" Wie schrijft, die blijft "

In Die Burger van vorige week donderdag stond een column van journalist Emile Joubert met als aanhef: "Kan jy nog met die hand skryf ?" Hij beschrijft daarin  de tijd waarin hij zijn berichten nog met de hand schreef. Vaak gebeurde dat in een opschrijfboekje of op een kladje papier.  Geklieder met vulpennen en daarna balpennen, die lekten en zorgden nogal eens voor onuitwisbare  inktvlekken in overhemden. Hij vraagt zich in zijn column af of er nog mensen zijn, die met de hand brieven en teksten neerpennen. 

Van totaal onleesbare doktersvoorschriften tot het kunstzinnig Middeleeuws monnikenwerk; het was allemaal handwerk. De jonge mensen van nu weten niet meer wat schrijfwerk met de hand betekent. In mijn jonge leerkrachtentijd kregen de kinderen elke dag een half uur schrijfles en nóg veel vroeger moest ik van broeder Evaristus met mijn rechterhand schrijven ook al was ik compleet links(handig). Waren  al  mijn inspanningen dan  verspilde  energie ? 

Nee, beslist niet voor mij. Oefening baart kunst. Elke week bedenk ik een tekst voor mijn weblog en die schrijf ik vooraf volledig met een balpen in een schrift met  lijntjespapier.  Sanja vindt dat maar tijdverlies en een absoluut overbodig iets, maar ik blijf volhardend in mijn schrijfmanieren. Zeker, nu ik in het artikel van Emile Joubert het volgende lees: " Hoe skaarser dit raak, hoe meer bewonder ek diegene wat steeds 'n samehangende reeks letters in vloeibare sinne kan neerpen. Danksy die tegnologies gedrewe proses van menslike evolusie is 'n gepende geskrif deesdae skaarser as 'n tiener sonder selfoon-data. 'n handgeskrewe brief toont sorg, moeisaamheid en trots van die skrywer se kant. " 

Sanja leefde de laatste dagen tussen hoop en vrees. Na lang gewacht te hebben met het boeken van een reis naar Nederland, leek de weg vrij en hakte zij de knoop door: de boeking werd een feit. Normaal gesproken zorgt dat voor rust bij haar, maar deze keer niet. Voortdurend werden de ontwikkelingen rond besmettingen en verplichte testen in de gaten gehouden en maandag reed zij naar Worcester om bij Pathcare een coronatest te ondergaan. Twee keer een uur reizen, een wachttijd (buiten staand) van ruim twee uur en een test van vijftien minuten. Na bijna vijf uur kwam ze "gaar" thuis en begon het wachten. Binnen maximaal 48 uur moest zij haar uitslag krijgen, maar in het weekend werden de geluiden steeds luider, dat er een totaal vliegverbod zou komen en daarbij werden steeds - naast het Verenigd Koninkrijk - ook Nederland én Zuid-Afrika genoemd. Dinsdag kwam de minister echter met het verblijdende nieuws, dat personen - ook uit Zuid-Afrika - weer welkom zijn op Schiphol. Een quarantaine-periode dient er dan wel te volgen. Woensdagochtend kwam per email de covid-test uitslag en Sanja bleek negatief getoetst te zijn. Ogenblikkelijk daarna heeft zij ingescheckt en donderdagmiddag om 13.00 uur breng ik haar naar CapeTown International Airport. Voor onze jonge hond begint elke nieuwe dag 's ochtends omstreeks 06.00 uur en veroorzaakt zo toch al een enigszins korte nachtrust, maar de covid-situatie zorgde van maandagavond tot donderdagochtend voor veel te weinig slaap en heel veel onrust. 

Tenslotte: 

Onze Tinka is werkelijk een schat van een hond, maar het is ook "een handvol". Zoals ik eerder al meldde, weten we niet veel van haar verleden, maar dat zij geleerd heeft om voor haar zelf te zorgen en overal zelf voedsel moest zien te vinden, is ons intussen wel duidelijk. Wat etenswaar betreft is er niets veilig. Dat ondervond Sanja vorige week dinsdag weer eens. Zij had 's morgens een vuilniszak klaar gezet. Toen zij even later naar buiten kwam om die zak aan de straat te zetten, was Tinka al druk bezig geweest om de inhoud grondig te inspecteren en datgene wat nog eetbaar was, was verdwenen. Rommel maken kan ze goed. Nu moeten we haar nog leren om die rommel ook nog op te ruimen !

Afrikaans woordenboek:

'n appeldammer = iemand zonder beschaafde opvoeding en goede manieren