Op dinsdag 27 augustus kregen we onaangekondigd bezoek. Hugh en Nita Houghton - Hawksley stonden bij ons hek en wilden graag even een kijkje nemen in ons huis. Dit echtpaar, dat momenteel woonachtig is in Mosselbaai, heeft van 1973 tot 1977 in ons huis gewoond. Het was dit echtpaar, dat in juni van vorig jaar (zie de blog van 8 juni 2017) een envelop met de geschiedenis van ons huis vanaf 1937 bij ons heeft bezorgd. Ons huis - wat ook hun huis was - is door de jaren heen flink veranderd, maar er waren voor hen tóch nog heel wat herkenningspunten. Zij wisten ook nog enige aanvullingen te kunnen geven op de informatie, die wij onder andere via hen al hadden: Na dokter de Villiers woonde de familie Krüger in dit huis en na het gezin Houghton kwam het huis in handen van de familie Bothma. Hugh Houghton vertelde, dat zij het huis in 1973 kochten voor 18.000 Rand en het in 1977 verkochten voor 23.000 Rand. Er bleek ook nog een overeenkomst te zijn tussen hen en ons beiden: Hugh is 'n "afgetree skoolhoof " en Nita is 'n "afgetree onderwyseres". Het was leuk om deze mensen volkomen onverwacht bij ons op bezoek te hebben en met hun verhaal hebben we weer een puzzelstukje gevonden in onze zoektocht naar de geschiedenis van ons bijzondere huis !
Jaarlijks drijft het verlangen naar onbekende oorden tienduizenden Nederlanders de grens over. Dat gevoel wordt in goed Duits ook wel Fernweh genoemd. De vertrekkers staan niet stil bij dat andere gevoel: de melancholieke toestand die je kan treffen als je ver van huis bent. We spreken dan van Heimweh. Sommige mensen krijgen al heimweh als zij op vakantie zijn terwijl zij weten, dat zij korte tijd later weer thuis zullen zijn. Voor emigranten ligt dat een stuk moeilijker, maar 42 % van die Nederlanders heeft geen heimweh. 58 % dus wel en 10 % zelfs vaak. Voor de emigranten van vlak na de oorlog lag heimweh veel meer op de loer. Zij verloren huis en haard en verwachtten hun familie nooit meer terug te zien.
Het enige contact was destijds via de dunne velletjes luchtpost met bijbehorende enveloppen. In hun nieuwe vaderland zocht men dan contact met Nederlanders. Men sprak dezelfde taal en dat gaf enige steun. In de traditionele emigratielanden zijn nog steeds heel wat Nederlands sprekende landgenoten. In Suriname en de Antillen zijn dat er 450.000. In de Verenigde Staten 150.000 en in Canada 140.000. Australië heeft er 79.000 en Nieuw-Zeeland 29.000. Zuid-Afrika 50.000. !
Ooit gehoord van Peter Bilas uit Sankt Polten in Oostenrijk? Tien tegen één, dat het antwoord ontkennend is. Peter Bilas is een computer-ingenieur, die als hobby heeft: het schilderen in olieverf van Zuid-Afrikaanse historische zeil- en motorschepen. Ik had ook nog nooit van de goede man gehoord tót ik het boek "Around the Cape in Eighty Ways" las. In dit boek heeft het echtpaar Gabriel en Louise Athiros 80 geschiedkundige verhalen van de Kaap verzameld en in dit boek staan een aantal illustraties van de hand van Bilas. Hij beperkt zijn schilderwerk uitsluitend tot schepen en doet dat voor de "South African Maritime Organisation". Zijn werk is ongelofelijk gedetailleerd.
Je ziet zelfs de geschilderde klinknagels en ook de tuigage (masten, zeilen en touwwerk) is steeds 100 % correct uitgevoerd. Omdat hij uitsluitend volgens opdrachten werkt, komt zijn bijzondere werk slechts zelden te koop en krijgt het niet de aandacht, die het volgens mij verdient!
Tenslotte:
Afrikaans woordenboek:
legkaartjies bou = puzzelen
Geen opmerkingen:
Een reactie posten