donderdag 15 oktober 2020

"Principes, maar niet heus "

Nadat we in februari onze Djoeke af moesten geven, rees bij ons de vraag: "Komt er binnen afzienbare tijd een tweede hond om Tesca weer een maatje te geven?" Sanja was daar tamelijk resoluut in en stelde dat we dat maar niet moesten doen om twee redenen: De eerste reden is, dat Tesca niet gemakkelijk omgaat met nogal veel honden en dus wellicht ook niet gemakkelijk een nieuw maatje zal accepteren. De tweede reden - heel verrassend - ben ik ! Sanja vindt, dat ik onze Tesca een aantal slechte gewoonten heb aangeleerd. Slapen op bed, etensrestjes geven aan tafel en teveel koekjes  om de belangrijkste te noemen. Deze slechte gewoonten zouden gemakkelijk overgenomen kunnen gaan worden door een nieuwe hond. Maar...wat we niet verwacht hadden: Tesca leed zienderogen na het overlijden van onze Djoeke en toen vorige week woensdag onze "leenhond Dieuwke" ook vertrok, was onze Tesca helemaal ontregeld. Urenlang lag zij te wachten en dagenlang was zij duidelijk van slag. En wat deden wij toen: Stiekem eens kijken op websites naar een geschikt maatje voor onze ongelukkige hond. 

Al veel eerder hadden we aangegeven, dat we zouden kiezen voor een "rescue-hond" bij de SPCA. Het duurde niet lang of Sanja vond op internet een mogelijke kandidaat bij de dierenopvang in Swellendam en daar ging zij maandagmorgen een kijkje nemen. Ze zag toen een éénjarige bordercollie, die veel te mager was, onverzorgd en toegerust met de nodige vlooien en teken. Duidelijk verwaarloosd dus. Maar het bleek ook een vriendelijke, nieuwsgierige en rustige hond te zijn, die het met Sanja wel zag zitten en het omgekeerde was ook het geval. Iedereen kan raden wat er gebeurde. Principes overboord. We nemen haar. Dinsdag kwam een medewerker van de SPCA controleren of wij de hond wel een verantwoord tehuis konden bieden. Dat leverde geen problemen op en na een goede verzorging en sterilisatie hebben wij volgende week een bordercollie, luisterend naar haar nieuwe naam: Tinka. Het lijkt erop, dat iedereen hier blij mee kan zijn. Sanja kan een begin maken met de twee trainingen. Soms moet je je principes overboord zetten en doen wat je gevoel je ingeeft. Mijn gevoel zegt me, dat we een goed besluit genomen hebben. De tijd zal ons leren of Sanja beide trainingen tot een goed einde weet te brengen !   

Hoe verzint men het het, maar vorige week vrijdag was het "World Egg Day", een speciale dag, die elk jaar op de tweede vrijdag van oktober plaatsvindt. Het is een dag waarop het ei centraal staat en de voedende waarde van eieren extra aandacht krijgt. Eieren zijn sinds jaar en dag een betaalbare bron van voeding voor veel mensen op de wereld. Deze bijzondere aandacht voor het ei begon in Wenen in 1996 en kreeg met name veel aandacht en navolging in Aziatische landen. Pas in 2007 kreeg ook Nederland zijn Wereld Ei Dag en het initiatief hiertoe kwam - niet verbazend - van de pluimveebedrijven in en rond Barneveld. Supermarkten speelden hier natuurlijk snel op in met allerlei, vaak ludieke acties. Nog niet zo lang geleden was het advies om niet meer dan één ei per week te nuttigen. Nu zijn de inzichten veranderd en wordt geadviseerd drie of vier eieren per week te eten. Wij zijn matige ei-gebruikers met slechts één gebakken of gekookt ei  bij het ontbijt per week. Veel te weinig volgens de kenners (en ook volgens mij). Vorig jaar kwam Sanja in het bezit van een struisvogelei. Zo'n ei heeft een inhoud die gelijk is aan 24 gewone eieren. In dat geval vind ik één ei per week wel voldoende. Een ei hoort erbij, want het ei is volgens de organisatoren van de dag: het "kroonjuweel van Moeder Natuur"!
                                                        
Tenslotte:
Al meerdere keren schreef ik over "Eseltjiesrus", een organisatie, die zich ontfermt over meestal oude, afgedankte ezels om die nog enkele prettige jaren te geven na een leven van hard werken en helaas ook vaak van verwaarlozing, slechte verzorging en mishandeling. Elk jaar houdt de organisatie een boekenverkoop, waarbij de opbrengst gebruikt wordt om deze trekdieren te kunnen verzorgen. Die boekenverkoop, verdeeld over drie dagen, wordt altijd druk bezocht en daar zat dit jaar het probleem. Covid-19 belette de verkoop op de oude vertrouwde manier en daarom zocht en vond men een andere manier. Nu spreidt men de verkoop over drie dagen per week en dat gedurende drie maanden. Wij waren er zaterdag en met slechts 5 bezoekers was de kans op besmetting gering. Sanja heeft de laatste weken een groot aantal van onze gelezen boeken weg gedaan, waardoor er weer ruimte voor nieuwe leesstof kwam, maar helaas was het aanbod aan Afrikaanse boeken minimaal en met slechts twee dunne boekjes konden we weer terug naar huis !


Afrikaans woordenboek:

Die ketel aan die tuit beethê  =  een zaak verkeerd aanpakken

Geen opmerkingen:

Een reactie posten