Na een tamelijk voorspoedige vliegreis zitten Sanja's ouders nu weer veilig thuis te kleumen bij de kachel en denken met enige weemoed aan zonniger tijden hier in Zuid-Afrika. Ook voor ons was het een plezierige periode, maar nu begint voor ons weer het gewone leven van alledag. Te beginnen met het wederom opnemen van de verfkwast. Ik heb nog vele meters te gaan !
Sanja's moeder wilde graag nog eens een keer naar Pietersfontein, een kleine nederzetting, gelegen in een fraai, vruchtbaar dal, ongeveer 30 km buiten Montagu. Twee jaar geleden waren we daar voor het eerst. Dit jaar eindigde onze rit - ondanks gebruik van de TomTom - bij een boer op een plaas. De goede man wist ons te vertellen, dat we helemaal niet in de goede richting gingen, want het grondpad hield bij zijn boerderij gewoon helemaal op. Onverricht ter zake dus maar weer terug.
Dat was mijn eer te na en daarom besloot ik om op de motor nog maar eens te gaan zoeken naar Pietersfontein en op maandagmorgen - terwijl " iedereen " aan het werk was - reed ik op mijn Transalp zomaar in één keer naar het in eerste instantie onvindbare plaatsje. Zo konden we dus na de lunch nog eens met mijn schoonouders op pad naar Pietersfontein. Het leven van een auto gaat ook hier in Zuid-Afrika niet altijd over rozen, maar wél over doornen, want halverwege hoorde Sanja een vreemd geluid en kwamen we tot stilstand met een lek gereden achterband.
Nooit een plezierige klus, maar zeker niet in de volle zon en bij een temperatuur van ruim 30 °. Maar na een half uurtje hadden we een maagdelijk nieuw reservewiel gemonteerd. We hebben kort daarna zelfs Pietersfontein bereikt en toen wilde schoonma op koffie trakteren, maar het restaurant bleek op zondag gesloten te zijn. Dus hebben we uiteindelijk maar thuis koffie gedronken. En de lekke band ? Die bleek door een scherpe steen of een stekelige doorn onherstelbaar beschadigd te zijn. Géén rozen zonder doornen !
Tenslotte:
Op 1 maart was er de jaarlijkse "fly-in" van Swellendam. Geïnteresseerd als we zijn in de vliegerij, reden Toon Karsmakers en ik naar "Swellengrebel" , het vliegveld van Swellendam. Nu is vliegveld een wat groot woord voor een grasveld met één hangar, een brandstof-installatie en een landingsstrip. Hoewel het beslist minder druk was dan vorige jaren, waren er toch ook nu weer echte bezienswaardigheden.
Vooral de Tjechische Aero L-39 Albatros straaljager zag er indrukwekkend uit en haalde ook nog enkele acrobatische toeren uit. Onder een stralende zon was het een komen en gaan van voornamelijk kleine sportvliegtuigjes. Ook Jan en Fokelien, de achterburen van broer Wim en schoonzus Rita, waren in hun Ikarus C42 helemaal van Robertson komen vliegen (40 km !) om op het vliegveld een hamburger te komen verorberen. Zelf vliegen in een eigen vliegtuig (je). Vanaf mijn tienerjaren droom ik er al van en een droom zal het ook wel blijven !
Zuid-Afrikaans woordenboek:
klapmuts = pilotenhelm
klapmuts = pilotenhelm
Geen opmerkingen:
Een reactie posten