" Haast je langzaam !"

Niet alleen in Zuid-Afrika malen molens langzaam. In Nederland gebeurt dat ook wel eens. Dat heb ik aan den lijve kunnen ervaren. Mijn komende verjaardag is een speciale. Niet, dat die een groot feest rechtvaardigt, maar belangrijk is deze wel. Ik nader de respectabele leeftijd van 75 jaar en dat betekent dat mijn rijbewijs verlengd moet worden en dat ligt iets moeilijker dan op jongere leeftijd. Er moet namelijk gekeken worden naar de gezondheid en een keuring door een speciale arts is verplicht. 19 Mei 2024 is de belangrijke dag dat mijn huidige rijbewijs verloopt en het Centraal Bureau Rijvaardigheid (CBR) adviseerde om vooral tijdig te beginnen met de procedure, die nog eens extra ingewikkeld is vanwege mijn permanente verblijf in het buitenland. Het advies van het CBR was: "Begin op 19 december 2023." Zo geadviseerd, zo gedaan. De zelf in te vullen gezondheidsverklaring was  een makkie, maar fase twee was al wat lastiger, want een gecertificeerde Nederlandse keuringsarts moet een test afnemen en dat is moeilijk als je in Zuid-Afrika woont. Maar met zeer gewaardeerde hulp van familie kon ik gekeurd worden tijdens mijn verblijf in Nederland in april. Na enige weken wachten kwam het besluit van het CBR:

GOEDGEKEURD !

Ik krijg dus een nieuw rijbewijs en normaal gesproken wordt dat aangemaakt en geleverd door de gemeente waar je ingeschreven staat. Probleem: ik sta niet meer ingeschreven in een Nederlandse gemeente. Geen probleem. In zo'n geval maakt de RDW zelf het nieuwe rijbewijs en stuurt dat naar mijn Nederlandse contactadres. Maar eerst moet nog een formulier ingevuld worden en dat moet dan samen met een kopie van mijn paspoort én mijn bijna verlopen rijbewijs opgestuurd worden. Weer enige weken later komt er een brief op mijn contactadres. "Ha, dat zal mijn nieuwe rijbewijs zijn!" Helaas, er werd bij vergissing nóg een keer hetzelfde formulier gestuurd. Na mijn vraag: "Wat nu te doen?", komt er op 1 mei een  geruststellende mededeling per email: "U kunt uw nieuwe rijbewijs binnen 10 werkdagen verwachten." Ik schrijf dit verhaal op 15 mei en er is nog geen rijbewijs. Misschien ben ik wat te ongeduldig, maar 19 mei komt toch wel heel dichtbij. Of zou er op mijn komende verjaardag een cadeautje van de RDW in Nuenen afgeleverd worden?  

Een paar weken geleden reed onze tot twee rijders gedecimeerde motorgroep een lange, maar interessante tocht over de fraaie R62 via Barrydale naar Ladismith. Maar dit laatste dorp was niet ons uiteindelijke doel. Twintig kilometer verder,  bij het plaatsje Zoar verlieten we de R62 en kwamen op de R323. Dat is de weg naar en door de Seweweekspoort pas. Poort is 'n Afrikaans woord voor een smalle doorgang tussen bergen, gewoonlijk een rivier volgend. De pas is 17 kilometer lang en aan het einde splitst de weg zich. Linksaf gaat men naar Laingsburg, rechtsaf ga je naar de Gamkapoort dam. Het is ooit een tolroute geweest en de resten van een totaal vervallen tolhuis zijn nog te zien. 

In de jaren 1850 begon de bouw van de weg langs de Gamka-rivier. Dat gebeurde met behulp van gevangenen. Thomas Bain was ook hier de architect en uitvoerende bouwer. De weg werd in november 1862 voltooid. Hoe de pas aan zijn naam Seweweekspoort komt, is niet helemaal duidelijk. Er bestaan meerdere theorieën over de oorsprong van de naam:

1. Dominee Louis Zerwick van de Berlin Missionary             Society, die werkte waarschijnlijk in                                  Amaliënstein  en Zoar, zou de naamgever zijn. In de          volksmond veranderde de uitspraak van Zerwickspoort      in                            Seweweekspoort.

2. Het kostte een bereden groep militairen 7 weken om een bende snelwegdieven van Barrydale de            poort uit te jagen.

3. Het duurde 7 weken voordat een veedief gearresteerd kon worden.

4. Het duurde 7 weken voordat een bende dranksmokkelaars de poort verlieten en terugkeerden naar          Beaufort-West.

5. Een boer verdwaalde in de bergen en was 7 weken zoek.

Theorie 1 wordt als het meest aannemelijk beschouwd door historici. 

We reden bij prachtige weersomstandigheden totaal 350 km en onze rit duurde met een koffiepauze en een lunch al met al bijna 6 uur. Maar de tocht was alleszins de moeite waard !

Afrikaans woordenboek:

lisensie  =  rijbewijs

 

" Ik zie er geen gat in "

In 5 jaar tijd groeide in heel Zuid-Afrika het aantal gaten in het wegdek van geschat 15 miljoen naar 25 miljoen. De belangrijkste reden is onvoldoende onderhoud. Deze mededeling kwam al in oktober 2023 van de South African Roads Federation (SARF). In augustus van dat jaar kwam minister van Transport, Fikile Mbalula met plannen om de potholes in heel het land rigoureus aan te pakken. Hij gaf SANRAL (South African National Roads Agency) de opdracht. Ook werd er een app gelanceerd, waarmee inwoners potholes konden rapporteren. 

Verkeersdeelnemers, met name auto- en vrachtauto bestuurders liepen veel schade op en declareerden die bij verzekeringsmaatschappijen. Er vielen meerdere doden en talrijke gewonden waardoor  ziektekostenmaatschappijen werden gedwongen geneeskundige zorg te verlenen en te betalen. Het kwam zelfs zo ver, dat verzekeringsmaatschappijen Santam en Discovery zelf potholes lieten dichten en daar voor betaalden.   De enige provincie waar het onderhoud nog redelijk volgens een 10 jaren onderhoudsplanning uitgevoerd wordt, is de West-Kaap. Dat betekent niet dat het daar perfect is, maar er wordt in ieder geval onderhoud gepleegd. 

Dat zien we momenteel ook in Montagu. Ook daar ging de kwaliteit van het asfalt achteruit, maar sinds maart worden straten aangepakt. Dat gebeurt ook in onze wijk. Een bijkomend probleem is het grote tekort aan kwalitatief goed asfalt. In veel gevallen werkt men met een taaie, olieachtige substantie gemengd met fijn grind. Dat werkt hooguit een jaar, want na een natte winter en droge, hete zomer verandert de straat in een soort van gravelpad. Maar ja, beter dit dan helemaal geen onderhoud !

Die Burger wijdde op 5 mei zelfs een dubbele pagina aan de Nederlandse Koningsdag. Marzahn Botha was in Amsterdam om die joligheid te deel. Sy stel voor reël jou volgende reis sodat jy dit ook kan beleef. " Ek sit hier in 'n sonnige Amsterdam twee dae na die vloedgolf van "oranjegekte" op Koningsdag wat soos 'n omgestampte inkbottel deur die strate en gragte gevloei het." Blanke Afrikaners hebben bijna allemaal iets met Nederland. De Afrikaanse en Nederlandse taal lijken veel op elkaar, maar ook hebben een groot aantal Afrikaners Nederlandse "roots". Veel studenten volgen hun opleiding in Nederland en Nederlandse stageplekken zijn zeer gewild bij Afrikaners.

 

Ik zelf heb de afgelopen jaren nogal wat contact (helaas) gehad met blanke Afrikaanse doctoren en allemaal waren zij voor korte of langere tijd in Nederland voor studie of voor het volgen van congressen. Marzahn was erg onder de indruk van de drukte in Amsterdam. Zo'n 200.000 bezoekers die samen met 900.000 Amsterdammers de straten oranje kleurden ondanks regen en snerpende koude. Ook  de Vrijmarkt is haar opgevallen waar Nederlanders overtollige spulletjes voor weinig geld verkopen. 

Marzahn legt in haar artikel ook uit hoe het ontstaan van Koningsdag tot stand kwam: De oorsprong ligt in de verjaardag van Willem van Oranje, die op 24 april 1533 geboren werd. Een belangrijke persoon in de strijd om de verkrijging van onafhankelijkheid van het Spaanse rijk. De datum van de feestdag is nogal eens veranderd: Koningin Wilhelmina was jarig op 31 augustus en koningin Juliana vierde haar verjaardag op 30 april. Toen Beatrix de troon besteeg in 1980 hield zij ook 30 april aan, maar koning Willem-Alexander kwam op de troon in 2013 en toen ging Koningsdag naar 27 april. Het artikel eindigt als volgt: "Koningsdag is 'n dag waarop mense van alle agtergronde saamkom om hul koninklike erfenis te vier en om die eenheid en vreugde van die Nederlandse kultuur te koester !"

Afrikaans woordenboek:

Sy kop is van koper en sy gat is van goud  =  hij is verwaand

" Tegenvallende cijfers"

Statistics South-Africa kwam met schokkende cijfers over 2023. Meerdere statistische onderzoeken tonen een sterk toenemende trend van hoog opgeleide Zuid-Afrikanen om het land te verlaten en te emigreren naar met name landen als Groot-Brittannië, Australië en Nieuw-Zeeland.  "Migration Profile Report" heeft in 2023 berekend dat het aantal vertrekkers de laatste 20 jaar met 82 % is toegenomen van 501.000 naar 915.000. In meer dan 54 % van de gevallen zijn dat hoog gekwalificeerde, vaak universitair geschoolde personen. Met name zijn het doctoren, leraren, accountants en juristen. 

Economisch en persoonlijk welbevinden zijn de belangrijkste redenen om te emigreren. Ook worden vaak genoemd: een mislukte Zuid-Afrikaanse Staat en een ongeschikte regering. Meer dan 800 doctoren/specialisten krijgen geen werk bij de overheid. De redenen: Geen geld en zwarte sollicitanten krijgen de voorkeur. Naar verwachting zullen de vertrekkers niet meer terugkeren naar Zuid-Afrika. De uitstroom van personen met veel kennis en kunde is een slechte zaak voor het land, dat zoveel specialisten in feite hard nodig heeft !

De afgelopen week kende nog meer teleurstellende cijfers. Een maand geleden werd al aangekondigd dat er in het weekend van 26 t/m 28 april een Royal Enfield treffen georganiseerd zou worden in het nabij gelegen Barrydale. Aangezien ik zelf sinds een paar jaar in het bezit ben van zo'n bijzondere Engelse motorfiets, stond dit weekend dik gedrukt in mijn agenda. Daar moest en zou ik naartoe. 

Mijn verwachtingen waren nogal hoog wat betreft de aantallen motoren die er bijeen zouden komen, want het is me bekend dat alleen al in Kaapstad en omgeving een actieve club Royal Enfield rijders bestaat. Ze toeren regelmatig in onze omgeving en zijn dan meestal met wel 20 of meer personen + motoren. Bij aankomst in Barrydale dronken we eerst een kop koffie, die opgediend werd met "grootmoeders' zilveren servies". Zittend op het terras hadden we een goed beeld van de komende stroom motorrijders, dachten we. 

Maar dat was een misrekening. Uiteindelijk kwamen er slechts 7 personen op 5 Royal Enfields  opdagen. Hun uitnodiging om deel te nemen aan een rit naar Oudtshoorn (2x250 km) heb ik vriendelijk doch beslist afgeslagen. Dat bleek maar goed ook, want tijdens mijn rit terug naar Montagu bleek de uitlaat van mijn Royal Enfield op het punt te staan om een zelfstandig leven te gaan leiden. Gelukkig bleef die nog zitten tot ik thuis kwam. Een bout + moer bleken losgetrild en verdwenen te zijn. Tja, het blijft "Engelse kwaliteit" uit een ver verleden !

Afrikaans woordenboek:

heen en weertjie  =  vluchtig bezoek

 

" Door de bank genomen ! "

De controles die banken momenteel uitvoeren bij Nederlanders in het buitenland, zorgen voor de nodige onrust. Met het besluit van de Europese Unie om banken te verplichten om betere controles uit te oefenen op corruptie, geldwitwassing en investeringen in (nucleaire) wapens, hebben weinig mensen moeite. Maar dat de gewone, brave klant nu gecontroleerd wordt alsof hij/zij een crimineel is, is volkomen onterecht en het opzeggen van rekeningen wordt als bijzonder asociaal ervaren. Wij willen niet volkomen afhankelijk zijn van de Zuid-Afrikaanse banken, maar wat doen we dan ?

Misschien moeten we dan maar doen wat Zuid-Afrikaanse ondernemers Barry & Nephews al in 1850 deden: Zij begonnen een eigen banksysteem met ook eigen papieren geld. Zij lieten bankbiljetten drukken door de gerenommeerde Engelse firma Royston & Brown en het geld kon gebruikt worden in Swellendam en omgeving om handel te drijven. Daar bleef het niet bij, want in 1861 richtten zij - samen met nog een tiental investeerders  - de "Cape of Good Hope Bank" in Montagu op. Het 5 Pond biljet werd gedrukt door William Brown & Co. In de weblog van 6 juli 2017 schreef ik daar al eens over. Joseph Barry was voorzitter van de Swellendam Bank en neef John werd voorzitter van de Montagu Bank. De Barry-onderneming was zeer kapitaalkrachtig, want in 1859 kochten zij voor miljoenen Ponden wol om die rechtstreeks van Port Beaufort naar Londen te verschepen. Van het bankbiljet van de Montagu bank werden geen grote aantallen gedrukt. In 1864 was het aantal beperkt tot 150 exemplaren en in 1866 waren er geen meer in circulatie. Na de dood van Joseph Barry werd de bank geliquideerd. Een enkele keer verschijnt er zo'n authentiek bankbiljet op veilingen. Op E-Bay zag ik er onlangs nog twee te koop aangeboden. De verkopers hopen er ongeveer 250 Dollar voor te krijgen. Een rijkmakerij is het dus niet bepaald.

Vroeger kenden we het memoriseer-spelletje: "Ik ga op vakantie en neem mee...." . Je kunt het natuurlijk ook omdraaien: "Ik was op vakantie en bracht mee..." met als antwoord: een zware verkoudheid. Ruim een week gehoest en gesnotter zorgde voor een ernstig tekort aan zakdoeken, waardoor een extra wasbeurt gedraaid moest worden. En wat te verwachten was, gebeurde ook: mijn verkoudheid werkte nogal "aanstekelijk". Sanja werd ook besmet. Het is maar een flinke verkoudheid en dus komt het heus wel weer goed. Gelukkig bracht ik ook nog prettige zaken mee uit Nederland: Koek van de Aldi, Old Amsterdammer kaas vond ik bij de Jumbo en de Kip-advokaat kwam van Albert Heijn !

Tijdens mijn verblijf in Nederland maakte ik kennis met de vernieuwde doppen op colaflessen. Het drankenmerk introduceerde nieuwe doppen in België en Luxemburg al in 2023, maar nu gebeurde dat ook in Nederland. Deze nieuwe doppen moeten het verzamelen en recycleren aanmoedigen in de strijd tegen zwerfafval. Vanaf nu wordt de dop aan de hals vastgemaakt. Doppen en flessen worden nu op hetzelfde moment ingezameld om te worden gerecycleerd. Met deze verandering voldoen Coca Cola en andere frisdrankproducenten aan de Europese richtlijn inzake kunststofproducten voor eenmalig gebruik en zetten ze een nieuwe stap in de strategie om een wereld zonder afval te beereiken.

Maar....

Het is een kwestie van tijd, dat dit ook gaat gebeuren in Zuid-Afrika en daar ben ik dan letterlijk en figuurlijk mooi klaar mee. Mijn "doppen-inzamelproject" om te sparen voor nieuwe rolstoelen gaat door de nieuwe doppen lelijk naar de knoppen. Ik ben nog druk bezig met het sparen voor de tweede rolstoel, maar of ik daar helemaal klaar mee ga komen, is nu zeer de vraag. Woensdag vond ik er tijdens een wandeling nog 66. Er is me ooit verteld, dat je ongeveer 400 kg doppen moet hebben om een rolstoel bij elkaar gespaard te krijgen.

 Ik betwijfel of de bewoners van het bejaardenhuis blij zijn met een halve rolstoel. Flink doorgaan met inzamelen zolang het nog kan, is dus mijn boodschap. Vernieuwingen gaan doorgaans niet zo snel in Zuid-Afrika. Het zou nog wel eens lang kunnen duren voordat de nieuwe doppen ook hier ingevoerd gaan worden. Zo zie je maar weer: "Elk voordeel (minder afval) heb dus z'n nadeel( geen rolstoel)!'

Afrikaans woordenboek:

'n varkwinkel in Jerusalem soek  =  iets zoeken waar het niet te vinden is

"Genoeg is genoeg !"

Genoeg is genoeg ! Tante Joke  heeft gesproken en te kennen gegeven, dat ze nu onderhand wel genoeg artikeltjes op mijn weblog gelezen heeft over het telkens maar weer melden dat cafetaria- en chinees restaurantbezoek een belangrijk onderdeel zijn van mijn programma tijdens mijn verblijf in Nederland. Ze heeft natuurlijk gelijk, maar ze beseft waarschijnlijk niet, dat de situatie wat cafetariaproducten betreft in Zuid-Afrika helemaal niet te vergelijken is met de situatie in Nederland. Bij mijn bezoek aan cafetaria Het Heuveltje in Gerwen keek ik mijn ogen uit naar reclame voor alle mogelijke snacks. Een hele muur hing er vol mee. In Zuid-Afrika kun je sinds een paar jaar wel eens een kroket bemachtigen, maar andere, in Nederland verkrijgbare snacks, zie je hier nergens. Het is in mijn ogen dan ook heel bijzonder als ik kan genieten van de lekkere hap en een mij en tante Joke bekende Nuenense familie zegt er ook bepaald niet nee tegen. 

Ergens heeft tante Joke natuurlijk wel een punt. Herhalingen maken duidelijk, maar teveel is nu ook weer niet goed. Dus is dit het laatste artikeltje over frites, snacks en chinees dat op de blog te lezen valt. Tenzij er heel bijzondere voorvallen zijn. Dat gebeurde vorige week en daarom vind ik een melding met foto wel terecht. Ik ben er van overtuigd, dat tante Joke nog nooit zo'n grote bijzondere  snack gezien heeft, laat staan geproefd. Ik heb die ervaring sinds kort nu wel en het zal zeker niet de laatste keer zijn. In september ben ik weer even in Nederland en ga ik tante Joke trakteren op een bezoek  aan een cafetaria !

Sinds we ons in 2011 in Montagu vestigden, heb ik op allerlei manieren gepoogd om de geschiedenis van ons bijzondere huis compleet in beeld te krijgen. Met de hulp van internet is veel mogelijk, maar oudere inwoners, die hun hele leven al in dit dorp woonden, bleken van onschatbare waarde te zijn. En zowel via internet als inwoners heb ik gegevens over alle 9 eigenaars van 1940 tot nu toe, gevonden. In 1937 startte de Munisipaliteit (Gemeente) met de verkoop van stukken grond in het gebied dat de naam "Montagu-Suid" kreeg en mogelijk was ons huis het allereerste of toch zeker één der eersten. De bouw van het toen nog tamelijk kleine huis startte in 1940 en het werd ook in dat jaar opgeleverd. 

In 1948 vestigde zich de tweede eigenaar, de Engelse schrijver/arts Francis Brett Young zich in het huis. In de jaren dat hij daar verbleef - tot zijn overlijden in 1954 - werd het huis flink uitgebouwd. Zo kwamen er dienstverblijven, een waskamer en een bibliotheek/muziekkamer bij. 

Later werden er door dokter Louis De Villiers verdere aanpassingen gedaan en de voorlaatste bewoners, Eric en Tineke Zilverentant, breidden het huis nog eens uit met twee extra badkamers. 

Uiteindelijk werden wij in maart 2011 de negende eigenaars van het Santici-huis !

Afrikaans woordenboek:

padpredikant  =  wegwijzer

" Gift of the Givers "

 Het volgende artikel over een belangrijke Goede doel-organisatie stond deze week op de "Daily Maverick" site: 

Gift of the Givers: Terwijl sterke wind en zware regenval verwoestingen blijven aanrichten in de West-Kaap, heeft de non-profitorganisatie Gift of the Givers hulpgoederen en steun verleend aan mensen in nood. Non-profitorganisatie Gift of the Givers is overspoeld met oproepen om hulp. Op maandag 8 april waren ze actief in 17 gebieden en leverden ze hulpgoederen bij rampen, zoals voedsel, dekens en toilettassen. 

Gift of the Givers verkeert in hoogste staat van paraatheid sinds afgelopen donderdag, toen het door Western Cape Disaster Risk Management werd geïnformeerd dat er dit weekend zwaar weer in de regio zou komen. “Onze grootste zorg was dat we baden dat er, nu de harde wind aanwakkerde, geen brand zou uitbreken, en toen sloeg er zaterdag rond 17.00 uur een megabrand toe toen de gemeenschap en bedrijven van Kayamandi ons belden en ons informeerden dat de informele nederzetting in brand stond. ”, zegt Ali Sablay, operations manager bij Gift of the Givers. Zondagochtend reageerde de organisatie op de situatie in Kayamandi, waar harde wind over zinkplaten en ander puin van de brand waaide. Er werd besloten om de bewoners te evacueren naar lokale gemeenschapshuizen. 

Gift of the Givers heeft zich ertoe verbonden de evacués de komende vijf dagen van voedsel te voorzien. “Terwijl we die locatie verlieten, ontvingen we onze eerste oproep om hulp vanwege harde wind in een gebied genaamd Donkerbos in Somerset West, waar een boom ongeveer twintig huizen verwoestte, waardoor mensen ontheemd raakten. We hielpen hen door ze onder te brengen  bij de gemeenschap en vrienden”, zei Sablay. Maandag zei Sablay dat de organisatie verzoeken om hulp ontving van 17 gemeenschappen in de West-Kaap. “We hebben onze teams gesplitst. Eén team concentreert zich op de N2, vanaf Nomzamo. Khayelitsha, Wallacedene, Kuils River – zij helpen deze slachtoffers.

En het team op de N1, dat de gebieden Drakenstein en de Kaapse Wijnlanden aandoen. Er zijn dagelijks meerdere bijeenkomsten met de rampenrisicobeheerteams van de West-Kaap. Ze communiceren met ons en informeren ons over hoe de weerpatronen veranderen. Dus als het nodig is, zijn we uitgerust om te helpen. We hebben extra middelen ingeroepen in termen van goederen uit onze magazijnen in KZN en Johannesburg.      Dinsdag hielp de organisatie nog eens 480 mensen in Nomzamo. Er werden ook teams gestuurd naar de gemeente Mbekweni, Paarl East en de stad Saron. Sablay zei dat de organisatie ook hulp zou bieden in George en Oudtshoorn, waar extreme regenbuien hebben geleid tot overstromingen van wegen en sluiting van scholen !

Giften van de Gevers. Deze weblog verschijnt op donderdag, 11 april. Dat is de voorlaatste dag van mijn verblijf in Nederland. Vrijdag nog een bezoek aan mijn schoonmoeder om een lading "Giften van de Gevers" in Ermelo op te halen en dan volgt nog de reis naar Schiphol. Bij mijn schoonmoeder staat wel weer een volle koffer met kleding voor behoeftige kinderen, gebreid, gehaakt of anderszins gemaakt door ijverige handen. Sanja is er erg blij mee. 

Mijn verwachtingen wat het weer in Nederland bereft, waren niet hoog gespannen. "Dagelijks een portie regen zou mij ten deel vallen", was de gedachte. Maar dat bleek helemaal verkeerd ingeschat te zijn. Er viel nauwelijks regen en de meeste dagen scheen zelfs volop zon. En dat, terwijl het regenwater in Montagu met bakken naar beneden kwam. Wat mijn activiteiten tijdens mijn verblijf betreft: Ik heb deze keer alle geplande bezoeken af kunnen leggen. Een tante van mij heeft echter haar veto uitgesproken over mijn bezoeken aan cafetaria en Chinees. Daar schrijf ik dus beter maar niets over. De lange, vermoeiende terugreis komt er weer aan. Maar het is altijd weer bijzonder dat het mogelijk is om in 11 uur vliegtijd aan de andere kan van de wereld te zijn !

Afrikaans woordenboek:

'n wors het twee ente  =  een zaak van twee kanten bekijken

" Ambidexter "

Ik ben een bijzonder geval. Dat is voor mensen die me kennen, niets nieuws. Maar het feit, dat ik een eigenschap bezit, die slechts 1 % (één) van de mensheid heeft, is toch wel héél bijzonder. Ik ben namelijk " ambidexter ". Dat woord was me tot woensdag geheel onbekend, maar nu weet ik waarom ik blijkbaar zo bijzonder ben en weet ik ook aan wie ik dat bijzondere te danken heb.  Iemand is een ambidexter als hij of zij gelijkwaardig gebruik kan maken van zowel de linker- als de rechter hand. Bijvoorbeeld bij het schrijven en tekenen. 

Ik kan dat sinds ik zes jaar was. Van nature ben ik linkshandig, maar toen ik in de eerste klas van de Nazarethschool schrijfles kreeg van broeder Evaristus, heeft die mij vriendelijk doch beslist gestimuleerd om vooral ook mijn rechter hand te ontwikkelen. Sinds die tijd ben ik dus een ambidexter. Vijay Govindaran schreef er een boek over, maar hij benaderde het van de managements kant: gelijktijdig werken binnen een bedrijf op 2 manieren aan innovatie én optimalisering. Daar heb je volgens hem verschillende skills en werkmethodes voor nodig. Ik houd het simpel bij schrijven en tekenen en ben als ambidexter dus wel héél bijzonder !

Eén van de niet te missen onderdelen tijdens mijn verblijf in Nederland is de Magistrumdag. Al bijna 25 jaar houden 10 basisschool directeuren 2x per jaar een bijeenkomst. Aanvankelijk was dat één keer per jaar een dag met een studiemoment en een tweede dag gewoon voor de gezelligheid, maar na ieders pensioen genieten we gewoon twee keer van een gezamenlijk uitje. Op 28 september 2024 vieren we het 25 jarig jubileum van onze Magistrumgroep en daar wil ik natuurlijk ook weer van de partij zijn. Deze keer bezochten we op 4 april de plaats Megen nabij het Brabantse Oss. Het stadje (jawel) is slechts 5 vierkante km groot en telt slechts 1740 inwoners. Een welbespraakte gids gaf ons een plezierige en interessante rondleiding, waardoor deze mij tamelijk onbekende plaats  begon te leven. 

Megen werd al voor de eerste keer genoemd in het jaar 721 als Meginum. Oorspronkelijk was het een graafschap en pas in 1357 kreeg het stadsrechten. In 1810 werd het een officiële gemeente, die in 1821 uitgebreid werd met Haren, Macharen en Teefelen. Bij de gemeentelijke herindeling in 1994 werd Megen  een deel van Oss. 

Wat de naam betreft zijn er twee theorieën:

1. Afgeleid van het Romaanse woord "Magus", wat veld, plaats of stad betekent.

2. Mogelijk afgeleid van het Keltisch woord Magos, wat doorwaadbare plaats betekent. 

Megens' Kerkelijke geschiedenis is altijd van belang geweest. Van 1803-1853 was het een apostolisch vicariaat. In 1853 ging dit op in het bisdom 's-Hertogenbosch. Momenteel zijn er twee kloosters: Eén wordt bewoond door de Clarissen (ook wel Arme Clarissen genoemd). De nonnen zijn volgelingen van Sint Clara van Assisi. Het andere klooster wordt bewoond door Franciscanen, volgelingen van Sint Franciscus van Assisi.

Afrikaans woordenboek:

Eers jou hoed ingooi  =  zien of je welkom bent