Hartelijk dank voor alle felicitaties die ik per post, e-mail, kaartenhuis en facebook mocht ontvangen ter gelegenheid van mijn verjaardag. Sanja had een etentje voor ons beiden geregeld in het restaurant van het Country-hotel hier in Montagu.
Bij onze binnenkomst speelde Koos, de huispianist, "Happy Birthday to you" , mochten we plaats nemen aan een mooi versierde tafel en genoten we van een voortreffelijke lunch. Vier en zestig jaar ondertussen. De AOW komt in zicht!
Afgelopen woensdag heb ik doorgebracht in het Joubert-park in ons dorp. Maar niet op een bankje in de zon. In tegendeel. Handen uit de mouwen! Het Joubert-park is een prachtig gelegen park, waar de rivier de Keisie doorheen kronkelt en het geheel wordt omgeven door bergen. De plaatselijke bevolking maakt veelvuldig gebruik van dit park en vooral ook de gekleurde bevolking vertoeft hier graag in het weekend. Er wordt gepicknickt en verliefde paartjes zoeken hier schuilplekjes tegen de zon en tegen al te nieuwsgierige kijkers. Maar afval opruimen hoort niet tot de activiteiten van de bezoekers. Nu verzorgt de "munisipaliteit" het park heel behoorlijk. Het gras wordt gemaaid en prullenbakken geleegd. Maar aan het snoeien van bomen en het trimmen van struiken komt men niet toe. Daar wilde Nederlander Wim Haisma wel eens iets aan doen en hij regelde een groep van 14 vrijwilligers, die gewapend met kettingzaag en ander tuingereedschap aan de slag gingen.
Bomen en struiken werden onder handen genomen en er ontstonden grote hopen tuinafval, wat door werkers van de munisipaliteit afgevoerd werd. Op de schuilplekjes voor de "paartjies" vonden we veel lege flessen, plastic etensbakjes, condooms, gebruikt toiletpapier en meer van dit soort zaken. Na vier uur hard werken zag het park er weer keurig uit.
Of de gebruikers de opschoningsactie zullen opmerken, weet ik niet en dat hun gedrag nu veranderen zal, verwacht ik niet. Waarschijnlijk zal onze werkgroep nog wel vaker actief moeten zijn!
Tenslotte:
Vorige week hadden we het al even over onze huishulp Lena. Zij poetst op een ouderwets degelijke manier in drie gezinnen. Nu wilde Lena, die met vader, moeder en zus + kind in een piepklein huis in Ashbury woont, een wendy-huis (eenvoudig houten tuinhuisje) kopen. De uitbreiding moest aan het bestaande huisje vast gemaakt worden. Geld had zij onvoldoende, maar dat is hier geen probleem. Bedrijven leveren graag op krediet, maar vragen daarvoor wél een rente van bijna 30 % ! Dat vond Sanja echt te gortig en ze deed Lena het volgende voorstel: Lena gaat eerst sparen tot ze 1/3 e deel van het totale bedrag van 9000 Rand bijeen heeft. Daarna betalen de drie "werkgevers" het ontbrekende deel als voorschot, wat Lena daarna in termijnen zonder rente terug moet betalen. Dat beloofde Lena, maar grote verwachtingen hadden wij niet, want de gekleurde mensen sparen nooit. Maar Lena bewees de uitzondering te zijn. Trots kwam ze een maand geleden met het afgesproken gespaarde bedrag. Daarop ging Sanja met haar naar een timmerbedrijf in Robertson en werd een wendy-huis besteld. Afgesproken levering en plaatsing werd gepland op 23 mei. Vandaag dus.
Het resultaat: het huisje staat er. Er moet zo links en rechts nog wel wat afgewerkt worden, maar Lena is als een kind zo blij en met haar aflossingen gaat het beslist goed komen. Daar zijn we van overtuigd!
Zuid-Afrikaans woordenboek:
jy bederf my = je verwent me
Geen opmerkingen:
Een reactie posten