Ik kom nog even terug op mijn vorige week geschreven stukje over de cipres, de "kerkhofboom".Ze staan overigens echt niet uitsluitend op kerkhoven. Wie in Italië, Griekenland, Spanje en andere Zuid-Europese landen was, zag deze boom in grote aantallen in het landschap. Niet alleen maar om hun decoratieve waarde. Het hout van de cipres is hard, heel hard en daardoor welhaast onverwoestbaar. Ze groeien niet snel, maar worden oud en daardoor ook groot. Twintig meter halen ze gemakkelijk en dertig meter is ook zeker geen uitzondering. Wij zien zo'n hoge cipres dagelijks, want er staat een statig, kaarsrecht, exemplaar in onze tuin. De leeftijd weten we niet precies, maar we nemen aan, dat hij geplant is in 1943, het jaar waarin ons huis waarschijnlijk gebouwd is. Die datum heb ik kunnen distilleren uit de oorspronkelijke koopakte van het 45.000 vierkante meter grote erf. Daarin opgenomen is de bepaling, dat ten laatste 18 maanden na het passeren van de akte (25 november 1941) een residentieel huis gebouwd moet zijn. We nemen daarom aan, dat onze cipres op z'n laatst in 1943 geplant is en dus al 76 jaar oud is. Zo te zien is hij nog steeds gezond. De Engelse schrijver Francis Brett-Young kocht het huis in 1948 van de weduwe Maria Alice Bridgman, geboren Marais. Over de Engelsman verscheen een boek met daarin fotomateriaal toen de schrijver in dit huis woonde. Op één van de foto's is de cipres duidelijk te zien en had toen al een lengte van zeker 8 meter bereikt.

Er wordt beweerd, dat een cipres het kwaad (de duivel) weg houdt. Als dat inderdaad zo is, dan vind ik dat mooi meegenomen, maar vooralsnog vind ik het gewoon een sieraad in onze tuin en die zal dat hopelijk nog lang blijven !
In het kader van mijn training voor de langeafstandswandeling in Groot-Brittannië, liep ik samen met metgezel Teus een tocht in de Montagu omringende heuvels. Ter hoogte van de wijk Bergsig zagen we een 6-tal mensen, die iets onduidelijks aan het uitvoeren waren. Niet zomaar zwervers, want ze waren gekleed in uniforme werkkleding en allemaal waren ze in het bezit van een grote plastic zak. Op mijn vraag wat zij toch aan het doen waren, antwoordde een vriendelijk bruin vrouwtje, dat zij plantenzaden aan het verzamelen waren om die op een later tijdstip te gebruiken bij de "rehabilitasie" van de Cogmanskloof. In die kloof wordt al vier jaar gewerkt om de weg volledig te vernieuwen. De weg krijgt plaatselijk een andere vorm, waarbij zelfs dynamiet gebruikt is om ruimte te maken. Op de plaatsen waar de natuurlijke beplanting verdwenen is door ingrijpende werkzaamheden, zaait men de verzamelde zaden om de beschadigde en plaatselijk zelfs verdwenen natuur te herstellen. Mooi, dat in het werkplan omgevingsherstel van de natuur opgenomen is !Tenslotte:
Kerstviering in november; het wil bij ons maar niet wennen. Een maand te vroeg en een temperatuur van 26 graden. Onze eetgroep half Nederlands-half Afrikaans kwam zaterdagavond weer bij elkaar en de gastvrouw had verzocht om stemmige, bij Kerstmis passende kledij te dragen.
Niet iedereen voldeed aan dat verzoek, maar Sanja was in stemmig rood gekleed met kerstmuts en ik kon eindelijk mijn chique (Lambardi-) overhemd weer eens uit de kleerkast halen compleet met vlinderstrikje. De bereide gerechten hadden niet veel met Kerst te maken. Geen kalkoen (ek is bly) en geen kerstpudding (ek is jammer), maar het gepresenteerde eten was wél lekker en de gastvrouw had gezorgd voor fraai gedekte tafels volledig in kerstsfeer. Sanja had natuurlijk voor het van haar bekende vuurwerk gezorgd (letterlijk). Al met al best een gezellige avond. Maar kerstsfeer ??
Afrikaans woordenboek:
pylreguit = kaarsrecht













