Op woensdag 25 november hebben we onze zoektocht naar walvissen voortgezet onder het motto: "drie keer is scheepsrecht". We zijn naar Stilbaai, een kustplaatsje aan de Indische oceaan, gereden. Wederom geen walvissen gezien. Het meisje, dat onze lunch serveerde in het plaatselijke restaurant, kon slechts meedelen, dat er al een paar weken geen walvissen meer gezien waren en dat zou wel eens de woorden van schoonzus Rita kunnen bevestigen, dat de walvissen al weer vertrokken zijn naar andere wateren. Of zochten wij misschien op de verkeerde plaatsen ?? Dat beweert tenminste mijn schoonmoeder. Zij zegt, dat je in GANS-baai natúúrlijk geen walvis tegen komt en ook in STIL-baai is die kans - volgens haar - niet groot. Hadden we nu maar naar haar goede raad geluisterd. Tja, dan blijft er eigenlijk alleen een bezoek aan WALVIS-baai over, maar dat ligt in Namibië en een rit van 2x 1500 km is ons toch écht iets te gortig. 
Dit seizoen dan maar geen walvissen. Maar ook deze dag was onze inspanning niet voor niets. We vertrokken 's morgens al om 06.00 uur, samen met Teus, een Nederlander, die sinds een maand in Montagu woont en zijn toeristenvisum met 3 maanden wilde verlengen. Sanja is ondertussen een expert in het aanvragen van verblijfsvergunningen en visa. De meerdere keren, dat wij dat voor ons zelf in Kaapstad regelden, was dat een stressvolle en tijdverslindende bezigheid.
Deze keer regelde zij een afspraak in George en ongelooflijk, maar waar: In minder dan een half uur was alles probleemloos geregeld en mag Teus 2x drie maanden in Zuid-Afrika verblijven. Dat we later op die dag geen walvissen zagen, was jammer, maar de voldoening over het bezoek aan Binnenlandse Zaken overheerste en ik ben weer eens met mijn neus op de feiten gedrukt: Het valt niet altijd mee, maar luister toch altijd maar goed naar wat schoonmoeders te zeggen hebben !
Van onze buren kregen we een boekje te leen. Zij verlieten begin 60er jaren Leiden om zich te gaan vestigen in Zuid-Afrika. In die tijd verlieten nogal wat mensen Nederland en was emigratie nog een zeer grote stap. Reden voor de Nederlandse Hervormde Kerk een boekje met raadgevingen samen te laten stellen door de Hervormde Emigratie Commissie. Dat boekje kreeg de titel: Van Emigrant tot Immigrant" en de eerste druk verscheen in 1955.
Enkele interessante, maar wel wat gedateerde opmerkingen uit de oude tijd wil ik jullie niet onthouden:
1.U heeft besloten om te emigreren, maar heeft U ook God in uw besluitvorming betrokken ? Of deed God eigenlijk niet mee ?
2.Hoedt U toch voor de grote verzoeking, die iedere immigrant wacht, dat hij zich geheel verliest in de materiële beslommeringen en vragen van het leven. Wij moeten van een mislukking spreken als dit gaat ten koste van het geestelijk goed.3.Uw emigratie mag niet slechts avontuurlijk zijn. Dan zal het slechts de jus zijn, die uw maaltijd van groente, vlees en aardappelen slechts smakelijker maakt.Daaraan moogt U uw gezin niet opofferen.
4.De vrijgezel-emigrant heeft een groot probleem, daar in vrijwel alle immigratielanden een groot vrouwentekort is. Wij wijzen de vrijgezel op het bestaan van het Hervormd Huwelijks Contact- bureau te Scheveningen.
5.Zeg niet: "Bij ons in Holland........" en hoedt U voor eigenwijsheid.
6.Als U naar Zuid-Afrika emigreert, moet U zich wel realiseren, dat U zich onmiddellijk na aankomst geplaatst ziet tegenover het probleem van de rassenscheiding.
Ik moet met enige schaamte bekennen, dat ik niet volgens ál die richtlijnen gehandeld heb.Tenslotte:
Het Sinterklaasfeest is hier volledig onbekend. Behalve....bij al die Nederlanders, die hier wonen. Natuurlijk volg(d)en wij de "Zwarte Pieten-discussie", maar verder geen surprises en geen intocht van de Goedheiligman. Dat vonden Micky en Joop toch wel erg magertjes en daarom kregen wij en nog een aantal Hollanders een uitnodiging om bij hen op de koffie te komen.
Zuid-Afrikaans woordenboek:
oondvars = ovenvers
Geen opmerkingen:
Een reactie posten