" Helpende hand " of " Toorn " !

                           
Al jaren sukkelt Eskom, de enige elektriciteitsleverancier in Zuid-Afrika, om voldoende stroom te leveren. Wanbestuur, slecht planmatig onderhoud en verkeerde investeringen liggen ten grondslag aan de voortdurende stroomonderbrekingen waar het hele land mee te maken heeft. En dit ondanks jaarlijkse tariefsverhogingen die liggen tussen de 12 en 23 %.

Zou dat de reden geweest kunnen zijn, dat "Iemand van Boven" vorige week dinsdag de helpende hand heeft willen bieden door tijdens een heftig onweer gratis een grote hoeveelheid elektriciteit naar de aarde te sturen.

Alleen kwam die niet terecht in de centrales, waar dit het hardst nodig was, maar in plaats daarvan werd de kerktoren van de Montagu-se N.G.kerk vol geraakt en daarbij behoorlijk beschadigd. Foutje van "Hierboven".  Als ze nu  bij Eskom ook maar  "het Licht" gezien hebben!

Tenslotte:
Dankjewel voor alle Kerst- en Nieuwjaarskaarten. De laatste (denken we) viel vorige week in onze brievenbus met een vertraging van ongeveer 4 maanden. Dat de Post hier nogal vaak - en vooral erg láng - staakt, hebben we al meerdere keren in onze blog gemeld. Onze Politieverklaringen deden er 6 maanden over en als Joop M. uit Montagu zijn Eindhovense sigaren op de bromfiets was gaan halen, waren ze nu al lang opgerookt geweest. Kort nadat de laatste poststaking voorbij was, verschenen grote advertenties in de krant waarin de Post meldde, dat hun service weer helemaal top was.

                                      

Waarschijnlijk was dat een drukfout en moest het tob zijn, want terwijl de loodsen van de Posterijen nog lang niet ontdaan zijn van wat de vorige stakingsperiode is blijven liggen, is er momenteel al de volgende staking aan de gang. De jaarlijkse hoeveelheid post neemt sterk af. Enerzijds door E-mail, maar ook door grote ontevredenheid bij de klanten, die "gatvol" zijn vanwege de hopeloos slechte service. En dan jaarlijks loonsverhogingen eisen van tientallen procenten. Je hoeft bepaald geen econoom te zijn om te zien, dat dit helemaal verkeerd gaat !

                                          

Zuid-Afrikaans woordenboek:

gatvol wees  =  't spuugzat zijn

Dweilen met....de portemonnee open !

Sanja's streeft ernaar om een klein steentje bij te dragen om mensen en instellingen - die in behoeftige omstandigheden verkeren -  te helpen. Maar helaas...loopt het niet altijd zoals gehoopt en verwacht. Al meerdere keren bleken hulp en geïnvesteerd geld in goed lijkende projecten uiteindelijk slechts goed voor enkelingen, die hun eigen belang en vooral hun eigen portemonnee voorop stelden. De hulp aan het Stockwell-schooltje is ook weer een project gebleken, wat uiteindelijk tot een fikse teleurstelling heeft geleid.

Het betreffende schooltje met zo'n 100 leerlingen ligt op de Stockwell-plaas in de buurt van de kleurlingenwijk Zolani. Het schooltje krijgt nauwelijks steun van de overheid. Zo is er geen watervoorziening. Tot twee keer toe werd het Solar-systeem om water op te pompen gestolen. Daardoor  geen drinkwater meer en geen water voor de toiletten. De leerkrachten nemen nu zelf maar elke schooldag flessen drinkwater mee en de goedwillende boer heeft sinds kort leiwater van zijn eigen boerderij beschikbaar gesteld om de toiletten door te kunnen spoelen. Het schooltje was al méérdere keren het doelwit van inbrekers. Om dat te keren, verbleef er sinds enige tijd  een onderwijs-assistente dag en nacht op het terrein en met Nederlandse sponsorhulp kon Sanja zorgen voor een afrastering compleet met toegangspoort.



Goed geregeld, was de gedachte ! Tot we vorige week het bericht kregen, dat dieven er met 15 meter afrastering vandoor waren gegaan en dat bleek niet alles, want enkele dagen eerder was al eens 26 meter verdwenen. En nu kijken de mensen van het schooltje weer naar Sanja. Maar die heeft geen geld, heeft wél een kater en vraagt zich af: " Moet je zo'n project (blijven) steunen? ". Dweilen...................!

Dat bleek niet het enige probleem op de Stockwell-plaas. De boer vertelde, dat er regelmatig schapen gestolen werden op zijn terrein. Dat gebeurde de laatste tijd zó vaak, dat hij besloten heeft om zijn schapen maar weg te doen. Werkgelegenheid verdwenen en frustratie voor de boer!

Tenslotte:

Zijn er dan deze week geen lichtpuntjes te melden?

Ja, zeker wel. Een Helmondse vuurtoren, die ook wel "Lighthouse" genoemd wordt, zorgde voor een heus lichtpunt.

Het koor waar Sanja jarenlang lid van was, maar waar voor haar helaas een einde aan kwam toen wij naar Zuid-Afrika verhuisden, behaalde onder leiding van de dirigent en pianist Arjan Mooij een prachtige tweede plaats op een landelijk korenfestival te Scheveningen. In het Eindhovens   Dagblad  

 van 24 maart kreeg het koor ook nog eens de alleszins verdiende lof toegezwaaid. Van harte gefeliciteerd "Lighthouse" . Sanja is super trots op jullie !

Zuid-Afrikaans woordenboek:

lemmetjiesdraad  =  prikkeldraad

Shangri-la en de Spheniscus Demersus"

                             
We vonden het weer eens tijd om een stukje - voor ons - onbekend Zuid-Afrika te gaan bekijken en daarom reden we zondag naar Betty's Baai, een kleine plaats aan de Atlantische oceaan, niet ver van Hermanus. Ons doel voor die dag was tweeledig: een bezoek brengen aan de Harold Porter botanische tuin en een kijkje nemen bij een nabij gelegen pinguin-kolonie.



Harold Porter en twee compagnons kochten in de jaren '30 een groot stuk woeste grond in het Hangklipgebied. Ze verdeelden het in drieën en één deel werd Betty's Baai genoemd, naar de dochter Betty van één van hen. In de jaren '50 begon Harold Porter met de aanleg van een botanische tuin. Dat gebeurde met de hulp van een aantal gedetineerden, die hier te werk gesteld werden. In 1955 volgde de officiële opening. De tuin werd Shangri-la (Paradijs) genoemd.



November 2013 was een rampmaand voor de tuin. Overvloedige regens en een orkaanachtige storm veroorzaakten veel schade, die nog vergroot werd door een brand. Een jonge baviaan klom in een elektriciteitspaal en veroorzaakte daarmee kortsluiting met een grote brand en een gebraden baviaan tot gevolg. In 1958 overleed Harold Porter op 75 jarige leeftijd en uit eerbetoon aan hem werd de naam Shangri-la veranderd in Harold Porter Botanical Garden. Wij waren er nu aan het einde van de zomer en dan is de tuin niet op zijn mooist, maar we vonden hem toch zeer indrukwekkend en we hebben dus een reden om hem in een ander seizoen nog eens te bezoeken!

Enkele kilometers verderop is er een pinguin-kolonie, die we - vanwege nogal slecht geplaatste routeborden  - pas na lang zoeken vonden.



Er zijn slechts twee broedplaatsen van de Jackass-pinguin in Zuid-Afrika. Eén in Simonstown en de tweede dus in Betty's Baai. De zondagse naam van deze koddig bewegende dieren is "Spheniscus Demersus" en grote bezoekersaantallen komen er elk jaar een kijkje nemen.



Nu de walvissen hier enkele maanden verdwenen zijn, vermaken deze 60 cm grote (kleine is eigenlijk een beter woord) grapjassen de belangstellende toeristen !

Tenslotte:

Op de maandelijkse bijeenkomst van de fotoclub, waar Sanja lid van is, worden telkens de gemaakte foto's rond een bepaald thema bekeken en besproken. Voor de komende bijeenkomst is het thema: VORMEN. Tijdens ons bezoek aan de Harold Porter Botanical Garden keek Sanja daarom niet alleen naar het mooie van de tuin. Zij fotografeerde ook diverse "vormen". Kijken wat de experts van de fotoclub er van vinden !

                                         

Zuid-Afrikaans woordenboek: 

pikkewijne  =  pinguins

Wie een kuil graaft......wordt moe !

                                         

Omdat de temperatuur hier in de zomer kan oplopen tot 40+ graden, kunnen we slechts in de vroege ochtenduren werken in huis en tuin. Als het té warm wordt, zitten we vaak met een boek op ons terras. Via onze buurman Eric, kwamen wij in het tijdelijke bezit van twee interessante boekwerken over Montagu, geschreven door de historicus Heinie Heydenrych. Montagu  is een dorp met veel monumentale gebouwen en een tamelijk korte (gesticht in 1851), maar wel interessante  geschiedenis, die door Heydenrych beschreven is in zijn boek: "Stories oor Montagu en sy mense". 

Hierin las ik een vermakelijk verhaal over de goudkoorts in ons dorp. Rond 1870 werd er op allerlei plekken in Zuid-Afrika goud gevonden. In 1871 meldde de krant "Cape Argus", dat er een klomp goud gevonden was vlakbij Montagu. Dat leidde natuurlijk tot een groot aantal gelukszoekers en een Transvaalse gouddelver kocht hier een stuk grond, groef een schacht van twee meter diep en strooide goudstof in de schacht. Hij verkocht daarop flink wat aandelen om daarna snel met medeneming van het geld te verdwijnen. Na die tijd is er geen goud meer gevonden. Ik heb al aardig wat graafwerk verricht in onze tuin. De goudopbrengst valt tot nu toe nogal tegen. Wie graaft..... wordt moe. Maar wie niet graaft....die niet vindt !

Afgelopen zondag bezochten we "Rainbow Glen", een prachtig gelegen B & B met de bergen van Montagu-West op de achtergrond, We woonden een concert bij van zangeres Wendy Oldfield en zanger/gitarist Lionel Bastos. Jannie van Tonder, onze muzikale leider van het Nieuwe Horizon-orkest, is ook de leider van het muziek-management-bureau "Dassiesrock" en hij slaagt er regelmatig  in om meer of minder bekende artiesten naar Montagu te halen.
                                             

Samen met Rian en Toon Karsmakers en nog minstens 100 andere geïnteresseerden genoten we van de muziek, maar zeker zo veel van het picknickgevoel, zittend in de zon met een hapje en een drankje.



Voor Toon en Rian betekende deze dag het einde van een 3 maanden durend verblijf in ons dorp. Op dit moment zitten ze alweer in Veldhoven, maar het volgend jaar zien we hen beslist weer terug in Montagu !

Tenslotte:

Eén (gewoon) ei is geen ei, dacht Sanja en daarom bracht zij een struisvogel-ei mee van haar trip - samen met haar ouders - naar Oudtshoorn. Een struisvogel-ei bevat een hoeveelheid eiwit en eigeel, die gelijk is aan

vierentwintig gewone kippeneieren !

Nu is de schaal van  zo'n struis-ei enorm sterk en er moest zelfs een boormachine aan te pas komen om er een gat in te krijgen.
                                   

Onze huishulp Lena, zag het tafereeltje in onze keuken en aan haar blik te zien, had zij er - net als ik - niet veel vertrouwen in. Maar het uiteindelijke resultaat werd een smakelijke kaas-soufflé, die we als lunch gegeten hebben en we hebben het zonder norit en diarree-remmers overleefd !

Zuid-Afrikaans woordenboek:

smaaklike ete ! =  smakelijk eten !

De orde van de dag !

Na een tamelijk voorspoedige vliegreis zitten Sanja's ouders nu weer veilig thuis te kleumen bij de kachel en denken met enige weemoed aan zonniger tijden hier in Zuid-Afrika. Ook voor ons was het een plezierige periode, maar nu begint voor ons weer het gewone leven van alledag. Te beginnen met het wederom opnemen van de verfkwast. Ik heb nog vele  meters te gaan !

Sanja's moeder wilde graag nog eens een keer naar Pietersfontein, een kleine nederzetting, gelegen in een fraai, vruchtbaar dal, ongeveer 30 km buiten Montagu. Twee jaar geleden waren we daar voor het eerst. Dit jaar eindigde onze rit - ondanks gebruik van de TomTom - bij een boer op een plaas. De goede man wist ons te vertellen, dat we helemaal niet in de goede richting gingen, want het grondpad hield bij zijn boerderij gewoon helemaal op. Onverricht ter zake dus maar weer terug. 

Dat was mijn eer te na en daarom besloot ik om op de motor nog maar eens te gaan zoeken naar Pietersfontein en op maandagmorgen - terwijl  " iedereen " aan het werk was - reed ik op  mijn Transalp zomaar in één keer naar het in eerste instantie onvindbare plaatsje. Zo konden we dus na de lunch nog eens met mijn schoonouders op pad naar Pietersfontein. Het leven van een auto gaat ook hier in Zuid-Afrika niet altijd over rozen, maar wél over doornen, want halverwege hoorde Sanja een vreemd geluid en kwamen we tot stilstand met een lek gereden achterband. 

Nooit een plezierige klus, maar zeker niet  in de volle zon en bij een temperatuur van ruim 30 °. Maar na een half uurtje hadden we een maagdelijk nieuw reservewiel gemonteerd. We hebben kort daarna zelfs Pietersfontein bereikt en toen wilde schoonma op koffie trakteren, maar het restaurant bleek op zondag gesloten te zijn. Dus hebben we uiteindelijk maar thuis koffie gedronken. En de lekke band ? Die bleek door een scherpe steen of een stekelige doorn onherstelbaar beschadigd te zijn. Géén rozen zonder doornen !

Tenslotte:

Op 1 maart was er de jaarlijkse "fly-in" van Swellendam. Geïnteresseerd als we zijn in de vliegerij, reden Toon Karsmakers en ik  naar "Swellengrebel" , het vliegveld van Swellendam. Nu is vliegveld een wat groot woord voor een grasveld met één hangar, een brandstof-installatie en een landingsstrip. Hoewel het beslist minder druk was dan vorige jaren, waren er toch ook nu weer echte bezienswaardigheden.

Vooral de Tjechische Aero L-39 Albatros straaljager zag er indrukwekkend uit en haalde ook nog enkele acrobatische toeren uit. Onder een stralende zon was het een komen en gaan van voornamelijk kleine sportvliegtuigjes. Ook Jan en Fokelien, de achterburen van broer Wim en schoonzus Rita, waren in hun Ikarus C42 helemaal van Robertson komen vliegen (40 km !) om op het vliegveld een hamburger te komen verorberen. Zelf vliegen in een eigen vliegtuig (je). Vanaf mijn tienerjaren droom ik er al van en een droom zal het ook wel blijven !

Zuid-Afrikaans woordenboek:
klapmuts  =  pilotenhelm

Een frietje met...!

                        

We hebben hier zo ongeveer alles wat ons eenvoudig hartje begeert. Op twee dingen na:

Allereerst een Chinees restaurant en op de tweede plaats een cafetaria met snacks. Montagu had tot 2 jaar geleden een Chinees restaurant, maar dat was geen lang leven beschoren. Nu zit datzelfde restaurant in Worcester en daarvoor moeten we 80 km (enkele reis) rijden. Snacks als nasiballen, bamischijven en frikandellen zijn hier helemáál niet in de aanbieding. Begrijpelijk dus, dat die schade tijdens een vakantie in Nederland ingehaald moet worden. Dáár bezoek ik met een bevriend stel Chinees restaurant "Paradijs"  in Uden. Ook cafetaria "Adelaars" in Mierlo-Hout kan ik zo ongeveer blindelings vinden. Trouwens in Nuenen kom ik bij "de Aardappeleters" ook aardig aan mijn trekken. Maar er gloort hoop aan de Zuid-Afrikaanse horizon. Tijdens de 4-daagse afwezigheid van Sanja en haar ouders kreeg ik een uitnodiging om bij mijn broer Wim en schoonzus Rita te komen eten. 

En wat schafte de pot: frites met mayonaise, appelmoes, een vleeskroket en een frikandel ! Helemaal bijzonder werd het, toen ik hoorde, dat broer Wim de kroketten en frikandellen helemaal zelf gefabriceerd had. Dat was genieten. Een etentje bij de Librije in Zwolle had me niet méér kunnen plezieren!

Ik vergat vorige week nog te vermelden, dat ik in George óók nog het Railway-museum heb bezocht. Het museum heeft een prachtige collectie oude treinen uit tijden toen Zuid-Afrika nog een flink spoorwegnet had. 

Nu rijden er  nauwelijks (personen-)treinen meer (behalve de mega-dure Rovos-rail en de even kostbare Blue-train). Maar de regering gaat - in het kader van de verbetering van de infrastructuur - de oude diesel-locomotieven uit de mottenballen halen en opknappen. Men zoekt momenteel nog enige miljarden Randen om het project te bekostigen !

Tenslotte:

Gisteren hebben we Sanja's ouders netjes afgeleverd op de Kaapse luchthaven. Op het moment van publiceren van deze aflevering komt Amsterdam voor hen alweer in zicht. Zeven weken konden zij genieten van het fraaie Zuid-Afrikaanse zomerweer. Drukke activiteiten werden afgewisseld met rust en ontspanning en interessante plaatsen werden bezocht. 

                                                   

Nu hangen zij ergens hoog in de lucht tussen Kaapstad en Amsterdam mijmerend over de warme zomerzon en zich geestelijk voorbereidend op het koude en vochtige Nederlandse winterweer. 

Ik denk, dat ik een senioren-luchtbrug ga oprichten voor Nederlandse pensionado's, die wel trek hebben in een verblijf van enkele maanden in de Zuid-Afrikaanse zomerzon. Aanmeldingen kunnen vanaf nu doorgegeven worden !

 Zuid-Afrikaans woordenboek:

't het uit sy kop gewaai  =  hij is het vergeten

Van een oud, krakend bankje en oude, krakende wielen !

                                  

Wat ik vorige week al bevroedde, is ook daadwerkelijk gebeurd. Alle pogingen om schoonma te beletten om de matige bekleding van ons nieuw aangeschafte, oude bankje te vervangen door een nieuwe stoffering, waren tevergeefs. We bleken niet opgewassen tegen alle door schoonma aangevoerde argumenten: 

1. "De nylon stof is doortrokken van het zweet van oude vettige mannetjes".

2. "Katten en ander (on)gedierte hebben er onhygiënische sporen op achter gelaten".

Toen ook nog bejaarde, incontinente dametjes hun vochtige inbreng gedaan konden hebben, kon Sanja niets anders meer doen dan schoonma in de auto zetten en spoorslags naar de Demtex-winkel in Worcester rijden. Uren later terugkerend met een lap stof, nieuw schuimrubber en andere mij onbekende fournituren. Mijn verwachtingen waren - onterecht bleek achteraf - bepaald niet hoog. Maar......ere wie ere toekomt. Vijf dagen later stond er een fraai bekleed bankje met een Afrikaanse printbekleding, zitkussens met nieuwe schuimrubbervullingen en twee bijpassende sierkussentjes.
                                                 
Zelfs de oorspronkelijke 20 knopen op het rugkussen waren opnieuw overtrokken en met grote inspanning - in collegiale samenwerking met schoonvader - weer als voorheen bevestigd. Wij zijn er héél blij mee en we willen eigenlijk nóg twee oude bankjes aanschaffen, maar dat hebben we maar niet tegen schoonma gezegd !  

In Nederland bezocht ik zowat elk groot evenement met klassieke auto's en motoren. Hier in Zuid-Afrika ligt dat wat anders. Ik zag tot nu toe niet erg veel oldtimers rijden en shows waren er bijna uitsluitend in de omgeving van Pretoria en Johannesburg en dat is ongeveer 1500 km van Montagu vandaan. Maar vorig weekend was er dan tóch  een evenement in de buurt. Nou ja, de plaats van handeling, de stad George, ligt nog altijd een kleine 300 km van ons vandaan, maar die afstand was geen beletsel om een kijkje te gaan nemen. En daar heb ik helemaal geen spijt van gekregen.

De 3 rugby-velden bij een plaatselijke middelbare school stonden tjokvol met ongeveer 1000 klassiekers van allerhande makelij. Van hopeloos verroeste wrakken tot mooier dan nieuw gerestaureerde  juweeltjes.

Er bleek een verrassend groot aanbod aan échte oudheden, die méér dan honderd jaar oud zijn.
Het is me nu wél duidelijk, dat de oldtimer  nog echt leeft hier in Zuid-Afrika. Met 120 foto's op mijn camera ben ik weer naar huis gereden met het vaste plan om volgend jaar  zeker weer naar George te gaan !

Tenslotte:

Ik weet niet of de méér dan schandalige vertoning bij het openen van het Zuid-Afrikaanse Parlement ook in Nederland op TV te zien is geweest, maar wat er gebeurde is ongehoord en voor weldenkende mensen volkomen onbegrijpelijk. De rede, die president Jacob Zuma uitsprak, was nog maar nauwelijks begonnen, toen leden van de oppositiepartij EFF van Julius Malema interrumpeerden met vragen over Zuma's handelwijze wat betreft zijn behuizing in N'Kandla. Nu was het een flut-rede van Zuma, maar interrumperen tijdens het uitspreken van de Staatsrede is niet toegestaan. De regerende ANC-partij had zoiets al wel verwacht en er was een grote, gewapende politiemacht aanwezig in het Parlementsgebouw. 

Op hardhandige wijze werden de EFF-parlementariërs letterlijk uit de zaal gegooid en geslagen. Daarop verlieten ook de overige oppositiepartijen de zaal. Zuma hervatte zijn rede met slechts de ANC-parlementariërs tot zijn gehoor. Een onwaardige vertoning.
Ik herhaal het nog maar eens:

 Mandela's oproep tot verdraagzaamheid en samenwerking is in dit land nog hopeloos ver te zoeken ! 

Zuid-Afrikaans woordenboek:

skougronde  =  tentoonstellingsterrein