" Door de bank genomen ! "

De controles die banken momenteel uitvoeren bij Nederlanders in het buitenland, zorgen voor de nodige onrust. Met het besluit van de Europese Unie om banken te verplichten om betere controles uit te oefenen op corruptie, geldwitwassing en investeringen in (nucleaire) wapens, hebben weinig mensen moeite. Maar dat de gewone, brave klant nu gecontroleerd wordt alsof hij/zij een crimineel is, is volkomen onterecht en het opzeggen van rekeningen wordt als bijzonder asociaal ervaren. Wij willen niet volkomen afhankelijk zijn van de Zuid-Afrikaanse banken, maar wat doen we dan ?

Misschien moeten we dan maar doen wat Zuid-Afrikaanse ondernemers Barry & Nephews al in 1850 deden: Zij begonnen een eigen banksysteem met ook eigen papieren geld. Zij lieten bankbiljetten drukken door de gerenommeerde Engelse firma Royston & Brown en het geld kon gebruikt worden in Swellendam en omgeving om handel te drijven. Daar bleef het niet bij, want in 1861 richtten zij - samen met nog een tiental investeerders  - de "Cape of Good Hope Bank" in Montagu op. Het 5 Pond biljet werd gedrukt door William Brown & Co. In de weblog van 6 juli 2017 schreef ik daar al eens over. Joseph Barry was voorzitter van de Swellendam Bank en neef John werd voorzitter van de Montagu Bank. De Barry-onderneming was zeer kapitaalkrachtig, want in 1859 kochten zij voor miljoenen Ponden wol om die rechtstreeks van Port Beaufort naar Londen te verschepen. Van het bankbiljet van de Montagu bank werden geen grote aantallen gedrukt. In 1864 was het aantal beperkt tot 150 exemplaren en in 1866 waren er geen meer in circulatie. Na de dood van Joseph Barry werd de bank geliquideerd. Een enkele keer verschijnt er zo'n authentiek bankbiljet op veilingen. Op E-Bay zag ik er onlangs nog twee te koop aangeboden. De verkopers hopen er ongeveer 250 Dollar voor te krijgen. Een rijkmakerij is het dus niet bepaald.

Vroeger kenden we het memoriseer-spelletje: "Ik ga op vakantie en neem mee...." . Je kunt het natuurlijk ook omdraaien: "Ik was op vakantie en bracht mee..." met als antwoord: een zware verkoudheid. Ruim een week gehoest en gesnotter zorgde voor een ernstig tekort aan zakdoeken, waardoor een extra wasbeurt gedraaid moest worden. En wat te verwachten was, gebeurde ook: mijn verkoudheid werkte nogal "aanstekelijk". Sanja werd ook besmet. Het is maar een flinke verkoudheid en dus komt het heus wel weer goed. Gelukkig bracht ik ook nog prettige zaken mee uit Nederland: Koek van de Aldi, Old Amsterdammer kaas vond ik bij de Jumbo en de Kip-advokaat kwam van Albert Heijn !

Tijdens mijn verblijf in Nederland maakte ik kennis met de vernieuwde doppen op colaflessen. Het drankenmerk introduceerde nieuwe doppen in België en Luxemburg al in 2023, maar nu gebeurde dat ook in Nederland. Deze nieuwe doppen moeten het verzamelen en recycleren aanmoedigen in de strijd tegen zwerfafval. Vanaf nu wordt de dop aan de hals vastgemaakt. Doppen en flessen worden nu op hetzelfde moment ingezameld om te worden gerecycleerd. Met deze verandering voldoen Coca Cola en andere frisdrankproducenten aan de Europese richtlijn inzake kunststofproducten voor eenmalig gebruik en zetten ze een nieuwe stap in de strategie om een wereld zonder afval te beereiken.

Maar....

Het is een kwestie van tijd, dat dit ook gaat gebeuren in Zuid-Afrika en daar ben ik dan letterlijk en figuurlijk mooi klaar mee. Mijn "doppen-inzamelproject" om te sparen voor nieuwe rolstoelen gaat door de nieuwe doppen lelijk naar de knoppen. Ik ben nog druk bezig met het sparen voor de tweede rolstoel, maar of ik daar helemaal klaar mee ga komen, is nu zeer de vraag. Woensdag vond ik er tijdens een wandeling nog 66. Er is me ooit verteld, dat je ongeveer 400 kg doppen moet hebben om een rolstoel bij elkaar gespaard te krijgen.

 Ik betwijfel of de bewoners van het bejaardenhuis blij zijn met een halve rolstoel. Flink doorgaan met inzamelen zolang het nog kan, is dus mijn boodschap. Vernieuwingen gaan doorgaans niet zo snel in Zuid-Afrika. Het zou nog wel eens lang kunnen duren voordat de nieuwe doppen ook hier ingevoerd gaan worden. Zo zie je maar weer: "Elk voordeel (minder afval) heb dus z'n nadeel( geen rolstoel)!'

Afrikaans woordenboek:

'n varkwinkel in Jerusalem soek  =  iets zoeken waar het niet te vinden is

"Genoeg is genoeg !"

Genoeg is genoeg ! Tante Joke  heeft gesproken en te kennen gegeven, dat ze nu onderhand wel genoeg artikeltjes op mijn weblog gelezen heeft over het telkens maar weer melden dat cafetaria- en chinees restaurantbezoek een belangrijk onderdeel zijn van mijn programma tijdens mijn verblijf in Nederland. Ze heeft natuurlijk gelijk, maar ze beseft waarschijnlijk niet, dat de situatie wat cafetariaproducten betreft in Zuid-Afrika helemaal niet te vergelijken is met de situatie in Nederland. Bij mijn bezoek aan cafetaria Het Heuveltje in Gerwen keek ik mijn ogen uit naar reclame voor alle mogelijke snacks. Een hele muur hing er vol mee. In Zuid-Afrika kun je sinds een paar jaar wel eens een kroket bemachtigen, maar andere, in Nederland verkrijgbare snacks, zie je hier nergens. Het is in mijn ogen dan ook heel bijzonder als ik kan genieten van de lekkere hap en een mij en tante Joke bekende Nuenense familie zegt er ook bepaald niet nee tegen. 

Ergens heeft tante Joke natuurlijk wel een punt. Herhalingen maken duidelijk, maar teveel is nu ook weer niet goed. Dus is dit het laatste artikeltje over frites, snacks en chinees dat op de blog te lezen valt. Tenzij er heel bijzondere voorvallen zijn. Dat gebeurde vorige week en daarom vind ik een melding met foto wel terecht. Ik ben er van overtuigd, dat tante Joke nog nooit zo'n grote bijzondere  snack gezien heeft, laat staan geproefd. Ik heb die ervaring sinds kort nu wel en het zal zeker niet de laatste keer zijn. In september ben ik weer even in Nederland en ga ik tante Joke trakteren op een bezoek  aan een cafetaria !

Sinds we ons in 2011 in Montagu vestigden, heb ik op allerlei manieren gepoogd om de geschiedenis van ons bijzondere huis compleet in beeld te krijgen. Met de hulp van internet is veel mogelijk, maar oudere inwoners, die hun hele leven al in dit dorp woonden, bleken van onschatbare waarde te zijn. En zowel via internet als inwoners heb ik gegevens over alle 9 eigenaars van 1940 tot nu toe, gevonden. In 1937 startte de Munisipaliteit (Gemeente) met de verkoop van stukken grond in het gebied dat de naam "Montagu-Suid" kreeg en mogelijk was ons huis het allereerste of toch zeker één der eersten. De bouw van het toen nog tamelijk kleine huis startte in 1940 en het werd ook in dat jaar opgeleverd. 

In 1948 vestigde zich de tweede eigenaar, de Engelse schrijver/arts Francis Brett Young zich in het huis. In de jaren dat hij daar verbleef - tot zijn overlijden in 1954 - werd het huis flink uitgebouwd. Zo kwamen er dienstverblijven, een waskamer en een bibliotheek/muziekkamer bij. 

Later werden er door dokter Louis De Villiers verdere aanpassingen gedaan en de voorlaatste bewoners, Eric en Tineke Zilverentant, breidden het huis nog eens uit met twee extra badkamers. 

Uiteindelijk werden wij in maart 2011 de negende eigenaars van het Santici-huis !

Afrikaans woordenboek:

padpredikant  =  wegwijzer

" Gift of the Givers "

 Het volgende artikel over een belangrijke Goede doel-organisatie stond deze week op de "Daily Maverick" site: 

Gift of the Givers: Terwijl sterke wind en zware regenval verwoestingen blijven aanrichten in de West-Kaap, heeft de non-profitorganisatie Gift of the Givers hulpgoederen en steun verleend aan mensen in nood. Non-profitorganisatie Gift of the Givers is overspoeld met oproepen om hulp. Op maandag 8 april waren ze actief in 17 gebieden en leverden ze hulpgoederen bij rampen, zoals voedsel, dekens en toilettassen. 

Gift of the Givers verkeert in hoogste staat van paraatheid sinds afgelopen donderdag, toen het door Western Cape Disaster Risk Management werd geïnformeerd dat er dit weekend zwaar weer in de regio zou komen. “Onze grootste zorg was dat we baden dat er, nu de harde wind aanwakkerde, geen brand zou uitbreken, en toen sloeg er zaterdag rond 17.00 uur een megabrand toe toen de gemeenschap en bedrijven van Kayamandi ons belden en ons informeerden dat de informele nederzetting in brand stond. ”, zegt Ali Sablay, operations manager bij Gift of the Givers. Zondagochtend reageerde de organisatie op de situatie in Kayamandi, waar harde wind over zinkplaten en ander puin van de brand waaide. Er werd besloten om de bewoners te evacueren naar lokale gemeenschapshuizen. 

Gift of the Givers heeft zich ertoe verbonden de evacués de komende vijf dagen van voedsel te voorzien. “Terwijl we die locatie verlieten, ontvingen we onze eerste oproep om hulp vanwege harde wind in een gebied genaamd Donkerbos in Somerset West, waar een boom ongeveer twintig huizen verwoestte, waardoor mensen ontheemd raakten. We hielpen hen door ze onder te brengen  bij de gemeenschap en vrienden”, zei Sablay. Maandag zei Sablay dat de organisatie verzoeken om hulp ontving van 17 gemeenschappen in de West-Kaap. “We hebben onze teams gesplitst. Eén team concentreert zich op de N2, vanaf Nomzamo. Khayelitsha, Wallacedene, Kuils River – zij helpen deze slachtoffers.

En het team op de N1, dat de gebieden Drakenstein en de Kaapse Wijnlanden aandoen. Er zijn dagelijks meerdere bijeenkomsten met de rampenrisicobeheerteams van de West-Kaap. Ze communiceren met ons en informeren ons over hoe de weerpatronen veranderen. Dus als het nodig is, zijn we uitgerust om te helpen. We hebben extra middelen ingeroepen in termen van goederen uit onze magazijnen in KZN en Johannesburg.      Dinsdag hielp de organisatie nog eens 480 mensen in Nomzamo. Er werden ook teams gestuurd naar de gemeente Mbekweni, Paarl East en de stad Saron. Sablay zei dat de organisatie ook hulp zou bieden in George en Oudtshoorn, waar extreme regenbuien hebben geleid tot overstromingen van wegen en sluiting van scholen !

Giften van de Gevers. Deze weblog verschijnt op donderdag, 11 april. Dat is de voorlaatste dag van mijn verblijf in Nederland. Vrijdag nog een bezoek aan mijn schoonmoeder om een lading "Giften van de Gevers" in Ermelo op te halen en dan volgt nog de reis naar Schiphol. Bij mijn schoonmoeder staat wel weer een volle koffer met kleding voor behoeftige kinderen, gebreid, gehaakt of anderszins gemaakt door ijverige handen. Sanja is er erg blij mee. 

Mijn verwachtingen wat het weer in Nederland bereft, waren niet hoog gespannen. "Dagelijks een portie regen zou mij ten deel vallen", was de gedachte. Maar dat bleek helemaal verkeerd ingeschat te zijn. Er viel nauwelijks regen en de meeste dagen scheen zelfs volop zon. En dat, terwijl het regenwater in Montagu met bakken naar beneden kwam. Wat mijn activiteiten tijdens mijn verblijf betreft: Ik heb deze keer alle geplande bezoeken af kunnen leggen. Een tante van mij heeft echter haar veto uitgesproken over mijn bezoeken aan cafetaria en Chinees. Daar schrijf ik dus beter maar niets over. De lange, vermoeiende terugreis komt er weer aan. Maar het is altijd weer bijzonder dat het mogelijk is om in 11 uur vliegtijd aan de andere kan van de wereld te zijn !

Afrikaans woordenboek:

'n wors het twee ente  =  een zaak van twee kanten bekijken

" Ambidexter "

Ik ben een bijzonder geval. Dat is voor mensen die me kennen, niets nieuws. Maar het feit, dat ik een eigenschap bezit, die slechts 1 % (één) van de mensheid heeft, is toch wel héél bijzonder. Ik ben namelijk " ambidexter ". Dat woord was me tot woensdag geheel onbekend, maar nu weet ik waarom ik blijkbaar zo bijzonder ben en weet ik ook aan wie ik dat bijzondere te danken heb.  Iemand is een ambidexter als hij of zij gelijkwaardig gebruik kan maken van zowel de linker- als de rechter hand. Bijvoorbeeld bij het schrijven en tekenen. 

Ik kan dat sinds ik zes jaar was. Van nature ben ik linkshandig, maar toen ik in de eerste klas van de Nazarethschool schrijfles kreeg van broeder Evaristus, heeft die mij vriendelijk doch beslist gestimuleerd om vooral ook mijn rechter hand te ontwikkelen. Sinds die tijd ben ik dus een ambidexter. Vijay Govindaran schreef er een boek over, maar hij benaderde het van de managements kant: gelijktijdig werken binnen een bedrijf op 2 manieren aan innovatie én optimalisering. Daar heb je volgens hem verschillende skills en werkmethodes voor nodig. Ik houd het simpel bij schrijven en tekenen en ben als ambidexter dus wel héél bijzonder !

Eén van de niet te missen onderdelen tijdens mijn verblijf in Nederland is de Magistrumdag. Al bijna 25 jaar houden 10 basisschool directeuren 2x per jaar een bijeenkomst. Aanvankelijk was dat één keer per jaar een dag met een studiemoment en een tweede dag gewoon voor de gezelligheid, maar na ieders pensioen genieten we gewoon twee keer van een gezamenlijk uitje. Op 28 september 2024 vieren we het 25 jarig jubileum van onze Magistrumgroep en daar wil ik natuurlijk ook weer van de partij zijn. Deze keer bezochten we op 4 april de plaats Megen nabij het Brabantse Oss. Het stadje (jawel) is slechts 5 vierkante km groot en telt slechts 1740 inwoners. Een welbespraakte gids gaf ons een plezierige en interessante rondleiding, waardoor deze mij tamelijk onbekende plaats  begon te leven. 

Megen werd al voor de eerste keer genoemd in het jaar 721 als Meginum. Oorspronkelijk was het een graafschap en pas in 1357 kreeg het stadsrechten. In 1810 werd het een officiële gemeente, die in 1821 uitgebreid werd met Haren, Macharen en Teefelen. Bij de gemeentelijke herindeling in 1994 werd Megen  een deel van Oss. 

Wat de naam betreft zijn er twee theorieën:

1. Afgeleid van het Romaanse woord "Magus", wat veld, plaats of stad betekent.

2. Mogelijk afgeleid van het Keltisch woord Magos, wat doorwaadbare plaats betekent. 

Megens' Kerkelijke geschiedenis is altijd van belang geweest. Van 1803-1853 was het een apostolisch vicariaat. In 1853 ging dit op in het bisdom 's-Hertogenbosch. Momenteel zijn er twee kloosters: Eén wordt bewoond door de Clarissen (ook wel Arme Clarissen genoemd). De nonnen zijn volgelingen van Sint Clara van Assisi. Het andere klooster wordt bewoond door Franciscanen, volgelingen van Sint Franciscus van Assisi.

Afrikaans woordenboek:

Eers jou hoed ingooi  =  zien of je welkom bent  

" Gezelligheid kent geen tijd "

Natuurlijk speelden wij in onze jeugd wel gezelschapsspellen: Kaartspelletjes, monopoly, ganzenbord, mens-erger je niet, dammen en nog wel enige andere. Maar fanatieke gezelschapsspelers waren wij geen van allen en zeker ik zelf niet. Dit in tegenstelling tot Sanja. Bij haar in het gezin Houpst werd van jongs af aan echt veelvuldig gespeeld. 

Alle bekende spellen waren er voorhanden, maar ook een flink aantal waar ik nog nooit van gehoord had. Tot een paar maanden geleden. Er werd een gezelschapsspel-groep in het leven geroepen en vier vrouwen - waaronder Sanja - besloten om wekelijks een paar uur samen alle mogelijke spellen te voorschijn te halen en enthousiast aan het spelen te gaan.  Allemaal hadden ze nog wel  een gezelschapsspel om te spelen. Monopoly, Rummikub, Barricade, Kwartet, Mens, erger je niet. Maar ook voor mij onbekende spellen als: Spel van de eeuw, Dierengeheimen en andere waarvan ik intussen de namen al weer vergeten ben. 

Bij toerbeurt speelt men bij de leden thuis. Dat er fanatiek gespeeld wordt, kan ik duidelijk merken aan het geluidsniveau tijdens het spel. Tot nu toe hebben de buren nog niet geklaagd,  maar dat zou zomaar kunnen gebeuren. Op de dagen dat er gespeeld wordt leg ik vooraf oordopjes klaar. Je kunt niet voorzichtig genoeg zijn en ik zit echt niet op gehoorschade  te wachten !

De gevolgen van de overvloedige neerslagperiode tussen eind september en februari zijn nog steeds merkbaar in onze tuin. Een heel verschil met het doorgaans grote tekort aan water met name in de gortdroge zomerperiode. De enorme massa regenwater werd dankbaar opgenomen door alles wat groeit en bloeit. 

In onze tuin staat al jaren een Nolina Nelsonii, beter bekend onder de naam Olifantspoot. Wij wisten niet dat daar een enorme bloem/zaadstengel uit kan groeien. In de dertien jaar dat we hier wonen, hebben we die nooit eerder gezien, maar nu voor het eerst gebeurde dat wel. Het is een extreem droogte-resistente plant, die zijn oorsprong vindt in woestijn- en berggebieden van Mexico. Ze zijn winterhard tot 12 graden onder nul, maar hebben ook geen problemen met temperaturen van 50 graden heet. Waar de naam olifantspoot vandaan komt, is duidelijk. De voet groeit sterk uit in de breedte en lijkt wel op een poot van een olifant. De stam kan enkele meters hoog worden en de bloem/zaadstengel kan meer dan een meter lang worden. Helaas, er is ook een nadeel: na de bloei sterft de hoofdstam van de plant af, maar er komen  meerdere zijstammen tevoorschijn om zijn plaats in te nemen. Hier kunnen we dus spreken van  "Elk nadeel heb z'n voordeel !"

Tenslotte:

Mijn koffers liggen al weer klaar voor mijn vertrek naar Nederland. Ik volg met veel belangstelling het avondnieuws op de BVN-TV en meer speciaal: de weersverwachting in Nederland. Nu levert die niet veel bijzonders op. Tussen de dagelijkse regenbuien door is het wel eens een enkel keertje droog. 

Hier is de herfst aan het intreden, maar aanstaande zaterdag en zondag (respectievelijk 31 en 35 graden) hebben we nog volop zomerse temperaturen. 

De overgang waar ik volgende week mee te maken krijg, zal wel groot zijn. Ik heb erg lang moeten zoeken naar een kledingstuk, dat ik al 13 jaar niet meer nodig had: mijn regenjas. Die heb ik nu als eerste bagagestuk al in mijn koffer gelegd !

Afrikaans woordenboek: 

As dit op die een reën, drup dit op die ander = niet alle mensen hebben evenveel geluk

 

" Bloeddonor "

Er is blijkbaar overal en altijd een tekort aan bloed. In onze jaren in Nederland kwam er regelmatig een oproep - ja zelfs een noodkreet - om alstublieft als donor te fungeren en bloed te doneren. In Zuid-Afrika is dat niet anders. Om 60 miljoen inwoners gezond te houden en zeker ook om de enorme aantallen gewonden vanwege steekpartijen, hun verloren bloed weer te laten aanvullen,  zijn er nooit genoeg donoren. In Nederland heb ik wel (eens) bloed afgestaan, maar hier in Zuid-Afrika doe ik dat niet om twee redenen. Ten eerste: ik ben ouder dan 70 en mag niet meer doneren en ten tweede, omdat mijn eigen voorraad bloed dagelijks aangesproken wordt door vrouwtjesmuggen die mij constant belagen en bloed tappen.

De vrouwtjes-mug voedt zich met bloed om energie te krijgen om eitjes te leggen en doet dat dan met name in stilstaand water (ons zwembad dus !). Een mug blijkt volgens Wikipedia niet te steken, maar te bijten, maar met die wetenschap schiet ik niet veel op. Muggen worden zelfs beschouwd als de gevaarlijkste dieren, want zij zijn de overdragers van allerlei ernstige ziektes zoals: Malaria, Gele koorts, Japanse Encefalitis (veroorzaakt hersenvliesontsteking), Dengue (knokkelkoorts) en het Zikavirus. Deze ziektes kunnen zelfs dodelijk zijn.

Ik baal natuurlijk als een stekker en kan hun bloed wel drinken, maar dat schiet ook niet echt op. De meeste dieren zijn op een bepaalde manier nuttig, maar het nut van muggen heb ik nog nooit ingezien. We hebben dit probleem volledig te danken aan Noach, die naast allerlei dieren ook een stel muggen aan boord van zijn ark heeft meegenomen en daar ben ik mooi klaar mee !

Mooi klaar ben ik ook met ons zwembad. Na de grondige renovatie van ons zwembad in 2021 begon de lichtgekleurde rand nogal te bladderen. Die rand was destijds behandeld met de beste (en peperdure) watervaste verf die er beschikbaar was. Maar tegen de combinatie van veelvuldig nat worden en toegevoegde chemicaliën als chloor is de verf op de lange duur niet bestand. Na enkele dagen van schuren, plamuren, weer schuren en daarna verven is ons zwembad klaar voor hopelijk weer minstens drie jaar.

De website van het Montagu Museum bevat een onderdeel: "Montagu Stories". Daar schreef ik al eerder over. Daar staan interessante verhalen over de geschiedenis van Montagu vanaf 1854. Gelukkig zijn er mensen op leeftijd die zich nog wat herinneren uit hun jeugd of die verhalen van hun (groot-)ouders hoorden. Sinds een jaar lever ik daar ook een bescheiden bijdrage aan. Ik kan natuurlijk niet bogen op herinneringen uit lang vervlogen tijden van Montagu, maar heb wel een verhaal geschreven over ons bijzondere Santici-huis en die storie staat ook op de website. Momenteel ben ik bezig met een verhaal over Italiaanse POW (Prisoners of War). Dat verhaal is in een vergevorderd stadium en komt over twee maanden op de website. 

Er is veel belangstelling voor al die verhalen uit vervlogen tijden, maar er zijn ook mensen die liever lezen uit een boek dan digitaal lezen. Sinds kort zijn er nu ook papieren versies van enige verhalen. Vorige week vrijdag was er een lezing over hoe de verhalen ontstaan en werden er de eerste twee boekwerkjes gepresenteerd. Die hebben we gelijk aangeschaft. Van mijn Santici-verhaal is nog geen boekversie gemaakt. Hopelijk gaat dat nog ooit gebeuren!

Afrikaans woordenboek:

Adam sê dis Eva en Eva sê dis die slang  =  altijd een ander de schuld geven

 

" Droom of nachtmerrie? "

Wie wil er nou niet een groot riet gedekt huis met een flinke tuin en een prachtig zwembad. Volgens mij de droom van iedere Nederlander. In ieder geval vielen wij als een blok voor het huis dat wij in 2011 kochten in Montagu. Maar al snel had ik in de gaten, dat een zwembad een kwestie is van lusten, maar nog meer van lasten. In de praktijk betekent het dat er elke dag  gewerkt moet worden om het bad schoon te maken en bladeren -gevallen van de omringende palm- en andere bomen - te verwijderen. Verder wekelijks de filterinstallatie grondig reinigen (backwashen) en chemicaliën toevoegen om bacteriën en algen geen kans te geven.

En dan komt er om de paar jaar een kleine of zelfs grote renovatie. Precies drie jaar geleden hebben we een grote renovatie laten uitvoeren, maar nu zijn er al weer de nodige onvolkomenheden die aangepakt moeten worden om ons bad weer in perfecte staat te krijgen, zodat het weer een sieraad is in onze tuin. 

Nu het modderbad  - na veelvuldig en lang filteren - weer redelijk helder is, vallen de lelijke beschadigingen extra op en dus is het tijd om reparaties en opknapwerk uit te voeren. Dat betekent scheuren dichten en schuren, heel veel schuren om tenslotte weer een nieuwe laag verf aan te kunnen brengen. Begin april ga ik even naar Nederland. Dus moet ik haast maken, want dan moet ons zwembad er weer sprankelend bijliggen.

De nieuwssite NU.nl heeft weer goed nieuws gemeld. Het Duitse Waddeneiland Wangerooge is overweldigd door  de hoeveelheid sollicitaties voor de functie van vuurtorenwachter. Maar liefst 1100 personen hebben op de vacature gereageerd. Mensen met hoogtevrees kunnen het niet worden, want de werkruimte bevindt zich op 26 meter hoogte en als er een lamp vervangen moet worden, dient dat werkje uitgevoerd te worden op 61 meter. De gemeente hoopt dat afgewezen sollicitanten ook interesse hebben in andere functies op het eiland. De toeristische sector op Wangerooge heeft te maken met grote personeelstekorten. 

Dat doet mij denken aan een vacature in Helmond. Ergens tijdens de jaren '80 werden er een tweetal nieuwe brugwachters gezocht om de bruggen over het kanaal te bedienen. Dat moest gebeuren bij de Julianalaan en de Veestraat. In eerste instantie kon men geen geschikte kandidaten vinden. Er reageerde sowieso bijna niemand. Een paar jaar later kregen Helmond en buurgemeente Aarle-Rixtel onenigheid en besloot de buurgemeente om de brug bij Aarle-Rixtel voorgoed te sluiten waardoor de scheepvaart (voornamelijk pleziervaart) Helmond niet meer kon bereiken via het kanaal. De beroeps- en pleziervaart moesten voortaan gebruik maken van de omleiding om Helmond heen. De Helmondse bruggen konden toen ook wel dicht blijven. Toen de gemeenteraad besloot om de bruggen dan ook maar te sluiten, reageerden een heleboel Helmonders. Toen wilden zij wél brugwachters worden !

Besoekers aan die Passiehoeve-plaas in België kan teen sowat R1300 per uur volstruise omhels en liefkoos - as die volstruis nie wegloop nie !" 

Struisvogels zijn dikwijls agressieve vogels en mensen moeten deze dieren voorzichtig benaderen, maar op de boerderij bij Kalmthout in de provincie Antwerpen zijn struisvogels vriendelijk en knuffelen graag. De Passiehoeve is een dierenopvang-boerderij. De Belgische overheid neemt jaarlijks ongeveer 7000 dieren in beslag vanwege ernstige verwaarlozing. Wendy Adriaens heeft zo een groep van 9 jonge struisvogels gered. Volgens haar kunnen struisvogels tot 175 kg wegen, maar deze dieren zijn gemakkelijk en zelfs "liefdevol" voor vriendelijke mensen. Individuele troetelsessies duren gewoonlijk een uur en kost bezoekers 65 euro ! "Besoekers kan hier op 'n kombers (deken) in die volstruiskamp kom sit waarna 'n volstruis hulle kan nader, by hulle sit of hul lang nekke oor die mense se skouers kan rus". "De hoeve heeft naast de struisvogels ook nog een paard, een pony, een ezel, varkens, honden, kippen, eenden en 14 geiten. De dieren worden gebruikt als therapie-dieren voor mensen met autisme, depressie, angst en drugsproblemen. België en Nederland hebben honderden van zulke boerderijen waar rechterlijke en medische overheden mensen naar toe sturen voor korte of langtermijn-bezoeken !", aldus Die Burger van woensdag 13 maart !

Afrikaans woordenboek:

'n volstruismaag hê  =  een sterke maag hebben