Sanja's verblijf in Nederland stond voornamelijk in het teken van zorg om en zorg voor haar ouders. Veel tijd voor uitstapjes was er daardoor niet. Met haar vriendin en collega leerkracht Marijke heeft zij echter tóch nog een ontspannend bezoek gebracht aan De Kienehoef, een pretpark in het Brabantse Sint-Oedenrode. Aan het einde van het bezoek moest een water overgestoken worden om bij hun geparkeerde auto te komen. Maar een brug bleek er niet te zijn. Wél een handbediend pontje. Geen probleem voor de dames. Sanja nam het touw ter hand en zonder natte voeten en andere lichaamsdelen bereikten zij de parkeerplaats. Bij het zien van de foto, kwam bij mij weer de herinnering op aan de oversteek van de Breede-rivier bij Malgas, hier in de West-Kaap. Er zijn twee manieren om aan de overkant te komen. De ene manier is om 80 kilometer om te rijden. De andere is om gebruik te maken van de enigste handbediende veerpont in heel Zuid-Afrika. Het vaartuig wordt door drie mannen van oever tot oever getrokken en in 15 minuten sta je aan de overkant. Dit handwerk wordt gedaan door sterke zwarte mannen en daar zit het probleem. Anti-discriminatie bewegingen vinden dit in hun ogen minderwaardig werk een soort verlenging van slavenarbeid waar dan natuurlijk weer zwarte mensen het zware, minderwaardige werk moeten verrichten. De protestbewegingen vinden, dat er vaste brug moet komen, zodat de "slavenarbeid" tot het verleden behoort. De Gemeente wil ook graag stoppen met de pont, omdat de inkomsten de kosten bij lange na niet dekken. Men vermoedt, dat de werkers een flink deel van de inkomsten in eigen zak steken.
Malgas en omgeving (o.a. het populaire Witsand) zien deze toeristische attractie niet graag verdwijnen en de zwarte veerpont-bedieners zien de vaste oeververbinding helemáál niet zitten, want werkeloosheid zal voor hen natuurlijk het gevolg zijn !
Vorige week schreef ik al over de problemen, die ik had met mijn Triumph Tiger 800 XRX motor. Schade aan beide wielen, omdat de Tiger XRX eigenlijk een motor is voor de geasfalteerde weg. Er is echter ook een ander type Tiger. Dat is de XCX en die is veel meer gebouwd voor de onverharde wegen, die we in Zuid-Afrika in overvloed hebben. Na wat gegoogle bleek de importeur van Triumph in Johannesburg een geschikt exemplaar in voorraad te hebben staan. Even naar Johannesburg rijden is echter geen sinecure: 1500 km heen en ook weer terug, is nogal een opgave. Via de mail werd er een deal gesloten en heeft de importeur de motor vervoerd naar Kaapstad. Daar heb ik mijn XRX-motor ingeleverd en sinds donderdag ben ik in het bezit van een fraaie khaki-groene Triumph Tiger 800 XCX
Op 18 jarige leeftijd haalde ik mijn motor-rijbewijs en kwam mijn eerste motor - een Yamaha 250cc - in mijn bezit. In de 52 jaar, die we nu verder zijn, kwam er regelmatig een andere motor in de garage. Drie keer een Yamaha, twee keer een Honda, vijf keer een Kawasaki, drie keer een BMW, twee keer een Triumph en nog drie crossmotoren. In totaal dus 18 motoren. Of het hierbij blijft ? De tijd zal het leren. Om iedere keer te praten over een Triumph Tiger 800 XCX is wel erg omslachtig. Een koosnaam is praktischer. Gewoon maar NUMMER 18 bijvoorbeeld. Een ex-collega van Sanja vond twee jaar geleden 17 motoren al belachelijk veel en noemde mij wispelturig. Ik heb een Engelse motor en dus is een Engelse naam beter op z'n plaats. Wispelturig in het Engels is: fickle. Ik zal mijn motor dus voortaan FICKLE noemen ( al bestaat dan natuurlijk wél het gevaar, dat het in de praktijk FIKKIE gaat worden) !
Afrikaans woordenboek:
enjin-moeilikheid = motorpech
Geen opmerkingen:
Een reactie posten