Sanja's tuinproject !

Nee,nee. Geen project in Ashbury deze keer, maar een project in onze eigen straat. Mede dankzij de niet aflatende zorg van tuinwerker Leo groeien en bloeien de inheemse vetplanten uitbundig. Ze vermeerderen dat het een lieve lust is. Zózeer zelfs, dat we jonge scheuten moeten verwijderen. Nu is "weggooien" een woord, wat Sanja niet kent. Hergebruiken dus. Nu zijn er in onze wijk,Montagu-Suid, geen trottoirs, maar er is vóór elk huis een strook "munisipale grond", waar de gemeente niet al te veel onderhoud aan pleegt. Maar dankzij eigen initiatieven van de bewoners zien deze stroken er in onze straat bijna overal keurig verzorgd uit. Behalve de strook schuin tegenover ons huis, waar de Rolbalclub Montagu zich bevindt. Dus dacht Sanja: "Ons maak 'n plan".
                                       

En met vereende krachten werd de verwaarloosde strook aangepakt. Leo leverde de overtollige vetplanten. Buurman Eric stelde zijn pikhouweel belangeloos beschikbaar, waar overbuurman Eddy de harde grond mee los hakte. Sanja plantte de vetplanten. Cedric, de tuinman van onze buren, leverde ook nog extra plantmateriaal en hielp Sanja met het planten daarvan. Tenslotte rolde overbuurvrouw Emily haar tuinslang uit en gaf het jonge spul de nodige hoeveelheid water. Met als resultaat een keurig stukje straat. De munisipaliteit mag tevreden zijn, máár....tien meter gedaan,nog veertig meter te gaan !

Zondag kregen we Freek en Jennie Weelink op bezoek. Zij zijn de grondleggers van de stichting Nieuwe Horizon en komen elk jaar minstens één keer naar Montagu om zich op de hoogte te stellen van de voortgang van de door de Nieuwe Horizon gesponsorde doelen in Ashbury. Natuurlijk is deze periode voor hen ook een verdiende vakantie na een jaar van hard werken.

Broer Johan Weelink en schoonzus Ineke vergezellen hen altijd op deze vakanties en dit keer waren óók Rita en Arjan, respectievelijk dochter en schoonzoon van Freek en Jennie van de partij. Gezamenlijk hebben we koffie en een borrel gedronken en konden we elkaar weer even bijpraten !

Tenslotte:


In het kader van Sanja's "Poppieprojek" werd woensdag de Stockwell-school in Ashton bezocht. Meer dan 100 kinderen kregen op een speelse manier voorlichting om misbruik tegen te gaan. Kindermisbruik komt op de hele wereld voor en zeker ook hier in Zuid-Afrika. Via een poppenkastspel en een duidelijke, kindgerichte uitleg wordt kinderen duidelijk gemaakt hoe te handelen wanneer het gevaar van misbruik dreigt. Ieder kind krijgt aan het einde van de bijeenkomst een uniek, gebreid poppetje, wat symboliseert, dat elk kind uniek is. De familie Weelink wilde zo'n presentatie wel eens bijwonen en raakte danig onder de indruk van de aanpak van dit grote, ernstige probleem !
                                                          

Zuid-Afrikaans woordenboek:

Jannie Jammergat =  een zeurpiet

Haring en Hutspot !

Onze buren komen oorspronkelijk uit Leiden en ook al wonen zij al meer dan 50 jaar in Zuid-Afrika, Leiden blijft een speciale plaats in hun hart houden. Zozeer zelfs, dat zij jaarlijks op 4 oktober hier in Montagu een grote groep vrienden en kennissen uitnodigen om haring en hutspot te komen eten.

Dit jaar gingen zij zelfs zó ver, dat zij het Leidens Ontzet live meemaakten tijdens hun Nederlandse vakantie. Daardoor dreigden wij de haring en de hutspot mis te lopen.

















Maar nadat zij onze teleurgestelde gezichten gezien hadden bij hun terugkeer, grepen Eric en Tineke enkele grote pannen en gingen aan de slag. Zó kwam alles toch nog goed en zaten we ons vorige week woensdag te goed te doen aan haring en hutspot. En dat bij een buitentemperatuur van 40 (veertig!) graden. Tineke vierde deze dag ook nog haar ? ste verjaardag en verder waren Eric en Tineke ook nog overgrootouders geworden. Redenen genoeg dus voor een passend feestje !

                                                       

                                     

Het is weer jacarandatijd. Dat betekent, dat vooral in Pretoria (tegenwoordig Tswane genoemd) heel wat straten blauw gekleurd zijn nu deze bomen schitterend in bloei staan. Gelukkig hoeven we niet de 1400 km naar Pretoria af te leggen om dit schouwspel te zien. Ook in Robertson - en dat is maar 25 km rijden van ons vandaan - staat een groot aantal van deze bomen momenteel prachtig te wezen. De eerste -van oorsprong Zuid-Amerikaanse - jacaranda's zijn Waarschijnlijk in 1829 naar Kaapstad gebracht door Baron von Ludwig. De boom wordt in Zuid-Afrika beschouwd als een indringer en mag eigenlijk niet meer geplant worden. Bijgelovige studenten hopen, dat er een jacaranda-bloesempje op hun hoofd valt, want dan hebben ze een grotere kans om te slagen voor hun examen !

Tenslotte:
Onze vakantie in Nederland in september heeft een nogal vervelend financiëel staartje gekregen. Ik schreef al over de gepeperde parkeerbon, die we opliepen in Ootmarsum en verder liep onze huurauto in die week een kleine deuk op.

Waar het precies gebeurd is en wie het gedaan heeft, weten we niet. De dader heeft zich natuurlijk niet gemeld, maar de mensen van het autoverhuurbedrijf wél. Zij deelden mee, dat zij maar liefst 1.099, euro gaan afschrijven van onze rekening en dat is dan nog zónder de reguliere huurprijs van de auto!

Zuid-Afrikaans woordenboek: 

oumagrootjie = overgrootmoeder

oupagrootjie = overgrootvader

"Die Ander Konsert"

Wijn-estates beschikken meestal over grote werk- en opslagruimten  en het gebeurt vaak, dat buiten werktijd, in die ruimten concerten georganiseerd worden. Janeza is zo'n wijn-estate, gelegen tussen Bonnievale en Robertson. Zij beschikken over een aantrekkelijke ruimte en zorgen met enige regelmaat voor goede muziek. Wij komen daar graag. Vorige week woonden we daar "Die Ander Konsert" bij.

De 8 musici, die normaal gesproken nooit samen spelen, omdat ze totaal verschillende muziekstijlen beoefenen, toonden aan, dat dat geen beletsel hoeft te zijn om goede muziek te produceren. De in Zuid-Afrika redelijk bekende zangeres Luna Page heeft een 7-tal artiesten om zich heen verzameld: 

Gerald Clark, een jazz-gitarist. Pietman die Skot, Schotse minstreel. Mavis Vermaak, dichteres (!) 

Schalk Joubert, wereldklasse basgitarist. Frieda van den Heever, gedreven zangeres/pianiste.

Nick Turner, blues-gitarist/zanger. Ronan Skillen, Engelsman, Indische percussie en didgeridoo.

Dit gemêleerde gezelschap bezorgde de talrijke aanwezigen een zeer verrassende muzikale happening !

Het is weer walvissentijd en daarom wilden we zondag wel eens gaan kijken bij Infanta, waar de Breederivier  uitmondt in de Indische Oceaan. We konden dan twee vliegen in één klap slaan, want om bij Infanta te komen, moeten we de Breederivier bij het plaatsje Malgas oversteken en dat gebeurt met een kleine pont. Op zich niets bijzonders ware het niet, dat deze pont de enige in Zuid-Afrika is, die met pure mankracht van de ene oever naar de andere getrokken wordt.

                    Sanja en vriendin Tania hadden deze bezienswaardigheid nog nooit gezien en zo reden we via Swellendam en Buffeljagsrivier naar Malgas. We dronken een cappuccino bij de padstal Breede-rivier Trading Post en vervolgden onze reis via "grondpaaie" door een wisselend landschap en werden beloond met het zien van aardig wat wild: kraanvogels, bles-, gems- en springbokken, 'n rooihartbees (antilope), bavianen, schildpadden en diverse roofvogels. 

                                        
Wat we niet zagen, waren de walvissen. Zij lieten zich die dag niet zien. Helaas, want het is zo'n prachtig schouwspel om deze interessante dieren tamelijk dichtbij te zien spelen. Jammer, maar geen nood. Het walvisseizoen duurt nog wel even en we krijgen deze dieren binnenkort heus nog wel in het vizier !

Tenslotte:

Sanja fotografeert graag en veelvuldig en sinds enkele maanden is haar uitrusting vergroot met een macrolens om ook de kleinste  details vast te kunnen leggen. Nu hebben wij nogal wat krekels in onze tuin en vorige week fotografeerde zij zo'n fraaie, maar irritante nachtelijke herrieschopper in het gras. Hier bewees de macrolens zijn meerwaarde: de krekel poepte exact op het moment, dat Sanja de foto maakte. Shit happens !

Zuid-Afrikaans woordenboek:

moordwalvis  =  orka

"Insteken, draadje omslaan !"

Niet alleen in Ermelo en verre omgeving tikken de breipennen hevig en worden er massaal mooie breiwerkjes geproduceerd voor Sanja's projecten in Ashbury. Ook in Montagu begint het een rage te worden om originele poppies te breien voor Sanja's Poppie-project, maar ook kleren en dekentjes voor pasgeboren kleurling-kindertjes. Vorige week kwam onze huishulp Lena trots aanzetten met een door haar 79-jarige moeder zelf gebreid dekentje.
                                                 
Het resultaat zou bepaald niet door de AaBe-kwaliteitskeuring komen, maar  kleurrijk en origineel van vorm was het zeker wel. Sanja heeft Lena en haar moeder natuurlijk hartelijk bedankt. Weer een van de talrijke baby's blij en al dat gebrei houdt de bejaarden toch mooi van de straat !

Onze motortocht bracht ons dit keer via de binnenlanden uiteindelijk in mcGregor, waar we lunchten bij onze vaste uitspanning: Tebaldi's Restaurant. Sanja wil niet zelf motor rijden. Zij geeft er de voorkeur aan om gereden te worden. Zó kan zij meer van de omgeving zien en dat leverde de foto op van een groepje springbokkies. Ook dacht zij in de verte een groot bruin wildebeest te zien. Dichterbij gekomen bleek het een grote,roestige waterton te zijn. Tijd om toch maar eens naar de oogarts gaan,Sanja ?

                                           
Tenslotte:
Wij zijn geen van beiden grote wijndrinkers en zeker geen kenners, maar als je midden in het grootste wijngebied van Zuid-Afrika woont, bezoek je natuurlijk wel eens een wijnfeest. Twee grote feesten zijn er eigenlijk in de directe omgeving: "Wacky Wine Weekend" en "Wine on the River". Eerstgenoemde is een zuipfeest, waar helaas een aantal bezoekers er een sport van maakt om vooral zovéél mogelijk te drinken. Niet ons ding. 

"Wine on the River" is anders van opzet en meer een familie-evenement met muziek, eten, activiteiten voor kinderen en natuurlijk ook wijnproeverijen. Een groot aantal wijn-estates in de omgeving van Robertson is vertegenwoordigd en overal krijg je kleine hoeveelheden wijn naar keuze. Op deze manier kun je echt uitproberen welke wijn bij je past. Voor mij was dat de Shiraz 2012 van Kleinhoekkloof, een niet zo bekend wijn-estate, niet ver van Klaasvoogds. Wijn, muziek, eten en volop zon, zittend in goed gezelschap aan de oever  van de Breeërivier, zó kom je de zondagmiddag wel door !

 

Zuid-Afrikaans woordenboek:

kombersie  =  dekentje

" Camelopardalis "

                                      

Wij hebben wat met giraffen en dus proberen we parken te bezoeken, waar deze prachtige dieren voor komen. Jammer genoeg zijn die parken hier in de West-Kaap nauwelijks te vinden. Ik plaatste bovenstaande "geleende" foto van 6 giraffen op Facebook en daar kwamen de nodige reacties op. Voor mij een teken, dat velen met ons deze dieren waarderen. Wikipedia leert ons, dat het woord giraffe komt van het Italiaanse woord giraffa en dat woord is weer ontleend aan het Arabisch woord zaráfah, wat snel- loper betekent. De Grieken en de Romeinen beschouwden het als een kruising van een kameel en een luipaard. Vandaar de naam : Camelopardalis. Wat de oorsprong ook mag zijn, het zijn bijzonder fraaie dieren.

Toen we een half jaar geleden in het Aquila Game Reserve waren,zagen we er drie en deze foto hebben we wel zelf gemaakt !

Alle motor rijdende leden van onze motorclub (twee personen !) hebben weer een speciale toertocht gemaakt. Deze keer reden we via Talana en de Oubergpas naar Touwsrivier. Tachtig kilometer over "grondpaaie" met prachtige bloemrijke vergezichten. Behoorlijk onder het stof streken we neer bij de uitspanning "Karbonaatjeskraal", een centrum voor feesten en partijen.

Wij beperkten het tot het drinken van een cappuccino en genoten (nou ja) van de muziek geproduceerd door een echt Mortier-draaiorgel, wat de vorige eigenaar uit België had meegebracht. Het bleek een zeer bijzonder centrum te zijn en de nieuwe Franse eigenaar vertelde trots over zijn passie: het maken van brandy. Daarvoor had hij een splinternieuwe distilleerderij laten bouwen en maakt brandy onder de naam: "Bergerac".
                                       

Tenslotte:

Zuid-Afrika loopt niet echt warm voor voetbal. Rugby blijft sport nummer EEN en alle aandacht is momenteel gericht op de prestaties van Zuid-Afrika's nationale trots: het Springbok-team bij het wereldbekertoernooi in Londen. Tóch haalde het Nederlandse voetbalteam hier woensdag de krant. De wanprestaties van de bijna-wereldkampioenen zorgen gelukkig niet voor leedvermaak. 

                                                    

Wél vragen sport-analisten zich af hoe het toch mogelijk is, dat de Hollanders zich niet eens bij de 24 "besten van Europa" konden plaatsen. Wij zoeken naar een oplossing voor al die oranje attributen, die we vorige maand vanuit Nederland mee naar Montagu brachten !

Zuid-Afrikaans woordenboek:

kameelperd  =  giraffe

" Pula,pula "

In één van de elf talen, die in Zuid-Afrika gesproken wordt - ik weet niet welke - betekent "pula" regen. Pula,pula betekent dus héél véél regen. En die viel er vorige week woensdag. Onze regenmeter, die bij ons een tamelijk werkloos bestaan kent, kreeg in 24 uur maar liefst 46 mm te verwerken. Goed voor de landbouw, want in deze periode moeten de dammen gevuld raken voor de lange hete en droge zomer.

Dat die dammen in onze regio aardig vol water staan, konden we zelf constateren tijdens onze wekelijkse motor-rit. Wim Haisma, Sanja en ik reden een interessante route over door ons nog niet eerder per motor gereden "grondpaaie". Via Talana en Rietrivier probeerden we Rietvlei 1 te bereiken, maar dat leverde meer moeite op dan we verwacht hadden. Twee laagwater-bruggen stonden dusdanig onder water, dat er bij ons twijfel rees of we de overkant wel veilig zouden halen. Maar zoals op de foto zichtbaar is, had een meisje bij het doorwaden geen grote problemen en dus waagden wij ook de doortocht. Met een flinke boeggolf doorploegden we het water en slechts met een paar kletsnatte voeten konden we onze rit voortzetten !

Met al onze gasten gaan we naar de trots van Montagu : Montagu Dried Fruit. Ook nemen we de opvallend oranje verpakte fruit-lekkernijen regelmatig mee naar Nederland. Maar wat is er nu toch aan de hand met deze succesvolle Montaguse onderneming?? Toen ik kort voor mijn Nederlandse trip wat fruitzakjes kocht, vroeg ik om die fraaie oranje draagtasjes om aan familie en vrienden te geven. 

                       
Het allervriendelijkste kassa-meisje bleek er geen meer te hebben en kon me slechts enkele nietszeggende afbeeldingloze witte tasjes geven. "De nieuwe komen volgende week", was haar antwoord. En nu las ik in de "Montagu Mail" het nieuws, dat Montagu Dried Fruit van naam is        veranderd.Voortaan heet het bedrijf "Capedry" en hun spulletjes zitten in een flets blauwe en vaal gele verpakking. De naam "Montagu" is amper te zien. Ben ik nu - na vier en een half jaar inwoner van Montagu te zijn - een sentimentele burger, die niet met de moderne tijd meegaat? Of mag ik - en met mij velen - wel een beetje chauvinistisch en teleurgesteld zijn ??

    Tenslotte:

Dan Plato, de Westkaapse minister van Veiligheid, heeft vorige week dinsdag de misdaadstatistieken over de periode maart 2014 - maart 2015 bekend gemaakt en daar word je             bepaald niet vrolijk van.                                                          

Het aantal moorden bedroeg in deze periode 3186. Het is geen nieuws, dat vooral in de townships een leven blijkbaar niet veel waard is. 1351 moorden vonden plaats in Nyanga, Khayelitsha, Mitchells Plain en nog een 5-tal arme wijken. De politie heeft geen antwoord op deze schokkende cijfers. Gelukkig wonen wij in een deel van de provincie waar natuurlijk ook wel misdaden gepleegd worden, maar waar moord tot de uitzonderingen behoort. Montagu is al jaren landelijk één van de veiligste dorpen  !

Zuid-Afrikaans woordenboek: 

aartappelskyfies  =  patat frites

"Zachtjes tikt de regen op m'n zolderraam"

Dat liedje neuriede Sanja de hele eerste week van haar vakantie in Nederland. Elke dag regen. De ene dag miezerde het. De andere regende het pijpenstelen. Hollandser kon het eigenlijk niet. De weergoden waren mij kennelijk beter gezind toen ik op de 20ste september in het natte kikkerlandje arriveerde. Geen enkele dag meer regen en de laatste drie dagen scheen zelfs de zon. 

Het gezamenlijke deel van onze vakantie begon vorige week maandag met een etentje bij Angela en Nol in Weert. De hele familie met kinderen en kleinkind was nu een keer bijeen en dat moment moest natuurlijk vastgelegd worden !

Na de verjaardag van tante Jo hadden Sanja en ik nog drie dagen vakantie over en die brachten we door in bungalowpark Hoge Hexel in het Overijsselse Salland. Dit park is eigendom van de familie Weelink en aangezien Freek en ik bestuursleden zijn van de stichting Nieuwe Horizon, grepen we deze gelegenheid aan om met het voltallige bestuur te vergaderen teneinde activiteiten van dit jaar te evalueren en plannen voor te bereiden voor de toekomst. Nou, plannen hebben we gemaakt, maar daar gaan we een andere keer wel een weblog aan wijden. We wilden onze zeer beperkte tijd goed besteden  en veel van de omgeving zien. Een omgeving, waarin het park prachtig paste en we verbleven in een fraai rietgedekt huisje. Complimenten aan Freek en Jennie. Zij mogen trots zijn op hun levenswerk en dank voor het beschikbaar stellen van zo'n fraai huisje!

Dat het ons prima bevalt in Zuid-Afrika heb ik al meerdere keren gemeld. Eigenlijk hebben we alles wat ons hartje begeert, behalve een cafetaria met snacks als frikadellen, bamischijven en nasiballen. Ook een chinees restaurant ontberen we zeer. Wanneer we in Nederland verblijven, moeten we op dit terrein een inhaalslag plegen en zó belandden we vorige week donderdag in een cafetaria in Wierden, waar ons frites met een bamischijf en een frikadel geserveerd werden.

Vrijdag brachten we een bezoek aan het interessante kunstenaarsdorp Ootmarsum. 

Fraaie monumentale huizen, een overvloed aan kunstgalerieën, een indrukwekkend openluchtmuseum en een heel plichtsgetrouwe parkeerwacht, die constateerde, dat we onze huurauto geparkeerd hadden op een plek met een blauwe streep. Daar - weten Nederlanders - behoor je een parkeerschijf te gebruiken en dat was ons dus niet bekend. Gevolg: een bekeuring van maar liefst  € 90,00 plus € 7,00 aan administratiekosten. De enige smet op een verder heel plezierige dag !

Zaterdag kwam eerst Hanneke, een jeugdvriendin van Sanja sinds heugenis - samen met haar moeder - op de koffie en onze laatste echte vakantiedag brachten we verder door in Almelo.We lunchten bij..........chinees restaurant Hong Hua.

 Bij de terugkeer naar de auto dreigde het te gaan regenen en daarom stapten we snel het Bolletje-eierbeschuit-museum binnen. "Een feest van herkenning". Zo schreef Sanja in het gastenboek.

De dag eindigde met een bezoek aan het "sculpturenpark Groeneveld". Fraaie en minder fraaie objecten met prijskaartjes met héél veel nullen. We hebben dus maar niets gekocht, want zondagmorgen wachtte ons nog de onmogelijke taak om bij Sanja's ouders in Ermelo alle bagage in onze koffers te krijgen. Daarmee kwam onze korte, maar bijzondere vakantie ten einde en restte slechts de reis terug naar huis, haard en honden in Montagu !

Zuid-Afrikaans woordenboek:

boetebessie  =  vrouwelijke parkeerwacht