" Gedwongen hobbyen "

Nu ik noodgedwongen door corona aan huis gebonden ben, besteed ik de ochtenduren om in onze tuin te werken. 's Middags is de buiten-temperatuur te hoog en/of mijn energieniveau te laag. In ieder geval neem ik dan tijd voor heel andere dingen.

Ik schreef al over mijn hernieuwde knutselhobby met kartonnen bouwplaten. Als start om er weer een beetje in te komen ben ik daarom begonnen met de Fokker F27 Troopship. Het leverde me een week lang knip- en plakwerk op met soms meer lijm aan mijn vingers dan op de plakstroken van de diverse uitgeknipte onderdelen. Het eerste resultaat valt me helemaal niet tegen. Nu nog een mooi plekje vinden voor de Fokker F27 in Luchtmacht uitvoering.

De echte Fokker Friendship vloog voor het eerst in november 1955. In de jaren daarna 

kwamen er meerdere langere uitvoeringen. De luchtmacht raakte geïnteresseerd en zo ontstond er ook een militaire uitvoering: de Troopship. Lang is de Fokker Friendship 's werelds best verkochte met turbo-propellers aangedreven passagierstoestel geweest met 793 verkochte  vliegtuigen. Momenteel vliegen er nog steeds een aantal F27's op allerlei plaatsen in de wereld. Nu niet meer in dienst van Nederlandse maatschappijen, maar in 2011 landde er nog  één op Schiphol om na enig opknapwerk poortwachter te worden bij het voormalige Fokker fabrieksterrein !

Pasen verliep dit jaar anders dan gebruikelijk. Hoewel de predikant wél preekte voor eigen parochie, zat er niemand in de kerk. Geen familiebezoeken. Geen eieren zoeken en geen meubelboulevard te vinden.  Ik kreeg op Eerste Paasdag een gekookt ei. Helaas voor mij was er in het logistieke proces vooraf   iets niet geheel volgens mijn wens verlopen en was mijn ei een duidelijk geval van een blubber-ei. Wie kan ik daar nu verantwoordelijk voor stellen ? Aan protestante kinderen wordt verteld, dat de paashaas paaseieren brengt. Vroeger waren dat gewone eieren, maar tegenwoordig zijn ze meestal van chocolade. Deze traditie stamt af van heidense gebruiken bij de terugkeer van de lente. Het ei wordt gezien als het ontkiemende leven in het voorjaar en de haas was altijd  al het heidense symbool voor vruchtbaarheid.

Zo is de paashaas ontstaan. Katholieken eten gedurende de 40 dagen durende Vastentijd geen eieren. Pas met Pasen worden eieren weer gegeten. De kerkklokken "komen dan weer terug uit Rome en brengen eieren mee". Ik ben katholiek opgevoed, maar kerkklokken heb ik hier met Pasen echt niet gehoord. Die hebben dus mijn ei niet gebracht. Sanja is echter Protestant en dat zou dus kunnen betekenen, dat de paashaas mijn ei gebracht heeft. Het lijkt mij hoogst waarschijnlijk, dat de paashaas verantwoordelijk was voor het smurrie-ei tijdens mijn paasontbijt !

Tenslotte:

Tijdens de lockdown mag er hier helemaal geen alcohol gekocht en/of vervoerd worden. De drankwinkels zijn gesloten en de politie controleert scherp. Dat werd de kopers van een hoeveelheid alcoholische dranken fataal. De overtreders werden op heterdaad betrapt en in de kraag gegrepen en het bleken zelf politiemannen te zijn, die de verboden waar ook nog eens vervoerden in een politieauto. Dat het geen incidenteel geval is, bleek twee dagen geleden. Ook toen waren het politieagenten die drank kochten en probeerden die met hun dienstauto te vervoeren. Een tip van een onbekende deed hen echter de das en handboeien om. Dit tweede geval vond plaats bij ons om de hoek in Bonnievale. Maandag moesten zij zich verantwoorden bij de rechtbank in Montagu. In afwachting van hun proces werden ze - na betaling van 5000 Rand borg -  voorlopig op vrije voeten gesteld. Natuurlijk een beetje dom en zij zullen nog wel enige tijd in een andere soort van lockdown verblijven !

Afrikaans woordenboek:

Landdros (vroeger Magistraat)  =  politierechter

" Rommelstatus "

Nadat vorig jaar de kredietgraderings-agentschappen Standard & Poor's en Fitch Ratings Zuid-Afrika al afgradeerden naar het allerlaagste niveau van Rommelstatus, heeft ook nummer drie: Moody's dit gedaan. Zuid-Afrika verkeert nu in dezelfde positie als Brazilië, Marokko  en nog enige andere landen in grote problemen. De belangrijkste redenen om tot de afgradering over te gaan, zijn: Geen verbetering in zicht wat betreft werkgelegenheid, economie en staatsschuldvermindering. Verder komt er te weinig belastinggeld binnen en grijpt de regering niet genoeg in bij zwaar noodlijdende staatsondernemingen als Eskom (elektriciteit), Transnet (vervoer), Prasa (rail) en SAL (luchtvaartmaatschappij). De drie agentschappen vinden Zuid-Afrikaanse staatsobligaties niet meer veilig met waarschijnlijk een miljarden-uitvloei van geld uit het land. Men verwacht daardoor een rentestijging door het noodzakelijk aantrekken van erg duur buitenlands kapitaal. De Rand verzwakt sterk (koers momenteel 1 euro = 20 Rand), waardoor importproducten flink duurder gaan worden. De corona-crisis maakt het toekomstplaatje voor de 60 miljoen inwoners nóg zwarter !

De minister van Financiën, Tito Mbuweni, zegt doordrongen te zijn van de gevolgen, maar ziet tegelijkertijd naast uitdagingen ook kansen op verbetering al zal daarvoor hard ingegrepen moeten worden. Het zal zal moeilijk worden om de bijzonder sterke vakbonden  mee te krijgen in allerlei bezuinigingen en dat is noodzakelijk om de uit de hand gelopen financiën weer op orde te krijgen. Zuid-Afrika gaat een aantal moeilijke jaren tegemoet !

Vorig jaar zijn Sanja en ik op vakantie geweest richting het noorden. We bezochten enkele wildparken, maar ook steden als Pretoria en Bloemfontein. Ook al horen we van meerdere bronnen, dat Pretoria niet meer is wat het was, er waren toch aardig wat interessante plekken te bezoeken. Tot een "must" behoorde ook het Voortrekkers-monument.

Een kolos van een gebouw boven op een heuvel. De dichter Peter Blum noemt het toepasselijk: "Hy's groot ma' lielak". Een eeuw na de "Groot Trek van die Boere" kwam men op de gedachte, dat een monument wel op z'n plaats zou zijn. Architect Gerard Moerdijk (1890 - 1958) kwam met een concept-ontwerp, dat te veel deed denken aan een Egyptische piramide en werd afgekeurd. Daarop kwam hij met het plan, dat in 1937 uitgevoerd ging worden boven op Proklamasieheuwel. Op 16 december 1949 werd het 41 meter hoge Voortrekkers-monument  door eerste minister dr. D.F. Malan ambtelijk ingewijd. De vorm van het monument vertoont nogal wat gelijkenis met het 91 meter hoge Volkerenslag-monument in het Duitse Leipzig. Gerard Moerdijk studeerde enige tijd in Europa en heeft waarschijnlijk dit monument gezien. De binnenkant van het Voortrekkers-monument vonden wij indrukwekkend en interessant. Wat de buitenkant betreft, deel ik de mening van Peter Blum: "Hy's groot ma' lielak."

Tenslotte:
De lockdown legt ons grote beperkingen op, maar maakt sommigen ook vindingrijk. Als je op sportcomplexen niet mag trainen en zelfs niet buiten op straat of in de vrije natuur mag hardlopen of wandelen, maar tóch je conditie enigszins op peil wilt houden, ga je maar trainen in je tuin. Enkele atleten haalden maandag de krant door lange afstanden (tot wel 100 km) in hun tuin af te leggen. Dat bracht onze buren op een idee. Wat die atleten doen, kunnen wij óók, maar wel iets minder dan 100 kilometer. Zo waren wij maandagochtend getuige van twee wandelaars, die keurig afstand houdend een flink aantal ronden aflegden in hun eigen voor- en achtertuin. Wij lopen niet, maar fietsen zonder buiten ons hek te komen. Ja zelfs zonder ook maar één meter verplaatsing te realiseren.

Onze hometrainer weet niet wat hem overkomt. Meer dan een jaar niet gebruikt en nu dagelijks twee keer in actie komen. Voorlopig geen rust meer voor de fiets, want of er met Pasen een versoepeling van de regels komt, is ook hier in Zuid-Afrika nauwelijks te verwachten. Ook al valt het aantal besmettingen tot nu toe heel erg mee rekening houdend met de grootte van land met 60 miljoen inwoners !

Afrikaans woordenboek:

oefenfiets  =  hometrainer

"Lockdown"

Ook Zuid-Afrika verkeert sinds vrijdagochtend 0.00 uur in een lockdown-situatie. Dat is in veel landen het geval, maar er zijn ook binnen zo'n volledige afsluiting nogal variëteiten en Zuid-Afrika koos voor de zo ongeveer zwaarste vorm. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Nederland en België mogen we hier niet het huis verlaten of zoals de Belgen het zo fraai zeggen: "Blijf in je kot!"  Wij mogen noodzakelijke boodschappen doen en eventueel naar een apotheek, maar niet autorijden, niet fietsen, niet (hard)lopen en zelfs onze hond niet uitlaten. Onze Tesca snapt er niets van en wij weten niet hoe we het onze trouwe viervoeter duidelijk moeten maken, dat de twee wandelingen per dag nu niet meer mogen. Mijn langeafstandswandeling in Engeland kon niet doorgaan en is verschoven naar september, maar mijn trainingen liggen nu ook stil evenals het wekelijkse motorrijden en het wandelen op vrijdagen. We zullen ons - voorlopig tot Pasen - "bij die huis " moeten amuseren.

Dat wordt veel werken in de tuin en gelukkig heeft Sanja uit Nederland materiaal voor mijn nieuwe oude hobby meegebracht: vier kartonnen bouwplaten. Ik pak mijn vrijetijdsbesteding, die in de jaren '60 begon in de Hofstraat, weer op. Schaar en velpon liggen al klaar De constructie van een Fokker  F27 Troopship is begonnen !

Op de foto bovenaan de blog is goed te zien, dat een grote groep mensen zich nauwelijks stoort aan de regels, die vorige week ingesteld zijn. Boodschappen mogen gedaan worden en vooral op de laatste dag van de maand - dag van de uitkeringen - was het in het hele land enorm druk op de straat. De afstandsregel werd volledig aan de laars gelapt en niemand werd daarvoor beboet. Wie wel beboet werd: Een jongeman, die het stukje (gemeentelijke) tuin voor zijn huis onkruidvrij aan het schoffelen was. Hij werd door een agent gewaarschuwd, dat hij vanwege de lockdown op verboden terrein was. De man gehoorzaamde netjes, maar werd daarna toch door de agent beboet. Hij kreeg een bekeuring van maar liefst R.5000 (een half maandloon). Dat kan de student absoluut niet betalen en het zal wel uitdraaien op een rechtszaak. Hopelijk treft hij een menselijke rechter, die de jongeman vrijspreekt.

De agent mag wat mij betreft verplicht worden om eens een tijdje gemeenschapswerk te doen. Bijvoorbeeld het schoffelen van een zeer lange strook gemeentetuin. De gemeentelijke strook bij de rolbalbaan tegenover ons huis is rijkelijk van onkruid voorzien !

Tenslotte:

Zondag werd ik terecht gecorrigeerd door onze buurman. In de blog van 12 maart schreef ik over een fietstocht door het Kaaps schiereiland en meldde over die Cape Town Cycle Tour, dat het een meerdaagse fietstocht was. Nu maak ik nog wel eens gebruik van mijn dichterlijke vrijheid, maar wat ik toen schreef, was gewoon fout. De CTCT is een ééndaagse fietstocht over ongeveer 110 km over het Kaaps schiereiland en de 8-daagse Cape-Epic is een tocht van 647 km door een deel van de West-Kaap. Over de ééndaagse CTCT handelde dus mijn verhaaltje. "Baie dankie, buurman en hierby vra ek verskoning vir my blaps."

In Die Burger stond overigens wél een verhaal over een eenzame fietser, die van Johannesburg op weg was naar Kaapstad (1400 km) en door de politie van de N1 gehaald en gearresteerd werd vanwege de landelijke lockdown en fietsen op de snelweg. Ik vermoed, dat die fietsende persoon mijn foutieve verhaaltje gelezen heeft en aan de 8-daagse fiets-toer begonnen was. Nu begin ik me toch wel behoorlijk schuldig te voelen en buig deemoedig het warhoofd !

Afrikaans woordenboek:

'n yslike blaps  =  een reuze flater

" Take me home, where I belong "

De titel van John Denver's song in 1971 en volgens mij neuriede Sanja het vorige week terwijl zij met gepakte koffers klaar stond om terug te vliegen naar Zuid-Afrika. De vliegmaatschappij Kenya Airways besloot echter op het laatste moment om niet meer op de geplande dag te vliegen op Kaapstad. Gelukkig kon het geboekte ticket omgezet worden voor een KLM-ticket, waardoor Sanja zondagavond vertrok vanaf Schiphol om maandag veilig thuis te arriveren. De vliegwereld verkeert in een totale chaos. Steeds meer landen hebben hun grenzen gesloten. Vliegmaatschappijen zitten zonder boekingen en verkochte tickets moeten omgeboekt worden. Op zondag waren er blijkbaar nog 200.000 Nederlanders elders in de wereld en een groot gedeelte daarvan wil met grote spoed terug naar Holland.

Een aantal hier verblijvende Nederlandse "zwaluwen" zingen nu in koor: "Take me back home,where I belong" en proberen op allerlei manieren nog snel een terugreis te bemachtigen, maar of dat nog gaat lukken is zeer de vraag. Bij de ambassade maken ze momenteel overuren om regelingen te treffen, want Nederland heeft een zorgplicht om de onderdanen huiswaarts te laten keren. Ik ben benieuwd of en wanneer dit probleem helemaal opgelost is !

In de bijlage van Die Burger van zaterdag stond een artikel over het verkrijgen van een wapenvergunning en daaropvolgend het aanschaffen van een wapen. Dat blijkt in Zuid-Afrika in de praktijk heel eenvoudig te zijn. Met hulp van een medewerker van een grote wapenzaak in Kaapstad kun je binnen afzienbare tijd een vergunning hebben om een handwapen, een hagelgeweer, een jachtgeweer of zelfs een semi-automatisch geweer te mogen gebruiken. Bij het artikel is een advertentie van de wapenzaak geplaatst. Daarin wordt een gloednieuwe revolver te koop aangeboden voor R. 6595 (347 euro). Zou er een verband zijn tussen het zeer grote aantal schietincidenten met vaak dodelijke afloop en het gemak, waarmee men een vergunning én een dodelijk wapen kan bemachtigen ?

Het gedrag van mensen op de Kaapse stranden laat nogal te wensen over. Reden voor de Stadsraad om een geheel nieuwe verordening op te stellen.

Eén van de nieuwe regels was om het vloeken en ander ruw taalgebruik te verbieden. Tijdens de raadsvergadering bleken er maar liefst 688 geschreven commentaren van het publiek en van allerlei organisaties binnen gekomen te zijn. "Dit is een  overtreding van ons recht op vrijheid van spraak", was de meest geuite reactie. Daarop kon de Stadsraad maar één besluit nemen: Het verwijderen van de regel uit de nieuwe verordening !

Tenslotte:
In deze door Corona beheerste tijd drukt de Wereld Gezondheids Organisatie ons op het hart om toch vooral geen handen te schudden. Door in nauw contact te komen met iemand, die het virus onder de leden heeft, wordt de verspreiding en uitbreiding vergroot. Schrijver Heindrich Wyngaard stelt in Die Burger: "We zijn nu verplicht om de rol en de symboliek van de handdruk voorlopig (of wellicht voorgoed) op te bergen. Voorwerpen en teksten uit de Griekse oudheid tonen aan, dat de handdruk bewijst, dat beide personen geen wapen in de hand hadden en het een gebaar van vrede is. Voorbeelden van wereldleiders, die door handen te schudden vrede sloten, zijn er genoeg: Kennedy en Chroesjtsjof (1961). Nixon en Mao Ze Dong (1972). Mandela en De Klerk (1989) en in 2019 schudden Trump en Kim Jong-Un elkaar de hand. In de zakenwereld worden contracten ondertekend en bezegeld met een handdruk. Onderzoek door het Israëlische Weizmann-instituut toont aan, dat de handdruk tussen twee personen sociale chemische boodschappen overbrengt: een goed gevoel-gebaar. De slotzin van de schrijver Heindrich Wyngaard is: "Totdat die koronavirus kop uitgesteek het en ons nou aangemoedig word om alternatiewe groettekens met die elmboog, vuis of voet te wys. Sorg die virus vir die dood vaan die handdruk ?"

Afrikaans woordenboek:

bladskud  =  een hand geven

" Rolling, rolling, rolling "

Leeftijdsgenoten van mij herinneren zich waarschijnlijk het intro-lied van de TV-serie Rawhide uit de jaren 1959 - 1966 nog wel. Daar dacht ik aan bij het lezen van de maart-uitgave  van "Basuin", het maandblad van de NG-Kerk Montagu. Er staat een klein berichtje over het "Plastiek Proppie Projek". Dat is het project, waarbij plastic doppen van flessen verzameld worden om uiteindelijk daarmee een rolstoel te verdienen. De tekst van het artikeltje is als volgt: "Baie dankie vir elkeen wat proppies ingehandig het. Hierdie projek is egter nog steeds aan die gang. Intussen kan ons bevestig dat ons eerste oorhandiging reeds gedoen is en dat ons bevestiging gekry het dat die eerste rolstoel geallokeer (toegewezen) is. Dit sal in die nabye toekoms oorhandig word".  Op de bijbehorende foto overhandigt Nederlandse Petra een hoeveelheid uit Nederland meegebrachte doppen. Zelf ben ik ook nog steeds aktief op zoek naar dit plastic materiaal tijdens mijn wandelingen. Een complete rolstoel heb ik nog niet bijeen gesprokkeld, maar één van de (kleine) wieltjes moet toch wel "van mij" zijn !

Vorige week gaf ik een beknopt overzicht van de regeringsbegroting voor 2020. De economische groei zal minimaal zijn en dat is een slecht voorteken voor één van de speerpunten van de regering: werkschepping. Van de 60 miljoen inwoners zitten er zo'n 20 miljoen werkloos thuis en dat zijn vooral de jongeren. Economische groei zou die werkloosheid wel enigszins verlichten, maar met een netto bevolkingsgroei van ruim één miljoen nieuwgeborenen per jaar is het een illusie te denken, dat de werkloosheid gaat verminderen. Journalist Johan van Wyk formuleert het als volgt: "Suid-Afrika se ongebreidelde voortstuwende bevolkingsaanwas moet onder beheer gebring word. Jy hoef nie 'n wetenskapper te wees om te weet dat massiewe oorbevolking die kern van Suid-Afrika se probleme is. Daar is geen manier vir Suid-Afrika om die massa mense volhoubaar te onderhou nie. Wil jy in plakkerskampe woon sonder toekoms vir jou en jou kinders, hou dan aan om elke nege maande voor die doopvont te staan "!

Het heeft enige tijd geduurd, maar dat het corona-virus ook (Zuid-)Afrika zou bereiken, was natuurlijk een kwestie van tijd. Op zondag 15 maart waren er 61 positieve gevallen geregistreerd met één sterfgeval en dat was voor de regering reden om in te grijpen. Zondagavond sprak president Ramaphosa namens de hele regering tot het volk en kondigde maatregelen, die in diverse (vooral ook Europese) landen ondertussen ook uitgevoerd worden: Scholen en bepaalde grensposten worden gesloten. Geen visa voor mensen uit hoog-risico-gebieden. Geen bijeenkomsten met meer dan 100 mensen. Als het virus toeslaat in de veel te dichtbevolkte townships met nauwelijks afstand tussen huizen en mensen en met weinig hygiëne, is de ramp niet te overzien. Dan gaan er naar verwachting erg grote aantallen (zeker ook dodelijke) slachtoffers vallen ! 

Door het bovenstaande ben ik heel benieuwd hoe het Sanja zal vergaan. Zij verblijft nog tot en met 23 maart in Nederland waar het aantal besmettingen nog dagelijks flink toeneemt. Wat kan er zoal gebeuren als zij onverhoopt besmet raakt? Als zij in Nederland al ziek wordt, moet zij daar in quarantaine en uitzieken. Als zij besmet raakt tijdens haar terugreis (op luchthavens of in vliegtuigen) komt zij Zuid-Afrika niet in  zonder eerst in quarantaine te moeten. Een derde mogelijkheid is, dat zij het land inkomt, besmet raakt en mij ook besmet. De vierde optie is, dat zij helemaal niet besmet raakt, veilig thuiskomt en we hopelijk nog lang en gelukkig leven ! 

Op de derde optie kom ik nog even terug. Sanja arriveert op 24 maart weer thuis en enkele dagen later ontdekt men wellicht een besmetting, die waarschijnlijk mij ook gaat raken. Op 29 maart begint mijn vakantie,waarbij ik van Kaapstad, via Dubai en Schiphol uiteindelijk in het Noord-Engelse Newcastle aankom om de langeafstandswandeltocht Hadrians Wall te gaan lopen. Quarantaine in één van de eerder genoemde plaatsen is mijn lot. En dus ben ik druk bezig mijn voorgenomen en reeds compleet geboekte reis om te zetten naar september, een veel later tijdstip in het jaar. Ik hoop en verwacht, dat het virus dan wel uitgewerkt zal zijn. Gelukkig doen reisorganisatie, luchtvaartmaatschappijen en autoverhuurbedrijf niet moeilijk. Ik keek er echt naar uit om na veel trainingstochten gelopen te hebben, eindelijk aan de ware uitdaging te kunnen beginnen, maar nu het virus wereldwijd zó toeslaat, acht ik het onverantwoord om momenteel zo'n groot risico te nemen. Jammer ook van de bezoeken, die ik in Nederland af wilde leggen, maar och, de tijd gaat snel en vóór  we het weten, is het september !

Afrikaans woordenboek:

kwarantyn  = afzondering van zieken  

" Wat er in komt....."

Gaat er ook weer uit. Dat geldt ook voor de Overheid. Minister Mboweni maakte in februari de Zuid-Afrikaanse begroting voor 2020 bekend. Daar werd al lang naar uitgekeken, want zou hij met een werkend plan van aanpak komen om de zeer wankele financiële situatie van het land te verbeteren? Dit jaar zal er nauwelijks economische groei zijn (minder dan 1%). Banken en investeerders wachten af wat Moody's krediet beoordelaars zal gaan doen. De angst en verwachting is, dat Zuid-Afrika afgewaardeerd  gaat worden tot een land met "rommelstatus". Wie durft er dan nog te investeren ? Toch zal het land geld moeten aantrekken, veel geld zelfs, want de minister gaf aan, dat er in 2020 aan inkomsten R. 1583,9 miljard binnen komt, maar de uitgaven zullen maar liefst R. 1954,4 miljard bedragen. 

Er is daardoor dus een tekort van ruim R. 370 miljard. Geld, dat tegen torenhoge rente geleend moet worden op de kapitaalmarkt. Er moet sowieso al R. 230 miljard aan rente betaald worden. Zuid-Afrika haalt er dus meer uit dan er in zit. 2020 gaat beslist geen gemakkelijk jaar worden !

Bij een bezoek aan het Home Affairs kantoor in Worcester werd ons duidelijk gemaakt, dat ik - om een ID te krijgen - een verificatie-stempel nodig heb op een kopie van mijn Permanente Verblijfsvergunning. Die kunnen we halen in het kantoor van VFS-Global in George. Met die wetenschap reden we huiswaarts en zagen opvallend veel groepen wielrenners en wielrensters. Enkele dagen later las ik in de krant, dat van 6 t/m 11 maart de "Cape Town Cycle Tour" verreden zou gaan worden. Deze meerdaagse  fiets-tour over 1200 kilometer start en finisht nabij de Tafelberg en voert daartussen over het gehele Kaapse  schiereiland. Ruim 30.000 deelnemers rijden deze "fietsmarathon" en om zo'n zware tocht goed te volbrengen, is een serieuze voorbereiding beslist noodzakelijk. Vandaar al die trainende fietsgroepen op ons pad van en naar Worcester. In 1977 zaten Bill Myrea en John Stegmann te ontbijten in een restaurant en bespraken de onveiligheid, die fietsers dagelijks ervoeren door het sterk toenemend gemotoriseerd verkeer. Veilige fietspaden waren er nauwelijks en zij besloten tot actie over te gaan en benaderden de overheid, maar die liet niets van zich horen en er gebeurde niets. Tijd voor een zwaardere actie. De PPA (Pedal Power Association) werd opgericht en in 1978 startten 500 leden met een protesttocht. Helaas waren het allemaal blanken; het was ten tijde van de Apartheid. Bedoeld was om te starten met een kanonschot. Er was een soort van eigen fabricaat kanon vervaardigd, dat bij de start jammerlijk faalde. De tweede poging had meer succes. Alhoewel: het schot ging af, maar het alternatieve kanon explodeerde daarbij volledig. Gelukkig vielen er toen geen slachtoffers. 

De Cape Town Cycle Tour is niet alleen qua deelnemers een groot succes. De financiële opbrengst is ook groot en daar profiteren instanties als Rotary en de PPA zelf van. De overheid investeert nog steeds weinig in veilige fietspaden en de dagelijkse fietser fietst nog steeds zo vrij als een vogel, maar wél vogelvrij door het steeds drukker wordende verkeer !

Tenslotte:

Vrijdagmiddag heb ik Sanja om 18.15 uur afgeleverd op de Kaapse luchthaven. Dat was ruimschoots op tijd voor haar en het gaf mij de gelegenheid om nog voor het stikkedonker weer thuis te zijn.  Om 23.00 uur zou Kenya Airways vliegen en om 22.30 startte het boarden, maar door airco-problemen in het toestel moesten alle passagiers het toestel weer verlaten. Het probleem was pas om 01.45 uur opgelost en konden alle reizigers weer hun plaatsen in het toestel innemen, waarna men om 02.15 het luchtruim koos. Ruim drie uur tijd verloren en er zou in Nairobi slechts 2 uur overstaptijd zijn. Gevolg: Sanja en nog een zestal (nood)lotgenoten  misten hun toestel naar Amsterdam. Hun vlucht kon gelukkig wel omgeboekt worden op een KLM-vlucht, maar die zou pas vertrekken 's avonds om 23.00 uur. Dat betekende dus een hele dag van 's morgens vroeg tot 's avonds laat rondhangen op de luchthaven. De pechvogels werden wel verzorgd met eten en drinken en de vlucht van Nairobi naar Amsterdam verliep een half uur sneller dan gepland, waarna Sanja op zondagochtend om 06.30  uur op Schiphol aankwam. Niet het ideale begin van haar verblijf in Nederland !

Afrikaans woordenboek:

'n fietsklokkie  =  een fietsbel

" Negen jaar geleden "

Drie maart staat stevig in mijn geheugen gegrift. Het was de datum waarop ik me vestigde in Zuid-Afrika. De KLM bracht me veilig en snel naar hier. Twee dagen later arriveerden Djoeke en Tesca op de Kaapse luchthaven en nog weer vier dagen later zette Sanja voeten op Zuid-Afrikaanse bodem. Dat is deze week al weer negen jaar geleden. Gemiddeld schijnen emigranten zeven jaar in hun nieuwe thuisland te blijven. Wij zitten daar al twee jaar boven en zijn echt nog niet van plan om te verhuizen. Op 27 februari startte ik al met onze weblog Sandesepad en tot nu toe ververste ik elke week op donderdag onze weblog. Dat betekent, dat het artikeltje van deze week al de 466 ste editie is. Gewoon een kwestie van volhouden. Op naar de 500 !

Vaak zit het tegen wat betreft onze contacten met Home Affairs, maar nu lijkt er toch ook iets positiefs mogelijk te zijn. Als je beschikt over een Permanente Verblijfsvergunning moet je ook zorgen in het bezit te komen van een Zuid-Afrikaans rijbewijs. Dat kun je krijgen door een theoretisch en praktisch examen met goed gevolg af te leggen, maar je kunt het ook zonder examens krijgen door het Nederlandse rijbewijs in te leveren.  

In dat laatste hadden wij geen zin in en dus rijden wij sinds 2018  hier illegaal rond  met ons Nederlandse roze pasje. Nu vertelde een Nederlandse kennis, dat de regeling veranderd is. Wie in het bezit is van een Permanente Verblijfsvergunning kan een Zuid-Afrikaans rijbewijs krijgen zonder de verplichting om het Nederlandse rijbewijs in te leveren mits dat binnen 5 jaar na verkrijging van de Permanente Verblijfsvergunning gebeurt. Dat houdt voor ons in, dat we nog drie jaar de tijd hebben om voor deze versoepelde regeling in aanmerking te komen. Er is echter mogelijk één probleem: we weten het niet zeker, maar waarschijnlijk moeten we wél beschikken over een ID en die hebben we nog steeds niet en of dat in drie jaar gaat lukken ?? Wordt vervolgd !

Drie jaar geleden op 27 maart gingen we onze Toyota RAV inruilen voor een nieuwe RAV. Tenminste, dát was mijn plan, maar bij de Toyota-dealer in Montagu stond er  echter een nieuwe bordeaux-rode C-HR en daar viel Sanja voor als een blok. 

Een paar dagen later reed zij met een "big smile" in dit sportief gelijnde nieuwe model de showroom uit. We zijn nu drie jaar en 46.000 kilometer verder en dan vind ik het wel weer tijd om te denken aan een opvolger. Het is Sanja's auto en zij was niet over te halen om een ander model te nemen. Nee, het moest weer een Toyota C-HR worden. Zij koos voor de uiterst speciale FUNKY-ORANGE kleur met een piano-zwart dak en mij restte niets anders dan me neer te leggen bij Sanja's keuze, maar eiste wél, dat het dan de meest luxueuze versie mét automaat moest worden. 

Het is het allernieuwste model. Zó nieuw, dat er slechts één in die speciale kleur en uitvoering in heel Zuid-Afrika voor handen bleek te zijn en die auto stond bij een dealer in Johannesburg. Geen probleem voor onze dealer in Montagu. Hij stuurde donderdag een medewerker per vliegtuig naar Johannesburg en vrijdagmiddag stond de luxe, sportieve auto al bij ons op de oprit mooi te wezen. Sanja is superblij en zal de komende tijd wel de nodige bekijks hebben. Zij kan er weer enkele jaren mee vooruit !

Tenslotte:

Morgen vliegt Sanja weer naar Nederland om ruim 2 weken door te brengen in een koud en nat kikkerland. Nu maar hopen, dat het Corona-virus niet zorgt voor een probleem. Er zijn nog maar weinig landen virusvrij. Enkele weken doorbrengen in quarantaine is natuurlijk niet haar bedoeling, maar met een aanwezigheid op twee luchthavens en te zitten in een vliegtuig met 400 passagiers in een relatief kleine ruimte, weet je het natuurlijk nooit. Afwachten en duimen maar !

Afrikaans woordenboek:

'n vuurwa  =  een sportauto