanden in Zuid-Afrika blijven en deze periode kan nog een keer met drie maanden verlengd worden. Dat betekent,dat je elk half jaar het land uit moet en daarna weer voor een half jaar terug kunt komen. Dat vonden wij te omslachtig en daarom leek het ons beter om een verblijfsvergunning aan te vragen. Verder is een verblijfsvergunning van belang om een Identiteitsbewijs te krijgen. Een ID is noodzakelijk om van allerlei openbare gelegenheden gebruik te kunnen maken (bibliotheek, zwembad,etc.).

De eerste stap die we ondernamen was een gesprek aanvragen met een ambtenaar van Home Affairs  (Binnenlandse zaken) in Worcester. Deze man reageerde bepaald niet enthousiast op onze plannen. Enigszins begrijpelijk is dat wel , want Zuid-Afrika heeft de laatste jaren een geweldige toestroom van (illegale) mensen uit  Zimbabwe  te verwerken gekregen. Deze mensen zijn straatarm, doen een beroep op uitkeringen,woningen, gezondheidszorg en zijn goedkope arbeidskrachten die de banen van Zuidafrikaners inpikken. Daar is de Staat niet blij mee. De (in hun ogen) rijke emigranten kopen ook nog eens de mooiste bouwkavels en huizen.

Eenmaal terug in Nederland bezochten we de Emigratiebeurs in Houten en kwamen in contact met het bureau Intergate- Immigration. Dit bureau neemt alle werkzaamheden t.a.v. een verblijfsvergunning uit handen en dat sprak ons wel aan. We besloten (in 2008) van hun diensten gebruik te maken en Intergate ging voortvarend aan de slag. We moesten opsturen:

Een inkomensoverzicht van het Algemeen Burgerlijk Pensioenfonds, kopieen van paspoorten en trouwboekje, een bewijs van goed gedrag, een bankverklaring van de Rabobank dat we brave burgers zijn die hun rekeningen keurig op tijd betalen. En daarna kwam de vraag of we op onze Nederlandse spaarrekening minimaal 200.000 euro  

hadden staan. Nee, dat hadden we dus niet, want ons huis raakte maar steeds niet verkocht. Dat lukte dus pas drie jaar later in oktober 2011!

Met een door een registeraccountant getekende verklaring dat we over voldoende geld beschikten togen we eind  maart naar Intergate-Immigration in Kaapstad om zo de laatste administratieve hobbels te nemen. Daar bleek nog een vertaler ingehuurd te moeten worden om alle Nederlandse papieren in het Engels te vertalen en na deze laatste hindernis en een laatste flinke betaling (We moesten 2000 euro storten op een rekening waar eventueel onze terugreis van betaald moet worden voor het geval we geen verblijfsvergunning krijgen. Ja, het gaat er hier toch wel een beetje anders aan toe dan in Nederland!) werd ons dossier  afgesloten en aangeboden aan de afdeling  Emigration van Home Affairs in Kaapstad. En nu begint voor ons het grote wachten. Dat kan lang duren: sommige geluksvogels  hadden al na een half jaar hun verblijfsvergunning, maar er zijn ook mensen die twee jaar moesten wachten!