Onze trouwe, lieve kameraad is niet meer. Ook al heeft ze de mooie leeftijd van 15 jaar en 9 maanden gehaald, we hadden haar natuurlijk graag nog wat langer in ons midden willen hebben, maar uiteindelijk maakte zij zelf ons duidelijk, dat ze niet meer verder wilde.
Onze Friese Stabij Djoeke kwam ter wereld op 24 april 2004. We wilden al veel eerder een hond, maar vanwege twee fulltime-banen stelden we de aanschaf uit tot één van beiden gestopt zou zijn met werken en daardoor voldoende tijd zou hebben om genoeg aandacht te geven aan onze hond. Dat moment brak voor mij aan in april 2004 en zoekend op internet vonden wij onze Djoeke in Friesland.
Zij voelde zich niet lang eenzaam in haar nieuwe wereld, want Kaera, de Bordercollie van onze buren, ontfermde zich over onze pup alsof zij de moeder was. Jarenlang gingen zij samen met ons op pad in de Bakelse bossen. Djoeke groeide voorspoedig al was dat na haar sterilisatie meer in de breedte dan in de hoogte. Ernstige lichamelijke problemen heeft zij haar hele, lange leven niet gekend en ze was altijd een dienende huisgenoot, die niets leuker vond dan het dragen van een paraplu. Bij gebrek aan zo'n voorwerp bracht zij dagelijks één of zelfs een paar stok(ken) mee uit de bossen.
Dit tot vermaak van iedereen, die haar zo parmantig bezig zag. Doodsbenauwd was zij echter voor het jaarlijkse geknal van vuurwerk en het gedonder tijdens onweer. Gelukkig gebeurt dat in Montagu nauwelijks. De laatste paar maanden ging ze steeds meer achteruit. Stond ze voordien al ruim vóór etenstijd klaar in afwachting van haar eten, in haar laatste maand hebben we haar letterlijk van alles aangeboden, maar at zij er slechts minimaal van en de laatste weken draaide zij regelmatig haar hoofdje weg en weigerde zelfs het eten, dat zij vroeger zo lekker vond.
Zaterdag at zij helemaal niets meer om ons duidelijk te maken, dat het voor haar genoeg was. De al veel eerder verminderde kracht in haar magere lijf nam nog verder af, waardoor lopen steeds moeizamer ging en ze bij het opstaan steeds vaker door ons geholpen moest worden. Van de 20 kilo die zij voorheen woog, was nog slechts 10 kilo over.
Uiteindelijk moesten we besluiten - hoe moeilijk dat ook was - om haar te laten gaan. Dat gebeurde maandagmiddag en we hebben haar een bijzonder plekje in onze tuin gegeven. Ontroerend was het te zien, dat Tesca de wacht hield bij haar overleden maatje. We zullen verder moeten zonder Djoeke, maar wel in de wetenschap en tot troost, dat zij een mooi en lang leven heeft gehad. Vergeten zullen we onze kameraad nooit !
Dit tot vermaak van iedereen, die haar zo parmantig bezig zag. Doodsbenauwd was zij echter voor het jaarlijkse geknal van vuurwerk en het gedonder tijdens onweer. Gelukkig gebeurt dat in Montagu nauwelijks. De laatste paar maanden ging ze steeds meer achteruit. Stond ze voordien al ruim vóór etenstijd klaar in afwachting van haar eten, in haar laatste maand hebben we haar letterlijk van alles aangeboden, maar at zij er slechts minimaal van en de laatste weken draaide zij regelmatig haar hoofdje weg en weigerde zelfs het eten, dat zij vroeger zo lekker vond.
Zaterdag at zij helemaal niets meer om ons duidelijk te maken, dat het voor haar genoeg was. De al veel eerder verminderde kracht in haar magere lijf nam nog verder af, waardoor lopen steeds moeizamer ging en ze bij het opstaan steeds vaker door ons geholpen moest worden. Van de 20 kilo die zij voorheen woog, was nog slechts 10 kilo over.
Uiteindelijk moesten we besluiten - hoe moeilijk dat ook was - om haar te laten gaan. Dat gebeurde maandagmiddag en we hebben haar een bijzonder plekje in onze tuin gegeven. Ontroerend was het te zien, dat Tesca de wacht hield bij haar overleden maatje. We zullen verder moeten zonder Djoeke, maar wel in de wetenschap en tot troost, dat zij een mooi en lang leven heeft gehad. Vergeten zullen we onze kameraad nooit !
Afrikaans woordenboek:
jou oë uithuil = tranen met tuiten huilen
Geen opmerkingen:
Een reactie posten