Gods wegen zijn ondoorgrondelijk, maar die van Binnenlandse Zaken in Zuid-Afrika óók!
Begin december zijn we begonnen met het verzamelen van alle benodigde documenten om een verlenging te krijgen van onze Tijdelijke Verblijfsvergunning. In maart lagen die documenten bij het districtskantoor van Home Affairs (Binnenlandse Zaken) in Paarl.
Een vriendelijke ambtenaar verzekerde ons destijds, dat onze aanvraag keurig in orde was en het hele pakketje opgestuurd zou worden naar het hoofdkantoor in Pretoria, waar men over onze aanvraag moest beslissen. Binnen een maand konden we bericht ontvangen. Wij blij naar huis en het grote wachten begon. Na één maand niets, na twee maanden nóg niets. Afwachten staat niet in Sanja's woordenboek. Dus het algemeen informatienummer gebeld. Onze aanvraag bleek nergens te vinden! Wat nu? Volgende week is Sanja in Nederland en zonder geldige verblijfsvergunning zou Sanja wel eens héél lang in Nederland moeten blijven.
"Ons maak 'n plan, ons gaan Paarl toe!"
Dat deden we dus afgelopen dinsdag.
Vóór dag en dauw opgestaan en we troffen dezelfde ambtenaar bij Home Affairs.
We hebben ons probleem uitgelegd, waarop de vriendelijke man onze paspoorten meenam naar een kantoortje. Tien minuten later kwam hij terug. Hij legde de paspoorten op de balie, verfrommelde Sanja's aanvraagbewijs en gooide dit tot ontzetting van Sanja in de prullenbak. Sanja kreeg zowat een beroerte, maar de ambtenaar wees op onze paspoorten en wat schetst onze verbazing: In elk paspoort zit een mooie groene sticker.
We hebben een verblijfsvergunning voor vier jaar. Blijkbaar lag de sticker er al enige tijd, maar niemand had de moeite genomen om ons te berichten, wat wél beloofd was. Tot 2017 zijn we van deze rompslomp af!
Zuid-Afrikaners zijn dol op feestjes. Huwelijk, verjaardag, echtscheiding, overal ziet men wel een reden om een feestje te vieren. De Nederlandse ingezetenen van Montagu doen daar graag aan mee en zó mochten wij vorige week naar het feest van onze buren.
Maar dit was met recht een feest.
Eric en Tineke waren 50 jaar getrouwd en dan mag je best wel een feestje vieren. Familie, vrienden, kennissen, een hele feestzaal vol. Tot in de late uurtjes werd er gefeest, want 50 jaar gehuwd komt in deze tijd niet al te vaak voor.
Ik voelde me al jaren een beetje schuldig. Wat was er aan de hand? In 1995 kocht Sanja met hulp van schoonzus Rita een erg fraai stenen giraffenbeeld in Zimbabwe. Het kreeg een mooie plaats op de vensterbank van ons huis in Geldrop. Het stond er prima tot een hele grote bromvlieg mij zodanig irriteerde, dat ik het Eindhovens Dagblad hanteerde als vliegenmepper. Ik sloeg mis. Of eigenlijk sloeg ik héél erg ráák. Het giraffenbeeld in gruzelementen en onherstelbaar op de grond en de bromvlieg leefde waarschijnlijk nog lang en gelukkig. Nu waren wij een paar weken geleden in een winkel in Barrydale en daar stónd toch een mooie ebbenhouten giraf.
Die staat daar nu dus niet meer, want hij heeft een mooie plaats gekregen in onze eetkamer. Sanja is helemaal gelukkig met haar verjaarscadeau!
Tenslotte:
Dat het hier nu winter is, is niets bijzonders. Maar dat het 's nachts zó koud is, dat er sneeuw op de ons omringende bergen ligt, komt niet zo vaak voor. Rijdend tussen Worcester en Paarl (op weg naar Home Affairs!) viel ons het onderstaande bijzondere plaatje op. We reden zelf in de zon. Rechts van ons regende het flink en links lag er sneeuw op de bergen. Ertussen zagen we een mooie regenboog. Héél bijzonder!
Zuid-Afrikaans woordenboek:
douvoordag = voor dag en dauw
Geen opmerkingen:
Een reactie posten