" Wie schrijft, die blijft "

In Die Burger van vorige week donderdag stond een column van journalist Emile Joubert met als aanhef: "Kan jy nog met die hand skryf ?" Hij beschrijft daarin  de tijd waarin hij zijn berichten nog met de hand schreef. Vaak gebeurde dat in een opschrijfboekje of op een kladje papier.  Geklieder met vulpennen en daarna balpennen, die lekten en zorgden nogal eens voor onuitwisbare  inktvlekken in overhemden. Hij vraagt zich in zijn column af of er nog mensen zijn, die met de hand brieven en teksten neerpennen. 

Van totaal onleesbare doktersvoorschriften tot het kunstzinnig Middeleeuws monnikenwerk; het was allemaal handwerk. De jonge mensen van nu weten niet meer wat schrijfwerk met de hand betekent. In mijn jonge leerkrachtentijd kregen de kinderen elke dag een half uur schrijfles en nóg veel vroeger moest ik van broeder Evaristus met mijn rechterhand schrijven ook al was ik compleet links(handig). Waren  al  mijn inspanningen dan  verspilde  energie ? 

Nee, beslist niet voor mij. Oefening baart kunst. Elke week bedenk ik een tekst voor mijn weblog en die schrijf ik vooraf volledig met een balpen in een schrift met  lijntjespapier.  Sanja vindt dat maar tijdverlies en een absoluut overbodig iets, maar ik blijf volhardend in mijn schrijfmanieren. Zeker, nu ik in het artikel van Emile Joubert het volgende lees: " Hoe skaarser dit raak, hoe meer bewonder ek diegene wat steeds 'n samehangende reeks letters in vloeibare sinne kan neerpen. Danksy die tegnologies gedrewe proses van menslike evolusie is 'n gepende geskrif deesdae skaarser as 'n tiener sonder selfoon-data. 'n handgeskrewe brief toont sorg, moeisaamheid en trots van die skrywer se kant. " 

Sanja leefde de laatste dagen tussen hoop en vrees. Na lang gewacht te hebben met het boeken van een reis naar Nederland, leek de weg vrij en hakte zij de knoop door: de boeking werd een feit. Normaal gesproken zorgt dat voor rust bij haar, maar deze keer niet. Voortdurend werden de ontwikkelingen rond besmettingen en verplichte testen in de gaten gehouden en maandag reed zij naar Worcester om bij Pathcare een coronatest te ondergaan. Twee keer een uur reizen, een wachttijd (buiten staand) van ruim twee uur en een test van vijftien minuten. Na bijna vijf uur kwam ze "gaar" thuis en begon het wachten. Binnen maximaal 48 uur moest zij haar uitslag krijgen, maar in het weekend werden de geluiden steeds luider, dat er een totaal vliegverbod zou komen en daarbij werden steeds - naast het Verenigd Koninkrijk - ook Nederland én Zuid-Afrika genoemd. Dinsdag kwam de minister echter met het verblijdende nieuws, dat personen - ook uit Zuid-Afrika - weer welkom zijn op Schiphol. Een quarantaine-periode dient er dan wel te volgen. Woensdagochtend kwam per email de covid-test uitslag en Sanja bleek negatief getoetst te zijn. Ogenblikkelijk daarna heeft zij ingescheckt en donderdagmiddag om 13.00 uur breng ik haar naar CapeTown International Airport. Voor onze jonge hond begint elke nieuwe dag 's ochtends omstreeks 06.00 uur en veroorzaakt zo toch al een enigszins korte nachtrust, maar de covid-situatie zorgde van maandagavond tot donderdagochtend voor veel te weinig slaap en heel veel onrust. 

Tenslotte: 

Onze Tinka is werkelijk een schat van een hond, maar het is ook "een handvol". Zoals ik eerder al meldde, weten we niet veel van haar verleden, maar dat zij geleerd heeft om voor haar zelf te zorgen en overal zelf voedsel moest zien te vinden, is ons intussen wel duidelijk. Wat etenswaar betreft is er niets veilig. Dat ondervond Sanja vorige week dinsdag weer eens. Zij had 's morgens een vuilniszak klaar gezet. Toen zij even later naar buiten kwam om die zak aan de straat te zetten, was Tinka al druk bezig geweest om de inhoud grondig te inspecteren en datgene wat nog eetbaar was, was verdwenen. Rommel maken kan ze goed. Nu moeten we haar nog leren om die rommel ook nog op te ruimen !

Afrikaans woordenboek:

'n appeldammer = iemand zonder beschaafde opvoeding en goede manieren

" De Klaasvoogds Melilite "

Voor de tweede keer liepen Teus en ik vorige week de uitdagende Fish Eagle Trail nabij de Van Loveren Kelder. Op de website omschrijft men de route als een uitdagende, pittige tocht, die start vanaf de wijnkelder, verder gaat langs en door uitgestrekte druivenaanplanten om daarna de Elandsberg op te gaan. Een opvallend donker driehoekig deel van deze berg wordt in wetenschappelijke bronnen de Klaasvoogds Melilite genoemd. Hier is gesmolten magma uit de diepte der aarde opwaarts gestoten. Melilite verwijst naar een mineraal uit de melilite-groep. Voor het eerst beschreven in Rome in 1793 en dit gesteente heeft een geel-groen-bruine kleur. De naam is afgeleid van de Griekse woorden meli (honing) en lithos (steen). Tot zover het populair-wetenschappelijk verhaal. Wij liepen of beter gezegd hike-ten deze 8 kilometer lange bergtocht in drie uur inclusief een verkeerd ingeslagen pad waarna we weer anderhalve kilometer terug moesten keren tot de juiste afslag. De afstand van deze trail is niet het probleem, maar de losliggende stenen op  steile hellingen en afdalingen maakten het ons erg lastig en eisten voortdurende alertheid.                                

                                  

Dat is best wel moeilijk, want de vergezichten zijn bijzonder fraai. De bewegwijzering, die een eerdere keer prima voor elkaar was, was dat deze keer echter niet, maar gelukkig kenden wij de route. Dat hebben we na afloop ook gemeld bij de organisatie, die zo blij was met onze aanmerkingen, dat we geen entreegeld hoefden te betalen en dat er snel actie ondernomen zou gaan worden. Wij - van onze kant - hebben beloofd om na de aanpassingen de hele tocht nog een keer ter controle te gaan lopen. De tocht dankt zijn naam aan een koppel visarenden, dat al vele jaren een nest heeft in de grote eucalyptusbomen aan het begin van de route. Wij hebben die grote vogels daar echter nog nooit gezien. 

Ik zag deze keer wél de plek waar enkele jaren geleden bij zeer hoge waterstand zo ongeveer heel onze familie schipbreuk leed bij wijnkelder Viljoensdrift tijdens een minicruise  op de Breede-rivier !

Er is hier een gezegde: "'n draadheining hou g'n jakkals uit nie". De letterlijke betekenis: Een vos laat zich niet door ijzerdraad tegenhouden. Dat geldt ook voor onze jonge Bordercollie Tinka. Het gaat van kwaad naar erger met deze "crimineel". Sinds ze bij ons is, klauterde ze regelmatig over onze erfafscheiding met onze buren om daar het brood van de voederplank voor de vogels te stelen. Vorige week woensdag betrapte onze buurvrouw onze hond in hun huis bij het opeten van een deel van de voorraadzak hondenbrokken, die bedoeld was voor Montie, de jack-russel van de buren en zondag sloeg Tinka weer toe en verorberde de chocolaatjes(!) die de buurvrouw klaar gezet had in de huiskamer. We kennen niet de twee jaar voorgeschiedenis van deze hond, maar we vermoeden, dat het voor haar een strijd geweest is om genoeg voedsel te vergaren om te overleven. Iets, wat nu niet meer hoeft, want ze krijgt meer dan voldoende te eten bij ons, maar een slechte gewoonte krijg je er niet zo gemakkelijk uit. Hoe we dit moeten aanpakken, we weten het nog  niet !

Tenslotte:

Sanja heeft na lang aarzelen geboekt voor een verblijf van twee weken in Nederland. Eerst moet er nog een covid-test gedaan worden en als de uitslag daarvan negatief is, arriveert zij op eerste Kerstdag bij haar familie. In normale tijden heeft zij al bijna een jaar vooruit een ticket geregeld, maar dit jaar loopt het behoorlijk anders. Twee keer ging een reeds lang van te voren geboekte reis naar Nederland helemaal niet door (juni en september) en één keer moest zij ondanks een volledig geboekte en betaalde reis zelf nog een extra-ticket voor de terugreis via de Keniaanse hoofdstad Nairobi kopen. Ze beschikt nu over drie vouchers en wilde niet wederom afgescheept worden met een vierde tegoedbon. Nu de grenzen voor internationaal vliegverkeer weer deels open zijn, heeft zij zondag de reis definitief vastgelegd en nu maar hopen, dat ze de komende week niet corona-besmet raakt. Wereldwijd en ook in bepaalde delen van Zuid-Afrika nemen de besmettingen "as 'n wegholtrein" toe en hopelijk leidt dat niet op het laatste moment tot verstrengingen van de beperkende maatregelen. We duimen, dat alles voor haar goed zal gaan !

Afrikaans woordenboek:

wegholtrein  =  hogesnelheidstrein

" Jengelende Bellen ! "

Het was nog maar  november toen hier de allereerste kerst-concerten al van start gingen. Zo was er op 29 november   een "Buitelug Kerslofprysing" in de tuin van de NG-kerk. Ik heb niets (nou ja, niet al te veel) tegen een sfeervol kerstconcert met Kerstmis, maar van "Jingle Bells" en "I'm dreaming of a white Christmas" in een winkelcentrum of supermarkt word ik niet goed en elke zanger of zangeres vindt het nodig om er een eigen versie aan toe te voegen. Aan kerstsfeer in november zal ik wel nooit wennen, maar er zijn natuurlijk mensen, die er wel van houden en zo iemand is Sanja. Zij was één van de aanwezigen samen met nog een honderdtal anderen. Een blaasorkest uit Robertson probeerde de sfeer wat te verhogen en een niet erg zuiver zingende soliste zorgde voor voldoende valse noten in deze pepernotentijd. Zij mag van mij nog veel gaan oefenen, maar dan liever niet in onze tuin. Gaat aan gindse strate, maar niet hier. Als mijn verhaaltje nogal neerbuigend en negatief overkomt, dan offer ik ootmoedelijk vergiffenis, maar geen mirre en ook geen goud en van wierook krijg ik het stikbenauwd. Ik heb nu eenmaal een bloedhekel aan kerstliederen gezongen en gespeeld buiten de kerstperiode en dat zal wel altijd zo blijven ! 

Wat ik van het eerder genoemd concert wél interessant vond, was de tekst in het programmablaadje: "De soliste begeleidt zich zelf op een clavinova". In eerste instantie dacht ik aan een klavecimbel, maar die was het niet volgens Sanja. Ik had Google nodig om uit te vinden wat dat dan wel voor een instrument was. Met clavi wordt natuurlijk een klavier ofwel piano bedoeld en nova betekent nieuw. Een nieuwe piano dus, maar het gaat hier niet om een pas aangeschafte en dus nieuwe piano, die nog in de garantie zit. Nee, dit is een piano met een stekker er aan; ofwel een digitale piano vergelijkbaar met een keyboard, maar dan anders. De naam is van toepassing op een bepaalde serie digitale piano's, bedacht en gebouwd door Yamaha, de fabrikant van onder andere motorfietsen en muziekinstrumenten in het verre Japan. Ideaal, want als de matige speler of speelster een koptelefoon opzet, stoort niemand zich aan het oefenen, dat vaak ontaardt in een irritant getingeltangel. Door dit alles krijg ik een lumineus idee: Als ik nu eens een stekker aan mijn saxofoon maak, dan stoor ik in het vervolg niemand terwijl ik speel op mijn saxinova ! 

Over de geschiedenis van de kerstliederen vond ik interessante informatie op de weblog: christmaholic.nl. De eerste kerstliederen werden duizenden jaren geleden al in Europa gezongen. Dat waren overigens nog geen echte kerstliederen. Het waren heidense liederen die gezongen werden tijdens de winterzonnewende, de kortste dag van het jaar. Onder invloed van Sint Franciscus van Assisi werden er vanaf 1223 in december kerst-toneelstukken opgevoerd waarbij de acteurs liederen zongen, die het verhaal van Jezus en zijn familie vertelden. Rond 1426 doken de eerste Christmas Carols op in Engeland. Ze werden gezongen door "wassailers" ofwel drinkebroers, die langs de deuren gingen en drank aanboden of vroegen in ruil voor zegeningen en cadeaus. In de Victoriaanse tijd (1837-1901) werden de oude kerstliedjes weer populair en dat bleef zo in de 20e eeuw al werden de liederen steeds minder religieus. Heel bijzonder is het kerstlied: "Jesus Refulsit Omnium". Een Latijns lied, dat vertaald werd in het Engels en toen de titel kreeg: "The Friendly Beasts". Het bezingt de dieren, die aanwezig waren in de stal toen het kindje Jesus werd geboren. 

Op Youtube staat een indrukwekkende uitvoering van "The Friendly Beasts", schitterend vertolkt door zanger Brian Stokes Mitchell samen met het enorm grote Mormon Tabernacle Choir:

  

                    https://youtu.be/4o1_h7qWThg. 

Kijk, dat is nu eens een echt kerstlied naar mijn hart en die jengelende bellen kunnen wat mij betreft gestolen worden !

Toch kom ik nog even terug op die jengelende bellen. In Geldrop ontstond enige jaren geleden behoorlijk wat opwinding over de klokken in de fraaie Geldropse Katholieke kerk Sint Brigida. In mijn geboortedorp bestaat het wisselluidersgilde, een bijzondere vereniging, want de leden bedienen acht torenklokken met behulp van lange touwen. Net als elke vereniging oefent men wekelijks en in sommige perioden zelfs bijna dagelijks. Dit tot genoegen van velen, maar tot grote ergernis van de direct omwonenden van de kerk. Voor hen was dit geen fraai, welluidend klokkenspel, maar pure geluidsoverlast. Uiteindelijk zijn in goed overleg voor beide partijen acceptabele oefentijden afgesproken en bedaarden de verhitte gemoederen. Sindsdien klinken de torenklokjes op bepaalde tijden weer klingelingeling en is iedereen weer content !

                                            

Afrikaans woordenboek:

Hy is by die kerkdeur omgeruil  =  hij lijkt niet op zijn familieleden

" Ko-operatiewe Wynbouers Vereniging "

Montagu telt veel monumentale gebouwen. Huizen, winkelpanden en ook fabrieksgebouwen. Eén van die laatste categorie is het voormalige KWV-gebouw op de hoek van de Langstraat en de Kohlerstraat. Dit voormalige bedrijfspand doet al enige jaren dienst als bioscoop, museum en is in gebruik voor allerlei sociaal-maatschappelijke activiteiten. Helaas is er al vele jaren nauwelijks onderhoud gepleegd en is het vanbinnen, maar ook aan de buitenkant bepaald geen fraai monument meer. Niemand kijkt graag tegen een langzaam in verval rakend pand aan en uiteindelijk ontstond er vorig jaar een werkgroep, die de verloedering niet langer zonder actie  wilde laten. Er werd een plan gemaakt om allereerst de buitenkant te restaureren. Via meerdere acties en bereidwillige sponsoring door bedrijven en particulieren kwam er voldoende geld binnen om de hele voorgevel eens degelijk aan te pakken. Nieuw stucwerk wordt momenteel aangebracht en kozijnen en deuren krijgen noodzakelijke aandacht. Over enkele weken zal het eertijds fraaie gebouw weer een monument zijn dat het aanzien waard is.  De letters KWV staan voor: "Ko-operatiewe Wynbouers Vereniging van Zuid-Afrika". In 1919, het jaar waarin Nelson Mandela geboren werd, stichtten Zuid-Afrikaanse wijnboeren uit de West-Kaap de KWV. Het doel was om een jonge, maar veelbelovende industrie een goede fundering te geven door eenheid onder de wijnboeren te brengen en steeds verbeteringen aan te brengen wat betreft de kwaliteit van wijn en gedistilleerd. Dr. Charles Kohler werd de eerste voorzitter en het is dan ook niet vreemd, dat de straat waar de werklocatie in Montagu gebouwd werd, de naam Kohlerstraat kreeg. Vanaf 1920 regelde de ko-operasie   de verkoop en export en er werden  innovatieve technieken ontwikkeld om de producten steeds weer te verbeteren. 

Door de jaren heen groeide het bedrijf flink en kreeg steeds meer werklocaties waaronder die hier in Montagu. Het hoofdkantoor en de belangrijkste productielocatie bevinden zich echter in Paarl, midden in de Kaapse Wijnlanden ! 

                                                        

Onze (volgens Sanja) "lieve, rustige " SPCA-hond Tinka begint duidelijk te wennen aan haar nieuwe huis, haar baasjes en haar maatje Tesca. De ware aard begint zich steeds beter te manifesteren en het is ons al duidelijk, dat je de karaktereigenschap "rustig" rustig kunt vergeten. Lief is ze absoluut en we hebben er dagelijks het nodige plezier mee, maar deze oproerkraaier haalt ook streken uit, die we niet verwacht hadden. Zo blijkt ze nu al meerdere keren eenvoudig over onze afrastering te klauteren om bij de buren het brood te stelen, dat onze buurvrouw voor de vogeltjes bedoeld heeft. Toen we donderdagavond thuiskwamen van een dinertje, vonden we de "boosdoener" op ons bed, waar zij een zak met door mij verzamelde flessendoppen (voor de rolstoel, weten we het nog?) verscheurd had met alle doppen verspreid over het hele bed. Ze keek ons aan met een blik van: " Nou, heb ik dat niet mooi gedaan ? " Onze Tesca weet niet goed wat haar overkomt met zo'n bezige "artiest"! 

Tenslotte:

Er zijn van die plaatsen, waar kunstenaars zich speciaal vestigen, omdat er meerdere kunstenaars wonen. Greyton en McGregor zijn goede voorbeelden van zulke kunstenaarsdorpen, maar ook Montagu herbergt veel kunstenaars, die zich verenigd hebben in de "Montagu Art Association". Janine de Wet is zo iemand en zij organiseert elk jaar - samen met anderen - een eendaagse "Art Exhibition". 

Sanja gaat daar graag een kijkje nemen en deed dat zaterdag ook weer. Fraai, kunstig en betaalbaar werk van over het algemeen amateur-kunstenaars is er elke keer weer te bewonderen en te kopen. Wat Sanja betreft bleef het dit jaar bij kijken en foto's maken, want onze muren hangen al zo vol !

                                                                

                      

Afrikaans woordenboek:

 

                          'n uitstalling bywoon = een tentoonstelling bezoeken                                                                                                                                                     

" Montagu Short Stories "

Op de website van het Montagu Museum staan een aantal leerzame artikelen die een beeld geven van historische feiten van ons dorp. Het museumbestuur roept iedereen, die verhalen en gegevens uit het verleden kent, op om deze in te sturen. Ze worden dan verzameld onder het hoofdstuk "Montagu Short Stories". Daar vond ik vorige week een interessant verhaaltje over "Montagu se eerste lykswaentjie". Het is een uittreksel uit het boek "Herinneringe uit die Verlede", geschreven door Dirkie Joubert.                                              "Soos die gewoonte altyd was in die oudae, het Montagu ook 'n kerkhof gehad rondom die kerk in die middel van die dorp. Later, toe dit vol geword het, want dit was nie groot nie, het hulle 'n kerkhof uitgele buitekant die dorp. Na die eerste kerkhof kon hulle die lyke dra, maar omdat die ander nuwe kerkhof toe baie verder was en dit moeilik gegaan het om die lyke so ver te dra, was daar 'n groot behoefte aan 'n lykswaentjie". 

Dirkie beschrijft dit dan als volgt: "Mijn vader had een Phaeton karretje, getrokken door paarden, waarmee hij overal rondreed en er ook mee te kerke ging. Enige tijd later kocht hij een wat moderner exemplaar en hij schonk het oude karretje aan de kerk. Behulpzame en vaardige mannenhanden fabriceerden op het onderstel een houten koetswerk en vrouwen zorgden voor passende zwarte gordijntjes en kleden voor de trekkende paarden. Het was een gewaardeerd bezit voor de gemeente om een eigen lijkwagen te hebben. "Wonderlik genoeg, die eerste lyk wat in die nuwe waentjie vervoer was, was die van my pa se eie moeder, Oupa Joubert se vrou"!

Oom Goliath (Oom Gollie) is op 26 mei van dit jaar overleden. Gedurende vele jaren was hij een levende legende in Montagu en dat allemaal vanwege zijn fiets. Die fiets - Nissan Stukkie vir Stukkie genaamd - heeft een belangrijke rol gespeeld bij het promoten van het toerisme in ons dorp. Oom Gollie begon in 1985 op en aan zijn eenvoudige fiets allerlei accessoires te bevestigen. Zo monteerde hij onder andere 39 lichtjes, 3 toeters, 2 alarmsystemen, een autoradio, cassettespeler en 12 luidsprekers. Er is een sigarettenaansteker en een accu met een voltmeter. Achterop bevind zich onder andere ook nog een waterspuit, die gebruikt werd wanneer kinderen hem achtervolgden. Met al die "toeters en bellen" woog de fiets niet meer de standaard 20 kilo, maar uiteindelijk was het gewicht 95 kilo geworden. 

Toeristen hielden hem nogal eens staande en vaak kreeg hij dan een fooitje. Een collectebusje zat ook op de fiets. In 2002 was er een door het telecombedrijf MTN georganiseerde Science Expo in Kaapstad en Oom Gollie werd - uiteraard ook met zijn bijzondere fiets - uitgenodigd en viel daarmee zelfs in de prijzen. Na zijn overlijden op 26 mei benaderde Auntie Katharine Maasdorp het Montagu Museum met de vraag of er voor de Nissan Stukkie vir Stukkie niet een plekje ingeruimd kon worden in het museum. Eén van de doelstellingen van  Montagu Museum is het presenteren van het cultureel en historisch erfgoed van dit dorp en zijn inwoners. Dit sluit ook objecten in, die een unieke rol speelden in Montagu en vanwege de culturele en historische waarde heeft Oom Gollie's fiets nu een mooi plaatsje gekregen in het museum !

Tenslotte:

Ons zwembad is bijna leeg. Nadat we vorige week al begonnen waren met het handmatig leegmaken van het grote bad, hadden we al snel in de gaten, dat het welhaast ondoenlijk was om met emmers en gieters zo'n 20.000 liter water te verwijderen. We wilden het water ook niet zomaar in de riolering weg laten lopen en daarom moest het water op het gras en in de borders gegooid worden, maar daarbij moest er steeds verder gelopen worden. Kortom, het schoot niet op. Via een Nederlandse vriend konden we een pompje lenen en daarmee zijn we zaterdag aan de gang gegaan. De opbrengst van het pompje en de diameter van de gardena-slang zijn nogal beperkt, maar door het hele dagen te  laten werken, daalde het waterpeil langzaam maar zeker. Het bad zal einde van deze week leeg zijn en moet dan nog een paar dagen drogen. De daarop volgende stap wordt het verwijderen van alle verf. Hoe dat moet gebeuren, weet ik nog niet, maar ook dat zal ons op de een of andere manier ook gaan lukken !

Afrikaans woordenboek:

van 'n skilpad vere probeer pluk  =  het onmogelijke proberen te doen

"Doet ze het of doet ze het niet ?"

Vorige week dinsdag kondigde president Ramaphosa aan, dat de grenzen van Zuid-Afrika weer open gaan en niet uitsluitend voor repatriëringsvluchten en reizigers met speciale vergunningen. Nee, voor iedereen. Dat bericht werd door Sanja met veel genoegen ontvangen, want zij wil o zo graag naar haar ouders in Nederland. Wellicht gaat dat nu eind december gebeuren. Mijn beurt om te gaan vliegen zal zo goed als zeker pas in maart 2021 gaan plaatsvinden. Dat duurt nogal lang, want het wordt hoog tijd om de op mijn logeeradres afgeleverde motorjas en motorlaarzen eens naar hier te krijgen. Mijn huidige 20 jaar oude laarzen hebben trouw dienst gedaan, maar ze zijn nu toch echt wel versleten en ik zit dringend verlegen om het nieuwe schoeisel, dat al van november 2019 in Nuenen wacht. Als het nog lang duurt zal ik blootvoets  moeten rijden op mijn motor. Hopelijk kan Sanja de laarzen meebrengen. Er wacht op haar veel (te veel) bagage, maar de laarzen kan ze natuurlijk gewoon aantrekken en hetzelfde geldt eigenlijk voor mijn nieuwe motorjas. We wachten in spanning de ontwikkelingen af !

Sanja heeft iets met orgels. Geen draaiorgels en zeker ook geen drankorgels, maar kerkorgels. Toen er dan ook enkele weken geleden  een aankondiging kwam van een bijzonder orgelconcert in de NG-kerk van het nabij gelegen Robertson, ging datum en tijdstip regelrecht haar agenda in en zondagnamiddag was zij één van de ongeveer 100 aanwezigen. De in 1853 gebouwde kerk heeft sinds 1932 een bijzonder orgel. Uit 4 tenders koos men de duurste aanbieding onder het motto: " Onse God is die beste waardig ". Het concert was ter gelegenheid van de afronding van een 4 maanden durende  renovatie en de "orrelisten" waren Mario Nell, muziekprofessor aan de Universiteit van Stellenbosch en een ex-student van hem: Winand Grundling. Beiden gaven ook concerten in Nederland. Het optreden toonde aan, dat het orgel weer in perfecte staat is en dat beide musici top-organisten zijn !

Tenslotte:

Een goed begin is het halve werk, maar half werk is geen goed begin. Dat is maar weer eens bewezen met het werk aan ons bijzondere zwembad. In de blogs van januari en februari 2018 heb ik uitgebreid beschreven wat we destijds allemaal gedaan hebben om ons 20 jaar oude zwembad een opknapbeurt te geven. Alleen al het leegmaken van het bad - gevuld met minstens 25.000 liter water - is een hele klus geweest. Daarna zijn schilders aan het werk gegaan en hebben het diepere deel van het bad weer mooi blauw geverfd met epoxyverf. Zelf heb ik de randen onderhanden genomen en mijn schoonmoeder heeft van het vaalgrijze bergje een waar kunstwerk gemaakt. Zoals op de foto te zien is, zag het bad er weer picobello uit. Helemaal klaar voor weer 20 jaar, dacht ik, maar dat blijkt verkeerd gedacht te zijn. 

We zijn nu nog geen drie jaar verder en ons eens zo fraaie bad ligt er triest en deels verveloos bij. Lelijke vlekken in het blauwe deel, bladderende verf aan de randen en een grotendeels wit uitgeslagen en een van de nodige scheuren voorzien bergje. Elke dag is dat hetgeen ik zie bij het dagelijks schoonmaken van het zwembad. Er zijn nu al twee specialisten komen kijken wat er aan gebeuren moet, maar zij weten ook nog niet wat te doen. Eén ding is zeker: Het bad moet weer helemaal leeg en daar zijn we vrijdag mee begonnen. Een zwembad is de droom van velen, maar een nachtmerrie momenteel voor mij !             

                                     

                                    

Afrikaans woordenboek:

'n verflenterde kaalvoetklonkie = een armoedig blootvoets kereltje

  

" Geduld is een schone zaak "

Iedereen kent het kaartspel Patience (Europa) of Solitaire (USA/Canada). Het is een kaartspel voor één persoon. De naam Patience komt uit het Frans en betekent "Geduld", een verwijzing naar het feit dat de meeste spelen niet tot een goed einde gebracht worden, aldus Wikipedia. Patience werd in eerste instantie gespeeld om de tijd te doden en in de gevangenissen niet krankzinnig te worden. Het spel werd vooral populair in Frankrijk en Engeland en Napoleon zou het spel gespeeld hebben tijdens zijn ballingschap op St. Helena (wellicht een tip voor Trump??). 

In Noord-Europese landen dicht men het spel zelfs een voorspellende functie toe. Lukt het je vaak om het spel uit te krijgen dan lacht het geluk je toe, maar als dat niet het geval is, kijk dan maar uit. Na 1987 steeg Patience nog meer in populariteit toen meneer Fregger het spel uitbracht om te spelen op de computer. Windows leverde het daarna standaard bij iedere Windows-gebruiker. Met de komst van het computerspel kwam er een einde aan het "vervelende" schudden van de kaarten. Het spel is razend populair geworden onder alle leeftijden. 

Ik zie mijn vader nóg zitten aan de eetkamertafel. Een sigaret of soms een sigaar - meestal uitgegaan - in zijn mondhoek en het kaartspel Patience vóór hem op tafel. Elke avond speelde hij urenlang dit spel. De kaarten waren na lange tijd nauwelijks nog te gebruiken doordat kleuren en afbeeldingen grotendeels door veelvuldig gebruik vervaagd waren. Hij had een hekel aan het telkens maar weer schudden van de speelkaarten als het spelletje niet uitkwam en als hij dacht dat wij niet opletten, paste hij "eigen spelregels" toe en draaide hij stiekem kaarten om. Sinds kort staat Solitaire op mijn gsm en speel ik - net als mijn vader - dit verslavende (althans dat zegt Sanja) tijdverdrijf. Ik zit niet in de gevangenis of in ballingschap en of het helpt om niet krankzinnig te worden, is nog maar de vraag. Destijds ergerde ik me wel eens aan dat "eeuwigdurende" spelletje. Nu kan ik alleen maar zeggen wat Stef Bos vele jaren geleden al zong: " Papa, ik lijk steeds meer op jou " !

Hier boven viel de naam: Fregger. De voornaam van die meneer wist ik niet en dus ging ik zoeken op internet. Zo kwam ik bij toeval op de site: www.familysearch.org. Zonder resultaat wat meneer Fregger betreft, maar laat ik eens proberen wat men weet van mijn naam. Er werden 157 namen van de Sande gevonden, waaronder 79 in België, 18 in de USA en (slechts) 10 in Nederland. Na mijn voornaam Leonardus ingevuld te hebben, kreeg ik de volgende informatie: Leonardus van de Sande, zoon van Helena van de Wal en Cornelis van der Sande, woonplaats Best, geboortejaar onbekend, overleden 17 februari 1861. Mijn vader en grootouders kwamen uit het Brabantse Best en de eerder genoemde Cornelis en Leonardus zouden dus  verre voorvaderen van mij kunnen zijn !

Tenslotte:

De woensdagen zijn op voorwaarde van mooi weer, gereserveerd voor ritten op de motor. Ik ben sinds 6 weken in het luxe bezit van twee motoren en dus moet er een keuze gemaakt worden. De moderne Triumph is een alleskunner en kan dus ingezet worden op zowel asfaltwegen als "grondpaaie". Van de klassieke Royal Enfield wist ik nog niet hoe die zich zou houden in het zand. Collega rijder  Wim beschikt sinds een week over een nieuwe Chinese motor, die luistert naar de naam Zontes en ook van die motor was nog niet bekend hoe een rit op gravel zou uitpakken. Tijd dus voor een test "zandhappen". Zorgen hoeven we beiden niet te hebben. De test was succesvol voor beide "nieuwelingen".

Afrikaans woordenboek:

'n Riempie van die ou vel wees  =  aarden naar je ouders