"Elke stapel beeldt de kracht van de mensheid uit in het aangezicht van tegenspoed." Dat zegt Sipho Njengezi, de man, die steenzuilen oprichtte in Kalkbaai bij Kaapstad. "Ik jogde langs het water toen ik iemand bezig zag om steenstructuren (cairns of menhirs genaamd) te bouwen. Het zorgde bij mij voor het opmaken van de balans van mijn leven en de moeilijke reis die dat geweest is. Toen ben ik zelf ook steenzuilen gaan bouwen." Van baby tot jongvolwassene was zijn leven een strijd om te overleven. Zijn moeder liet hem in de steek. Hij bracht veel tijd door in hospitalen en kwam in een opvangtehuis terecht.
Het zorgvuldig stapelen van stenen is al deel van de hele tijd, dat er menselijke wezens zijn. Mysterieus, fragiel, maar toch stevig. Alleen al in Groot-Brittannië zijn er wel 10.000, maar in Zuid-Afrika vind je er nauwelijks. Het was dus verrassend langs de kust van St. James bij Kaapstad er een aantal te ontdekken, die opgericht moeten zijn tijdens de lockdown-periode. Steenzuilen hebben een betekenis, maar we weten niet welke. Geven ze een richting aan? Is het een aanwijzing of een waarschuwing? Zijn het wellicht offerplaatsen? Of houden zij de dood op een afstand tijdens de huidige besmetting? Tot verdriet van de omwonenden liet de Munisipaliteit de bouwsels op 22 juni afbreken uit veiligheidsoverwegingen. Ruim twee manden stonden ze er. Sipho vindt het niet zo erg. "De steenzuilen hebben voor mij gedaan wat ik wilde en ik leef nu met meer kracht en optimisme verder in mijn leven!"
Er bestaat een oud Gallisch gezegde: "Cuiridh mi clach air do chárn", wat betekent: "Ik plaats een steen op jouw steen". Voordat Schotse clans ten strijde trokken, plaatste elke strijder een steen op een stapel. Degene, die overleefde, nam een steen van de stapel. De stenen, die overbleven, werden een steenzuil of steenheuvel om eer te brengen aan de doden !
Sanja bakt ze behoorlijk bruin. Bak-programma's zijn enorm populair. Vooral de Engelsen zijn blijkbaar niet uit hun keuken weg te slaan en in Nederland hebben ze zelfs André van Duyn van stal gehaald om een bake-off programma te presenteren.
Ook hier in Zuid-Afrika bakken ze ze erg bruin en de talrijke Hollanders hier brengen - zeker in corona-tijd - veel tijd door in hun keuken. Appeltaart is de favoriet, maar Sanja kreeg enkele weken geleden via internet een perentaart-recept in handen en sinds die tijd is dat háár favoriet. Een bevriend echtpaar, dat een grote fruitboerderij in de Koo exploiteert, zorgt nog wel eens voor de levering van fruitige bestanddelen en vorige week "kreeg Sanja weer een peer" van dat stel. Of beter gezegd: een doos peren en een doos appels. Die dag had Sanja voor niemand tijd. De stofzuiger bleef in de kast. Ramen werden niet gelapt. Boodschappen niet gedaan. Ik moest zelfs ZELF voor mijn koffie zorgen.
Sanja "woonde" die dag in de keuken met twee prachtige taarten als resultaat. Een appeltaart en een perentaart. Als ze smaken zoals ze er uitzien, zitten we goed. Een smaaktest volgt zeer spoedig !
Tenslotte:
Sinds 1 juli zijn wij in het tijdelijke bezit van een tweede hond. Een "leenhond" zogezegd. Na het overlijden van onze Djoeke was onze Tesca alleen. Het leek haar niet zo te deren, maar er waren toch ook soms tekenen te bespeuren, dat ze het gezelschap van een maatje wel miste. En toen kwam daar een "nieuwe Friese Staby " op ons pad: Dieuwke, is haar naam. Een kennis heeft besloten om Montagu vaarwel te zeggen om voorgoed terug te gaan naar Nederland en Dieuwke zou meegaan. Het in- en uitvoeren van een hond is een ingewikkelde zaak: contact over het transport met de luchtvaartmaatschappij, gezondheidsverklaringen door een dierenarts, meerdere inentingen. Een heel gedoe. Bijna alles was geregeld, maar door een misverstand werd een anti-hondsdolheid-injectie enkele dagen te laat gegeven met als gevolg, dat een nieuwe bloedtoets gedaan moest worden en pas 3 maanden nadien kan Dieuwke ook op reis gaan. Haar bazin is op dit moment al in Nederland. Dieuwke blijft tot oktober bij ons en lijkt al aardig gewend te zijn. Friese Stabys zijn in Zuid-Afrika "seltsaam as hoendertande" en wij hebben er 3 in ons bezit (gehad). Dieuwke is een erg lieve hond en een afscheid over een paar maanden zal ons best wel zwaar vallen, maar tot dat moment genieten we van onze "leenhond" !
Afrikaans woordenboek:
Jantjie volstruis (waar hy kom is hy tuis) = Iemand, die zich overal thuis voelt.
Sanja "woonde" die dag in de keuken met twee prachtige taarten als resultaat. Een appeltaart en een perentaart. Als ze smaken zoals ze er uitzien, zitten we goed. Een smaaktest volgt zeer spoedig !
Sinds 1 juli zijn wij in het tijdelijke bezit van een tweede hond. Een "leenhond" zogezegd. Na het overlijden van onze Djoeke was onze Tesca alleen. Het leek haar niet zo te deren, maar er waren toch ook soms tekenen te bespeuren, dat ze het gezelschap van een maatje wel miste. En toen kwam daar een "nieuwe Friese Staby " op ons pad: Dieuwke, is haar naam. Een kennis heeft besloten om Montagu vaarwel te zeggen om voorgoed terug te gaan naar Nederland en Dieuwke zou meegaan. Het in- en uitvoeren van een hond is een ingewikkelde zaak: contact over het transport met de luchtvaartmaatschappij, gezondheidsverklaringen door een dierenarts, meerdere inentingen. Een heel gedoe. Bijna alles was geregeld, maar door een misverstand werd een anti-hondsdolheid-injectie enkele dagen te laat gegeven met als gevolg, dat een nieuwe bloedtoets gedaan moest worden en pas 3 maanden nadien kan Dieuwke ook op reis gaan. Haar bazin is op dit moment al in Nederland. Dieuwke blijft tot oktober bij ons en lijkt al aardig gewend te zijn. Friese Stabys zijn in Zuid-Afrika "seltsaam as hoendertande" en wij hebben er 3 in ons bezit (gehad). Dieuwke is een erg lieve hond en een afscheid over een paar maanden zal ons best wel zwaar vallen, maar tot dat moment genieten we van onze "leenhond" !
Geen opmerkingen:
Een reactie posten