Probleem voor president Zuma !

                                          
Onze krant "Die Burger", bevatte de afgelopen dagen weer het nodige interessante nieuws. Bijvoorbeeld het probleem wat president Jacob Zuma heeft op 2 juli. Op die dag wordt er in Dar es Salaam een
Eerste Vroue Konferensie georganiseerd. Op de agenda staat o.a. Onderwijs, Gezondheid en Economie. Het probleem van Zuma is : Wie van zijn vijf officiële vrouwen gaat naar die vergadering?? Gaat Gertrude, of Nkosazama, of Nompumelelo, of Tobela, of Gloria? Of wordt één van zijn talrijke maitresses afgevaardigd?

Diefstal is over heel de wereld een probleem, maar volgens Die Burger is er in Kaapstad een bijzonder probleem: De schoenen van moskee-bezoekers worden gestolen. En niet alleen schoenen, óók exemplaren van de Koran !

Eén van de benadeelden zegt er het volgende over:

"Hulle het my Nikes gesteel. Toe moes ek kaalvoet huis toe loop. Nou dra ek goedkoper skoene moskee toe, wat hulle nie sal steel nie".

Goed onderwijs is van essentieel belang, maar dan moet de taakopvatting van de onderwijzers wél goed zijn. Het is bekend, dat - vooral op maandagen - duizenden (ja, echt!) leerkrachten niet op school komen opdagen, omdat ze nog stomdronken zijn van het weekend. Of ze kómen wel, maar moeten vanwege dronkenschap en/of drugsgebruik weer naar huis worden gestuurd. Minister Lindiwe Sisulu werkt nu aan de invoering van een registratie-klok voor de leerkrachten op alle scholen.

Voor positiever nieuws heeft Sanja gezorgd:
Op 21 juni sloten hier de schooldeuren en begon de wintervakantie, die hier drie weken duurt. Voor de meeste kinderen in Ashbury is dit een periode van niets doen. Op vakantie gaan is er niet bij. Hun ouders moeten werken en de kinderen worden aan hun lot overgelaten. Dat leidt dan vaak tot rondhangen, ruziën, contacten met verkeerde vrienden, vernielingen, enzovoorts. Daar wilde Sanja iets aan doen en daarom wilde zij een bezigheid zoeken voor kinderen van 6 tot 12 jaar. Dat leidde tot een sport- en spelmiddag. Natuurlijk heb je daar hulp bij nodig en daarom heeft zij hulp gevraagd aan de vier studenten die gesponsord worden door stichting De Nieuwe Horizon. Blij verrast waren wij, dat ze alle vier kwamen helpen en  zó  iets terug doen voor de gemeenschap.
Op de bewuste donderdagmiddag hadden zich 20 kinderen gemeld.










Een uur lang speelden zij enthousiast en zonder geruzie spelletjes als: spijker-poepen, hindernisloop, beker-gooien en lepel-loop. Hierna volgde de prijsuitreiking en werd getrakteerd op limonade en chips. Het tweede uur werden allerlei sporten gespeeld: o.a. voetbal, cricket, tennis, badminton.

Dat gebeurde op Mandela-Square. Normaal een wat onfrisse hangplek, maar nu werd er onder leiding van onze vier studenten Belinda, Whitney, Edrich en Chanville fanatiek, maar sportief gespeeld door een enthousiaste kinderschaar, die ondertussen uitgegroeid was tot wel 50 kinderen!  Het eindsignaal kwam voor de kinderen te vroeg. Moe gespeeld, maar heel tevreden konden kinderen en leiding naar huis. Sanja kan terugzien op een zeer geslaagde middag. Zó zeer geslaagd, dat besloten is om in deze vakantie nóg zo'n middag te organiseren. Ook de studenten komen weer helpen. Zij gaan alle vier het onderwijs in en hebben laten zien goed met kinderen om te kunnen gaan. Bovendien geven ze met hun deelname aan, iets terug te willen doen voor de ondersteuning die zij krijgen door de Nieuwe Horizon. Zij krijgen een kans om te studeren en zijn daardoor verzekerd van een goede toekomst. Iets wat voor heel veel arme, gekleurde studenten onmogelijk is!

Zuid-Afrikaans woordenboek:

 kaalvoet  =  blootvoets 

Terug van weg geweest!

                                       

Sanja's vakantie is al weer voorbij. Hier volgt het verslag van haar veertiendaags verblijf in Nederland.

"Evenals vorig jaar stond mijn vakantie in het teken van bezoeken aan familie, vrienden, kennissen, collega's, buren, koor en kerk.

 Mijn ouders haalden me op van Schiphol. Het duurde een uur vóórdat ik - staande in een lange rij - door de douane was en mijn koffer had gehaald. Die tiende juni was een héérlijk zonnige dag. Tot en met woensdagmorgen hadden we alle tijd om bij te praten. Daarna vertrok ik met de auto van mijn ouders naar Velp, waar ik bij de sauna met mijn vriendin en collega Marijke had afgesproken en waar we koffie dronken, een heerlijke  lunch namen en een hamam-behandeling kregen. Hier hadden we ook volop de gelegenheid om bij te praten. De rest van de week stond mijn agenda vol met afspraken in Helmond en Geldrop. Maar gelukkig bleef er ook nog tijd over om te winkelen. Wat is het heerlijk om zoveel keus te hebben en rond te neuzen in alle vertrouwde winkels. Om tevens te ontdekken, dat ook in Nederland de prijzen fiks gestegen zijn. Op zaterdag werd ik door de familie van de Sande getrakteerd op een smakelijke chinese maaltijd. Hier zal ik weer een jaar op moeten teren. Zondag was een regenachtige dag en na mijn bezoek aan de vertrouwde BK-kerk in Helmond (waar ik de oude Paaskaars meekreeg voor onze NG-kerk in Montagu), reed ik terug naar Ermelo om samen met mijn ouders op bezoek te gaan bij mijn broer Joop, schoonzus Veronique en hun zoon Calvin. 

                                          

Daar vierden we samen vaderdag. De rest van de week bracht ik door in Ermelo. We fietsten via een pont naar Zeewolde en terug en samen met mijn ouders bezochten we campings, waar mijn ouders wellicht een seizoensplaats willen nemen. 

                                          

Er kwam veel aanloop in de vorm van familie, kennissen en vriendinnen. Zaterdags reed ik weer zuidwaarts. Dit keer naar Mierlo om vrienden te bezoeken en om de jaarlijkse Magistrum-reünie te bezoeken. (Magistrum-directeuren zijn onderwijs-collega's van Leo). Ook de partners waren aanwezig op deze gezellige bijeenkomst in de Aardborsthoeve.                      

                                          

 Zoals altijd vliegt zo'n vakantie voorbij. Het was heerlijk om weer een keer dingen te eten, die in Zuid-Afrika niet of nauwelijks voorhanden zijn: Nieuwe haring, asperges, witlof, chinees eten, krentenbollen, meergranenbrood, knäckebröd om er maar enkele te noemen. Men heeft mij verschrikkelijk verwend, ik heb een heerlijke tijd gehad, ondanks dat het weer niet altijd meezat. Mijn koffer was voor driekwart gevuld met babykleertjes, kindermutsjes, brillen en ander donatiemateriaal en samen met de handbagage ging ook 4 kilo Paaskaars mee. De terugreis verliep probleemloos, hoewel het weer tijdens de laatste minuten vóór de landing in Kaapstad zorgde voor enkele angstige minuten. Vanwege harde windstoten boven de Tafelberg ontstond er veel turbulentie en kwamen we in een paar flinke luchtzakken terecht. Met een extra rondje boven Kaapstad kwam alles toch nog goed en Leo stond me al op te wachten. Rond middernacht arriveerden we veilig thuis in Montagu, waar onze honden door het dolle heen waren en ik weer blij was thuis te zijn."

Tenslotte:

Natuurlijk hadden we elkaar heel wat te vertellen en Sanja's verhalen wekten bij mij zoveel interesse om toch óók weer eens de lange reis te ondernemen, dat ik de knoop heb doorgehakt en een vliegticket geregeld heb. Gedurende de periode van 22 t/m 30 september zal ik mijn drukke werkzaamheden in en rond het huis moeten onderbreken !

                                       

                            

Zuid-Afrikaans woordenboek:

tou staan  =  in de rij staan

   

Hand overspeeld...?

In het regionale weekblad Gazette stond deze week het volgende artikel:

"Baie plaaswerkers voel hulle is slegter daaraan toe ná die verhoging van die minimum loon vroeër vanjaar. Boere is na verneem word besig om te meganiseer toe die minister van arbeid,  Mildred Oliphant, na 'n reeks plaaswerkersstakings, die minimum loon van R 69 tot R 105 opgeskuif het"  

Twee maanden geleden moest ik met mijn motor naar de Honda-dealer in Worcester. Tijdens de servicebeurt wandelde ik door de showroom en zag een grote, voor mij onbekende machine. 

                                     

De eigenaar vertelde, dat het een druivenplukmachine was en dat hij heel veel aanvragen voor een offerte binnen kreeg. Het is duidelijk, dat boeren bezig zijn met de afweging of mechanisatie niet gunstiger is dan de  hogere salarissen te betalen. Boeren hebben meestal vaste werknemers in dienst en daarnaast nog seizoenswerkers zonder contract. De looneisen kwamen voornamelijk van de seizoenswerkers. De vaste werkers waren niet zo ontevreden, want hun dagloon was al R 100 of meer, maar zij kregen daarnaast ook nog allerlei extra's: De boer betaalde voor hen elektriciteit, tv, schoolgeld voor de kinderen, dokters- en apotheekkosten. Nu de loonsverhoging wettelijk verplicht gesteld is,overwegen de boeren over te gaan op mechanisatie, zodat zij minder seizoenswerkers nodig hebben of ze verminderen de productie flink, waardoor de werkgelegenheid vermindert. Bovendien schrappen veel boeren de extra's voor de vaste werkers. Door dit alles zijn de arbeidsverhoudingen tussen werkgevers en werknemers behoorlijk verslechterd en is de sfeer en het vertrouwen flink aangetast. Financiëel / economisch heeft het grote gevolgen: (Buitenlandse) investeerders kijken met argusogen naar deze ontwikkelingen en houden de hand op de knip.

                                                                                                     

De gewelddadige mijnstakingen en het plaaswerkersoproer met enorme vernielingen hebben er voor gezorgd, dat bijna niemand meer durft te investeren met als gevolg, dat bedrijven het moeilijker krijgen, de werknemers zijn vaak slechter af en de waarde van de Rand keldert met de dag. 

                                           

Vier jaar geleden kreeg je voor één euro 7 Rand. Twee jaar geleden was de waarde 1 op 9 en momenteel is de Rand-waarde gekelderd naar één op 13,4. Voor heel veel mensen in Zuid-Afrika een heel slechte ontwikkeling! 

Tenslotte:

Nu Sanja in Nederland lekker vakantie viert, denken nogal wat mensen: Die arme tijdelijke vrijgezel zal wel omkomen van de honger. Gevolg: Ik krijg nogal wat uitnodigingen om te komen eten. Dat waardeer ik zeer en ik maak er graag gebruik van. 

                                    

Alleen raakt zó de diepvries met allerlei door Sanja gevulde bakjes en zakjes met restjes niet leeg en ik begin wel problemen te krijgen met mijn broekriem!

Zuid-Afrikaans woordenboek: 

alleenloper  =  vrijgezel

Vakantie !

Afgelopen zondag startte voor Sanja haar vakantie naar Nederland. Het bleek onverwacht druk te zijn op de  snelweg naar Kaapstad. Opvallend  was het zeer grote aantal auto's met Kaapse nummerplaten. Veel van deze Kapenaars waren bezoekers van het z.g. Wacky Wine Weekend, wat jaarlijks gehouden wordt in de wijndriehoek Robertson-Bonnievale-Ashton. Ook dit jaar bezocht weer een grote massa wijndrinkers de wijn-estates. De kou en de regenbuien van zaterdag bleken geen hindernis van betekenis te zijn. Maar zondagavond keerde iedereen weer huiswaarts en reden wij in colonne naar de luchthaven. 

                                                     

Om 19.00 uur begon voor Sanja het wachten op KL 598, die om 23.00 uur vertrok naar Amsterdam, waar zij de volgende (maandag-) ochtend om half elf arriveerde en opgewacht werd door haar ouders. Haar belevenissen in Nederland vermelden we wel in een volgende blog.

Samen met Wim Haisma reed ik weer een leuke motortrip via Robertson naar mcGregor. Deze laatste plaats is een toeristische trekpleister met interessante monumentale panden, leuke restaurantjes en veel natuurschoon. 

Die natuur is er deels ruig vanwege de omringende bergen, maar deels ook met heel lieflijke vergezichten. Iets voorbij het plaatsje houdt de weg helemaal op en sta je midden tussen grote massa's schitterende protea's. We waren er al meerdere keren, maar het blijft een boeiende trip!

                                         

Tenslotte:

Een muziekgroep moet aandacht trekken door de muziek die zij maken, maar ook door hun uniformen. Ons "Basuine-orkes" ontwikkelt zich redelijk, maar zowel muzikaal als financiëel zijn we nog niet aan mooie uniformen toe. Tóch willen we proberen om de kinderen een beetje opvallend te kleden. Een leuk poloshirt en een nette broek of rok maken al een heel verschil. Bovendien is het waarschijnlijk ook een stimulans om met plezier verder te oefenen. Een embleem voor op het shirt was snel ontworpen. Nu waren we op zoek naar een bedrijf, wat emblemen kan borduren en op Internet kwam ik het bedrijf "Dazzling Stitches.nl" tegen. En wat schetst mijn verbazing: Dit bedrijf wordt geleid door Lizanne en Jan Dijkhoff uit Geldrop. De wereld is soms klein! Jaren geleden zaten hun kinderen bij mij op de Nazarethschool en was Lizanne een heel actieve hulpmoeder bij allerlei schoolse en buitenschoolse activiteiten. "Dazzling Stitches" is snel aan de gang gegaan en Sanja brengt bij haar terugkeer de emblemen mee. Het begin van het uniform is er!

                                         

                             

Zuid-Afrikaans woordenboek:

padpredikant  =  wegwijzer 

Ons is baie bly!

Gods wegen zijn ondoorgrondelijk, maar die van Binnenlandse Zaken in Zuid-Afrika óók!

Begin december zijn we begonnen met het verzamelen van alle benodigde documenten om een verlenging te krijgen van onze Tijdelijke Verblijfsvergunning. In maart lagen die documenten bij het districtskantoor van Home Affairs (Binnenlandse Zaken) in Paarl. 

Een vriendelijke ambtenaar verzekerde ons  destijds, dat onze aanvraag keurig in orde was en het hele pakketje opgestuurd zou worden naar het hoofdkantoor in Pretoria, waar men over onze aanvraag moest beslissen.  Binnen een maand konden we bericht ontvangen. Wij blij naar huis en het grote wachten begon. Na één maand niets, na twee maanden nóg niets. Afwachten staat niet in Sanja's woordenboek. Dus het algemeen informatienummer gebeld. Onze aanvraag bleek nergens te vinden! Wat nu? Volgende week is Sanja in Nederland en zonder geldige verblijfsvergunning zou Sanja wel eens héél lang in Nederland moeten blijven. 

"Ons maak 'n plan, ons gaan Paarl toe!"

Dat deden we dus afgelopen dinsdag. 

Vóór dag en dauw opgestaan en we troffen dezelfde ambtenaar bij Home Affairs.                  

We hebben ons probleem uitgelegd, waarop de vriendelijke man onze paspoorten meenam naar een kantoortje. Tien minuten later kwam hij terug. Hij legde de paspoorten op de balie, verfrommelde Sanja's aanvraagbewijs en gooide dit tot ontzetting van Sanja in de prullenbak. Sanja kreeg zowat een beroerte, maar de ambtenaar wees op onze paspoorten en wat schetst onze verbazing: In elk paspoort zit een mooie groene sticker. 

                                          

We hebben een verblijfsvergunning voor vier jaar. Blijkbaar lag de sticker er al enige tijd, maar niemand had de moeite genomen om ons te berichten, wat wél beloofd was. Tot 2017 zijn we van deze rompslomp af!

Zuid-Afrikaners zijn dol op feestjes. Huwelijk, verjaardag, echtscheiding, overal ziet men wel een reden om een feestje te vieren. De Nederlandse ingezetenen van Montagu doen daar graag aan mee en zó mochten wij vorige week naar het feest van onze buren. 

Maar dit was met recht een feest.

Eric en Tineke waren 50 jaar getrouwd en dan mag je best wel een feestje vieren. Familie, vrienden, kennissen, een hele feestzaal vol. Tot in de late uurtjes werd er gefeest, want 50 jaar gehuwd komt in deze tijd niet al te vaak voor.

Ik voelde me al jaren een beetje schuldig. Wat was er aan de hand? In 1995 kocht Sanja met hulp van schoonzus Rita een erg fraai stenen giraffenbeeld in Zimbabwe. Het kreeg een mooie plaats op de vensterbank van ons huis in Geldrop. Het stond er prima tot een hele grote bromvlieg mij zodanig irriteerde, dat ik het Eindhovens Dagblad hanteerde als vliegenmepper. Ik sloeg mis. Of eigenlijk sloeg ik héél erg ráák. Het giraffenbeeld in gruzelementen en onherstelbaar op de grond en de bromvlieg leefde waarschijnlijk nog lang en gelukkig. Nu waren wij een paar weken geleden in een winkel in Barrydale en daar stónd toch een mooie ebbenhouten giraf. 

                                                          

Die staat daar nu dus niet meer, want hij heeft een mooie plaats gekregen in onze eetkamer. Sanja is helemaal gelukkig met haar verjaarscadeau!

Tenslotte:

Dat het hier nu winter is, is niets bijzonders. Maar dat het 's nachts zó koud is, dat er sneeuw op de ons omringende bergen ligt, komt niet zo vaak voor. Rijdend tussen Worcester en Paarl (op weg naar Home Affairs!) viel ons het onderstaande bijzondere plaatje op. We reden zelf in de zon. Rechts van ons regende het flink en links lag er sneeuw op de bergen. Ertussen zagen we een mooie regenboog. Héél bijzonder!

                                          

Zuid-Afrikaans woordenboek: 

douvoordag  =  voor dag en dauw

Die Regstellende Aksie.........alweer !

Na de omwenteling in 1994 heeft de regerende partij ANC de zogenaamde "Regstellende Aksie"  ingevoerd. De tot dan toe totaal achtergestelde zwarte bevolking moest bij voorrang benoemd worden in bedrijven en bij de Overheid. Vooral ook in de top van (voornamelijk) door blanken geleide bedrijven. Die lucratieve baantjes werden (en worden nog steeds) grotendeels via vriendjespolitiek binnen de ANC verdeeld. Dat gold ook voor de pianist Koos, waarover ik vorige week schreef. 

  

Na onze verjaardagslunch hadden we een interessant gesprek met hem. Hij vertelde, dat hij in die tijd een aannemer was, die aardig wat ziekenhuizen, scholen en woonhuizen gebouwd had in de driehoek Stellenbosch-Paarl-Franschhoek. Hij was ook de bouwer van het "Taalmonument"in Paarl. 

                                     

Omdat hij geen geschikte zwarte persoon kon vinden voor zijn bedrijf en de leiding niet wilde overdragen aan totaal onopgeleide en ongeschikte "vrienden van de ANC", kreeg Koos geen enkele bouwopdracht meer en ging zijn aannemersbedrijf failliet. Hij verhuisde daarop  naar Montagu.  Als kind had hij van een onderwijzeres pianoles gekregen en zó werd hij uiteindelijk huispianist van het Country Hotel. De Regstellende Aksie is in wezen een begrijpelijke zaak, maar de manier waarop banen verdeeld worden en de regeling wordt toegepast, deugt mijns inziens niet. Het verhaal van Koos is daar een goed voorbeeld van.

Omdat onze verjaardagen dicht bij elkaar liggen en omdat Sanja op haar verjaardag (9 juni) naar Nederland vliegt, hebben we vorige week zaterdag Nederlandse vrienden hier uit de omgeving op de lunch gehad. Verkerend in goed gezelschap en zittend in de najaarszon was het goed toeven.

Zondag bezochten we weer de jaarlijkse boekenmarkt in McGregor. De opbrengst van deze markt gaat volledig naar "Eseltjies Rus", een liefdadigheidsinstelling, die begaan is met oude, afgedankte en vaak verwaarloosde en mishandelde ezels. 

                                   

         

Van de opbrengst van de boekenmarkt en andere sponsoring kan de organisatie deze "afgetreë werkers" een plezierige en verdiende oude dag bezorgen. Sanja vond er aardig wat geschikte boeken, die zij wil doneren aan de Hoëre Skool in Ashbury.  Mijn voorkeur gaat uit naar boeken in de Afrikaanse taal en die waren op de boekenmarkt jammer genoeg - vorig jaar ook al - matig vertegenwoordigd.

Tenslotte:

Nóg een Regstellende Aksie........, maar dan anders!

Zonder dat ik lid ben van de ANC en zwart ben ik alléén maar als ik in de tuin heb gewerkt, heb ik tóch een functie in de top van een bedrijf gekregen: Ik ben deze week beheerder op Mallowdeen Gardens, het B&B-bedrijf  van onze Wim en Rita. Zij brengen een welverdiende vakantieweek door in Kaapstad en gedurende hun afwezigheid mag ik oppassen op honden, katten en twee personeelsleden en verder genieten van de zeer mooie omgeving!

                                            

Zuid-Afrikaans woordenboek:

'n knertsie  =  een kleinigheidje

Er is er één jarig..................

Hartelijk dank voor alle felicitaties die ik  per post, e-mail, kaartenhuis en facebook mocht ontvangen ter gelegenheid van mijn verjaardag. Sanja had een etentje voor ons beiden geregeld in het restaurant van het Country-hotel hier in Montagu.

                                       

 

Bij onze binnenkomst speelde Koos, de huispianist, "Happy Birthday to you" , mochten we plaats nemen aan een mooi versierde tafel en genoten we van een voortreffelijke lunch. Vier en zestig jaar ondertussen. De AOW komt in zicht!

 

                                               

    

Afgelopen woensdag heb ik doorgebracht in het Joubert-park in ons dorp. Maar niet op een bankje in de zon. In tegendeel. Handen uit de mouwen! Het Joubert-park is een prachtig gelegen park, waar de rivier de Keisie doorheen kronkelt en het geheel wordt omgeven door bergen. De plaatselijke bevolking maakt veelvuldig gebruik van dit park en vooral ook de gekleurde bevolking vertoeft hier graag in het weekend. Er wordt gepicknickt en verliefde paartjes zoeken hier schuilplekjes tegen de zon en tegen al te nieuwsgierige kijkers. Maar afval opruimen hoort niet tot de activiteiten  van de bezoekers. Nu verzorgt de "munisipaliteit" het park heel behoorlijk. Het gras wordt gemaaid en prullenbakken geleegd. Maar aan het snoeien van bomen en het trimmen van struiken komt men niet toe. Daar wilde Nederlander Wim Haisma wel eens iets aan doen en hij regelde een groep van 14 vrijwilligers, die gewapend met kettingzaag en ander tuingereedschap aan de slag gingen.

 

 

Bomen en struiken werden onder handen genomen en er ontstonden grote hopen tuinafval, wat door werkers van de munisipaliteit afgevoerd werd. Op de schuilplekjes voor de "paartjies" vonden we veel lege flessen, plastic etensbakjes, condooms, gebruikt toiletpapier en meer van dit soort zaken. Na vier uur hard werken zag het park er weer keurig uit.

 

                                                          

 

Of de gebruikers de opschoningsactie zullen opmerken, weet ik niet en dat hun gedrag nu veranderen zal, verwacht ik niet. Waarschijnlijk zal onze werkgroep nog wel vaker actief moeten zijn!

 

Tenslotte:

Vorige week hadden we het al even over onze huishulp Lena. Zij poetst op een ouderwets degelijke manier in drie gezinnen. Nu wilde Lena, die met vader, moeder en  zus + kind in een piepklein huis in Ashbury woont, een wendy-huis  (eenvoudig houten tuinhuisje) kopen. De uitbreiding moest aan het bestaande huisje vast gemaakt worden. Geld had zij onvoldoende, maar dat is hier geen probleem. Bedrijven leveren graag op krediet, maar vragen daarvoor wél een rente van bijna 30 % ! Dat vond Sanja echt te gortig en ze deed Lena het volgende voorstel: Lena gaat eerst sparen tot ze 1/3 e deel van het totale bedrag van 9000 Rand bijeen heeft. Daarna betalen de drie "werkgevers" het ontbrekende deel als voorschot, wat Lena daarna in termijnen zonder rente terug moet betalen. Dat beloofde Lena, maar grote verwachtingen hadden wij niet, want de gekleurde mensen sparen nooit. Maar Lena bewees de uitzondering te zijn. Trots kwam ze een maand geleden met het afgesproken gespaarde bedrag. Daarop ging Sanja met haar naar een timmerbedrijf  in Robertson en werd een wendy-huis besteld. Afgesproken levering en plaatsing werd gepland op 23 mei. Vandaag dus.

 

 

Het resultaat: het huisje staat er. Er moet zo links en rechts nog wel wat afgewerkt worden, maar Lena is als een kind zo blij  en met haar aflossingen gaat het beslist goed komen. Daar zijn we van overtuigd!

 

Zuid-Afrikaans woordenboek:

 

jy bederf my  =  je verwent me