"Eten, wat de pot schaft "

Ik kijk graag naar de Engelse TV-serie "Grand Designs", gepresenteerd door Kevin McCloud. Het gaat over mensen, die een architectonisch heel bijzonder huis bouwen. Op de vraag van de presentator hoe de keuken ingericht zou gaan worden, antwoordde de bouwer: "Maakt me helemaal niets uit. Aan een magnetron heb ik genoeg. Méér is voor mij niet nodig". Die persoon zou ik geweest kunnen zijn. Koken is niet mijn ding en gelukkig vindt Sanja het niet vervelend om dagelijks actief te zijn in onze mooie, goed uitgeruste keuken. Zij kookt, bakt en braadt zóveel, dat er regelmatig restjes overblijven en die gaan dan in bakjes de diepvries in. Deze "restpartijen" worden aangesproken wanneer één van ons beiden afwezig is. Toen Sanja in Nederland verbleef, diepte ik dagelijks een bakje op uit de diepvries en na grondige controle van het etiketje (er zit ook hondenvoer in de diepvries!) gaat de inhoud rechtstreeks de magnetron in. Vorige week donderdag was het allerlaatste restjes-bakje aan de beurt en dat bleek stamppot met worst te bevatten. 

Niet veel mis mee, natuurlijk, maar om dat wintervoedsel te moeten eten bij een buitentemperatuur van 38 graden Celsius, is andere koek dan peperkoek. In mijn jeugd ben ik opgegroeid met de stelregel: "Eten, wat de pot schaft". De stamppot smaakte ondanks de hoge temperatuur niet slecht. Er waren daarna nog 4 dagen te gaan zonder kok en zonder restjes. Een groot probleem dreigde, maar ik heb deze vier dagen goed doorstaan, want een rit naar De Spar leverde me een pizza, een hamburger en een zak frites op en die waren allemaal geschikt voor de magnetron !

De zomer nadert met rasse schreden en de temperatuur stijgt behoorlijk. Daar zijn wij  blij mee, want nu kunnen we weer wat vroeger in de ochtend op pad gaan met de motoren. Dat gebeurde ook gisteren, maar helaas deze keer zonder mij. Twee weken geleden raakte tijdens een rit op "grondpaaie" wederom een wiel beschadigd. Had ik enkele maanden geleden een erg krom voorwiel, nu was het achterwiel van mijn Triumph niet meer helemaal rond. Niet al te ernstig, maar toch genoeg om de woensdag-rit over te moeten slaan. Mijn Triumph is een fantastische motor, maar deze uitvoering is méér voor de asfaltweg en niet zo geschikt om zand te happen. Na twee jaar is nu dus het moment gekomen om afscheid te nemen van deze Triumph. Waarschijnlijk staat er binnenkort een ander exemplaar in de garage !

Tenslotte:
Op de valreep kan ik nog melden, dat Sanja weer gezond en wel terug is in Montagu. Zij was ruim twee weken bij haar ouders en heeft hen kunnen ondersteunen nu de gezondheidstoestand van haar vader achteruit gaat. Het is gebruikelijk om met zo goed als lege koffers naar Nederland te reizen om daarna met maximaal geladen exemplaren terug te gaan naar Zuid-Afrika. Dat was ook dit keer het geval en ik vermoed, dat British Airways vanwege Sanja's bagage vloog met één van haar grootste vliegtuigen. Vier motoren had de Boeing nodig om alles van de grond te krijgen. Toch kon ook nu weer niet alle bagage meegenomen worden. Die moet maar wachten tot een volgende keer. Een goede raad: Het Russische Antonov-toestel is nóg groter !

Afrikaans woordenboek:

'n warm patat  =  een groot probleem