Schuitje varen, wijntje drinken!

Nu onze familie hier op vakantie is, rollen we van het ene avontuur in het andere en er is pas één week van de twee om!. Vorige week schreven we al over de hagelstorm, die onze Toyota een iets andere vorm gaf en ook de auto van Wim en Rita was bepaald niet meer zoals hij origineel uit de fabriek kwam. Afgelopen vrijdag beleefden we iets wat we niet snel zullen vergeten. De vakantiegangers wilden het een beetje rustig aan doen en daarom werd wijnplaas Viljoensdrift ons doel. Deze wijnplaas ligt aan de Breede-rivier en rond het middaguur kun je met een boot een eindje deze rivier op en neer varen. Eerst werd een royaal gevulde picknickmand gekocht en onze "cruise" kon beginnen. Aan boord was er slechts één jonge schipper en met 25 passagiers voer de boot in een gezapig tempo een paar kilometer in westelijke richting. Daarna werd gedraaid en terwijl wij ondertussen de picknickmand plunderden, naderden we het oostelijk eindpunt, waar de boot moest keren. En hier ging het behoorlijk fout. Door de overvloedige regenval van de voorbije weken, deed de Breede-rivier zijn naam alle eer aan en was écht heel breed. Daardoor was ook de stroming veel sterker dan normaal. Daar had onze "kleine kapitein" geen rekening mee gehouden en voer veel te dicht langs een flinke stroomversnelling. De boot werd over de betonnen rand van de rivier getild en dreigde in het één meter lagere woelige overstroom-gebied te storten. Gelukkig bleef onze "Titanic" hangen op de rand. 

De schipper wilde snel de nooddiensten bellen, maar zijn beltegoed bleek op te zijn! Maar, dat was met 25 passagiers- voorzien van Ipad's, I-phones, tablets en gewone gsm's - geen probleem. De hulpboot, die als eerste op het ramptoneel verscheen, was te klein om daadwerkelijk hulp te bieden. Daarna verscheen er een grote tientonner vrachtauto van Viljoensdrift en zonder zich te bedenken reed de chauffeur zijn truck door het woelige water en zette deze tegen onze boot, zodat die muurvast kwam te liggen. Ondertussen kwam een tweede reddingssloep  te hulp, maar ook deze schipper onderschatte duidelijk de stroming en ook zij doken over de betonnen rand, waar hun boot bleef  hangen. 

Toen werd het onze redders te gortig en snel werd de laadklep van de vrachtauto geopend en konden wij één voor één overstappen op de auto. Met de nodige moeite banjerden wij door de rivier en kwamen we veilig, maar wél geschrokken, aan land. Op de wijnplaas kregen we te drinken en het geld voor de boottrip werd netjes terugbetaald. Ook kregen we een uitnodiging om nog eens terug te komen, maar dáár werd niet al te enthousiast op gereageerd.

We waren snel van de schrik bekomen en 's avonds bezochten we de wijnplaas Excelsior, waar de band "Romanz" een mooi concert gaf. 

                                         

Zittend in de fraaie tuin met een glas wijn in de hand en goede muziek, is het leven zo slecht nog niet en was ons bootavontuur al weer snel weg gedronken.

Tenslotte:

Met (een deel van) de familie reden we afgelopen maandag via Bredasdorp, waar flink geshopt werd,

naar Kaap Agulhas, de echte zuidelijkste punt van Afrika, waar de Indische en de Atlantische oceaan bij elkaar komen.

                                        
 
Het blijft een indrukwekkende belevenis en na een uitgebreide lunch en na de nodige foto's gemaakt te hebben, reden we zonder problemen weer huiswaarts.

                          

                                       

Zuid-Afrikaans woordenboek:

snuf in die neus kry  =  ergens lucht van krijgen. 

Oh, als eieren zo groot !

We kennen allemaal wel de wet van Murphy: "Als er iets fout gaat, gaat er van alles mis". Wij hadden afgelopen dinsdag een "Murphy-dag".  We hadden gepland om met onze familie een dagje naar Franschhoek te gaan en dus reden we al vroeg via Worcester en Villiersdorp die kant op. Maar ongeveer dertig km vóór Franschhoek bleek de weg afgesloten te zijn vanwege rotsblokken, die de bergpas versperden.
                                
We zouden méér dan honderd km om moeten rijden en daar hadden we geen trek in. Crisisberaad volgde en ons plan werd bijgesteld. Hermanus werd ons nieuwe doel. Een uurtje later bereikten we deze badplaats aan de zuidkust, bekend om de vaak aanwezige walvissen. We hebben er gezellig gewandeld, gewinkeld en geluncht, maar alleen zwager Harrie heeft een walvis gezien.
                                
Er zwommen nog wel een paar zeehondjes rond. De landkaart werd geraadpleegd en Bredasdorp werd ons volgende doel. Daarvoor moesten we eerst naar Stanford rijden, maar na een paar kilometer gereden te hebben, stuitten we weer op een wegafsluiting. Stanford was niet bereikbaar vanwege overstroming van de weg als gevolg van de overvloedige regenval van de vorige dagen. Opnieuw crisisberaad. Het was ondertussen al na tweeën en besloten werd om dan maar naar huis te rijden via Caledon. De weg naar Caledon bleek echter "onder constructie". Hobbelend over een stoffig nood-pad deden we anderhalf uur over de afstand van 40 km! Daarna ging het gelukkig wat vlotter en we bereikten om 16.30 uur Stormsvlei, waar we een kop koffie wilden drinken in het enige restaurant van dit plaatsje. Helaas voor ons: Dinsdag bleken ze gesloten te zijn. We waren het aardig zat en besloten om de resterende 40 km naar huis maar snel af te leggen en thuis  koffie te gaan drinken. We besloten als troost een taart van de Deli shop mee te nemen, maar die was helaas uitverkocht. We waren nog maar nauwelijks ingestapt, toen een fikse regenbui ons ten deel viel. Maar die regen ging over in een hagelbuitje en dat hagelbuitje veranderde even later in een hagelstorm, zoals we die nog nooit meegemaakt hebben.





Hagelstenen, écht zo groot als eieren geselden  onze auto's. Het leek wel alsof een repeterend geweer op ons werd leeggeschoten. Onze voorruit was het eerste slachtoffer van dit enorme natuurgeweld. Binnen tien minuten was de bui voorbij en kwam de zon alweer tevoorschijn. We zijn gestopt om de schade te bekijken.


Onze arme Toyota bleek, naast de gebarsten voorruit, deuken te hebben in motorkap, dak, achterklep en beide zijkanten. Kortom: Alle kanten behalve de onderkant bleken forse schade te hebben. ( Later, thuis, heb ik de deuken geteld. Het bleken er 54 te zijn!) Broer Wim reed vlak vóór ons en ook hij was slachtoffer van dit geweld. Zijn voorruit was nog heel, maar de plaatwerker  heeft ook dagen werk om die auto weer toonbaar te maken. Zo kwam er een einde aan deze pechdag. Een dag, die we niet snel zullen vergeten!

Tenslotte:

Na deze pechdag deden onze vakantiegangers het even rustig aan. Voor de dames werd een winkeldagje Worcester ingelast, de heren bleven thuis en lunchten in Robertson. Donderdag besloten we het plaatsje McGregor te bezoeken.
                                      
Na gewinkeld en geluncht te hebben, maakten we een interessante wandeling in het natuurpark "Vrolikheid". Alles ging prima tót  we overvallen werden door een tekenplaag.
                                      
Zelfs ná de wandeling plukten we in het restaurant Bourbon Street, waar we een verfrissing namen, nog talrijke teken van onze kleren en ledematen. Niemand ontkwam aan deze irritante plaaggeesten, maar Angela bleek wel de onbetwiste kampioen in het verzamelen van deze lastposten!

Zuid-Afrikaans woordenboek:

bosluise  =  teken

Vakantie en een feestje !

Het was niet ons belangrijkste argument om te verhuizen naar Zuid-Afrika, maar dit land heeft - wat toerisme en attracties betreft - wél enorm veel te bieden. Alleen al de tientallen grote natuurparken zijn schitterende vakantie-attracties. Nu wonen wij al  2½ jaar hier en we waren tot nu toe nog slechts in één tamelijk beperkt natuurpark: Sanbona genaamd. Het werd dus wel eens tijd om er een keer met z'n tweeën enkele dagen op uit te trekken en dat deden we afgelopen weekend. Met de zeer gewaardeerde hulp van broer Wim en schoonzus Rita waren onze honden in goede handen en vertrokken wij vrijdagmorgen naar onze eerste pleisterplaats: Knysna. We bezochten er onder andere een heel grote weekend-markt en aten eindelijk  weer eens een keer  bij een Zuid-Afrikaanse Chinees ( of is het een Chinese Zuid-Afrikaan?). De reis ging op zaterdag verder via Plettenbergbaai en Port Elisabeth naar Addo. (de afstand Montagu-Addo bedraagt zo'n 700 km).

                                       

 Bij Addo is een enorm natuurpark met als grootste publiekstrekkers: olifanten. Er lopen er 431 rond, maar je ziet ze slechts met mate. Zó enorm uitgestrekt is dit park. We reden zondag ruim 160 km in dit park en zagen zebra's, bontebokken, hartebeesten, wilde zwijnen, buffels en............behoorlijk wat olifanten. 

                                       

Sanja's fotocamera kende een zware dag, maar er zijn  prachtige opnamen bij. Maandagmorgen checkten we uit bij B & B Addo Sunland en volgden we de goede raad van onze TomTom-Truus door niet dezelfde route te nemen als op de heenreis. Nee, deze keer reden we via allerlei voor ons onbekende plaatsen terug naar huis. Eén van die plaatsen was Steytlerville. 

Eigenlijk slechts één lange hoofdstraat, maar wél een met prachtige monumentale huizen. Bij een leuk restaurantje bestelden we een lekkere cappuccino, maar de eigenares vroeg of we ook de klassieke auto's van haar man wilden zien. Nou, dat hoef je ons maar één keer aan te bieden. De cappuccino moest maar even wachten. Acht klassiekers waren wel aardig, maar niet echt héél bijzonder. Maar er stonden twee zéér interessante en zeer kostbare klassieke race-auto's: een werkelijk schitterend gerestaureerde Ford GT40 en een beresterke AC Cobra. 

De eigenaar coureur Jurie Prinsloo raakte niet uitgesproken over deze twee pracht-exemplaren. De geplande korte koffiestop  kostte ons ruim een uur, maar we hadden deze plek niet graag willen missen.

Tenslotte:

Zondag breekt er voor ons een bijzondere periode aan. Mijn broer en ik hebben drie zussen en die komen met twee zwagers twee weken hier op vakantie. Het is natuurlijk heel bijzonder, dat de hele van de Sande-familie verenigd wordt in het verre Zuid-Afrika.                                                                             

De aanleiding voor dit speciale feit is het 40 jarig huwelijksfeest van zus Maria en zwager Harrie. We gaan ons best doen om hier een heel bijzondere vakantie voor ons allen van te maken!                                   

Zuid-Afrikaans woordenboek:

logé  =  kuiergas  

Bloemfontein, Pietersfontein, Rietfontein.........Tuinfontein !

Het wemelt in Zuid-Afrika van de plaatsen die eindigen op -fontein. Twee weken geleden kwam er nog eentje bij. Buurman Eric kwam met de mededeling, dat er een prachtige fontein in zijn tuin was.  Leuk voor hem, maar iets minder leuk voor ons, want het bleek te gaan om onze waterleiding voor de besproeiing van onze tuin. Toen wij hier kwamen wonen, hebben we de bestaande besproeiingsinstallatie aan laten passen en de werker die daar voor moest zorgen, kwam op de geniale gedachte om één van de aanvoerleidingen door de tuin van onze buren te leiden. 

Gewoon een typisch Zuid-Afrikaanse oplossing en geen echt probleem tot Cedric, de tuinman van onze buren, flink aan het werk ging met de riek en daarbij ongewild de kunststof-leiding op twee plaatsen perforeerde met een tuinfontein tot gevolg. Na plaatsing van een nieuw stuk slang kwam Eric's tuinfontein weer tot een einde !

De kwestie "Zwarte Piet" blijkt de hele wereld rond te gaan. Afgelopen zaterdag wijdde de krant "Die Burger" een hele pagina aan deze zaak. 

De journalist Leopold Scholz legt eerst uit wat het Sinterklaas-feest nu eigenlijk inhoudt, want in Zuid-Afrika heeft men nauwelijks weet van de Goedheiligman en zijn zwarte assistent. Daarna doet hij fijntjes uit de doeken wat mevrouw Verena Sheperd voor een rol in deze kwestie speelt. Zij is een zwarte radicaal-linkse activiste, die zich op de West-Indische slavernij  focust en als belangrijkste doel heeft om compensatie voor het verleden te krijgen. 

Scholz' laatste zin: "Hoe 'n bagatel tot 'n yslike storm ontwikkel het".

Tenslotte:

In een heuse Adventure terreinwagen werd Sanja, samen met een groep andere tuinclubleden naar Het einde van de  wereld gereden; naar een boerderij van één van de leden van deze club, in de buurt van Pietersfontein, genaamd Krakedouw. Deze "plaas" ligt zo'n 15 km buiten Montagu in een prachtig wijn- en fruitgebied. Op de weg hiernaar toe kruiste een zebra hun weg.  De tuin die bezichtigd werd was mooi en de geserveerde lunch, gezellige praat met clubleden en een mooie bos rozen zorgden ervoor dat het een zeer geslaagd uitje was.

                                                          Zuid-Afrikaans woordenboek:

strooipraat  =  geklets

Sankie's rose-tuin !

                                   
Er is hier in de regio Robertson - Montagu een  tuinclub bestaande uit zo'n 25 actieve vrouwen, die één keer in de maand een bezoek brengen aan een bijzondere tuin. Meestal hier in de regio, maar een enkele keer ook wel wat verder weg. Vaak komt er een gastspreker, die kennis van zaken heeft omtrent tuin-gerelateerde onderwerpen als: bemesting, onkruidbestrijding, tuinaanleg, enz. Sanja is ook lid van deze club en heeft de vererende opdracht om bij elk bezoek foto's te maken, die verwerkt worden in een logboek. Vorige week dinsdag was de rozentuin van Sankie Jordaan in buurtschap Baden (ongeveer10 km buiten Montagu) het doel. Er werd veel nuttige informatie gegeven over rozen en hun problemen en daar ben ik wel blij mee, want met de zes rozen, die er in onze tuin staan, wil het niet echt goed lukken.
                                   
Hopelijk heeft Sanja tussen het fotograferen door goed geluisterd naar de uitleg. Dan komt het met onze kwakkelende rozen misschien tóch nog goed !

Vorige week vrijdag hebben we vriendin Hanneke keurig op tijd weer terug gebracht naar Capetown Airport. De terugreis met twee overstapplaatsen is een hele onderneming.

Vooral als je dan ook nog veel handbagage en een koffer (met natuurlijk te veel gewicht) mee te sjouwen hebt. Maar de reis verliep zonder al te veel strubbelingen en zaterdagavond lazen we al op Facebook , dat zij gearriveerd was op haar bijzondere woonstek in Duitsland.

Het toerisme naar Zuid-Afrika zit trouwens weer behoorlijk in de lift. Uit cijfers, die minister voor Toerisme, Marthinus van Schalkwyk,  vorige week bekend maakte, blijkt, dat in 2012 ongeveer 10 miljoen bezoekers hier naartoe kwamen. Dat zijn er 2 miljoen méér dan in 2010 en 2011. Bezoekers uit andere Afrikaanse landen zijn het grootst in aantal. Europa komt op plaats twee vóór Noord- en Zuid-Amerika.

Nóg meer cijfers, maar heel wat minder positief: De laatste vier weken zijn er meer dan 100 neushoorns door stropers gedood en ontdaan van hun hoorns.

Daarmee is het cijfer van afgeslachte neushoorns voor dit jaar al opgelopen tot 790. Alleen al in de Krüger Wildtuin vielen dit jaar 476 slachtoffers. In 2007 vielen er nog  "slechts" 13 neushoorns te betreuren, maar daarna gingen de cijfers dramatisch de hoogte in. De hoorns gaan vooral naar de zwarte markt in Azië.

Tenslotte:

Zuid-Afrika is een echt kampeerland. Het klimaat leent zich daar natuurlijk ook uitstekend voor. Je ziet daarom op onze wegen de meest uiteenlopende kampeer-voertuigen. Krakkemikkige eigenbouwsels, maar ook de meest luxe en extravagante rijkemans' speeltjes!
               

Zuid-Afrikaans woordenboek:

lugredery  =  vliegmaatschappij

Zij kwam van verre !

Het is altijd weer plezierig wanneer gasten uit Nederland (Duitsland mag natuurlijk ook) hier vakantie komen vieren. Vorige week dinsdag arriveerde Nederlandse Hanneke, wonend in Duitsland, na een lange en vermoeiende vliegreis (Düsseldorf - Istanboel - Johannesburg - Kaapstad) bij ons in Montagu. Hanneke en Sanja zijn al vriendinnen sinds hun Pabo-tijd.  Natuurlijk wilde zij de bezienswaardigheden van onze regio verkennen en dus ondernamen we allerlei tochten samen: Tradouwpas, Kaapstad, Franschhoek, L'Agulhas om er maar enkele te noemen.

                       

Zij had natuurlijk gehoord van Sanja's betrokkenheid bij allerlei projecten  in Ashbury en zij wilde nu wel eens met eigen ogen zien wat hier zo al gebeurt. Als leerkracht ben je  natuurlijk erg geïnteresseerd in het onderwijs en dus werden bezoeken gebracht aan drie lagere scholen met voornamelijk gekleurde leerlingen.

 Twee scholen in Montagu en de Stockwellschool in Ashton. Altijd weer leerzaam om de verschillen met Nederland te ervaren.

Bijzonder was ook het bijwonen van een concert op de sfeervolle wijnplaas Excelsior. Ik schreef al eerder over dit soort concerten en deze keer trad Koos van der Merwe op. 

                                    

Deze van huis uit predikant zingt door hem in het Afrikaans vertaalde Leonard Cohen songs. Zijn verbindende teksten zijn soms wat stichtend, maar erg pakkend en vooral humoristisch. Hij wist het talrijke publiek (waaronder 18 Nederlanders) van het begin tot het einde te boeien. Goed entertainment, vinger-ete en een goed glas wijn. Wat zijn we toch bevoordeeld!

Naast allerlei trips, was er natuurlijk ook de nodige ontspanning. De omgeving van ons zwembad blijft voor velen een attractie en zo ook voor Hanneke. Tot rust komen - zittend in de zon aan de rand van het zwembad betekent voor iedereen : genieten met een grote G. 

                               

En Hanneke ging nog een stapje verder. Bij haar aankomst beweerde zij in een overmoedige bui, dat zij in deze vakantie beslist nog zou gaan zwemmen (het water was toen 18 graden!). Dat leek mij grootspraak, maar zij hield woord en woensdagmiddag ging zij inderdaad volledig te water ondanks een watertemperatuur van slechts 21° !
                           

De foto is het bewijs van deze - in mijn ogen - dappere daad.

Op het moment van het publiceren van deze weblog, is het donderdag. Hanneke's laatste volledige vakantiedag. Bijna tijd om de koffer weer te pakken. Ze kwam hier met een koffer vol met materialen voor Sanja's projecten en nu wordt haar lege koffer weer méér dan gevuld met souvenirs en persoonlijke aankopen.

Tenslotte:

Volgens ons is het wel een geslaagde vakantie geweest, want voor Hanneke was dit de eerste Zuid-Afrikaanse trip en ze kijkt nú al naar woongelegenheden hier voor láter ! Hanneke en Sanja zijn al 37 jaar bevriend en tijdens deze vakantie is het plan gesmeed om over 3 jaar samen de 40 jarige vriendschap te gaan vieren met een trip naar .................?

Zuid-Afrikaans woordenboek:

vinger-ete  =  lopend buffet

Riglyne vir straf!

                                   
Een paar weken geleden berichtten we, dat lijfstraffen hier nog aan de orde van de dag blijken te zijn. In Die Burger van afgelopen zaterdag kwam er de volgende aanvulling: Een Kaaps echtpaar sleept de "Joshua Generation Church" voor de Mensenrechtencommissie, omdat deze (voornamelijk blanke) geloofsgemeenschap "verlof gee om kinders seer te maak". 

                                   

Op de website van deze kerk staat een 38 pagina's tellende handleiding hoe kinderen op te voeden mede door het geven van lijfstraffen. Een fragment uit deze Riglyne vir straf: 

Die Joshua Generation se handleiding vir lyfstraf sê:  Vir 'n éénjarig kind moet die stok of staaf 25 cm tot 28 cm lank en 3 mm dik wees. Vir 'n ouer kind beveel ons 'n hout- of plastiekstok aan van sowat drie liniale lank. Onthou, 'n pak slae moet 'n mate van pyn veroorsaak, anders is dit nutteloos en jou kind sal onveranderd bly. Dit is die doeltreffendste om 'n ligte roede teen kaal (bloot) vel te gebruik. Geen kneusing nie, geen besering nie. Indien die roede as instrument van kastyding ingelê word, kan 'n kind met 'n swak houding of rebels hart teruggewen word na die ouders. En ma's wat hardvogtige pa's gehad het, moenie so toegeeflyk wees dat hulle nooit hul kinders wil tugtig nie. Hierdie ma's ignoreer hul mans se leierskap en dit veroorsaak dat hul kinders emosioneel onstabiel, rebels en uittartend raak".

De Joshua Gemeenschap gaat zelfs zóver, dat zij overwegen om naar het Konstitutionele Hof te gaan om 

een voorgenomen wetsvoorstel tot afschaffing en het verbieden van lijfstraffen tegen te houden. We zullen de 

ontwikkelingen hieromtrent in de gaten blijven houden.

 Woensdag 09-10-2013: Sanja’s belevenissen!Vanmorgen kreeg ik bij de  Spar behalve de gebruikelijke zak brood voor de Regenboogkinderen, ook twee dozen vol met etenswaar wat een beetje over de datum was. Feest in Ashbury! Tante Cherry (Johanna Koert) had , samen met de kinderen een mooi bedankwerkstuk voor Spar gemaakt.

Maar toen ik bij Selestien Moses van Nieuwe Horizon kwam, vertelde ze me dat één van de meisjes van huis weggelopen was en met andere mannen in een “kot” sliep. Ze vroeg me naar haar te zoeken en haar dan te bellen. Ik trof haar in het dorp, samen met haar broertje, maar toen ze mij zag, wilden ze niet instappen, ze renden gauw weg. Gauw  belde ik naar Jannie en Selestien Moses. Later trof ik hen  en het was hen gelukkig wél gelukt om de kinderen mee te lokken in de auto, samen met nog 6 andere bedeljongens. Later op de middag belden ze bij ons huis aan om te laten zien hoe mooi hun haren en kleren waren gewassen. Ze hadden eten en drinken gekregen, waren gewassen en hadden schone kleren aan.

Ik heb gauw voor ieder van hen een geschenkpakje gemaakt met tandenborstel, tandpasta zeep, waslapje en deo. Hopelijk komen ze morgen naar de nieuwe Horizon zaal. Dan krijgen ze een “lekkertjie”.Deze maand is het artikel “Stop feeding the problem” gepubliceerd over ons project in de Montagu Mail. Vanmiddag belde een mevrouw, die dit artikel heeft gelezen, met de vraag of ik kinderkleding kon gebruiken. Ze bracht me 3 zakken vol met baby- en kinderkleding. Ik heb dit inmiddels allemaal gesorteerd, gewassen en gestreken. Eén zak kon ik meteen  aan Selestien meegeven voor de kinderen.

Gisteren hebben we in Robertson 2 borden van 50x60 cm besteld met informatie over ons project. Deze zullen bij de 2 grootste supermarkten in het dorp worden opgehangen. Bovendien heb ik al een paar duizend informatiebriefjes uitgedeeld, die gratis gekopieerd zijn door een kennis van mij. Ik moest ze allen nog wel even snijden, vouwen in plakken, pfffffff!

Tenslotte:

Op de Facebook-pagina's van talrijke Nederlanders gaat het de laatste dagen veelvuldig over Sinterklaas of beter gezegd: over Zwarte Piet. Tegenstanders praten van racisme en vernedering van de zwarte medemens. Voorstanders noemen het Sinterklaas-feest een volksfeest wat lang geleden zo ontstaan is en wat zó moet blijven. Hier in Zuid-Afrika kent men het Sinterklaas-feest nauwelijks en maakt dus ook niemand zich druk over dit wellicht racistisch getint feest. Zou Sinterklaas hier ooit voet aan wal zetten, dan zou de ANC-regering in het kader vande Regstellende Aksie snel een Zwarte Sinterklaas in het leven roepen, die geholpen gaat worden door een groep domme, blanke Pieten!

Zuid-Afrikaans woordenboek:

japstrap  =  in een wip