"Wij doen niets !"

                                    
Voor veel mensen - ook hier - is Kerstmis niet compleet zonder een exclusief en dus prijzig buiten-de -deur-diner bij voorkeur met kalkoen en wildbraad. Nu ben ik bepaald geen grote vleeseter en voor kalkoen en wildbraad hoeven ze me zowel 's nachts als overdag echt NIET wakker te maken. "Geef mij maar een gehaktbal". Toen Sanja aan enkele andere Nederlanders vroeg: "Wat doen jullie op Eerste Kerstdag?", was hun antwoord : "Wij doen niets". Daarop werd het besluit genomen: "Laten we dan samen niets doen". Zo bracht iedereen een gewoon gerecht mee, de gasbraai ging aan en we hadden een gezellige middag  door gezamenlijk niets te doen ! 

Vorige week verzorgde Sanja -samen met enkele gelijkgestemden- een maaltijd voor twee groepen minder bedeelden.De eerste groep bestond uit 55 kinderen van 5 tot 12 jaar, die deel uitmaken van een kinderkerk-project.
                                   

Zij werden met bakkies opgehaald uit Ashbury, waarna een korte kerstviering gehouden werd. De kerstman (onze buurman) was ook aanwezig en had voor alle kinderen een "geskenkie" en wat om te snoepen. De tweede groep bestond uit kinderen van het "Regenboogprojek". Allerlei instanties proberen deze jongelui van de straat af en in de school te krijgen, waardoor ze hopelijk uit handen van drugsdealers en andere criminelen blijven.

Zij kregen een eenvoudige, maar wél gezonde en voedzame 3-gangen- maaltijd voorgeschoteld. Iets, wat hen maar zelden overkomt. Deze tweede groep bestond  uit 25 jongelui en Sanja's actie is maar een druppel op een gloeiende plaat, maar beter iets dan helemaal niets !

Zondag kregen we via Han Gunst totaal onverwacht een Nederlandse familie op bezoek. Dochter Polleke had - samen met enkele klasgenoten - kerstkaarten en kaarsen gemaakt en verkocht voor een goed doel. Na uitgelegd te hebben wat de stichting Nieuwe Horizon hier zoal doet, besloot Polleke een deel van het opgehaalde geld te doneren aan ons studentenproject. Iets, waar we natuurlijk heel blij mee zijn.

Toeval of niet: De familie Heerkens komt uit Helmond. Ma Heerkens was een collega van Han in Helmond en vader Henk Heerkens was directeur van een school voor Speciaal Onderwijs in Helmond en daarmee een collega van mij. Een heel bijzondere ontmoeting dus !

Tenslotte:

Moge het nieuwe jaar

op alle gebied

een jaar worden,

waarvan we zeggen:

Het mocht nog jaren duren !

( Christine Scheepmans)

Zuid-Afrikaans woordenboek:

Vader Krismis  =  de Kerstman

Tijd van voornemens !

Aan het einde van het jaar wordt iedereen geacht om voornemens te maken voor het komende jaar. Dat is Sanja ook van plan en omdat zij - het hele jaar al, maar vooral de laatste  maanden - veel te veel hooi op haar vork nam, heeft zij zich voorgenomen om volgend jaar wat minder druk te zijn met al haar projecten.

De tamelijk grote agenda van 2015 staat tot de laatste bladzij helemaal vol. Sanja houdt niet van papierverspilling en als een pagina niet helemaal vol gepland is, dan wordt er nog een extra afspraak, een tennispartij of een vergadering genoteerd. Zó kan het niet langer, dacht zij en vond de oplossing door het kopen van een veel kleinere agenda voor 2016.
Minder ruimte, dus ook minder afspraken, dacht ik tevreden. En dat was een beetje naïef gedacht van mij, want wat doet die mevrouw nu: zij schrijft met een piepklein handschrift nauwelijks te lezen afspraken op de kleine pagina's.
                                       
Van dat voornemen om activiteiten af te bouwen, zal dus wel niet veel terecht komen. Overigens had ik me vorig jaar voorgenomen om weer vaak de saxofoon te gaan hanteren, maar daar is ook niets van terecht gekomen. Nou leef ik hier zonder grote of kleine agenda en had dus niets genoteerd. Maar vólgend jaar................

Bij de dierenopvang SPCA in Ashton lopen wij wekelijks met de honden om hen wat beweging en zeker ook wat broodnodige aandacht te geven. Nu zitten daar ook een flink aantal katten en die worden niet uitgelaten, maar zijn wel eenzaam en komen aandacht te kort. Dat gaat men oplossen door te gaan "kat-knuffelen". Een kennis van ons gaat dat één keer per week doen. Toen ik dat hoorde, dacht ik, dat zij ging kat-knuppelen.













Dat Middeleeuwse dieronvriendelijke kwel-spel (Wikipedia), wat  inwoners van Helmond (bijnaam kattenmeppers) nog heel lang uitgevoerd hebben. Nee,nee,Leo. Helemaal fout. Er wordt echt bedoeld: KNUFFELEN. Ik zal proberen om volgende week een foto te maken van een kat-knuffelende buurvrouw.
                                          
Er zou eigenlijk best een knuffelclub opgericht kunnen worden. In Huis Uitvlucht, het bejaardenhuis van Montagu, zitten veel oude oma's en opa's héél eenzaam te wezen en in Robertson zitten een python en een krokodil in een dierenpark en die zijn allebei ook héél eenzaam !

Tenslotte:
Taarten bakken is ook in Zuid-Afrika momenteel een rage. Moira Walker, een 67 jarige inwoonster van Hermanus,had met veel zorg 13 brandewijn kersttaarten van anderhalve kilo per stuk gebakken, die ze als kerstgeschenk aan haar familieleden wilde geven. Maar in een gebied, waar veel "bobbejane" (bavianen) leven, moet je echt geen keukenraam  open laten staan.

Nadat het echtpaar Walker terugkwam van een rugbywedstrijd, bleken de keuken ,zit- en eetkamer één grote puinhoop te zijn en 11 van de 13 kersttaarten waren verdwenen. Slechts kruimels en gescheurd folie vonden ze terug. Zei een Nederlandse bisschop niet ooit, dat - als je echt héél erg hongerig bent en géén geld hebt -  je eten mag stelen ?
"Bobbejane" vinden van wél !

Zuid-Afrikaans woordenboek:

afskaal  =  geleidelijk minderen

Zeg maar nee, dan krijg je er twee !

In de weblog van 12 augustus schreef ik over het boek: "Die onbekende van Gogh", geschreven door de Zuid-Afrikaanse historicus en schrijver Chris Schoeman.

Ik heb het boek via internet besteld  bij en betaald aan Uitgeverij ExclusiveBooks in Kaapstad. Vijf dagen later ontving ik per mail een bericht, dat het bestelde boek even niet op voorraad was, maar binnen twee weken geleverd zou worden. We zijn nu ruim drie maanden verder en het boek is er nog steeds niet. Twee door mij gestuurde e-mails werden niet beantwoord. Nu hoor je wel eens, dat er internetbedrijven zijn, die wel geld incasseren, maar daarna, niets leveren. Het leek me daarom een goed idee om de schrijver/historicus zelf eens om opheldering te vragen en dus stuurde ik  een e-mail naar Chris Schoeman en kreeg nog dezelfde dag antwoord. Hij schreef daarin, dat hij in 2014 nog onder andere in Amsterdam, Zundert, Helvoirt, Nuenen en Helmond was geweest om navorsing te doen voor zijn boek over Cor(nelis) van Gogh. Ook beloofde hij navraag te doen wat er met mijn bestelling aan de hand was.

Maar het mooiste was, dat hij mij een gratis auteurs-exemplaar van het boek zou toesturen. Toch maar goed, dat ik die mail gestuurd heb, want hij hield woord en enkele dagen later had ik zijn gesigneerde boek al in huis. Als ExclusiveBooks nu ook nog doet wat het moet doen, heb ik binnenkort zelfs twee exemplaren van "Die onbekende van Gogh" !

Wat zijn we tegenwoordig onthand wanneer we niet beschikken over onze tablet, Ipad of gsm. Iedereen staat,loopt of fietst met zo'n modern communicatiemiddel in de hand. Maar er is zeker nog één persoon aan wie een gsm niet besteed is. Sanja beschikt over een door mij afgedankte Nokia en heeft die altijd in haar handtasje bij zich. Maar heeft die nóóit aanstaan. Eén keer in de drie weken kijkt ze even of er nog berichten binnen gekomen zijn en constateert dan regelmatig, dat ze oproepen of een vergadering gemist heeft. Het gaat nu al zo ver, dat mensen, die een bericht naar haar gsm sturen, haar dan even bellen via de gewone huistelefoon, om te zeggen, dat ze een sms naar haar verstuurd hebben en of ze die alstublieft even wil lezen. Als jullie dus iemand tegen komen, die géén gsm in haar hand heeft, grote kans, dat het Sanja is !

Tenslotte:

Tijdens hun vakantie in Montagu, bezochten de twee families Weelink   op een dinsdag de plaas "Zionsberg" van Freek en Jennie Weelink. Een groot deel van die plaas bestaat uit abrikozenbomen en die hangen in deze tijd vol rijpe vruchten.

Ze brachten een voorraadje mee voor ons en zetten die op de oprit vlak tegen ons toegangshek. En dat hadden ze beter niet kunnen doen, want op dinsdag wordt hier het vuilnis opgehaald en dan lopen er altijd haveloze bedelaars door de straat. Ze openen vuilniszakken en nemen mee wat van hun gading is. Toen Freek 's avonds belde en informeerde of we de abrikozen gevonden hadden, wisten wij van niets en ben ik snel gaan kijken, maar er was geen tas en geen abrikoos te vinden. Wie hier spulletjes vóór het hek plaatst, kan dit beter maar niet op dinsdagen doen. Overigens zit hun vakantie er al weer op en zijn zij ondertussen al terug in Ommen. Maar niet, nadat we zaterdag samen nog een afscheidslunch hadden in restaurant "The Mystic Tin".
                                      

Zuid-Afrikaans woordenboek:

appelkosies  =  abrikozen

't Is stil in Stilbaai !

Op woensdag 25 november hebben we onze zoektocht naar walvissen voortgezet onder het motto: "drie keer is scheepsrecht". We zijn naar Stilbaai, een kustplaatsje aan de Indische oceaan, gereden. Wederom geen walvissen gezien. Het meisje, dat onze lunch serveerde in het plaatselijke restaurant, kon slechts meedelen, dat er al een paar weken geen walvissen meer gezien waren en dat zou wel eens de woorden van schoonzus Rita kunnen bevestigen, dat de walvissen al weer vertrokken zijn naar andere wateren. Of zochten wij misschien op de verkeerde plaatsen ?? Dat beweert tenminste mijn schoonmoeder. Zij zegt, dat je in GANS-baai natúúrlijk geen walvis tegen komt en ook in STIL-baai is die kans - volgens haar - niet groot. Hadden we nu maar naar haar goede raad geluisterd. Tja, dan blijft er eigenlijk alleen een bezoek aan WALVIS-baai over, maar dat ligt in Namibië en een rit van 2x 1500 km is ons toch écht iets te gortig. 

Dit seizoen dan maar geen walvissen. Maar ook deze dag was onze inspanning niet voor niets. We vertrokken 's morgens al om 06.00 uur, samen met Teus, een Nederlander, die sinds een maand in Montagu woont en zijn toeristenvisum met 3 maanden wilde verlengen. Sanja is ondertussen een expert in het aanvragen van verblijfsvergunningen en visa. De meerdere keren, dat wij dat voor ons zelf in Kaapstad regelden, was dat een stressvolle en tijdverslindende bezigheid. 

                                                    
Deze keer regelde zij een afspraak in George en ongelooflijk, maar waar: In minder dan een half uur was alles probleemloos geregeld en mag Teus 2x drie maanden in Zuid-Afrika verblijven. Dat we later op die dag geen walvissen zagen, was jammer, maar de voldoening over het bezoek aan Binnenlandse Zaken overheerste en ik ben weer eens met mijn neus op de feiten gedrukt: Het valt niet altijd mee, maar luister toch altijd maar goed naar wat schoonmoeders te zeggen hebben !

Van onze buren kregen we een boekje te leen. Zij verlieten begin 60er jaren Leiden om zich te gaan vestigen in Zuid-Afrika. In die tijd verlieten nogal wat mensen Nederland en was emigratie nog een zeer grote stap. Reden voor de Nederlandse Hervormde Kerk een boekje met raadgevingen samen te laten stellen door de Hervormde Emigratie Commissie. Dat boekje kreeg de titel: Van Emigrant tot Immigrant" en de eerste druk verscheen in 1955.

Enkele interessante, maar wel wat gedateerde opmerkingen uit de oude tijd wil ik jullie niet onthouden:

1.U heeft besloten om te emigreren, maar heeft U ook God in uw besluitvorming betrokken ? Of deed God eigenlijk niet mee ?

2.Hoedt U toch voor de grote verzoeking, die iedere immigrant wacht, dat hij zich geheel verliest in de materiële beslommeringen en vragen van het leven. Wij moeten van een mislukking spreken als dit gaat ten koste van het geestelijk goed.
3.Uw emigratie mag niet slechts avontuurlijk zijn. Dan zal het slechts de jus zijn, die uw maaltijd van groente, vlees en aardappelen slechts smakelijker maakt.Daaraan moogt U uw gezin niet opofferen.
4.De vrijgezel-emigrant heeft een groot probleem, daar in vrijwel alle immigratielanden een groot vrouwentekort is. Wij wijzen de vrijgezel op het bestaan van het Hervormd Huwelijks Contact- bureau te Scheveningen.
5.Zeg niet: "Bij ons in Holland........" en hoedt U voor eigenwijsheid.

6.Als U naar Zuid-Afrika emigreert, moet U zich wel realiseren, dat U zich onmiddellijk na aankomst geplaatst ziet tegenover het probleem van de rassenscheiding.

Ik  moet met enige schaamte bekennen, dat ik niet volgens ál die richtlijnen gehandeld heb.

Tenslotte:
Het Sinterklaasfeest is hier volledig onbekend. Behalve....bij al die Nederlanders, die hier wonen. Natuurlijk volg(d)en wij de "Zwarte Pieten-discussie", maar verder geen surprises en geen intocht van de Goedheiligman. Dat vonden Micky en Joop toch wel erg magertjes en daarom kregen wij en nog een aantal Hollanders een uitnodiging om bij hen op de koffie te komen.

Joop presenteerde ovenverse, zelfgebakken pepernoten en zelfs een amandelstaaf. Sanja had dit lekkers aangevuld met haar Nederlandse kruidnoten en bijpassende servetten. Zó was het voor ons in de verte tóch nog een klein beetje Sinterklaas !

 Zuid-Afrikaans woordenboek:

oondvars  =  ovenvers

Walvisjacht 2

Onze eerste poging om walvissen te zien - vier weken geleden - liep op niets uit. Een reden om een tweede poging te wagen en daarom reden we zondag naar de Kelders bij Gansbaai. Als er ergens walvissen zijn, dan is het dáár. Maar hoe we ook speurden, ook daar bleken ze niet present te zijn. Teleurgesteld reden we door naar Hermanus in de hoop, dat we daar zouden zien wat we zochten. Helaas, ook daar geen walvissen, zelfs geen zeehonden, maar wél had restaurant "Ocean Basket" lekkere vis op de menukaart. Hierna reden we maar weer "huis toe". Toch was onze dag niet helemaal voor niets geweest. 's Ochtends waren we via Bredasdorp naar het plaatsje Elim gereden. Dit dorpje met slechts 1800 inwoners is in 1824 gesticht door Moravische zendelingen. Volgens de overlevering kozen de zendelingen voor de naam "Elim" vanwege het Bijbelse Elim, de oase, waar Mozes zich met zijn volgelingen vestigde na de uittocht uit Egypte. Het hele dorp is tot monument verklaard met een groot aantal rietgedekte huisjes.

Dat is niet zo vreemd, want Elim ligt midden in een riet-rijk gebied. Vroeger was gras en riet de dakbedekking voor de arme mens. Het materiaal was gratis voor handen en dus werden de meeste huizen in Elim van een "rietdak" voorzien en als gevolg daarvan zijn er daar veel rietdekkers, die behoren tot de beste vaklui op dit gebied. Ook is er een in 1834 opgericht monument ter nagedachtenis aan de bevrijding van slaven.

Op het moment, dat wij daar waren,was de kerkdienst voorbij en verliet een grote groep in het zwart geklede dorpelingen de kerk. Het leek me niet passend om daar een foto van te maken. Elim is heel duidelijk nog een missiedorp met tradities!

                                         

Tenslotte:

Jerome Rose is ontslagen. De 41jarige busbestuurder uit Kaapstad kreeg vorige week te horen, dat hij niet langer in dienst was van busmaatschappij MyCiti. De reden is behoorlijk curieus, want hij werd ontslagen omdat hij twee keer per maand in de bus een gebed uitspreekt vóór hij met zo'n 70 passagiers van de wijk Atlantis naar Tableview  in Kaapstad rijdt. Als iedereen ingestapt is, kondigt hij zijn korte gebedje van slechts één minuut aan en bidt:"Dankie dat U ons deur die onbekende nag bewaar het. Dankie vir die mooi dag wat U gegee het. Beskerm en bewaar ons families tuis en vir ons op die pad. Seën ons." wat nogal nodig is in Zuid-Afrika, waar jaarlijks 17.000 dodelijke slachtoffers vallen in het verkeer. Veel reizigers waardeerden deze daad van de chauffeur en slechts enkele pietluttige reizigers hebben hierover geklaagd. Jerome kreeg een schriftelijke waarschuwing en moest stoppen met zijn gebeden. Toen hij nog een tweede keer zijn gebed uitsprak, werd hij op staande voet ontslagen. De vakbond steunt de chauffeur, die overigens al meerdere werk-aanbiedingen gekregen heeft van     andere instanties !

Zuid-Afrikaans woordenboek:

puntenerig  =  pietluttig