" Wat een gezeik ! "

Nu in onze omgeving de waterbeperking opgeheven is, mogen we weer iets meer water aanwenden om onze tuin te besproeien. Daar was ik vorige week mee bezig toen ik een sterke urinelucht rook. "Die rotkatten", was mijn eerste gedachte. Die brengen 's nachts nog wel eens een bezoek aan onze tuin. Maar zo'n sterke urinelucht? Op bezoek bij onze naaste buren hoorden we hen ook al klagen over de stank. Onze gezamenlijke gedachte was: Mensen in de buurt zullen hun tuin wel weer bemest hebben. Tot een Amerikaanse Hollander in Montagu wist te vertellen, dat de stank wel eens veroorzaakt zou kunnen worden door UREUM, een stikstofhoudende organische verbinding met als molecuulformule (NH²)²CO. Wikipedia leerde me verder, dat ureum het afvalproduct is bij de eiwitstofwisseling in de lever en uitgescheiden wordt via de nieren. Het heeft de geur van bedorven urine (ammoniak) en het wordt veelvuldig gebruikt als meststof in de plantenteelt. Toen ging er een lichtje bij mij op. Twee maanden geleden kreeg ik van mijn schoonzus een zak speciale kunstmestkorrels en die heb ik op ons grasveld uitgestrooid. 

Door de langdurige droogte heeft het enige tijd geduurd voordat de korrels opgelost raakten. Nu we wat meer besproeien, begint de mest zijn werk te doen met als bijwerking de urinelucht. Ik heb onterecht de katten en buurtbewoners verdacht van de overlast, die ik zelf waarschijnlijk veroorzaakt heb. Ik buig daarom deemoedig mijn hoofd !

In Botswana speelt zich momenteel een situatie af, die enigszins te vergelijken is met de herten-populatie in het Oostvaardersplassengebied in Nederland. In Botswana betreft het echter olifanten. Er zijn er veel te veel. Ongeveer 130.000 maar liefst en zij verblijven niet in afgebakende  reservaten, maar bewegen vrij tussen Namibië, Botswana en Zimbabwe. Als je dan weet, dat Ollie Olifant per dag 600 kg aan plantaardig voedsel verorbert, is het duidelijk, dat er erg veel overlast is voor met name de boeren. Sinds 2014 geldt er een jachtverbod op olifanten, maar de regering is voornemens dat verbod op te heffen en jacht ( ook trofee-jacht) weer toe te staan. Voor het vlees heeft men al een bestemming: vlees in blik voor huisdieren. Natuurlijk is er het nodige protest tegen de voorgenomen schieterij. De dierenbeschermingsorganisatie "Elephants without Borders" protesteert heftig en vergelijkt dit al met de massaslachting van olifanten in de Kruger-wildtuin in de jaren '90. Voorstanders zeggen echter: "Diegene wat gekant is teen die opheffing van die jagverbod, het nie 'n idee van die verwoesting wat olifante aan hul huise en landerije aanrig nie". Het parlement van Botswana moet nog een besluit nemen inzake deze kwestie !

Voor de neushoorn geldt het omgekeerde. 40 Jaar geleden waren er wereldwijd nog meer dan 100.000 neushoorns, óók in Europa. Hun aantal neemt jaar na jaar af en in Zuid-Afrika zijn daar stropers grotendeels verantwoordelijk voor. In 2007 werden er slechts 13 neushoorns illegaal gedood. In 2012 gebeurde dat al 668 keer en 2014 was een "topjaar" met maar liefst 1215 gedode dieren. In de jaren daarna daalde elk jaar het aantal en in 2018 waren er "maar" 769 slachtingen te betreuren. Meer dan de helft (421) sneuvelde in de Kruger-wildtuin. Sinds 2007 stierven 7.912 neushoorns alleen al in Zuid-Afrika een gewelddadige dood. De acties van de overheid en particuliere organisaties om stroperijen tegen te gaan, lijken dus wel wat vruchten af te werpen, maar 769 doden is nog ontzettend veel !

Tenslotte:

Motorrijders zijn niet door iedereen geliefd. Agressief gedrag, rijden met veel te hoge snelheid  en vaak met open uitlaten, kruipdoor-sluipdoor bij files om maar enkele negatieve gedragingen te noemen. Tóch bewijzen motorrijders ook regelmatig over een gevoelig hart te beschikken. Zo ook vorig weekend in Vanderbijlpark (nabij Johannesburg). Een maand geleden stortte een loopbrug tussen twee gebouwen van de middelbare school "Driehoek" in, waardoor op tragische wijze vier studenten gedood werden  en meer dan 20 anderen raakten ernstig gewond door vallend beton. Duizenden motorrijders toonden hun goede hart door deel te nemen aan een sponsortocht om daarmee geld in te zamelen voor de betreffende leerlingen en hun families, die door deze ramp getroffen zijn. Niet alle motorrijders zijn a-socialen !

Afrikaans woordenboek:

'n troeteldier aanhou  =  een huisdier houden

" We kunnen de boom in ! "

We vinden, dat het weer eens tijd wordt om samen op vakantie te gaan. Dat  zal gaan gebeuren rond het midden van dit jaar. Alleen de bestemming was tot voor kort niet duidelijk. Maar nadat we via collega-Nederlanders een speciale bijlage van "Trouw" onder ogen kregen, staat ons besluit vast. Wij gaan naar Tanzania. Jeff Leach, een microbioom-onderzoeker (onderzoeker van bacteriën in het darmstelsel), heeft uitgevonden, dat leden van de Tanzaniaanse Hadza-stam, de grootste diversiteit aan bacteriën in hun darmen hebben. Speciaal de supergezonde Akkermansia-bacterie. Deze bacteriën brengen onrustige darmen tot rust. Leach weet dat zeker, want hij reisde naar Tanzania en onderging daar een poeptransplantatie. Hij deed dat op de volgende, nogal primitieve manier: Terwijl hij ondersteboven in een boom hing, goot iemand met een trechter een vloeistof van uitwerpselen van één van de stamleden in Leach' achterste. Experiment geslaagd. Zijn darmen bleken daarna een stuk beter te functioneren.       
 

Leach bleef nog enkele maanden bij de Hadza wonen. At en dronk hetzelfde als zij (ook het rivierwater waar zo nu en dan een bavianendrol in dreef) en die gezonde Akkermansia-bacterien deden hun perfecte werk. Wij hebben gelukkig niet veel problemen met onze darmen, maar in het kader van "gezond leven" is een poeptransplantatie in Tanzania natuurlijk nooit weg !

Zeg nooit: " Nooit". Toch durf ik met 100 % zekerheid te zeggen, dat ik nooit een Harley Davidson zal hebben en de kans, dat ik er eens een keer op zal rijden, is ook verwaarloosbaar klein. Ik heb 51 jaar motorervaring en reed tot nu toe 17 verschillende motoren, maar nooit stond er een Harley in mijn garage en dat gaat ook niet gebeuren.

Ik heb helemaal niets met deze " zware ploffers met prehistorische techniek" . Ook bij de groep van rijders van deze slagschepen voel ik me niet thuis. Met uitbundig met tatoeages versierde lichaamsdelen en vettige leren jasjes over vaak volvette lijven, zijn zij dol op aandacht en die krijgen zij volop door hun uiterlijk en hun - toegegeven - imposante motoren, die ook nog eens imponeren door hun bulderende open uitlaten. Er is echter een grote groep motorrijders, die zich wel aangetrokken voelen tot het aloude Amerikaanse motormerk.

Meer dan 1000 rijden er alleen al in Zuid-Afrika en elk jaar daveren er zo'n 300 of meer door de straten van Montagu om neer te strijken op "Avalon Springs",  Een resort waar zij 3 dagen verblijven om zich te vermaken met muziek, drank, het bekijken en praten over elkaars motoren en elkaars persoonlijke uitdossing. Ook worden er toerritten gemaakt in de omgeving en op zondagmiddag trillen de ruiten van alle gebouwen in de Badstraat en Langstraat in hun sponningen. Katten klimmen hoog in boom of gordijn en de bejaarden in Huis Uitvlucht schakelen zo snel als hun stramme botten het toelaten, hun gehoorapparaten uit. 300 motoren en hun berijders  zetten weer koers naar huis, waar maandag de dagelijkse werkzaamheden wachten. De motor en de vettige kleding worden opgeborgen en tatoeages zoveel mogelijk bedekt, want de leraar, ambtenaar,  politieman, verpleegster en advocaat zijn allemaal weer brave ordentelijke meneren en mevrouwen tot het volgende treffen bezocht gaat worden !

Tenslotte:
Het is al weer 8 jaar geleden, dat wij kozen voor vestiging in Montagu en daar hebben we nog geen moment spijt van gehad. Sterker nog. Bij de wekelijkse wandeltocht van onze lopersgroep besefte ik weer eens hoe goed die keuze was.
                                 
Een fraai dorp met een geschiedenis, die zichtbaar is in een groot aantal historische huizen en gebouwen en uiterst vriendelijke inwoners. De ligging in een dal tussen omringende bergen met bijbehorend indrukwekkend natuurschoon aan de rand van de bebouwing draagt ook bij aan het warme gevoel.                                           
                                       
Woensdag liepen we 500 meter het dorp uit en zaten gelijk in een bijzonder fraai, bergachtig gebied met bijzonder indrukwekkende rotsformaties en oude eucalyptusbomen.            
We dienden omhoog te kijken vanwege de imponerende rotsformaties, maar ook oog op de grond te houden om niet te struikelen over losliggende stenen. De tijd vliegt op deze wijze en als daarna de koffie met een punt appeltaart wacht, kan mijn dag niet meer meer stuk en realiseer ik me hoe bevoorrecht ik ben ! 

Afrikaans woordenboek:

maagwerking  =  diarree

" Afhaal-Chinees ! "

Na de aflevering van mijn beschadigde Triumph motor bij Mike Hopkins Motorcycles in Kaapstad, reden we terug via Franschhoek, waar we lunchten en ik in gesprek kwam met de eigenaar van een aan de straatrand geparkeerde oude, afgeleefde motor met zijspan. Robert, zoals de eigenaar heette, bleek een toergids te zijn, die toeristen vervoerde door het gebied Kaapstad - Stellenbosch - Franschhoek - Hermanus. Toergidsen zijn er in dit populaire gebied heel wat, maar ze maken bijna allemaal gebruik van auto's en busjes. 
Deze Robert beschikt echter over een motor en wel een Chang Jiang CJ750 met zijspan. De Chinese motorgeschiedenis begon in 1951. In eerste instantie bouwde men voornamelijk motoren uit Duitsland en Japan na. De kwaliteit was aanvankelijk ronduit slecht. Daarom werd er smalend gesproken over " Vullis uit China".

Deze motoren zijn gekopieerde BMW R71 motoren uit 1938, die in China vooral ingezet werden (en nog steeds worden) als legervoertuigen. Na gedane diensten worden ze verkocht aan bedrijven, die de afgeleefde vehikels enigszins opknappen, waardoor ze er wat beter uitzien. De kwaliteit blijft echter nog steeds het zwakke punt. Robert heeft werk genoeg als gids en kan per rit drie toeristen op zijn Chang Jiang oppikken en rondrijden. Deze motor is dus een echte "Afhaal-Chinees" !

In Holland staat een huis..... Nou er staan er wel een paar meer, maar er staat maar één "Zuid-Afrikahuis" en dat staat in Amsterdam aan de Keizersgracht. Hier zetelt de SZAHN, een afkorting van: Stichting Zuid-Afrikahuis Nederland. Deze stichting stelt zich ten doel: Bevordering van het Nederlandse economische en culturele belang in Zuid-Afrika. Dat doet ze op velerlei terreinen, zoals: een goed voorziene bibliotheek met veel Afrikaanse literatuur, het organiseren van evenementen, de uitgifte van een kwartaalblad, men heeft een nieuwssite, en nog heel wat andere zaken. Het lijkt mij de moeite waard om aan het werk van deze stichting een andere keer een artikel in mijn blog te wijden. Nu beperk ik me tot een artikel over Amsterdam geschreven door Samantha van den Berg en geplaatst in Die Burger van zaterdag 2 februari.Samantha van de Berg is 'n joernalis van Die Burger. Sy is as deel van 'n kulturele verrykingsprogram twee maande in die Zuid-Afrikahuis in Amsterdam gesetel. In dit 2 pagina's grote artikel beschrijft zij het ontstaan van de vissersgemeenschap in de 12e eeuw tot het uitgroeien van de stad in de 17e eeuw via de aanleg van de grachtengordel. Aan het begin van de 13e eeuw woonden er 1000 inwoners. Een eeuw later waren dat er 3000 en kreeg Amsterdam stadsrechten.

In 1400 werd de Singel gegraven. Een gracht om de hele stad heen, die diende ter bescherming. Door grote handelssuccessen groeide de stad en moest sterk uitbreiden tussen de 16e en 17e eeuw. Die uitbreiding werd de grachtengordel: Herengracht (1613) - Keizersgracht (1614) - Prinsengracht (1615). Een volgende keer méér over het Zuid-Afrikahuis.

Tenslotte:
Het is genoegzaam bekend, dat treinen met "vierkante wielen" niet lekker en vaak zelfs - vooral in de winter - met grote vertragingen rijden. Datzelfde geldt voor mijn Triumph motor. Nadat ik daar een maand geleden mee op een grote steen (of was het een klein rotsblok?) reed, was het lichtmetalen voorwiel in plaats van mooi rond enigszins vierkant geworden. Net als die Nederlandse trein reed dat helemaal niet lekker. Sterker nog: Dat reed helemaal niet en ik zat daardoor aardig in de moeilijkheid. De overeenkomst met de Nederlandse trein is nog groter, want nadat de verzekeringsmaatschappij groen licht gegeven had om de schade te laten repareren, bleek er in heel Zuid-Afrika geen nieuw voorwiel voor mijn Triumph voorradig. Het wachten was op een import uit Engeland, wat natuurlijk leidde tot een flinke vertraging. Daardoor duurde de reparatie langer dan verwacht en moest ik 4 weken lang motorloos door het leven. Op 10 februari kwam er een verlossend bericht: Op 11 februari zou het wiel er definitief zijn en dat bleek ook zo te zijn.    Een dag later kreeg ik een mailtje, dat de motor gerepareerd was en klaar stond om opgehaald te worden.                      
Ik heb me voorgenomen om de komende tijd kei-voorzichtig te rijden !

Afrikaans woordenboek:

in verknorsing wees  =  in moeilijkheden verkeren

" Gevloerd ! "

                                           
Bij de bouw van ons huis in 1940, werd het volledige vloeroppervlak van 140 m² bedekt met massief teakhouten parket. In de loop der tijden werd de fraaie, maar o zo bewerkelijke houten vloer vervangen door praktischer tegels. Jammer vinden wij, maar gedane zaken nemen geen keer. Of tóch wel, want na ampele overwegingen, zoals dat zo mooi heet, hebben we besloten om laminaat te laten leggen. Sanja vond in de Gouden Gids het adres van "Boland Vloerdienste" in Worcester. Hier hadden we onze keuze snel gemaakt en op maandag 28 januari kwam het 5 koppig team van werkers ons erf opgereden.           

Ze gingen voortvarend en professioneel te werk en dinsdagmiddag om 17.00 uur vertrokken zij weer richting Worcester. Ons - na slechts twee dagen - achterlatend met een fraaie 90 m² grote houten vloer. Van de donkere tegels gingen we naar lichtgekleurd hout. Woensdag en donderdag hebben we gebruikt om schoon te maken en alle voorwerpen weer op hun vertrouwde plaats te zetten, te leggen en te hangen. Na alle inspanningen hangen wij nu "gevloerd" op de bank en genieten van de metamorfose !

 

Onze bougainville heeft braaf zijn plicht weer vervuld. Hij (of is het een zij?) heeft ook dit jaar weer fantastisch fraai en weelderig gebloeid. Na de vorige snoeibeurt twee jaar geleden, is deze woekeraar weer dermate in omvang toegenomen, dat het geheel topzwaar begon te worden en dreigde om te vallen. De keuze was: met draden de struik te borgen of opnieuw een drastische snoeibeurt uit te voeren. 

Voor dat laatste heb ik gekozen met als gevolg: een compacte struik, die er weer twee jaar tegen kan. De bloemenpracht is nu wel even verdwenen, maar die komt het volgend seizoen wel weer terug ! 

Tenslotte:

Dinsdag 5 februari waren wij 28 jaar getrouwd. Al heel wat jaren, maar geen aantal om er een exceptioneel groot feest van te maken. We herinneren ons onze trouwdag in 1991 als beslist de koudste trouwdag van alle 28. Bij 13° onder nul moesten we op de foto in de kasteeltuin van Geldrop en een dag later zaten we op het strand van Bonaire bij een heel wat aangenamere temperatuur van maar liefst 27° boven nul. Twee dagen geleden herdachten we onze belofte van toen en vierden dat met een diner bij restaurant Mystic Tin hier in Montagu !

Afrikaans woordenboek:

eksie-perfeksie  =  fantastisch