" Moreel kompas ! "

Naar aanleiding van de schokkende bekendmaking van de moordstatistieken (blog van vorige week) roept de één om meer agenten. Een ander wil, dat het leger ingezet gaat worden in probleemgebieden. Sinds enige tijd wordt geprobeerd om het moeilijker te maken om vuurwapens te bemachtigen en om het bezit ervan beter te registreren. Maar met keukenmessen en steekwapens als grote schroevendraaiers vallen meer slachtoffers dan met vuurwapens.

 

Er zijn echter ook mensen, die in een andere richting denken: " Misdaad floreer omdat die land 'n ernstig tekort aan sosiale kapitaal en 'n morele gewete het", aldus professor Pieter Labuschagne. Het probleem is, dat het morele leiderschap van de regering geen kompas biedt aan het land en zijn inwoners. De hebzucht van de leiders is schokkend, maar erger is, dat topleiders in de ANC en de regering in de "ZUMA-tijd" niets gedaan hebben om dit te keren. Veel volwassenen hebben zelf in hun jeugd geen goede opvoeding gekregen en geven hún nakomelingen mede daardoor ook geen gewetensvolle bagage mee. Het feit, dan van de 60 miljoen inwoners meer dan de helft in kommervolle en uitzichtloze omstandigheden verkeert, is ook een misdaad vergrotende factor.

Minister Beki Cele is er van overtuigd, dat er in het volgende boekjaar aanzienlijk minder slachtoffers zullen zijn. Hij verbindt er zelfs zijn politieke lot aan. Scepsis heerst er bij die uitspraak. Velen menen: " Eerst zien en dan geloven ! "


Het kerkbezoek mag dan sterk teruglopen, maar wij lopen - als we op vakantie zijn - toch graag even een ons onbekend godshuis binnen. In Kleve was dat onder andere de "Sankt Maria Himmelfahrt". Niet de meest indrukwekkende, maar wél een, die open was. Ook kasteel "Schwanenburg" stond op ons "te doen-lijstje", maar na een half uur in Kleve gezocht te hebben naar een parkeerplaats voor onze auto, konden we slechts de toren van dit kasteel beklimmen.

Honderd vier en tachtig treden waren echter te veel voor mijn pijnlijk been. Dus gingen we maar weer terug en met hulp van de Tomtom belandden we op de "Britischer Ehrenfriedhof", enkele kilometers buiten Kleve !


Van alle bezienswaardigheden, die we bezochten tijdens deze vakantie, heeft een bezoek aan bovengenoemd oorlogskerkhof het meeste indruk op mij gemaakt. Hier liggen 7.672 soldaten begraven. Voornamelijk van Britse nationaliteit, maar ook 706 Canadezen, 328 Australiërs, 127 Nieuw-Zeelanders en 73 Polen. Verder: 1 Nederlander, 1 Belg en 1 Zuid-Afrikaan. Jonge mensen, de meesten tussen de 21 en 25 jaren jong. Gevallen voor de bevrijding van een land, dat niet eens het hunne was. Er liggen ook niet-geïdentificeerde lichamen met op de graven de tekst: "Known unto God". 

Hier word je stil van. Er zijn tegenwoordig initiatieven om met behulp van DNA-toetsen de identiteit alsnog te achterhalen, waardoor familieleden hun dierbaren uiteindelijk  toch nog vinden. Ik ken het veel kleinere Brits kerkhof tussen Geldrop en Mierlo en weet, dat deze oorlogskerkhoven nog steeds piekfijn onderhouden worden en ook deze fraaie laatste rustplaats bij Kleve, ziet er schitterend onderhouden uit. Dat is wel het minste, wat men kan doen ter ere van en ter herinnering aan deze jonge mensen, die hun leven verloren hebben tijdens de zinloze oorlog van 1939-1945 !

Afrikaans woordenboek:

van 'n hondeskeet 'n kanonskot maak  =  zwaar overdrijven

" Een Kaaps record ! "

" Kaapstad is nou die moordhoofstad van Suid-Afrika. Beki Cele, minister van Polisie het aangekondig  dat 20.336 moorde landwyd aangemeld is in die boekjaar 2017-2018." Dat is een zeer twijfelachtig record, want het vorig boekjaar waren dat er 19016. Een toename van 1.320 moorden ofwel 6,9% meer). En - schrik niet - 985 kinderen waren het dodelijke slachtoffer. Per dag worden er gemiddeld 56 mensen vermoord. In de West-Kaap lieten 3.729 mensen het leven, waarvan bijna de helft (1678) bende-verwant is. Kaapstad heeft tien achterstandswijken, die samen 1805 slachtoffers tellen. De Verenigde Naties vindt, dat er 1 agent op 220 burgers moet zijn. In Zuid-Afrika is dat 1 op 383 en in de West-Kaap is het zelfs 1 op 560. De roep om meer politie krijgt geen gehoor bij de regering. Het valt ook niet mee - ondanks 50 % jeugdwerkeloosheid om voldoende kandidaten voor de politie-opleiding te vinden, want elke dag sneuvelen er meerdere agenten. Helen Zille, premier van de West-Kaap twiette:" Minister Cele, dalk verstaan u nou waarom ek my op jou beroep om die weermag (leger) in die bendegeteisterde voorstede met die hoogste moordsyfer in te bring. Mense verdien beskerming."  (Volgende week: Het leger is niet de oplossing, maar verbeter het morele kompas).

Op het moment van publiceren, zit onze vakantie in Nederland er al weer bijna op. Voor Sanja begon de reis al op 7 september en ze startte met een verblijf van 8 dagen bij haar ouders. Gedrieën bezochten zij onder andere musea en natuurparken in Drente. Ik ben niet de persoon van lange vakanties en daarom vloog ik pas op 14 september noordwaarts. Mijn vliegreis ging deze keer weer eens met Kenya Airways met tussenlandingen in Nairobi (Kenya) en Livingstone (Zambia).

De landing op Livingstone gaat altijd gepaard met een ultra-lage vlucht over de Zambezi-rivier en de Vic Falls watervallen van Zimbabwe. Een uiterst spectaculaire gebeurtenis. Mijn vlucht van 16 uur verliep comfortabel en voorspoedig. Het verblijf zal kort maar krachtig zijn, want zondag vliegen we samen al weer terug naar Kaapstad !

Met het weer treffen we het wel tijdens ons verblijf in Nederland, want het weer is on-Nederlands mooi en dat gedurende een lange tijd.

De keerzijde is echter wel een groot watertekort en dat is ook aan de Nuenense vijver goed te zien, maar ook aan de dode planten en dorre grasvelden.

De verwachting is, dat in de aanstaande herfst de natuur zich wel zal herstellen, maar een uitzonderlijke zomer was het wel.

Tenslotte:
Er zijn twee zaken, die absoluut moeten plaats vinden tijdens mijn verblijf in Nederland. Allereerst moet er beslist minstens één bezoek gebracht worden aan een cafetaria, want snacks als frikandellen en bamischijven en dergelijke zijn nog steeds moeilijk te verkrijgen in Zuid-Afrika.

De tweede voorwaarde is het nuttigen van een "chinees". Gelukkig was er een familielid, dat zorgde voor een voortreffelijke nasi-schotel.

Aan mijn beide voorwaarden is dus voldaan en nu kan ik dus  met een letterlijk en figuurlijk gevoel weer huiswaarts keren. Helaas was er deze keer niet veel tijd om vrienden en kennissen te bezoeken, maar begin april 2019 is deze meneer weer in Nederland. De reis is al geboekt!

Afrikaans woordenboek:  

'n wors het twee ente  =  iets van twee kanten bekijken

" Hoe verder ? "

In maart 2015 kwam het Departement van Verkeer met de goedkeuring om de weg van Ashton tot en met de hoofdweg door Montagu volledig op te knappen. Voor een bedrag van 650 miljoen Rand moet de 14 km lange weg een volledige remake krijgen en dat is geen standaardklusje, want 10 km weg loopt door de Cogmanskloof, waar bruggen nieuw opgebouwd moeten worden en waar in de weg staande bergen met dynamiet weggeblazen dienen te worden. Einde 2018 zou het hele werk klaar zijn, maar momenteel - na drie jaar dus - is ruim de helft van het werk gedaan en is de hoofdaannemer Basil Read failliet. 

Deze wegenbouwer is niet het enige bedrijf in deze sector met grote financiële problemen. De economische situatie in Zuid-Afrika is ronduit slecht, waardoor er veel van de geplande wegenbouwprojecten afgeblazen zijn of voor onbepaalde tijd geparkeerd. De vraag is nu: Hoe moet het nu verder ? Van de drie nieuw op te bouwen bruggen is er één bijna klaar en twee andere zijn halfweg. De Langstraat in Montagu is grotendeels klaar, maar een aantal aanwonenden moeten door het zand baggeren om hun woning te bereiken en ondernemingen in Ashton en Montagu leiden nu al jarenlang financiële schade, omdat de Route 62 gemeden wordt door een grote stroom vakantiegangers.  Het Departement heeft nu beloofd om reeds gestarte, maar nog niet voltooide projecten, zo spoedig mogelijk af te maken. Voor Montagu zou dat betekenen, dat eind 2019  - volgend jaar dus - alles klaar zal zijn. Weinigen geloven, dat dit ook werkelijk gerealiseerd gaat worden !

" 'n Bulderende, populistiese grootbek wat haat verkondig." Zo omschrijft journalist Leopold Scholtz Julius Malema, de politiek leider van de EFF-partij. Sinds deze Julius uit de ANC-partij geschopt werd, vormde hij de Economic Freedom Fighter Partij en kwam met zeer extreme doelstellingen zoals: "Alle blanken en bruine mensen moeten het land uit." Grond van blanken moet zonder vergoeding afgepakt en aan zwarten gegeven worden"."Skiet die Boere" is zijn lijflied". Sinds de EFF in het Parlement vertegenwoordigd is, verloopt er nauwelijks een zitting zonder oproer. Schreeuwend, zingend en dansend verstoren de leden de vergaderingen. De meeste mensen zullen hun stem niet geven aan deze partij, maar de volledig kansloze zwarten verwachten van deze partij veel voordeel in de toekomst te halen. Vorige week hield de EFF partij een mars in ons dorp. Gezien de reputatie van deze mensen en de protestmarsen met wegblokkades, grote vernielingen, brandende bussen en autobanden, hield iedereen in Montagu het hart vast, maar er marcheerde slechts een groepje van 10 in het rood geklede aanhangers van Malema door de Badstraat. De stoet werd begeleid door minstens 20 politieagenten. Vernield werd er niets tot opluchting van heel het dorp. De EFF zal in Montagu niet veel volgers krijgen !

Tenslotte:
Eén van de redenen van Sanja om in deze periode naar Nederland te gaan, was vanwege een voorgenomen familie-reünie van de familie van Draanen. (moederskant). Het was al weer 5 jaar geleden dat er een familie-bijeenkomst georganiseerd werd, maar daar kon Sanja toen niet bij aanwezig zijn. Sommige neven en nichten had ze tien jaar geleden voor het laatst gezien en andere zelfs 25 jaar geleden. Enkele leden   wonen en werken ondertussen al lang in verre buitenlanden. Onder andere een nicht in Australië, die Sanja al 40 jaar niet meer gezien en gesproken heeft. Het was daarom extra plezierig, dat ook de "buitenlanders" bijna allemaal afgelopen zondag aanwezig konden zijn in Hoogmade. Een erg grote opkomst. Veel herinneringen. Massa's foto's en video's. Lekker eten en mooi weer. Kortom: Een meer dan geslaagde reünie, die zeker voor herhaling vatbaar is, maar men is het er wel over eens, dat daarop niet weer 5 jaar gewacht moet worden !

Afrikaans woordenboek:

Moenie al die aanbrandsel uit die pot krap nie  =  Je moet niet het onderste uit de kan halen

" Puzzelstukje "

Op dinsdag 27 augustus kregen we onaangekondigd bezoek. Hugh en Nita Houghton - Hawksley stonden bij ons hek en wilden graag even een kijkje nemen in ons huis. Dit echtpaar, dat momenteel woonachtig is in Mosselbaai, heeft van 1973 tot 1977 in ons huis gewoond. Het was dit echtpaar, dat in juni van vorig jaar (zie de blog van 8 juni 2017) een envelop met de geschiedenis van ons huis vanaf 1937 bij ons heeft bezorgd. Ons huis - wat ook hun huis was - is door de jaren heen flink veranderd, maar er waren voor hen tóch nog heel wat herkenningspunten. Zij wisten ook nog enige aanvullingen te kunnen geven op de informatie, die wij onder andere via hen al hadden: Na dokter de Villiers woonde de familie Krüger in dit huis en na het gezin Houghton kwam het huis in handen van de familie Bothma. Hugh Houghton vertelde, dat zij het huis in 1973 kochten voor 18.000 Rand en het in 1977 verkochten voor 23.000 Rand. Er bleek ook nog een overeenkomst te zijn tussen hen en ons beiden: Hugh is 'n "afgetree skoolhoof "  en Nita is 'n "afgetree onderwyseres". Het was leuk om deze mensen volkomen onverwacht bij ons op bezoek te hebben en met hun verhaal hebben we weer een puzzelstukje gevonden in onze zoektocht naar de geschiedenis van ons bijzondere huis !

Jaarlijks drijft het verlangen naar onbekende oorden tienduizenden Nederlanders de grens over. Dat gevoel wordt in goed Duits ook wel Fernweh genoemd. De vertrekkers staan niet stil bij dat andere gevoel: de melancholieke toestand die je kan treffen als je ver van huis bent. We spreken dan van Heimweh. Sommige mensen krijgen al heimweh als zij op vakantie zijn terwijl zij weten, dat zij korte tijd later weer thuis zullen zijn. Voor emigranten ligt dat een stuk moeilijker, maar 42 % van die Nederlanders heeft geen heimweh. 58 % dus wel en 10 % zelfs vaak. Voor de emigranten van vlak na de oorlog lag heimweh veel meer op de loer. Zij verloren huis en haard en verwachtten hun familie nooit meer terug te zien. 

Het enige contact was destijds via de dunne velletjes luchtpost met bijbehorende enveloppen. In hun nieuwe vaderland zocht men dan contact met Nederlanders. Men sprak dezelfde taal en dat gaf enige steun. In de traditionele emigratielanden zijn nog steeds heel wat Nederlands sprekende landgenoten. In Suriname en de Antillen zijn dat er 450.000. In de Verenigde Staten 150.000 en in Canada 140.000. Australië heeft er 79.000 en Nieuw-Zeeland 29.000. Zuid-Afrika 50.000. !

Ooit gehoord van Peter Bilas uit Sankt Polten in Oostenrijk? Tien tegen één, dat het antwoord ontkennend is. Peter Bilas is een computer-ingenieur, die als hobby heeft: het schilderen in olieverf van Zuid-Afrikaanse historische zeil- en motorschepen. Ik had ook nog nooit van de goede man gehoord tót ik het boek "Around the Cape in Eighty Ways" las. In dit boek heeft het echtpaar Gabriel en Louise Athiros 80 geschiedkundige verhalen van de Kaap verzameld  en in dit boek staan een aantal illustraties van de hand van Bilas. Hij beperkt zijn schilderwerk uitsluitend tot schepen en doet dat voor de "South African Maritime Organisation". Zijn werk is ongelofelijk gedetailleerd.

Je ziet zelfs de geschilderde klinknagels en ook de tuigage (masten, zeilen en touwwerk) is steeds 100 % correct uitgevoerd. Omdat hij uitsluitend volgens opdrachten werkt, komt zijn bijzondere werk slechts zelden te koop en krijgt het niet de aandacht, die het volgens mij verdient!

Tenslotte:

Morgen start Sanja's jaarlijkse trip naar Nederland. Ik breng haar naar Kaapstad International, waarna "Emirates" haar negentien uur later hopelijk veilig en wel aflevert op Schiphol. Terwijl prijsvechters als Ryan Air en soortgenoten moeilijk doen over een klein koffertje, nemen de grote maatschappijen zonder problemen 2x 23 kg bagage per persoon mee. Daar zit mijn probleem: ik heb al moeite om één koffer vol te krijgen, laat staan dat ik ook nog een tweede koffer moeten vullen. Via Skype heb ik overigens iets horen zeggen over nogal wat bagage, die ergens in Ermelo klaar schijnt te staan om naar Zuid-Afrika vervoerd te worden. Sinterklaas-tijd komt dichterbij en dan weet Sanja dat er weer  peper- en chocoladenoten in de aanbieding zijn. Maar 23 kilo ???

Afrikaans woordenboek:

legkaartjies bou  =  puzzelen

Ruilhandel !

Onze vakantie naar Nederland begint dichtbij te komen. Altijd prettig om familie en vrienden weer een keer te spreken. Maar dat is niet de enige reden, dat wij die verre reis ondernemen. Een belangrijke andere reden is: ruilhandel. Kleding, schoenen, kruiden, sigaren, fietsonderdelen, drop, m&m's, stroopwafels en tijdschriften. Deze vorig jaar meegenomen goederen zijn al gebruikt of zelfs helemaal op en dus wordt het tijd onze tekorten weer eens aan te vullen. Het omgekeerde dient echter ook te gebeuren. Van meerdere kanten bereiken ons vriendelijke verzoeken om wat Zuid-Afrikaanse producten richting Holland mee te brengen. In Barrydale is een bijna onuitputtelijke bron van souvenirs, schoonheidsproducten, hoeden en petten (maar geen damescorsetten). Vorige week hebben we weer de gebruikelijke bevoorrading gedaan en we waren bepaald niet de enigen, die Barrydale als doel gekozen hadden. Bij het restaurant "Diesel & Cream" stond een verzameling motoren om U tegen te zeggen. Wij lieten het restaurant echter links liggen om een bezoek te brengen aan "meneer Hardy" !

Onze buurman Eric leende ons een interessant boek: "Je Band met Nederland". Nederlanders woonachtig in het buitenland doen in dit boek hun emigratie-verhaal.

Ook staan er grafieken opgesteld door het Centraal Bureau voor de Statistiek CBS. Eén van die statistieken geeft een overzicht van producten, die door Nederlanders in het buitenland het ergst gemist worden: Op de eerste plaats staan de kroket en de frikandel (45 % mist die). Daarna volgen  haring (39 %), rookworst (37 %), stroopwafels (29 %), paling (25 %), hagelslag (23 %), kaas en satésaus beide (22 %).

Producten, die men uit Nederland haalt of laat overkomen, zijn vooral : drop, stroopwafels, satésaus, hagelslag, speculaas, kaas en rookworst. In dit boek staat nog veel meer interessante informatie over emigratie. Ik zal hier nog wel eens op terug komen in een volgende blog !

Tenslotte:
Over vinyl muziekplaten heb ik geschreven in de blog van 9 augustus. Zaterdag hadden we onze Afrikaans-Nederlandse eetgroep bij ons te gast. Er is altijd een bepaald thema en Sanja had als gastvrouw gekozen voor Kaaps-Maleise gerechten, maar deze keer was er ook nog een tweede thema: Aan de gasten was gevraagd om zo mogelijk per persoon een vinyl langspeelplaat mee te brengen en te vertellen wat deze plaat in het verleden betekend heeft. Zes van de acht aanwezigen beschikten nog over "vinyl" en dat leidde tot een zeer gevarieerde muzikale omlijsting van deze avond. Opvallend was voor ons wel, dat de muzieksmaak van de Afrikaners nauwelijks bleek af te wijken van die van de Nederlanders: The Dutch Swing College Band, Barbara Streisand, John Denver, Neil Diamond, Buddy Holly en Creedence Clearwater Revival kregen aandacht tussen de diverse eetgangen door van soep tot koffie ná. Natuurlijk was de muziek niet allemaal ieders smaak, maar afwisselend was het wél en we kunnen rustig stellen, dat deze avond met deze keer twee thema's door alle aanwezigen een succes gevonden werd !

                                         

Afrikaans woordenboek:

sopblokkie  =  bouillonblokje

Saint Mildred !

Zoals vorige week al aangekondigd, heb ik gezocht op internet en informatie gevonden omtrent de heilige Mildred, patroonheilige van het Anglicaans kerkje in Montagu. Volgens Wikipedia leefde Mildred ongeveer van 660 tot 730 na Christus en zij was de dochter van koning Merewalh. Op een zeker moment trad zij in in de abdij van Minster, waar zij later abdis (hoofd) werd. Na haar dood werd zij heilig verklaard vanwege haar bijzondere gave om wonderwerken te verrichten. Tijdens haar terugkeer uit Frankrijk, stapte zij op een witte marmeren steen aan de oostkust van Kent. Bijzonder was, dat haar voetafdrukken diep in de harde steen zichtbaar en voelbaar waren. Mensen met allerlei kwalen bezochten de steen en vonden genezing door schraapsel van de steen in vloeistof te doen en dit drankje in te nemen, waarna men genezing vond. De steen werd meermaals weggehaald, maar telkens kwamen de voetafdrukken weer terug. Zo kwam het, dat Mildred hoog in aanzien kwam en later om haar wonderwerken heilig verklaard werd. Aldus werd in 1030 opgetekend in een hagiografie (biografie van een heilige) door ene Goscelin of Saint Bertin !

De buitenkant van de Saint Mildred's Chapelry vond ik fraai, maar ik wilde graag de hopelijk ook interessante binnenkant zien en eens een keer een Anglicaanse mis bijwonen. Zo stapte ik zondagochtend om half tien het kerkje binnen om ogenblikkelijk aangestaard te worden door een 20 tal kerkgangers en ook de priester stopte zijn verhaal om de "toerist" welkom te heten. Ik bedankte voor het welkom zijn en heb aangegeven geen passerende toerist te zijn, maar een inwoner van Montagu op zoek naar een passende kerk. Meer een "lost soul in Montagu".  Opvallend was het feit, dat de helft van de aanwezigen "gekleurd" was. De mis verliep vergelijkbaar met de missen in mijn jeugd. Er werden lezingen gehouden. Er was een preek. Er werd gezongen en de vriendelijke organiste verliet een moment haar plaats aan het orgeltje om mij een misboek en een hymne-boekje te overhandigen. Om wijs te worden uit het liedboek kostte me dermate veel tijd, dat de gezangen al weer beeindigd waren voordat ik de betreffende hymne gevonden had. Bij de Consecratie hanteerde een oude man in de functie van misdienaar erg enthousiast een bel. Het geluid daarvan moet aan het eind van het dorp nog hoorbaar geweest zijn. Om de Communie te ontvangen werden de kerkgangers naar voren gevraagd en moesten we knielen voor de communiebank. Hoe lang was dat geleden voor mij?  Na de zegen mocht ik het gastenboek tekenen en werd hartelijk uitgenodigd om dit bezoek niet bij één keer te laten. Ik ga beslist nog wel terug !

Oost-west, thuis best, maar dat geldt blijkbaar niet voor iedereen. Veel mensen zijn niet tevreden met de plek waarop zij wonen en zoeken een  - in hun ogen - betere woonplaats. Je hebt natuurlijk de groep emigranten, die vanwege oorlogsgeweld of uitzichtloze leefsituatie een andere plaats zoeken, maar ook is er een groep van mensen, die uit nieuwsgierigheid verkassen om te zien of het gras ergens anders groener is dan thuis. 

Wij behoren tot die laatste categorie. Terwijl wij en nog honderdduizenden anderen het leven verkiezen in Zuid-Afrika, zijn er ook veel Zuid-Afrikanen, die hun land verlaten. In 2017 woonden er 900.000 Zuid-Afrikanen in een ander land. Brittannie was koploper met 210.000 personen. In Australie woonden er 190.000. De Verenigde Staten van Amerika kenden er 100.000 en 60.000 hebben er voor Nieuw-Zeeland gekozen. De belangrijkste redenen zijn: De onzekere toekomst en zwakke economie van Zuid-Afrika met een stuurloze regering, die er niet in slaagt om de structurele achteruitgang van dit land te keren. Andere factoren zijn corruptie en hoge criminaliteit. Veel hoog opgeleide, meestal blanke jonge mensen trekken weg vanwege het transformatiebeleid, waarbij zwarte mensen bij voorkeur benoemd worden. Zij zoeken een toekomst in andere landen met betere vooruitzichten, waar het gras letterlijk en meestal ook figuurlijk groener is !

Tenslotte:

Er is hier in de regio een actieve Tuinbouwgroep. De leden komen een aantal keren per jaar bijeen op een plaats waar een interessante tuin te bekijken is. Vaak komt er dan ook een expert op een terrein, dat raakvlakken heeft met tuinen. Dinsdag kwam de groep op bezoek bij onze buren, maar ook even bij ons. 

Nico van der Merwe, één van de uitgenodigde experts had een heel leerzaam verhaal over honing en de belangrijke functie van bijen omtrent het voortbestaan van onze  samenleving. Gelukkig blijken er  - aldus Nico - experimenten te zijn met drones, die de taak van bijen wellicht ooit over kunnen nemen. Onze achterburen, Frans en Liesbeth toonden enkele van hun zeer fraaie presentaties van vetplanten en hun omgeving. De 24 belangstellenden hebben veel geleerd en genoten van bijzondere tuinen, maar ook van de lekkernijen, gepresenteerd door onze buren !

Afrikaans woordenboek:

hommeltuie  =  drones

"Montagu International Airport "

Zuid-Afrika is een uitgestrekt land. De afstanden noord-zuid en oost-west bedragen respectievelijk  1500 km en 2000 km. Spoorlijnen zijn er nauwelijks en bevaarbare waterwegen zijn er in het binnenland nergens. Boerderijen hebben oppervlakten van duizenden hectaren. Het is dus begrijpelijk, dat vliegtuigen en helikopters veelvuldig gebruikt worden en dan is het wel gemakkelijk als er veel vliegvelden zijn. Elke redelijk grote en/of afgelegen plaats heeft wel een meer of minder professioneel vliegveld. In onze directe omgeving zijn er bijvoorbeeld in Robertson, Swellendam, Bredasdorp en Worcester. Hier landt geen Boeing of Airbus, maar het zijn over het algemeen wel professionele toestellen, die deze vliegvelden gebruiken. Montagu blijkt óók voorzien te zijn van een vliegveld. Nou ja, vliegveld?

Het is een zanderige airstrip zonder brandstofvoorziening, een controle-toren zoek je ook tevergeefs  en een Antonov AN225 zul je er nooit zien, maar sportvliegtuigen kunnen er gebruik van maken. Oók al gebeurt dat slechts minimaal.

Ik was  nog nooit  op deze airstrip en wellicht is dit een uitstekend doel voor onze lopersgroep. Na ruim zeven jaar moet deze in luchtvaart geïnteresseerde persoon het vliegveld van mijn eigen woonplaats toch met eigen ogen gezien hebben !

Montagu heeft - naar horen zeggen - wel veertien kerkgenootschappen. Sommige zelfs met zelfverklaarde pastores of predikers. Ik ben niet zo'n heel trouwe kerkganger, maar vergezelde Sanja regelmatig naar de NG Kerk. Totdat de twee dominees forse aanvaringen kregen met elkaar, waarna één van beiden vertrok en de blijver vooral verdraagzaamheid predikte. Exit NG Kerk voor mij.   Blijft voor mij over - ik ben per slot van rekening Katholiek - de Anglicaanse kerk en die is er één in ons dorp. Het is de "Saint Mildred Chapelry" in de buurt van de Badstraat. 

Dit kerkje is ontworpen en gebouwd in 1870 onder supervisie van Sophia Gray. Het is waarschijnlijk het kleinste kerkje van haar hand. In het kader van "gezond bewegen" ben ik daarom maar eens naar dit gebouwtje gelopen. Helaas was  het gesloten, maar het zag er aan de buitenkant echt aantrekkelijk uit. Wit gepleisterd, een rieten dak en fraai gelegen in een boomrijke tuin. Op het mededelingenbord was te lezen: Service on Sunday at 09.30 AM. Hier ga ik komende zondag eens een dienst bijwonen, maar eerst ga ik nu eens uitvinden wie die heilige Mildred was. Wikipedia zal wel informatie opleveren. Volgende week: mijn opgedane kennis en eerste ervaring in de kerk !

Het één leidt tot het ander. Bij het zoeken naar informatie omtrent St. Mildred, vond ik ook de nodige informatie over de architect van het kapelletje. Sophia gray leefde van 1814 tot 1871. Zij was gehuwd met Robert Gray, een Engelse pastoor, die in 1848 een benoeming aanvaardde tot (eerste) bisschop van de Anglicaanse kerk in Kaapstad. Sophia was zeer geïnteresseerd in architectuur, maar heeft nooit een opleiding in deze richting gevolgd. Critici waren bepaald niet onder de indruk van haar scheppingen en noemden haar werk zelfs "stilistische onkunde". Nou ja, de beste stuurlui staan aan wal, maar Sophia was erg aangedaan door hun (ver-)oordeel. Zij stopte echter niet, omringde zich met uitstekende bouwtekenaars en kundige aannemers en zo ontwierp zij in de 23 jaar, dat zij werkzaam was, in totaal 35 kerken. De St. Mark's Cathedral in George is één van de toppers van Gray. Voorwaar een prestatie van formaat !

Tenslotte:

Ik schreef op 12 november 2015 over de strook gemeentegrond bij de rolbalclub. De gemeente besteedt er nauwelijks tijd en geld aan en de leden van de rolbalclub rollen graag met hun ballen in de tuin, maar aan de lelijke strook vóór hun baan doen zij geen bal. Tot verdriet van Sanja. In 2015 hadden wij de nodige vetplanten over in onze eigen tuin en daarmee ging Sanja - samen met tuinman George - aan de slag. Na twee dagen was er tien meter tuin aangeplant. Nog veertig meter te gaan, was de leus. Twee jaar geleden volgde deel twee en toen we vorige maand de planten fraai zagen bloeien, begon het bij Sanja weer te kriebelen. 

Vorige week werden er de nodige overtollige planten uit onze tuin gehaald en wederom met hulp van George werd het laatste deel van de hele munisipale strook keurig beplant en met stenen netjes afgewerkt. Onze straat is nu ongeveer klaar, maar "om die draai" ligt er nog een flinke strook met niets. Sanja's volgende project ?

Afrikaans woordenboek:

Die beste boer woon in die stad  =  De beste stuurlui staan aan wal