Is het halve werk, leert een oud gezegde ons. Maar wat dan bij een slecht begin? Onze vakantie naar Namibië startte bepaald niet voorspoedig. De vliegmaatschappij AirNamibia accepteerde onze via Internet geboekte en betaalde tickets niet en om tóch naar Windhoek te vliegen, waren we genoodzaakt om tegen betaling van 8.250 Rand nieuwe tickets te kopen. Twee uur later arriveerden we bij Bobocampers, een door Nederlanders gerund verhuurbedrijf van campers.
Ons mobiele huisje voor 12 dagen stond al tiptop klaar voor de eerste rit van 400 km naar Swakopmund. Die rit maakte gelijk al duidelijk, dat de naam Namibia ("leeg land") goed gekozen is. Swakopmund is nog duidelijk erg Duits georiënteerd, gezien de vele Duitse straatnamen. Via een wederom lange rit en dorpjes als Karibib, Omaruru en Outjo bereikten we het hoogtepunt van onze vakantie: het Etosha natuurpark.
Onwaarschijnlijk en onvoorstelbaar zijn hier de aantallen wild. Honderden zebra's, duizenden springbokken, tientallen giraffen, gemsbokken, kudu's en olifanten. We zagen vechtende neushoorns, drie mannetjesleeuwen, die lagen na te genieten van hun zojuist genuttigde maaltijd en bijna tamme jakhalzen, die elke avond over de camping zwierven op zoek naar iets eetbaars.
Elke dag was er wel een uitzonderlijke gebeurtenis in dit park, wat groter is dan héél Nederland en waar we 5 dagen en nachten doorbrachten. Een onvergetelijke ervaring en met meer dan 500 foto's moet het voor Sanja niet al te moeilijk zijn om een bijzonder fotoboek samen te stellen !
We herinneren ons allemaal nog wel de geruchtmakende foto's van de Amerikaanse tandarts, die een leeuw schoot en ook de vrouw, die trots poseerde bij de door haar geschoten giraffe. De hele wereld sprak er schande van, maar wij spraken Gerhard, een voormalig ranger van het Erindi-park en hij legde ons uit hoe men er in Namibië over denkt: De meeste dierenparken - zeker de wat kleinere - krijgen geen subsidie van de overheid. Daarom kiest men er voor om dieren, die al wat ouder zijn en niet meer geschikt zijn om voor nog meer nageslacht te zorgen, voor veel geld te laten schieten door rijke buitenlanders. Met het daarmee verkregen geld kan een aantal jonge dieren aangekocht worden of heeft het park een sluitende exploitatie. Zonder de door ons zo verachte jagers zouden veel dierenparken geen toekomst meer hebben. Regulatie van de wildstand op deze manier, vindt men een acceptabele zaak. Maar niet de manier, waarop zakkenvullende mensen zonder scrupules, rijk proberen te worden.
Tijdens de vliegreis terug naar Zuid-Afrika las ik in een Namibische krant een artikel hierover. Namibië reageert hierin boos over een door Europa genomen besluit om alle jacht te verbieden en spreekt van bemoeizucht zonder kennis van zaken !
Tenslotte:
In Namibië beschikten we meestal niet over wifi en daardoor kon ik mijn wekelijkse weblog vorige week donderdag niet publiceren. Voor het eerst in de vijf jaar van het bestaan van Sandesepad moest ik verstek laten gaan. Voorlopig ga ik beslist niet meer op reis, ook al waren beide vakanties heel plezierig. Vanwege de twee veel te kort op elkaar volgende verblijven in het buitenland was ik ongeveer een maand van huis. Dat is niets voor mij. Oost, west......!
Zuid-Afrikaans woordenboek:
'n stofstraat = een overharde straat




