Schuitje varen, wijntje drinken!

Nu onze familie hier op vakantie is, rollen we van het ene avontuur in het andere en er is pas één week van de twee om!. Vorige week schreven we al over de hagelstorm, die onze Toyota een iets andere vorm gaf en ook de auto van Wim en Rita was bepaald niet meer zoals hij origineel uit de fabriek kwam. Afgelopen vrijdag beleefden we iets wat we niet snel zullen vergeten. De vakantiegangers wilden het een beetje rustig aan doen en daarom werd wijnplaas Viljoensdrift ons doel. Deze wijnplaas ligt aan de Breede-rivier en rond het middaguur kun je met een boot een eindje deze rivier op en neer varen. Eerst werd een royaal gevulde picknickmand gekocht en onze "cruise" kon beginnen. Aan boord was er slechts één jonge schipper en met 25 passagiers voer de boot in een gezapig tempo een paar kilometer in westelijke richting. Daarna werd gedraaid en terwijl wij ondertussen de picknickmand plunderden, naderden we het oostelijk eindpunt, waar de boot moest keren. En hier ging het behoorlijk fout. Door de overvloedige regenval van de voorbije weken, deed de Breede-rivier zijn naam alle eer aan en was écht heel breed. Daardoor was ook de stroming veel sterker dan normaal. Daar had onze "kleine kapitein" geen rekening mee gehouden en voer veel te dicht langs een flinke stroomversnelling. De boot werd over de betonnen rand van de rivier getild en dreigde in het één meter lagere woelige overstroom-gebied te storten. Gelukkig bleef onze "Titanic" hangen op de rand. 

De schipper wilde snel de nooddiensten bellen, maar zijn beltegoed bleek op te zijn! Maar, dat was met 25 passagiers- voorzien van Ipad's, I-phones, tablets en gewone gsm's - geen probleem. De hulpboot, die als eerste op het ramptoneel verscheen, was te klein om daadwerkelijk hulp te bieden. Daarna verscheen er een grote tientonner vrachtauto van Viljoensdrift en zonder zich te bedenken reed de chauffeur zijn truck door het woelige water en zette deze tegen onze boot, zodat die muurvast kwam te liggen. Ondertussen kwam een tweede reddingssloep  te hulp, maar ook deze schipper onderschatte duidelijk de stroming en ook zij doken over de betonnen rand, waar hun boot bleef  hangen. 

Toen werd het onze redders te gortig en snel werd de laadklep van de vrachtauto geopend en konden wij één voor één overstappen op de auto. Met de nodige moeite banjerden wij door de rivier en kwamen we veilig, maar wél geschrokken, aan land. Op de wijnplaas kregen we te drinken en het geld voor de boottrip werd netjes terugbetaald. Ook kregen we een uitnodiging om nog eens terug te komen, maar dáár werd niet al te enthousiast op gereageerd.

We waren snel van de schrik bekomen en 's avonds bezochten we de wijnplaas Excelsior, waar de band "Romanz" een mooi concert gaf. 

                                         

Zittend in de fraaie tuin met een glas wijn in de hand en goede muziek, is het leven zo slecht nog niet en was ons bootavontuur al weer snel weg gedronken.

Tenslotte:

Met (een deel van) de familie reden we afgelopen maandag via Bredasdorp, waar flink geshopt werd,

naar Kaap Agulhas, de echte zuidelijkste punt van Afrika, waar de Indische en de Atlantische oceaan bij elkaar komen.

                                        
 
Het blijft een indrukwekkende belevenis en na een uitgebreide lunch en na de nodige foto's gemaakt te hebben, reden we zonder problemen weer huiswaarts.

                          

                                       

Zuid-Afrikaans woordenboek:

snuf in die neus kry  =  ergens lucht van krijgen. 

Oh, als eieren zo groot !

We kennen allemaal wel de wet van Murphy: "Als er iets fout gaat, gaat er van alles mis". Wij hadden afgelopen dinsdag een "Murphy-dag".  We hadden gepland om met onze familie een dagje naar Franschhoek te gaan en dus reden we al vroeg via Worcester en Villiersdorp die kant op. Maar ongeveer dertig km vóór Franschhoek bleek de weg afgesloten te zijn vanwege rotsblokken, die de bergpas versperden.
                                
We zouden méér dan honderd km om moeten rijden en daar hadden we geen trek in. Crisisberaad volgde en ons plan werd bijgesteld. Hermanus werd ons nieuwe doel. Een uurtje later bereikten we deze badplaats aan de zuidkust, bekend om de vaak aanwezige walvissen. We hebben er gezellig gewandeld, gewinkeld en geluncht, maar alleen zwager Harrie heeft een walvis gezien.
                                
Er zwommen nog wel een paar zeehondjes rond. De landkaart werd geraadpleegd en Bredasdorp werd ons volgende doel. Daarvoor moesten we eerst naar Stanford rijden, maar na een paar kilometer gereden te hebben, stuitten we weer op een wegafsluiting. Stanford was niet bereikbaar vanwege overstroming van de weg als gevolg van de overvloedige regenval van de vorige dagen. Opnieuw crisisberaad. Het was ondertussen al na tweeën en besloten werd om dan maar naar huis te rijden via Caledon. De weg naar Caledon bleek echter "onder constructie". Hobbelend over een stoffig nood-pad deden we anderhalf uur over de afstand van 40 km! Daarna ging het gelukkig wat vlotter en we bereikten om 16.30 uur Stormsvlei, waar we een kop koffie wilden drinken in het enige restaurant van dit plaatsje. Helaas voor ons: Dinsdag bleken ze gesloten te zijn. We waren het aardig zat en besloten om de resterende 40 km naar huis maar snel af te leggen en thuis  koffie te gaan drinken. We besloten als troost een taart van de Deli shop mee te nemen, maar die was helaas uitverkocht. We waren nog maar nauwelijks ingestapt, toen een fikse regenbui ons ten deel viel. Maar die regen ging over in een hagelbuitje en dat hagelbuitje veranderde even later in een hagelstorm, zoals we die nog nooit meegemaakt hebben.





Hagelstenen, écht zo groot als eieren geselden  onze auto's. Het leek wel alsof een repeterend geweer op ons werd leeggeschoten. Onze voorruit was het eerste slachtoffer van dit enorme natuurgeweld. Binnen tien minuten was de bui voorbij en kwam de zon alweer tevoorschijn. We zijn gestopt om de schade te bekijken.


Onze arme Toyota bleek, naast de gebarsten voorruit, deuken te hebben in motorkap, dak, achterklep en beide zijkanten. Kortom: Alle kanten behalve de onderkant bleken forse schade te hebben. ( Later, thuis, heb ik de deuken geteld. Het bleken er 54 te zijn!) Broer Wim reed vlak vóór ons en ook hij was slachtoffer van dit geweld. Zijn voorruit was nog heel, maar de plaatwerker  heeft ook dagen werk om die auto weer toonbaar te maken. Zo kwam er een einde aan deze pechdag. Een dag, die we niet snel zullen vergeten!

Tenslotte:

Na deze pechdag deden onze vakantiegangers het even rustig aan. Voor de dames werd een winkeldagje Worcester ingelast, de heren bleven thuis en lunchten in Robertson. Donderdag besloten we het plaatsje McGregor te bezoeken.
                                      
Na gewinkeld en geluncht te hebben, maakten we een interessante wandeling in het natuurpark "Vrolikheid". Alles ging prima tót  we overvallen werden door een tekenplaag.
                                      
Zelfs ná de wandeling plukten we in het restaurant Bourbon Street, waar we een verfrissing namen, nog talrijke teken van onze kleren en ledematen. Niemand ontkwam aan deze irritante plaaggeesten, maar Angela bleek wel de onbetwiste kampioen in het verzamelen van deze lastposten!

Zuid-Afrikaans woordenboek:

bosluise  =  teken

Vakantie en een feestje !

Het was niet ons belangrijkste argument om te verhuizen naar Zuid-Afrika, maar dit land heeft - wat toerisme en attracties betreft - wél enorm veel te bieden. Alleen al de tientallen grote natuurparken zijn schitterende vakantie-attracties. Nu wonen wij al  2½ jaar hier en we waren tot nu toe nog slechts in één tamelijk beperkt natuurpark: Sanbona genaamd. Het werd dus wel eens tijd om er een keer met z'n tweeën enkele dagen op uit te trekken en dat deden we afgelopen weekend. Met de zeer gewaardeerde hulp van broer Wim en schoonzus Rita waren onze honden in goede handen en vertrokken wij vrijdagmorgen naar onze eerste pleisterplaats: Knysna. We bezochten er onder andere een heel grote weekend-markt en aten eindelijk  weer eens een keer  bij een Zuid-Afrikaanse Chinees ( of is het een Chinese Zuid-Afrikaan?). De reis ging op zaterdag verder via Plettenbergbaai en Port Elisabeth naar Addo. (de afstand Montagu-Addo bedraagt zo'n 700 km).

                                       

 Bij Addo is een enorm natuurpark met als grootste publiekstrekkers: olifanten. Er lopen er 431 rond, maar je ziet ze slechts met mate. Zó enorm uitgestrekt is dit park. We reden zondag ruim 160 km in dit park en zagen zebra's, bontebokken, hartebeesten, wilde zwijnen, buffels en............behoorlijk wat olifanten. 

                                       

Sanja's fotocamera kende een zware dag, maar er zijn  prachtige opnamen bij. Maandagmorgen checkten we uit bij B & B Addo Sunland en volgden we de goede raad van onze TomTom-Truus door niet dezelfde route te nemen als op de heenreis. Nee, deze keer reden we via allerlei voor ons onbekende plaatsen terug naar huis. Eén van die plaatsen was Steytlerville. 

Eigenlijk slechts één lange hoofdstraat, maar wél een met prachtige monumentale huizen. Bij een leuk restaurantje bestelden we een lekkere cappuccino, maar de eigenares vroeg of we ook de klassieke auto's van haar man wilden zien. Nou, dat hoef je ons maar één keer aan te bieden. De cappuccino moest maar even wachten. Acht klassiekers waren wel aardig, maar niet echt héél bijzonder. Maar er stonden twee zéér interessante en zeer kostbare klassieke race-auto's: een werkelijk schitterend gerestaureerde Ford GT40 en een beresterke AC Cobra. 

De eigenaar coureur Jurie Prinsloo raakte niet uitgesproken over deze twee pracht-exemplaren. De geplande korte koffiestop  kostte ons ruim een uur, maar we hadden deze plek niet graag willen missen.

Tenslotte:

Zondag breekt er voor ons een bijzondere periode aan. Mijn broer en ik hebben drie zussen en die komen met twee zwagers twee weken hier op vakantie. Het is natuurlijk heel bijzonder, dat de hele van de Sande-familie verenigd wordt in het verre Zuid-Afrika.                                                                             

De aanleiding voor dit speciale feit is het 40 jarig huwelijksfeest van zus Maria en zwager Harrie. We gaan ons best doen om hier een heel bijzondere vakantie voor ons allen van te maken!                                   

Zuid-Afrikaans woordenboek:

logé  =  kuiergas  

Bloemfontein, Pietersfontein, Rietfontein.........Tuinfontein !

Het wemelt in Zuid-Afrika van de plaatsen die eindigen op -fontein. Twee weken geleden kwam er nog eentje bij. Buurman Eric kwam met de mededeling, dat er een prachtige fontein in zijn tuin was.  Leuk voor hem, maar iets minder leuk voor ons, want het bleek te gaan om onze waterleiding voor de besproeiing van onze tuin. Toen wij hier kwamen wonen, hebben we de bestaande besproeiingsinstallatie aan laten passen en de werker die daar voor moest zorgen, kwam op de geniale gedachte om één van de aanvoerleidingen door de tuin van onze buren te leiden. 

Gewoon een typisch Zuid-Afrikaanse oplossing en geen echt probleem tot Cedric, de tuinman van onze buren, flink aan het werk ging met de riek en daarbij ongewild de kunststof-leiding op twee plaatsen perforeerde met een tuinfontein tot gevolg. Na plaatsing van een nieuw stuk slang kwam Eric's tuinfontein weer tot een einde !

De kwestie "Zwarte Piet" blijkt de hele wereld rond te gaan. Afgelopen zaterdag wijdde de krant "Die Burger" een hele pagina aan deze zaak. 

De journalist Leopold Scholz legt eerst uit wat het Sinterklaas-feest nu eigenlijk inhoudt, want in Zuid-Afrika heeft men nauwelijks weet van de Goedheiligman en zijn zwarte assistent. Daarna doet hij fijntjes uit de doeken wat mevrouw Verena Sheperd voor een rol in deze kwestie speelt. Zij is een zwarte radicaal-linkse activiste, die zich op de West-Indische slavernij  focust en als belangrijkste doel heeft om compensatie voor het verleden te krijgen. 

Scholz' laatste zin: "Hoe 'n bagatel tot 'n yslike storm ontwikkel het".

Tenslotte:

In een heuse Adventure terreinwagen werd Sanja, samen met een groep andere tuinclubleden naar Het einde van de  wereld gereden; naar een boerderij van één van de leden van deze club, in de buurt van Pietersfontein, genaamd Krakedouw. Deze "plaas" ligt zo'n 15 km buiten Montagu in een prachtig wijn- en fruitgebied. Op de weg hiernaar toe kruiste een zebra hun weg.  De tuin die bezichtigd werd was mooi en de geserveerde lunch, gezellige praat met clubleden en een mooie bos rozen zorgden ervoor dat het een zeer geslaagd uitje was.

                                                          Zuid-Afrikaans woordenboek:

strooipraat  =  geklets