Nóg meer bloemen !

Vorig jaar bezochten we voor de eerste keer de jaarlijkse "bloeme-skou" in Bredasadorp. Vooral de prothea's in alle variëteiten waren show(s)toppers van de eerste orde.

We keken onze ogen uit en daarom aarzelden we geen moment toen we de aankondiging zagen van de 2015-versie,die in het laatste weekend van augustus gehouden werd. Op naar Bredasdorp dus. De rit van zo'n 100 km naar dit landbouwdorp is in deze tijd van het jaar bepaald geen straf vanwege de uitbundig geel bloeiende canola-velden,die prachtig contrasteren met het overwegend grasgroene decor en we zagen -ook altijd weer interessant-  grote aantallen kraanvogels.

Ook dit jaar was de bloemenshow weer overweldigend mooi. Er was een fynbos-decor gemaakt met ongeveer alle soorten planten,die in de vrije natuur ook voorkomen en waarbij vooral de prothea's met hun bijzondere vormen en kleuren het beeld bepaalden.

Ook zagen we een vijftigtal werkelijk fantastisch opgemaakte bloemstukken,die we zo ongeveer allemaal op de foto gezet hebben. Deze tijd van het jaar is door een redelijke hoeveelheid neerslag en een grote hoeveelheid zon eigenlijk de mooiste tijd van het jaar wat bloemen en planten betreft !

Tenslotte:

Nu de winter op z'n eindje loopt en de nachten en ochtenden niet meer zo koud zijn, ontwaakt niet alleen de natuur, maar óók de lust (nou ja!) om weer eens buiten aan het werk te gaan. Dus is het tijd om de verfkwasten uit de terpentine te halen en te constateren, dat de kwasten ondertussen allemaal hard geworden zijn en weg gegooid moeten worden. Maar Sanja zorgt er gelukkig voor,dat er altijd nieuwe kwasten in de schuur liggen. (Fijn, wanneer vrouwlief zo goed meedenkt en me aan het werk houdt). Niets weerhield me er dus van om  verder te gaan waar ik enkele maanden geleden gebleven was met het buiten-schilderwerk.We hebben nu eenmaal een erg groot huis en daardoor veel te schilderen, maar we schieten lekker op en ik ben ongeveer op de helft oftewel "halfpad", zoals ze hier zeggen. Het streven is om nog vóór de lange,hete zomer alle buitenmuren van een frisse,nieuwe verflaag te voorzien !

Zuid-Afrikaans woordenboek:

skougronde  =  tentoonstellingsterrein

Een bloemrijk verhaal !

In het noordwesten van onze provincie West-Kaap doet zich in augustus en september een bijzonder bloemrijk verschijnsel voor. De Namaqua-daisies exploderen en zorgen voor een tientallen kilometers kleurrijk bloementapijt. Voor ons waren de 600 kilometer naar Namaqualand  nu iets te ver, maar in het West Coast National Park bij Langebaan aan de westkust doet zich dit schouwspel óók voor en dat is máár 3 uur rijden van ons vandaan. Vorige week vrijdag reden wij via een prachtige toeristische route naar dit natuurgebied en keken onze ogen uit bij deze onbeschrijflijk uitbundige bloemenpracht. In het Postberg-gebied van dit park weet je gewoonweg niet waar je kijken moet. Kilometers lange bloemenvelden van Dimorphoteca's, Ornithogalums, Heliophila's, Gazania's en nog tientallen andere soorten.

Je blijft maar fotograferen en samen hebben we ongeveer 300 foto's gemaakt. Kennissen zeiden het al: "Je moet dit verschijnsel een keer gezien hebben". En gelijk hebben ze. Dit smaakt duidelijk naar méér. In Namaqualand is het bloemengebied  vele malen groter en dus is ons plan al klaar: 't Volgend jaar toch maar die verre rit naar Namaqualand !

Vier dagen lang hadden we een Nederlandse gast in ons woonstel. Hiddo is een Drontenaar, die op eigen initiatief een sponsoractie op touw heeft gezet om geld in te zamelen voor projecten van Sanja en van de stichting Nieuwe Horizon. Het resultaat was geweldig. Hij overhandigde ons een cheque ter waarde van 30.000 Rand ( ongeveer € 2000 ) voor behoeftige kinderen en jonge mensen in Ashbury. Een gebaar, waar we ontzettend dankbaar voor zijn en we zullen zorg dragen voor een goede besteding van dit geld. Helaas houdt hier het goede nieuws op, want Hiddo moest zijn vakantie voortijdig afbreken vanwege het totaal onverwachte overlijden van zijn 46 jarige zoon. Maandag hebben we hem naar de Kaapse luchthaven gebracht en we wensen Hiddo en zijn familie heel veel sterkte met dit niet te bevatten verlies !

Tenslotte:

Er is hier in de regio een zogenaamde Vino Donna's club. Deze uitsluitend voor vrouwen toegankelijke groep heeft de interessante activiteit om maandelijks een wijnboerderij te vereren met hun bezoek. Ze leren veel over het hele wijn-fabricageproces, maar daar blijft het op zo'n avond natuurlijk niet bij. Er moet uiteraard flink geproefd worden van de vino en gegeten wordt er ook altijd. Maar de echtgenoten worden op deze avonden schromelijk verwaarloosd en aangezien veel mannen prutsers zijn als kok, bleven we geheel en al in verwarring in de respectievelijke keukens achter. Dat moest veranderen om dreigende ondervoeding te voorkomen. De gang naar de voedingsbank kwam in beeld en daarom werden de mannenhanden ineen geslagen en na een tamelijk korte vergadering werd de Vino Heren Sociëteit in het leven geroepen. Als de dames de hort op zijn, gaan een aantal heren vergelijkend waren onderzoek doen bij de diverse restaurants in de regio. Gisteravond gebeurde dit in het restaurant van Avalon Springs. We genoten van een goede maaltijd. Ook de wijn was dik in orde. Al met al een geslaagde avond in dit excellente gezelschap !

Zuid-Afrikaans woordenboek: 

'n knoeibouer  =  een prutser

" Hoe ry die Boere....! "

Wel, die boere reden vorige week vrijdag in groten getale naar Villiersdorp.

                          

 De plaatselijke Klassieke Tractoren Vereniging organiseerde een treffen, waarbij alles wat met (oude) tractoren te maken heeft, present was. Van oude roestbakken tot mooier dan nieuw gerestaureerde "werkpaarden  uit vervlogen tijden". Het oudste exemplaar dateerde zelfs van 1897.



Naast de honderden tractoren was er ook een behoorlijke vertegenwoordiging  van klassieke auto's en dan kan mijn dag écht niet meer stuk.Voeg daarbij schitterend winterweer met de hele dag zon en een temperatuur van bijna 30 graden en  de prachtige tocht naar Villiersdorp via de grondpaden van Eilandia, wat is er dan nog meer te wensen !

We zijn alweer naar een concert geweest. Dit keer was het een optreden van "Elvis Blue" op een plaas in Buffelsjagrivier bij Swellendam. Bij de naam Elvis denk je aan een vetkuif in een wit glitterkostuum en een gitaar.
                                   
Nou, die gitaar had hij. Twee zelfs, maar verder geen poespas. Elvis Blue heet eigenlijk heel gewoon Jan Hoogendyk en is in het dagelijks leven muziekdocent in George. In 2010 won hij de Zuid-Afrikaanse versie van "IDOLS" en sindsdien behoort hij tot de betere zangers in dit land. Hij koos voor deze artiestennaam als eerbetoon aan een jeugdvriend, Elvis Blue geheten, die op 11-jarige leeftijd overleed aan Hiv/Aids. In zijn vrije tijd geeft hij gratis gitaarles aan arme jongelui en dat hij goed gitaar speelt, werd tijdens het akoestische concert heel duidelijk. Een tot de laatste plaats gevulde hal had een bijzonder geslaagde avond!

Tenslotte:

Sinds een maand is ons vervoersmiddelenpark uitgebreid met een scooter. Een goede kennis van ons verblijft een half jaar ergens ver weg in het oosten van Zuid-Afrika. 

Hij heeft de scooter bij ons in de garage gestald met het aanbod aan Sanja om er regelmatig gebruik van te maken. Tot nu toe houdt Sanja de boot nog af en gebruikt ze haar oude, vertrouwde Union-fiets. Om in conditie te blijven, beweert ze. Maar tijdens de tractor-show in Villiersdorp toonde zij wel erg veel belangstelling voor deze Amerikaanse Massey-Harris uit 1939. Kijk maar eens wat ze aan het doen is. Het zou me helemaal niet verbazen wanneer er binnen afzienbare tijd zo'n vervoermiddel voor haar bij ons in de garage komt te staan. Fietsband, motorband, autoband: we hebben met onze huidige vervoermiddelen nog wel eens lekke banden. Met  die Massey-Harris hoort dat ongemak in ieder geval  tot het verleden !

Zuid-Afrikaans woordenboek:

bromponie  =  scooter

"Mister Exactly"

                                      

Op 3 augustus zijn we naar het Aquila Wildpark  geweest. Dit park ligt ongeveer 95 km ten noorden van Montagu. Normaal zijn de toegangsprijzen van dit 4-sterrenpark erg hoog, maar zuinig als we zijn,  konden we nu gebruik maken van een interessante aanbieding. Allereerst begonnen we met een buffet-lunch, waarna we opgewacht werden door ranger Kensington voor een gamedrive. Twee uur lang reed hij ons in zijn jeep door het ruim 7000 hectare tellend park en hij wist heel veel wild voor ons te traceren. Dat zorgde ervoor, dat we samen met 250 foto's weer thuis kwamen.

Kensington gaf steeds uitleg en had de gewoonte om in elke zin het woordje "exactly" te gebruiken. We hebben hem daarom de bijnaam "Mister Exactly"gegeven. Dat doet me denken aan een voorval, wat Sanja's ouders jaren geleden in Helmond meemaakten. Zij werden te woord gestaan door een verkoper, die bij voortduring het woord "gigantisch" gebruikte. Terwijl ik deze weblog zit te typen, kijkt Sanja over mijn schouder mee en deelt me fijntjes mee, dat IK eigenlijk niets moet zeggen, want dat ik het woordje "eigenlijk" te pas en te onpas gebruik. Volgens mij is dat nogal overdreven en valt dat eigenlijk best wel mee !

De letters CEF staan voor Child Evangelism Fellowship en dit is een van oorsprong Amerikaanse interkerkelijke  organisatie, die al sinds 1937 aktief is. Sanja vernam van het bestaan van  deze organisatie en via Amerika werd contact gelegd met Zuid-Afrikaanse leden. Zo kwam Sanja ongeveer een jaar geleden  in gesprek met dominee Kobus Viljoen en zijn vrouw Cora.
                                  
Dit echtpaar biedt CEF-zendings-cursussen aan aan mensen, die daarna op hun beurt de opgedane kennis overbrengen op kinderen.  Kobus en Cora gebruiken zg. "Wonderboekjes" , die we gratis  bij hen thuis in Strand bij Kaapstad op konden halen. Afgesproken werd, dat het echtpaar op afroep van Sanja een cursus zou komen geven. Op 1 augustus was dat het geval in Montagu en 15 vrouwen, blank, bruin en zwart en van verschillende kerkgenootschappen, namen er aan deel.
                                 
Er werd veel geleerd, gezongen, gelachen en - niet onbelangrijk - ook gegeten op één van de koudste dagen in deze winter. Het is de bedoeling, dat er volgend jaar wéér zo'n cursus aangeboden gaat worden. Dan worden vooral vrouwen uitgenodigd, die op een plaas verblijven en al werken met kinderen of dit willen gaan doen !

Tenslotte:

In de zaterdag-editie van de krant staan elke week recensies van nieuw verschenen boeken. Op 1 augustus werd een boek van de schrijver Chris Schoeman beoordeeld, waarvan de titel direct onze belangstelling had: 

"Die onbekende Van Gogh". 

Wij zijn geen van beiden echte Van Gogh-kenners en wisten dan ook niet van het bestaan van Cor(nelis),de jongste van drie broers. Cor heeft als ingenieur gewerkt in de goudmijnen van Johannesburg en bij de Spoorwegen  in Pretoria. Ook heeft hij aan de Anglo-Boere Oorlog deelgenomen (1899-1902). Schoeman beschrijft het opvliegend karakter, de opvoeding in het domineesgezin, het (ongelukkige) huwelijk met Anna Fuchs, de vriendschappen en de zelfmoord , die hij pleegde ten tijde van de Boere-oorlog. Ook gaat Schoeman uitgebreid in op de nogal problematische geestestoestanden van alle kinderen Van Gogh. Wij lezen erg graag Afrikaans geschreven boeken en dit boek  - met een Hollands tintje - zal zeker binnenkort bij ons op de boekenplank staan !

 Zuid-Afrikaans woordenboek:

'n malhuis  =  een gekkenhuis

"Op de koffie"

Het is altijd weer leuk, wanneer kennissen uit Nederland - tijdens hun vakantie - even bij ons neerstrijken. Dit keer waren dat Ed en Magda uit Deurne, samen met Magda's nicht Pauline.           Het  was al weer twee jaar geleden, dat zij hier waren en er was dus heel wat bij te praten. Ed en Magda hebben eerder een sponsoring gedaan, waardoor de traumakamer van het hospitaal flink opgeknapt kon worden en het resultaat moest nu natuurlijk even bekeken worden. Ook nam Sanja hen mee naar Ashbury, zodat men een beeld kreeg van een redelijk grote kleurlingenwijk. 

Na samen gegeten te hebben bij The Old Tavern, zetten zij hun reis voort op weg naar onder andere het "Pontje van  Malgas" en de olifanten in  Addo's !

Elk jaar  krijgen Sanja en ik een uitnodiging om de z.g. "jaarfunksie" van Huis Utvlucht bij te wonen. Huis Uitvlucht is het plaatselijke bejaardenhuis en de stichting Nieuwe Horizon ondersteunt dit tehuis al jaren met een maandelijkse donatie, waardoor er soep bereid kan  worden, die dan uitgereikt wordt aan behoeftige ouderen.
                                                            
De leiding van Huis Uitvlucht houdt als teken van waardering voor alle sponsoren en vrijwilligers een gezellige avond met een maaltijd, een komisch stukje toneel en een bedankwoord met een presentje voor vrijwilligers, die het afgelopen jaar iets extra's deden.

                                                               
De maaltijd kon mij niet zo bekoren: koude soep (in de winter) en "vlees met een handvat" zijn geen zaken waar ik erg warm voor loop. Maar het kwam allemaal uit een goed hart, zullen we maar zeggen! De aanwezigheid van ruim 150 gasten, maakt wel duidelijk, dat velen Huis Uitvlucht een warm hart toedragen !

Eerder schreef ik al over overeenkomsten en verschillen tussen Afrikaans en Nederlands. Soms leidt dat tot interessante vergissingen. Tante Joke heeft blijkbaar de foto van het programmaboekje van de Atlete vir Christus erg goed bekeken en zag in de kleine lettertjes het woordje "gesels". Zij dacht, dat het ging om (pijnlijk) géselen.
                                                                     
Helemaal fout,tante Joke. De klemtoon ligt op de tweede lettergreep: ge-sèls. Gesèls is een werkwoord en betekent gezellig buurten en heeft dus niets van doen met pijnlijke géselingen !

Tenslotte:
Witsand is een plaatsje van niks aan de zuidkust van de Indische Oceaan. Tóch komen er elk jaar duizenden bezoekers en dat komt, omdat je er haast niet kunt komen. Dat klinkt een beetje cryptisch. Het probleem wordt veroorzaakt door de Breederivier bij het plaatsje Malgas. Om in Witsand te komen moet je namelijk de rivier oversteken per pont. Nou én, denkt u. Het pontje bij Malgas is uniek, want het is het énige pontje in heel Zuid-Afrika, wat van oever tot oever getrokken wordt door 3 sterke mannen.

Die mannen zijn zwart en nu vinden bepaalde organisaties dat lijken op slavenarbeid en dus minderwaardig en discriminerend. Zij vinden,dat het pontje plaats moet maken voor een vaste oeververbinding. Een gewone brug dus. Andere mensen zien hier echter cultureel erfgoed in, wat in stand gehouden dient te worden. Ik ben er al 2 keer geweest, maar Sanja nog nooit. We zullen er binnenkort voor alle zekerheid toch maar  eens samen naar toe gaan vóór het pontje van Malgas tot de geschiedenis behoort !

Zuid-Afrikaans woordenboek:

'n oubaas  =  een bejaarde man

Dat gaat naar het bos toe....!

en vindt licht een stok. Onze Djoeke kan er maar niet genoeg van krijgen.
                               
Elke ochtend brengt zij minstens één stok mee, wandelt er enige tijd mee door de tuin en begraaft de buit dan - tot groot verdriet van de baas - ergens tussen de planten, waar het eigenlijk helemaal niet gewenst is. 

Sinds enkele weken is een gewone stok blijkbaar niet meer uitdagend genoeg voor haar. De meegebrachte stokken worden steeds groter en de ravage, die zij daarmee in de tuin aanricht, neemt daardoor ook behoorlijk toe. Maar het is wel een aandoenlijk gezicht om haar met de stok zo parmantig door onze tuin en vooral over  de straat te zien lopen. Tot groot vermaak van verbaasd toekijkende  passanten !   

                                                               

We zijn naar Pantera Africa in Stanford geweest. Dit is een opvangplaats voor grote kat-achtigen met een bijzonder verhaal.
                                     
Twee idealistische vrouwen openden dit sanctuary enkele maanden geleden en hebben momenteel al 15 leeuwen, tijgers, luipaarden en rooikatten een veilige plaats gegeven achter zware omheiningen. Sommige dieren zijn in het verleden ernstig mishandeld. Ook verblijven er jonge dieren, die als pup aanvankelijk niet levensvatbaar leken, maar door intensieve en liefderijke verzorging het toch gered hebben.

 Normaal gesproken houden wij niet zo van wilde dieren achter draad, maar deze dieren zijn in het verleden geestelijk en/of lichamelijk zodanig beschadigd geraakt, dat zij nooit meer terug geplaatst kunnen worden in de vrije natuur. Als het park in de toekomst wat ruimer in de financiële jas zit, worden ook overbodig geworden (vooral Europese) circusdieren aangekocht om hen zó nog een dier-waardige rest van hun leven te geven !

Tenslotte:

70-er jaren muzikanten kunnen er blijkbaar maar niet genoeg van krijgen. Sommigen gaan door tot de dood erop volgt. Zo'n band is ook "Wishbone Ash". Opgericht in 1969 en nog springlevend, ook al (of misschien wel dankzij) veel personele wisselingen. Wishbone Ash is bezig met een korte toer in Zuid-Afrika. Zij treden slechts op in Johannesburg, Durban, Kaapstad en....Montagu.

Deze oude rockers kunnen er nog wat van. In een optreden van een uur slaagden zij erin om het publiek letterlijk en figuurlijk op de banken en aan hun voeten te krijgen. Met de Klein-Karoo-Band en zanger André Combrinck in het vóórprogramma was het een sfeervolle en zeer geslaagde muzikale happening !  

Zuid-Afrikaans woordenboek:            

kitare  =  gitaren

               

Ontmoeting met een "Swartrug-jakkals"

Sanja wandelt elke ochtend met onze honden in het eucalyptus-bos, dat pal achter ons huis begint. Regelmatig zag zij al sporen van wild. Dat er vossen, hazen en slangen zitten, is bekend, maar vorige week zag zij een dier, wat zij nog niet eerder gezien had. Het bleek een "swartrug-jakkals" te zijn. Normaal zul je een schuw dier als een jakhals niet zo snel zien, maar tijdens de winter komen zij -op zoek naar voedsel - blijkbaar dichter naar de bewoonde wereld. Jammer genoeg had Sanja op dat moment geen fototoestel bij zich en dus moeten we het deze keer maar doen met dit Internet-plaatje !

 De "Atlete vir Christus" waren weer in Montagu. Twee jaar geleden was dat ook al het geval. Volgers van onze blog herinneren het zich wellicht nog. In 1975 bedachten studenten in Stellenbosch een sponsoractie, waarbij zij in twee weken ongeveer 1500 km in estafette-vorm aflegden en daarmee geld inzamelden voor zendingswerk. In 2013 stelden wij ons woonstel beschikbaar aan 2 studentes, die deelnamen aan de afmattende marathon. Dit jaar logeerde John, de chauffeur, die studenten en bagage van plaats naar plaats vervoert, één nacht bij ons.'s Avonds hielp Sanja met het verstrekken van de maaltijden en had de hele groep een avondprogramma met zang en met vertellingen over opgedane ervaringen. Hun doel is het om Rand 50.000 bijeen te lopen, maar de winst ligt bij deze gedreven jonge mensen zeker ook op het geestelijk vlak. De verbondenheid en teamgeest zijn van grote waarde. De actie blijkt erg aan te spreken, want dit jaar vierde men het 40-jarig jubileum !

Jannie en Selestien Mozes, het beheerdersechtpaar van het Nieuwe Horizon-gemeenschapscentrum werden vorige week woensdag flink in het zonnetje gezet door de firma Clover. Selestien kreeg enorme lof toegezwaaid  door professor Elain Vlok. Zij sprak - zeer verdiende - lovende woorden over Mama Afrika nr.1: Selestien Mozes. Ook Jannie mocht delen in de feestvreugde.

Als dank voor hun werk voor de gemeenschap van Ashbury, heeft Clover ervoor gezorgd, dat de Nieuwe Horizon-gemeenschapszaal flink verfraaid werd met verf, mooi gedrapeerde doeken en andere zaken, waardoor de zaal er binnen en buiten prachtig bij staat. Met een maaltijd werd deze feestelijke bijeenkomst afgesloten !

Tenslotte:
"Bezint eer gij begint" en  "Meten is Weten"  zijn twee gezegdes waar Mosenga Mofi, uitvoerend hoofd van "Passasiers-spooragentskap Suid-Afrika" (PRASA), zich blijkbaar niet om bekommerd heeft toen hij en zijn medebestuurders bij Vossloh España 70 nieuwe locomotieven bestelden voor het lieve bedrag van 3,3 miljard Rand.

In december 2014 werden de eerste 13 exemplaren afgeleverd en ........staan daar al 7 maanden ongebruikt, want de locomotieven blijken 30 cm te hoog of de stroomdraden hangen 30 cm te laag.
"Geen probleem" vindt de hoogste baas "dan gaan we (voor 600 miljoen Rand) de spoordraden wat hoger hangen !
Hoor ik nu tienduizend kilometer noordwaarts iets mompelen over de Fyra ?

Zuid-Afrikaans woordenboek:

jakkals trou met wolf' se vrou  =  zonneschijn en regen tegelijk