"Lange haren, baarden en plakplaatjes! "

Normaal gesproken is Montagu een rustig - zeg maar gerust  érg rustig - dorp, maar ieder jaar - en dat al 10 jaar op een rij - wordt die rust gedurende 3 dagen ernstig verstoord door een grote groep van meer dan 500 Harley-rijders, die vanuit het hele land de "Route 62 Rally" rijden. 

Zij verblijven in het nabij gelegen Avalon Springs Resort, waar zij zich vermaken met datgene, wat Harley-rijders goed kunnen : veel spelletjes, veel eten en nog veel meer drinken. Maar het moet gezegd: zij gedragen zich over het algemeen keurig in het dorp. De eigenaren van restaurants en winkels hoor je niet klagen, want er wordt zoveel geld gespendeerd, dat alle geldautomaten in dit weekend een leveringsprobleem hebben. Bovendien brengen deze "ruige ballen met een klein hartje" speelgoed mee voor de arme kinderen van Ashbury en doneren tienduizenden Randen aan enkele plaatselijke instellingen, waaronder het bejaardenhuis.

Klaagt er dan niemand ? Ja, toch wel. Eén ouder iemand vindt deze groep dusdanig lastig, dat hij een ingezonden brief in de "Montagu-Mail" plaatste. Maar hij lijkt de enige te zijn en veel bijval kreeg hij gelukkig niet. De meeste mensen zien deze Harley-rijders, die enig leven in ons dorp brengen, heel graag komen !

Wanneer jullie deze blog lezen, zitten Sanja's ouders hoog en (waarschijnlijk niet) droog in hun Ermelose appartement. Zij hebben de aangename zomer in Zuid-Afrika weer geruild voor de winterkou en vooral de nattigheid in Nederland.  De zes weken zijn - ook voor ons - voorbij gevlogen en waren een mooie afwisseling van "zalig niets doen" bij erg hoge temperaturen en op andere momenten van lekker actief bezig zijn. Vooral onze naaimachine heeft het moeten ontgelden vanwege de tomeloze inzet van Sanja's ouders om ons huis van fraaie nieuwe gordijnen te voorzien. Ook Sanja's Samsung tablet kende zware dagen, want er was een voortdurende strijd wie het spelletje Wordfeud (een soort Scrabble) mocht spelen. Het heeft er uiteindelijk toe geleid, dat we voor Sanja's moeder ook maar een tablet geregeld hebben.

Maar er werden ook toeristische trips gemaakt en vorige week donderdag leidde een driedaagse trip van Sanja en haar ouders van Montagu via Tulbagh en Gouda naar Riebeek-Kasteel en Riebeek-West om uiteindelijk in Paternoster te arriveren.

Deze keer geen "Ma Flodder-onderkomen", maar een comfortabel huisje in dit vroegere vissersdorpje, waar nu veel vakantiewoningen voor vermogende Kapenaars en Jo'burgers gebouwd worden. Met een wandeling door het oude deel van dit dorp en enkele strandwandelingen kwam er een einde aan deze trip. Bijna tijd om de koffers te pakken en  "Huis toe" te gaan !

Tenslotte:

Gelukkig valt het met de criminaliteit in Montagu nogal mee en in onze wijk Montagu-Suid gebeurt maar zelden iets van dien aard. Maar nu zijn wij toch het slachtoffer geworden van een ernstig misdrijf: ons huisnummer 4 is gestolen. Wreed van de muur gesloopt, waardoor de bijbehorende A eenzaam en alleen achterbleef. Sanja's moeder heeft  vorig jaar het ijzeren cijfer 4 een koperen kleurtje gegeven en waarschijnlijk heeft de dief gedacht een waardevol stukje metaal te jatten. De opbrengst zal hem tegenvallen en wij zullen op zoek moeten naar een nieuw maatje voor de achtergebleven A !

Zuid-Afrikaans woordenboek:

oumenswoonstel  =  bejaardenwoning

"Op herhaling "

Na ons plezierig verlopen koperen huwelijksfeestje, trakteerden we ons zelf op een driedaags vakantieverblijf in Simonstown, een plaats in het zuid-oosten van het Kaaps schiereiland. Het was al weer tien jaar geleden, dat we in deze omgeving waren en dus werd het eens tijd om op herhaling te gaan.

De eerste dag brachten we door in Simonstown zelf en we bezochten de pinguin-kolonie bij Boulders' beach. Omdat we maar een klein eindje verwijderd waren van Kaap die goeie Hoop, wilden we die plek natuurlijk ook even bezoeken.

                                     
De tweede dag begon met een wandeling door Mainstreet met fraaie monumentale gebouwen. Vanaf de kade konden we het scheepvaartverkeer in de haven van deze legerplaats bekijken, waarbij zelfs een heuse onderzeeër te zien was.

Ook bezochten we het Marine-museum met een indrukwekkende hoeveelheid historische voorwerpen. Tenslotte bezochten we Jubilee-square, een pleintje met het standbeeld van de hond "Just Nuisance".

Deze Deense dog leefde van 1940 tot 1944 tussen de mariniers ten tijde van de Tweede Wereldoorlog en was een echte steun en toeverlaat voor de vaak eenzame en in angst levende jonge soldaten.
Onze derde en laatste dag begon met een fraaie tocht via Houtbaai, Chapmans' Peak en Constantia naar the V&A Waterfront.

Hier bezochten we het totaal gerenoveerde "Two Oceans Aquarium". Prachtig, zoals men deze trekpleister gerenoveerd heeft. Een indrukwekkend slot van een korte vakantie !

Tenslotte:
Het aantal klassieke voertuigen is in dit land veel groter dan ik - tot vorig jaar - gedacht heb. In George, een leuke plaats ongeveer 250 km oostelijk van Montagu waren 900 auto's, motoren en landbouwtrekkers uit lang vervlogen tijden opgesteld op 3 grote sportterreinen van de plaatselijke middelbare school. Véél motoren waren er niet, maar wél een 305cc Honda.

Zo'n exemplaar had ik zelf in 1969 en het was leuk om die hier als klassieker aan te treffen. Ik realiseer me dan, dat ik ook al aardig op weg ben een klassieker te worden.Opvallend was ook het grote aantal zéér oude automobielen. Diverse T-Fordjes, die ondertussen de leeftijd van 100 jaar ruimschoots bereikt hebben. De rit van in totaal bijna 600 km had ik er graag voor over !

Zuid-Afrikaans woordenboek:

suiping  =  drinkplaats voor dieren

"Blijven lachen !"

Op 5 Februari 1991 was het koud in Nederland.Zéér koud. De temperatuur daalde die dag tot 13° onder nul en een ijzige wind zorgde voor een gevoelstemperatuur, die nóg heel wat lager leek dan hij tóch al was. Dat weet ik nog precies, want het was de dag, waarop Sanja en ik elkaar het jawoord gaven in de Bethlehemkerk in Helmond en daarna in de monumentale trouwzaal van het kasteel-raadhuis van Geldrop. "Blijven lachen" herhaalde de fotograaf, Peter van Hout, bij het maken van de huwelijksfoto's in de fraaie kasteeltuin. Gelukkig was de koude van korte duur, want 24 uur later wandelden wij op het strand van het eiland Bonaire bij een temperatuur van 27 graden.

Dat was vorige week vrijdag precies 25 jaar geleden en dat hebben we zondag - samen met een deel van de familie en Nederlandse en Afrikaanse vrienden - gevierd met een koffietafel bij de Kloofpadstal. Jammer genoeg kon niet de hele familie aanwezig zijn. Daarvoor is de afstand iets te groot. Bovendien is een 25 jarig huwelijksfeest nu ook weer niet zo uitzonderlijk. Veertig, vijftig of zelfs zestig jaar, dát zijn de échte volhouders. Maar in een tijd, waarin 1 op de 3 huwelijken sneuvelt, vinden wij 25 jaar al heel mooi en zeker een feestje waard, Heel hartelijk dank voor de felicitaties, die wij via de post, E-mail en Facebook mochten ontvangen !

Tijdens de trip  naar kunstenaarsdorpje Greyton, zijn de artistieke aspiraties bij Sanja's moeder blijkbaar weer naar boven gekomen. In één van de vele kleine winkeltjes kocht zij een flinke voorraad plakkaatverf en "thuis" gekomen, moest ik 3 door de zon verbleekte canvas-schilderingen van de schuttingmuur halen.

                                                 

Schoonma trok zich 2 dagen terug in haar tijdelijke atelier, liet de inspiratie tot haar komen en veranderde de wat verfletste Barnevelders in een paar kleurrijke kippen  van een tot nu toe totaal onbekend ras. Na dit succesvolle restauratie-project was de kunstenares niet meer te stoppen en project 2: het bijna kleurloos geworden roodborstje had een dag later zijn eertijds prachtige oranje verenpakket weer helemaal terug. Tijd voor project 3: de bijna uitgebloeide geraniums beleefden een tweede bloei, wat nogal uitzonderlijk is voor deze plantensoort.

Tja....méér schilderingen hebben we niet en daardoor zit schoonma een beetje verveeld rond te kijken, speelt het tablet-spelletje Wordfeud,  maar voor een kunstenares van dit niveau is dit natuurlijk weinig bevredigend. Wél zou ze eigenlijk best kunnen beginnen aan een 30-tal deuren en raamkozijnen, die ook enigszins verweerd zijn door de zon. Maar ik neem aan, dat zij voor zo'n project haar neus ophaalt. Ik heb zo'n vermoeden, dat ik dát project de komende tijd  zélf uit moet voeren. Zonder inspiratie, maar mét transpiratie !

Tenslotte:
Tienerzwangerschappen zijn hier een groot probleem. Meer dan een kwart van de meisjes heeft bij het verlaten van de middelbare school al één of zelfs meer kinderen. De vader is bijna altijd "vliegenberg" en verder studeren wordt  onmogelijk door een groot gebrek aan geld. Burgemeester Dudu Mazibuko van de gemeente Uthukela heeft nu een studiebeurs beschikbaar gesteld voor 16 meisjes, die maagd zijn en blijven gedurende hun totale studietijd. Elke vakantie moeten deze meisjes een test ondergaan om aan te tonen, dat zij niet sexueel actief geweest zijn. Wie in de fout gegaan is, verliest de studiebeurs. "Die doel is om jong meisies aan te moedig om hul onskuld te behou en eerder op hul studie te fokus", zegt de burgemeester ! (voor alle duidelijkheid: de test wordt niet door de burgemeester gedaan!)

Zuid-Afrikaans woordenboek:

skeeftrap  =  in de fout gaan

Halt....of ik schiet !

Om in Montagu te komen, moet je eerst een 10-tal kilometers door de schilderachtige Cogmanskloof rijden. Iedereen geniet van de indrukwekkende speling van de natuur, behalve de chauffeur, want die heeft alle aandacht nodig bij de weg om alle slaggaten te ontwijken. Dit speelt al jaren en elk jaar verslechtert de toestand van de weg. Ernstige ongevallen - meerdere keren zelfs met dodelijke afloop -  vielen er te betreuren. Gebrek aan geld hield elke verbetering tegen, maar twee jaar geleden kwam er dan eindelijk goed nieuws: de weg door de kloof wordt opgeknapt. En daar is men nú mee begonnen. In de planning gaat de hoofdaannemer Basil Read, de grootste wegenbouwer van Zuid-Afrika, er van uit, dat de klus drie jaar gaat duren. Het gaat veel overlast bezorgen voor alles en iedereen, die in Montagu wil zijn. Vooral de diverse "stop and go's" leveren veel tijdverlies en ergernis op. Maar zónder werk, geen opgeknapte weg. Sinds vorige week wordt er  vooralsnog tot april op 2 dagen per week dynamiet gebruikt om delen van de bergen, die in de weg staan, weg te blazen. Op die dagen wordt de gehele kloof gedurende twee uur volledig afgesloten met veel hinder tot gevolg. Maar het levert wél interessante plaatjes op !

Omdat deze klus nog jaren gaat duren, zullen we er in deze weblog beslist nog meerdere keren op terug komen !

Nu Sanja's ouders  hier zijn, willen zij natuurlijk graag weer nieuwe plekken bezoeken en daarom gingen zij gedrieën vorige week vrijdag op pad met als eerste doel: Greyton bekijken. Dit kunstenaarsdorpje is een bezienswaardigheid met leuke winkeltjes, galerieën en veel schilderachtige huisjes. Hun tweede doel was het nabij gelegen Genadendal. Dit was een missiestatie van de Evangelische broedergemeente, die oorspronkelijk in Duitsland werd opgericht door Nikolaus Ludwig Graf von Zinzendorf (1700-1760). Zijn motto was: "Onder de hoede van de Heer". In het Duits vertaald: "Unter des Herrn Hut". Vandaar, dat zij ook wel Hernhutters genoemd werden.
In 1738 kwam deze beweging ook Genadendal in Zuid-Afrika op gang. C.J. Latrobe maakte onderstaand schilderij van deze plaats in 1816.

  

Na hier een interessante rondleiding gekregen te hebben, werd hun onderkomen voor twee nachten opgezocht in het gehucht Bereaville. Het geboekte huisje  bleek er een van het type: alle waar is naar zijn geld. Het was goedkoop en er bestaat volgens mij nog geen toerisme-gradering voor, zó primitief was het. De eigenaresse zou een zus van "Ma Flodder" kunnen zijn.
                                                                      
De volgende dag ging de reis verder naar de "Harold Porter Nature Garden" bij Bettys Bay en ook de pinguin-kolonie moest natuurlijk even bezocht worden.

                                   

Daarna volgde weer een avontuurlijke overnachting met de nodige hindernissen bij "zus Flodder".

Via het bezienswaardige plaatsje Napier en Bredasdorp arriveerden zij de derde dag van hun trip moe maar tevreden weer in Montagu, waar de drank lekker koel stond en dat moest ook wel, want we beleven hier momenteel tropische temperaturen, waarbij de 40 ° soms gehaald wordt !

Tenslotte:
In Zuid-Afrika is men dol op het behalen van diploma's, hier "sertifikaten" genoemd. Hoe meer, hoe liever. De muren van het gemeentehuis, het politiebureau, de wachtkamer van de dokter, ze hangen vol met behaalde studie- en cursusresultaten om de deskundigheid van de betreffende personen te bewijzen. Het leek Eve Layton, de muzikaal leidster van Montagu a Cappella. het plaatselijk koor, waar Sanja ook deel van uitmaakt, een goed idee om bepaalde leden, die het vorig jaar op enigerlei wijze dienstbaar geweest zijn, te belonen  met zo'n sertifikaat.

En zó kon het gebeuren, dat Sanja een "Certificate of Excellence" uitgereikt kreeg, omdat zij het meest standvastige en betrouwbare koorlid was.  Aan deze onderscheiding was ook nog een beloning in natura verbonden in de vorm van een nogal verfomfaaide Kerstman in chocolade-vorm. Waar die chocolade-figuur terecht zal komen, weet ik wel, maar voor het diploma moet nog een plaats gevonden worden !

Zuid-Afrikaans woordenboek:     

padbou  =  wegenbouw