"Doet ze het of doet ze het niet ?"

Vorige week dinsdag kondigde president Ramaphosa aan, dat de grenzen van Zuid-Afrika weer open gaan en niet uitsluitend voor repatriëringsvluchten en reizigers met speciale vergunningen. Nee, voor iedereen. Dat bericht werd door Sanja met veel genoegen ontvangen, want zij wil o zo graag naar haar ouders in Nederland. Wellicht gaat dat nu eind december gebeuren. Mijn beurt om te gaan vliegen zal zo goed als zeker pas in maart 2021 gaan plaatsvinden. Dat duurt nogal lang, want het wordt hoog tijd om de op mijn logeeradres afgeleverde motorjas en motorlaarzen eens naar hier te krijgen. Mijn huidige 20 jaar oude laarzen hebben trouw dienst gedaan, maar ze zijn nu toch echt wel versleten en ik zit dringend verlegen om het nieuwe schoeisel, dat al van november 2019 in Nuenen wacht. Als het nog lang duurt zal ik blootvoets  moeten rijden op mijn motor. Hopelijk kan Sanja de laarzen meebrengen. Er wacht op haar veel (te veel) bagage, maar de laarzen kan ze natuurlijk gewoon aantrekken en hetzelfde geldt eigenlijk voor mijn nieuwe motorjas. We wachten in spanning de ontwikkelingen af !

Sanja heeft iets met orgels. Geen draaiorgels en zeker ook geen drankorgels, maar kerkorgels. Toen er dan ook enkele weken geleden  een aankondiging kwam van een bijzonder orgelconcert in de NG-kerk van het nabij gelegen Robertson, ging datum en tijdstip regelrecht haar agenda in en zondagnamiddag was zij één van de ongeveer 100 aanwezigen. De in 1853 gebouwde kerk heeft sinds 1932 een bijzonder orgel. Uit 4 tenders koos men de duurste aanbieding onder het motto: " Onse God is die beste waardig ". Het concert was ter gelegenheid van de afronding van een 4 maanden durende  renovatie en de "orrelisten" waren Mario Nell, muziekprofessor aan de Universiteit van Stellenbosch en een ex-student van hem: Winand Grundling. Beiden gaven ook concerten in Nederland. Het optreden toonde aan, dat het orgel weer in perfecte staat is en dat beide musici top-organisten zijn !

Tenslotte:

Een goed begin is het halve werk, maar half werk is geen goed begin. Dat is maar weer eens bewezen met het werk aan ons bijzondere zwembad. In de blogs van januari en februari 2018 heb ik uitgebreid beschreven wat we destijds allemaal gedaan hebben om ons 20 jaar oude zwembad een opknapbeurt te geven. Alleen al het leegmaken van het bad - gevuld met minstens 25.000 liter water - is een hele klus geweest. Daarna zijn schilders aan het werk gegaan en hebben het diepere deel van het bad weer mooi blauw geverfd met epoxyverf. Zelf heb ik de randen onderhanden genomen en mijn schoonmoeder heeft van het vaalgrijze bergje een waar kunstwerk gemaakt. Zoals op de foto te zien is, zag het bad er weer picobello uit. Helemaal klaar voor weer 20 jaar, dacht ik, maar dat blijkt verkeerd gedacht te zijn. 

We zijn nu nog geen drie jaar verder en ons eens zo fraaie bad ligt er triest en deels verveloos bij. Lelijke vlekken in het blauwe deel, bladderende verf aan de randen en een grotendeels wit uitgeslagen en een van de nodige scheuren voorzien bergje. Elke dag is dat hetgeen ik zie bij het dagelijks schoonmaken van het zwembad. Er zijn nu al twee specialisten komen kijken wat er aan gebeuren moet, maar zij weten ook nog niet wat te doen. Eén ding is zeker: Het bad moet weer helemaal leeg en daar zijn we vrijdag mee begonnen. Een zwembad is de droom van velen, maar een nachtmerrie momenteel voor mij !             

                                     

                                    

Afrikaans woordenboek:

'n verflenterde kaalvoetklonkie = een armoedig blootvoets kereltje

  

" Geduld is een schone zaak "

Iedereen kent het kaartspel Patience (Europa) of Solitaire (USA/Canada). Het is een kaartspel voor één persoon. De naam Patience komt uit het Frans en betekent "Geduld", een verwijzing naar het feit dat de meeste spelen niet tot een goed einde gebracht worden, aldus Wikipedia. Patience werd in eerste instantie gespeeld om de tijd te doden en in de gevangenissen niet krankzinnig te worden. Het spel werd vooral populair in Frankrijk en Engeland en Napoleon zou het spel gespeeld hebben tijdens zijn ballingschap op St. Helena (wellicht een tip voor Trump??). 

In Noord-Europese landen dicht men het spel zelfs een voorspellende functie toe. Lukt het je vaak om het spel uit te krijgen dan lacht het geluk je toe, maar als dat niet het geval is, kijk dan maar uit. Na 1987 steeg Patience nog meer in populariteit toen meneer Fregger het spel uitbracht om te spelen op de computer. Windows leverde het daarna standaard bij iedere Windows-gebruiker. Met de komst van het computerspel kwam er een einde aan het "vervelende" schudden van de kaarten. Het spel is razend populair geworden onder alle leeftijden. 

Ik zie mijn vader nóg zitten aan de eetkamertafel. Een sigaret of soms een sigaar - meestal uitgegaan - in zijn mondhoek en het kaartspel Patience vóór hem op tafel. Elke avond speelde hij urenlang dit spel. De kaarten waren na lange tijd nauwelijks nog te gebruiken doordat kleuren en afbeeldingen grotendeels door veelvuldig gebruik vervaagd waren. Hij had een hekel aan het telkens maar weer schudden van de speelkaarten als het spelletje niet uitkwam en als hij dacht dat wij niet opletten, paste hij "eigen spelregels" toe en draaide hij stiekem kaarten om. Sinds kort staat Solitaire op mijn gsm en speel ik - net als mijn vader - dit verslavende (althans dat zegt Sanja) tijdverdrijf. Ik zit niet in de gevangenis of in ballingschap en of het helpt om niet krankzinnig te worden, is nog maar de vraag. Destijds ergerde ik me wel eens aan dat "eeuwigdurende" spelletje. Nu kan ik alleen maar zeggen wat Stef Bos vele jaren geleden al zong: " Papa, ik lijk steeds meer op jou " !

Hier boven viel de naam: Fregger. De voornaam van die meneer wist ik niet en dus ging ik zoeken op internet. Zo kwam ik bij toeval op de site: www.familysearch.org. Zonder resultaat wat meneer Fregger betreft, maar laat ik eens proberen wat men weet van mijn naam. Er werden 157 namen van de Sande gevonden, waaronder 79 in België, 18 in de USA en (slechts) 10 in Nederland. Na mijn voornaam Leonardus ingevuld te hebben, kreeg ik de volgende informatie: Leonardus van de Sande, zoon van Helena van de Wal en Cornelis van der Sande, woonplaats Best, geboortejaar onbekend, overleden 17 februari 1861. Mijn vader en grootouders kwamen uit het Brabantse Best en de eerder genoemde Cornelis en Leonardus zouden dus  verre voorvaderen van mij kunnen zijn !

Tenslotte:

De woensdagen zijn op voorwaarde van mooi weer, gereserveerd voor ritten op de motor. Ik ben sinds 6 weken in het luxe bezit van twee motoren en dus moet er een keuze gemaakt worden. De moderne Triumph is een alleskunner en kan dus ingezet worden op zowel asfaltwegen als "grondpaaie". Van de klassieke Royal Enfield wist ik nog niet hoe die zich zou houden in het zand. Collega rijder  Wim beschikt sinds een week over een nieuwe Chinese motor, die luistert naar de naam Zontes en ook van die motor was nog niet bekend hoe een rit op gravel zou uitpakken. Tijd dus voor een test "zandhappen". Zorgen hoeven we beiden niet te hebben. De test was succesvol voor beide "nieuwelingen".

Afrikaans woordenboek:

'n Riempie van die ou vel wees  =  aarden naar je ouders

"Pool of Siloam"

Dinsdag zijn "meeloper" Teus en ik weer eens naar de Avalon Springs gelopen. Vier kilometer heen en ook weer vier kilometer terug. Ik heb die route al enige keren gelopen, maar het blijft een prachtige tocht. Zeker als de weersomstandigheden perfect zijn met een temperatuur van 28 graden. Bij mijn terugkomst thuis heb ik meteen gegoogeld naar informatie over deze Springs. Wie de eerste ontdekkers van deze warmwaterbron zijn geweest, is niet duidelijk, maar waarschijnlijk zijn dat de Voortrekkers geweest die in het begin van de 18e eeuw van Kaapstad verder oostelijk het land in trokken. De vroegste beschrijving kwam in 1818 door een onbekend iemand met de initialen: I.H.G. In 1841 ontstond er op farm Uitvlucht het dorp Agter Cogmanskloof, het latere Montagu. Deze nederzetting was afgesneden van de buitenwereld vanwege de praktisch onmogelijke doortocht door de Cogmanskloof. Pas nadat Baines een begaanbare weg en bruggen had geconstrueerd werd Montagu bereikbaar. Er kwamen toen veel meer reizigers, die het geneeskrachtige bronwater ook ontdekten. Vanaf 1873 begon men het water economisch te exploiteren door entreegeld te vragen. Montagu kreeg bekendheid als een "Health Resort" en daardoor kwam er een instroom van rijke mensen, die vakantiehuisjes kochten. Op een bepaald moment gedurende de vroege jaren kon het dorp prat gaan op de aanwezigheid van vijf miljonairs. In 1903 bezocht Dr. Marloth de bron. Deze professor in scheikunde ontdekte, dat alle uitstromingen komen van één bron waaruit water stroomt dat een temperatuur heeft van maar liefst 44 graden. 

Marloth spreekt daar van een moderne "Pool of Siloam". Voor de niet zo bijbel-vaste lezers: In lang vervlogen tijden werd er een ondergrondse tunnel gebouwd vanaf de bron naar de laagste plek binnen het huidige Jerusalem. Op deze manier beschikte de stad over water, maar konden aanvallende legers geen gebruik maken van dat water. Het is het startpunt van pelgrims, afdalend naar de Tempelberg om offers te gaan brengen. 

Je kunt - rijdend - op 2 manieren  de Springs bereiken, maar lopers zoals wij kiezen nooit de asfaltweg. Wij volgen te voet de loop van de stroom door de kloof. Meerdere keren moest water doorwaad worden wat met stapstenen en speciaal neergelegde zandzakken best te doen is. De hele route ademt een sfeer van romantiek en wordt ook wel De "Loverswalk" genoemd !

Door de beperkende maatregelen als gevolg van de Covid-pandemie waren veel winkels gesloten of niet bereikbaar. Geen groot probleem als er webwinkels zijn waar je mooie kleding kunt bestellen. Zo ontdekte Sanja prachtige artikelen op een - naar later bleek - Chinese website. Samen met onze buurvrouw kwamen enkele kledingstukken in het winkelmandje. Voor mij werd ook een korte zomerbroek besteld en omdat ik door het binnen blijven zitten enige toename in gewicht had  opgelopen, werd niet maat L besteld, maar werd het maat XL. Na een maand kwam de bestelling per koerier en wat bleek: Mijn broek in maat XL was meerdere maten te klein. Blijkbaar is een XL-Chinees toch anders van formaat dan een voormalige Nederlandse inwoner van Zuid-Afrika (die beslist nog wel XL-kleding nodig zal hebben) !  

Tenslotte: 

Woensdagochtend vertrok onze motorgroep met een mooie rit in het vooruitzicht naar het kustplaatsje De Kelders vlakbij Gansbaai. Daar bevindt zich de KlipGat-cave, een onderaardse grot die uitkomt in de Atlantische oceaan. Aan de rand van De Kelders bevindt zich het natuurgebied "Walkerbay Nature Reserve" en daar moet je doorheen rijden om bij de grot uit te komen. Een vriendelijke doch besliste jonge vrouw hield de slagboom echter gesloten en maakte ons duidelijk, dat motorrijders echt  niet toegelaten mogen werden tot het natuurgebied. De reden is: Motorrijders houden zich niet aan de regels. Zij rijden te hard, maken te veel herrie (motor én rijders) en beschadigen de natuur. Ook al probeerden wij aan te geven, dat onze groep niet tot deze categorie behoort; zij was niet te vermurwen. Geen toegang en dus geen bezoek aan de KlipGat-cave. Op internet vond ik wel een foto en die plaats ik dus maar hier bij gebrek aan eigen materiaal. Eén van de opmerkelijkste voorbeelden van menselijke bewoning in de Steentijd in Zuid-Afrika bleef voor ons helaas onbereikbaar !

Thuisgekomen bleek er flink wat heisa geweest te zijn bij onze buren. Er bleek een minstens twee meter lange boomslang bezig te zijn met het oppeuzelen van een duif. Gelukkig is er in Montagu Gerrie Heyns, een ervaren en kundige slangenvanger, die snel ter plaatse was en de slang wist te vangen. De boomslang verdween in een meegebrachte ton en de gesneuvelde duif werd er bij gedaan. Waarna de ongewenste indringer afgevoerd werd om ergens buiten het dorp in het vrije veld losgelaten te worden. Een beet van een boomslang kan dodelijk zijn, maar als een slachtoffer snel naar een hospitaal in Kaapstad gebracht kan worden, overleeft een slachtoffer de beet meestal wel. Alles goed en wel, maar voor ons kan zo'n boomslang de boom in !

Afrikaans woordenboek:

                      gewig optel = zwaarder worden

" 500 "

                                        

De vaste volgers van onze weblog zullen wel weten waar deze "500" voor staat. Dit is de vijfhonderdste aflevering van "Sandesepad", nadat op 28 februari 2011 ons allereerste bericht gepubliceerd werd. Tot nu toe is het sindsdien steeds gelukt om wekelijks wat nieuwtjes betrekking hebbend op onszelf of Zuid-Afrika te delen met familie, vrienden, kennissen en andere geïnteresseerden. Bijna 10 jaar verblijven wij alweer in dit bijzondere land en plannen om het te verlaten, hebben we absoluut niet. Dus gaan we op naar de volgende 500 afleveringen en de verwachte publicatie van aflevering 1000 zal - bij leven en welzijn -  gebeuren in 2030  ! 

Ik heb geen idee hoe vaak ik al schreef over het verschrikkelijk hoge aantal dodelijke slachtoffers dat er jaar na jaar in het verkeer te betreuren valt in Zuid-Afrika. De redenen zijn divers: Rijden met (te) hoge snelheden. Snelwegen zonder gescheiden rijbanen. Het ontbreken van fiets- en voetpaden. Ontbrekende of gebrekkige verlichting. Slechte technische staat van de vervoersmiddelen. Overvolle taxi's met chauffeurs die zich gedragen als Formule Eén coureurs. Rijden of lopen onder invloed van drank en/of drugs. Een maximumsnelheid in de bebouwde kom van 60 kilometer per uur (zonder adequate controle) draagt ook bepaald niet bij aan de verkeersveiligheid. "Altesaam 66 voetgangers het tussen 1 Januarie en 30 September in hier die area omgekom. Die algehele padgebruikerssterfte vir dieselfde tydperk was 177 (2 fietsryers, 47 motor (=auto)-bestuurders, 8 motorfietsryers, 53 passasiers en nog 2 ander gevalle). Die gevaarlikste plek vir voetgangers in ons area  is die R62 (Worcester-Robertson). Die meeste kinders sterf  as hulle skool toe gaan of huis toe gaan. Die meeste volwassenes word doodgery tussen 17.00 en 23.00 uur saans en in naweke (weekenden).

Het gaat "baie" goed met onze Tinka. Het verlegen en nogal angstige hondje begint zich thuis te voelen op haar nieuwe plek. Haar sterilisatiewond gaf drie dagen en vooral nachten nogal wat last, wat ook zorgde voor een slechte nachtrust van ons beiden. Ze eet als een wolf, waardoor haar veel te lage gewicht wel spoedig verbeterd zal worden. Sanja had als regel gesteld, dat Tinka absoluut niet op ons bed mocht slapen en wat zag zij woensdag: Onze nieuweling lag languit midden op ons bed, want zij vindt kennelijk dat wat onze Tesca al 11 jaar mag, zij ook moet mogen. Probeer zo maar eens consequent te zijn. Eergisteren waren we haar even kwijt, maar ze werd snel opgespoord. Zij scharrelde bij onze buren in de achtertuin. We hebben overal gezocht naar openingen in de heggen en de afrasteringen, maar er was geen opening te vinden. Onze conclusie moet dus zijn, dat zij ondanks haar sterilisatiewond met een aantal hechtingen ergens over een afrastering van één meter twintig gesprongen moet zijn. Vanmorgen lette ik even niet op en toen verdween deze dame met mijn ontbijt. We verwachten, dat we nog aardig wat te stellen krijgen met deze ondernemende, maar wel ontzettend lieve dame !

Tenslotte:

Ik durf geen schatting te maken hoeveel Nederlanders er de afgelopen jaren een guesthouse, lodge of B&B begonnen zijn. Op TV zagen we talrijke afleveringen over de droom van veel van die avonturiers wiens droom ook regelmatig in een nachtmerrie veranderde. Maar succesverhalen zijn er gelukkig zeker ook. Op 11 oktober verscheen er zo'n succesvolle onderneming in Die Burger met Nederlanders in de hoofdrol. " 'n Vakansie-lodge tussen Witsand en Waenhuiskrans is deur lesers van die reistydskrif Condé Nast Traveller aangewys as die beste in die land - en dit is nog maar twee jaar oop". Ed Zeeman, de Nederlandse eigenaar van de Morukuru Family Beach Lodge, reageerde als volgt op dit niet verwachte succes: "Ons is baie opgewonde en trots om erken te word as die beste lodge in Suid-Afrika. Aan deze Lodge hangen natuurlijk wel prijskaartjes, die beginnen bij R. 5200 (260 euro) per persoon tot R. 110.000 (5500 euro) voor 6 personen !

Afrikaans woordenboek:

Jy het in die messebak geslaap  =  jij bent scherpzinnig

" Tinka "

Er was eens een hond van het heidewachtel-ras, die lang geleden in het gezin Houpst kwam. Natuurlijk moest die een naam krijgen en na enig familieberaad werd gekozen voor Tinka. Het was jarenlang een prettige kameraad en zij leefde nog lang en gelukkig tot een natuurlijke dood erop volgde. Nadat wij besloten hadden om weer een tweede hond aan te schaffen na het overlijden van onze Djoeke en het vertrek van onze "leenhond" Dieuwke naar Nederland, moest er natuurlijk ook een naam bedacht worden. U mag één keer raden met welk voorstel Sanja kwam. Onze bordercollie-kruising gaat hopelijk luisteren naar Tinka. Of die naam een gelukkige keuze is, zal nog moeten blijken, want Sanja's moeder kwam met enige achtergrondinformatie over deze naam.  Tinka staat voor:

 

rein, zuiver en genadig,

 maar ook  voor grillen, kuren en nukken. 

Als onze Tinka al deze kenmerken heeft, hebben we een hond die rein, zuiver en genadig is, maar ook grillen, kuren en nukken heeft. In dat laatste geval staat ons nog het nodige te wachten. Na een goede verzorging, medicatie en sterilisatie kunnen we onze nieuwe huisgenote vrijdag, morgen dus, ophalen bij de SPCA in Swellendam en naar ons huis vervoeren, waar onze Tesca wacht. We zijn natuurlijk heel benieuwd en ook wel een tikkeltje bezorgd of de twee goede maatjes zullen gaan worden, maar we verwachten geen grote problemen. Wij gaan deze zwaar verwaarloosde, jonge hond een tweede leven geven en zij zal niets te kort komen !

Zondag reed ik samen met nog een zevental motorrijders naar de Theewaterskloofdam bij Villiersdorp. Wij hadden een paar dagen geleden vernomen, dat de dam momenteel gevuld was tot een ongelofelijke 101,7 %. Dit enorme bekken is een deel van de Sonderend-rivier en werd gebouwd in 1978. Het is de grootste dam in het West-Kaapse watersysteem met een capaciteit van 480 miljoen kubieke meter. Daarmee levert dit bekken 41 % van wat Kaapstad aan water nodig heeft. In 2017 was het waterpeil door langdurige droogte gedaald tot slechts 13 %. 

Dat leek een ramp te gaan worden, want de laatste 10 % water van zo'n dam is meer modder dan water en is daardoor niet geschikt om nog opgepompt te worden. De stad voerde een rigoureus waterbesparingsprogramma in: Tuinen mochten niet meer besproeid worden. Auto's niet meer gewassen en zwembaden niet meer gevuld worden. De dagelijkse waterconsumptie per persoon werd drastisch verminderd en wie toch veel water verbruikte moest zware toeslagen en zelfs boetes betalen. 1 April (geen grap!) leek de dag te gaan worden waarop er geen water meer uit de kranen zou komen. Gelukkig kwam er een beetje regen waardoor de rampdag vermeden werd, maar ernstig bleef de toestand nog heel lang. In het najaar van 2019 kwamen de buien en wel zodanig, dat delen van Kaapstad onder grote wateroverlast te lijden hadden. Ook in het eerste halfjaar van 2020 hield de regenval in dit deel van de West-Kaap aan en langzaam begon het peil in de diverse dammen toe te nemen.

Vorige week bereikte de Theewaterskloofdam het eerder genoemde percentage van 101,7 %. Daarmee is een watertekort in dit deel van onze provincie gelukkig afgewend, maar in meerdere delen van Zuid-Afrika is de situatie nog ernstig tot zelfs rampzalig slecht. Zo staan onder andere dammen in het noorden van het land, maar ook ten zuiden van Oudtshoorn gewoonweg helemaal leeg en een rampscenario dreigt daar binnenkort. Onze rit van 310 kilometer was interessant, ook al was het nogal koud en winderig !

Afrikaans woordenboek: 

regmaak  =  steriliseren

"Principes, maar niet heus "

Nadat we in februari onze Djoeke af moesten geven, rees bij ons de vraag: "Komt er binnen afzienbare tijd een tweede hond om Tesca weer een maatje te geven?" Sanja was daar tamelijk resoluut in en stelde dat we dat maar niet moesten doen om twee redenen: De eerste reden is, dat Tesca niet gemakkelijk omgaat met nogal veel honden en dus wellicht ook niet gemakkelijk een nieuw maatje zal accepteren. De tweede reden - heel verrassend - ben ik ! Sanja vindt, dat ik onze Tesca een aantal slechte gewoonten heb aangeleerd. Slapen op bed, etensrestjes geven aan tafel en teveel koekjes  om de belangrijkste te noemen. Deze slechte gewoonten zouden gemakkelijk overgenomen kunnen gaan worden door een nieuwe hond. Maar...wat we niet verwacht hadden: Tesca leed zienderogen na het overlijden van onze Djoeke en toen vorige week woensdag onze "leenhond Dieuwke" ook vertrok, was onze Tesca helemaal ontregeld. Urenlang lag zij te wachten en dagenlang was zij duidelijk van slag. En wat deden wij toen: Stiekem eens kijken op websites naar een geschikt maatje voor onze ongelukkige hond. 

Al veel eerder hadden we aangegeven, dat we zouden kiezen voor een "rescue-hond" bij de SPCA. Het duurde niet lang of Sanja vond op internet een mogelijke kandidaat bij de dierenopvang in Swellendam en daar ging zij maandagmorgen een kijkje nemen. Ze zag toen een éénjarige bordercollie, die veel te mager was, onverzorgd en toegerust met de nodige vlooien en teken. Duidelijk verwaarloosd dus. Maar het bleek ook een vriendelijke, nieuwsgierige en rustige hond te zijn, die het met Sanja wel zag zitten en het omgekeerde was ook het geval. Iedereen kan raden wat er gebeurde. Principes overboord. We nemen haar. Dinsdag kwam een medewerker van de SPCA controleren of wij de hond wel een verantwoord tehuis konden bieden. Dat leverde geen problemen op en na een goede verzorging en sterilisatie hebben wij volgende week een bordercollie, luisterend naar haar nieuwe naam: Tinka. Het lijkt erop, dat iedereen hier blij mee kan zijn. Sanja kan een begin maken met de twee trainingen. Soms moet je je principes overboord zetten en doen wat je gevoel je ingeeft. Mijn gevoel zegt me, dat we een goed besluit genomen hebben. De tijd zal ons leren of Sanja beide trainingen tot een goed einde weet te brengen !   

Hoe verzint men het het, maar vorige week vrijdag was het "World Egg Day", een speciale dag, die elk jaar op de tweede vrijdag van oktober plaatsvindt. Het is een dag waarop het ei centraal staat en de voedende waarde van eieren extra aandacht krijgt. Eieren zijn sinds jaar en dag een betaalbare bron van voeding voor veel mensen op de wereld. Deze bijzondere aandacht voor het ei begon in Wenen in 1996 en kreeg met name veel aandacht en navolging in Aziatische landen. Pas in 2007 kreeg ook Nederland zijn Wereld Ei Dag en het initiatief hiertoe kwam - niet verbazend - van de pluimveebedrijven in en rond Barneveld. Supermarkten speelden hier natuurlijk snel op in met allerlei, vaak ludieke acties. Nog niet zo lang geleden was het advies om niet meer dan één ei per week te nuttigen. Nu zijn de inzichten veranderd en wordt geadviseerd drie of vier eieren per week te eten. Wij zijn matige ei-gebruikers met slechts één gebakken of gekookt ei  bij het ontbijt per week. Veel te weinig volgens de kenners (en ook volgens mij). Vorig jaar kwam Sanja in het bezit van een struisvogelei. Zo'n ei heeft een inhoud die gelijk is aan 24 gewone eieren. In dat geval vind ik één ei per week wel voldoende. Een ei hoort erbij, want het ei is volgens de organisatoren van de dag: het "kroonjuweel van Moeder Natuur"!

                                                        

Tenslotte:

Al meerdere keren schreef ik over "Eseltjiesrus", een organisatie, die zich ontfermt over meestal oude, afgedankte ezels om die nog enkele prettige jaren te geven na een leven van hard werken en helaas ook vaak van verwaarlozing, slechte verzorging en mishandeling. Elk jaar houdt de organisatie een boekenverkoop, waarbij de opbrengst gebruikt wordt om deze trekdieren te kunnen verzorgen. Die boekenverkoop, verdeeld over drie dagen, wordt altijd druk bezocht en daar zat dit jaar het probleem. Covid-19 belette de verkoop op de oude vertrouwde manier en daarom zocht en vond men een andere manier. Nu spreidt men de verkoop over drie dagen per week en dat gedurende drie maanden. Wij waren er zaterdag en met slechts 5 bezoekers was de kans op besmetting gering. Sanja heeft de laatste weken een groot aantal van onze gelezen boeken weg gedaan, waardoor er weer ruimte voor nieuwe leesstof kwam, maar helaas was het aanbod aan Afrikaanse boeken minimaal en met slechts twee dunne boekjes konden we weer terug naar huis !

Afrikaans woordenboek:

Die ketel aan die tuit beethê  =  een zaak verkeerd aanpakken

" Die Kloofpadstal "

Op de website van Montagu Museum vond ik een interessant artikel over de geschiedenis van de Kloofpadstal. De Padstal was oorspronkelijk bedacht en gebouwd door boer Jaco le Roux. De opening was tijdens het abrikozenseizoen in 1982. Daar bleef het niet bij, want drie weken later opende hij - na een lange strijd met de Munisipaliteit - een groentewinkeltje aan de Marktstraat. Beide zaken groeiden voortvarend, waardoor le Roux zich ontwikkelde tot een groothandelaar in vruchten en groente en hij had ook nog een florerend melkbedrijf. Maar al die bezigheden samen werden hem te veel en dus verkocht hij de padstal aan twee Kapenaars, die hun oorspronkelijke plan uiteindelijk toch niet uitvoerden en de padstal doorverkochten aan Grobbie Grobbelaar. Ook hij bleef niet lang in het bezit, want wat later werden Willem en Christine Cilliers eigenaar. In die tijd stelde de Langstraat zakelijk gezien niet veel voor. Een levendige straat was het beslist niet, want naast het padstalletje was er nog een tankstation en verder veel monumentale gebouwen. Meest gewone woonhuizen en bepaalde inwoners en leden van het Ethics Committee wilden dat zo houden vanwege die monumenten. Toeristen reden zonder te stoppen door dit "dode dorp". Zo was de situatie toen het echtpaar Cilliers de zaak in 1993 in bezit nam. Zij zagen echter goede mogelijkheden voor de padstal vanwege de ideale ligging aan het begin van het dorp. Naast vruchten en groente gingen zij ook zaken als verfrissingen en huisvlijtartikelen verkopen. Vanwege de ligging vlakbij de Cogmanskloof kozen de eigenaars op 1 november 1994 voor de naam: "Die Kloofpadstal" en hun zaak werd belangrijk voor de verdere ontwikkeling van Montagu. De eigen inwoners kochten er hun groente en vruchten, want het was de enige zaak in het dorp met een regelmatig aanbod op dit gebied. Ook kwamen er steeds meer toeristen. Kunstenaars leverden met de hand vervaardigde kunstproducten, die gretig aftrek vonden bij de reizigers. Hoteleigenaar wijlen Gert Lubbe promootte Montagu als deel van de Route 62 en diverse restaurants openden hun deuren. Kortom: het "dode dorp" kwam tot leven. Cilliers begon daarnaast in 1996 ook nog een bedrijf in gedroogde vruchten: "Bellair Natural Products" . Dat leidde tot het hebben van twee florerende bedrijven en uiteindelijk werd hen dat te veel. 

In 1999 werd Die Kloofpadstal verkocht aan de familie Zilverentant (onze buren). Zij hadden hun Italiaanse restaurant verkocht en zochten een nieuwe uitdaging. Het nog altijd kleine gebouw werd door hen substantieel uitgebreid en er werd ook nog een restaurant in geopend, dat erg populair werd. De in 2016 gestarte, dringend noodzakelijke renovatie van de Cogmanskloof (die in 2020 nog steeds niet voltooid is) en het Corona-virus lieten de toeristenstroom opdrogen. Hopelijk gaat dit bijzondere bedrijf in 2021 weer een belangrijke functie vervullen in Montagu !

Vrijdag was één van de weinige dagen met dreigende regenwolken, waardoor ons loopgroepje - uitgedund tot een tweetal - een wandeling in het dorp deed. Mocht het gaan regenen dan was er snel een plek gevonden om koffie te drinken. We gingen op weg naar het Montagu Museum in het voormalige NG-kerkje aan de Langstraat. Buurman Eric was daar al vaker en had in het verleden gezien, dat het museum beschikte over een behoorlijke hoeveelheid boeken van de Engelse schrijver/arts Francis Brett Young. Sinds we weten, dat die van 1948 tot zijn overlijden in 1954 verbleef in het huis, waar wij sinds 2011 eigenaar van zijn, ben ik zeer geïnteresseerd in de boeken van de Engelsman. 

In het museum werden we te woord gestaan door Irma Jordaan, een vrijwilligster, die het op zich genomen heeft om alle opgeslagen archiefmateriaal te catalogiseren en te verzamelen in archiefdozen. Zij kwam aandragen met drie volle dozen materiaal over Francis Brett Young en wees op de volle boekenrekken, die een hele wand van de ruimte besloegen. 

Daar vonden we achttien boeken van deze productieve schrijver. Irma Jordaan was zichtbaar in haar nopjes met onze belangstelling voor haar "onzichtbare werk achter de schermen" en nodigde me uit om het archiefmateriaal eens te komen bekijken. Meegeven naar ons huis mocht ze dat begrijpelijk niet. Van die uitnodiging ga ik binnenkort zeker gebruik maken. Nu moet ik nog toestemming aan de curator van het museum vragen om een aantal van de achttien boeken te mogen lenen. Bij een kop koffie in de Brandy-Hall bespraken Eric en ik ons geslaagde museumbezoek. We maakten die ochtend niet veel kilometers en kregen op de weg terug naar huis ook nog een regenbui over ons heen, maar mijn pret werd daardoor geenszins gedrukt !

Tenslotte:

Woensdag namen we met pijn in het hart afscheid van onze "leenhond" Dieuwke. Gisteren werd zij opgehaald om naar Kaapstad gebracht te worden. Daar moet zij ter controle 5 dagen in een dierenpension ondergebracht worden en wordt zij ook nog gecontroleerd door een staats-dierenarts vooraleer deze lieve Friese Stabij van Kaapstad naar Nederland vliegt. Als alles voorspoedig verloopt, wordt zij op 14 oktober weer herenigd met haar baasje Christine in Harderwijk. Wij en ook onze Tesca zullen haar erg missen, want de voorbije drie maanden raakten wij alle drie zeer gehecht aan deze prettige dame. We denken, dat Dieuwke het best naar haar zin heeft gehad bij ons, maar er gaat natuurlijk niets boven het eigen baasje, dat drie maanden naar dit moment heeft uitgekeken. Goede reis Dieuwke. Je was en bent een schat van een hond !

Afrikaans woordenboek:

 'n Hond uit 'n bos praat  =  voortdurend aan het woord zijn