Eind november 2024 schreef ik een verhaal in 12 delen over "Mijn gemotoriseerd leven". In het nawoord sprak ik de verwachting uit, dat ik in totaal wel tot 25 motoren zou willen komen en het begint er op te lijken dat dat gaat gebeuren. De 22ste motor was de Royal Enfield Desert Storm, die ik in 2020 aangeschaft heb. De Triumph 1200 Scrambler kwam daarna en gebruik ik nog steeds voor het zware en snelle werk, met name op "grondpaaie". De Royal Enfiel wordt met name op zondagochtenden van stal gehaald. Zes jaar lang heb ik die nu in mijn bezit, maar nu is daar een einde aan gekomen. Sinds een half jaar is er een nieuwe motorzaak gekomen in Kaapstad en dat is Moto-Royale. Zij verkopen uitsluitend motoren van het merk Royal Enfield enop één van de vele modellen raakte ik maar niet uitgekeken: de "Classic 650".
Inruilen kon niet, maar met wat ondersteuning van het bedrijf raakte de Desert Storm vlot verkocht en kon de nieuwe "Classic 650" aangeschaft worden. Het enige probleem was de kleur. Moest het de fraaie zwarte met veel chroom worden of het groen-metallic exemplaar. De groene is het geworden en die wordt mogelijk nog deze week afgeleverd. Dat is mijn 24ste motor. Nog één te gaan, dan is "Mijn gemotoriseerd leven" voltooid en wacht me over een aantal jaren wellicht een scootmobiel of een rollator !
Sinds de Verenigde Oost-Indische Compagnie (V.O.C) haar oog liet vallen op Zuid-Afrika heeft Nederland nogal wat betekent voor de ontwikkeling van de latere Zuid-Afrikaanse industrie en de daarmee samenhangende infrastructuur. Nederland deed dat niet zonder eigen belang. Met name had men oog voor de rijkdom aan delfstoffen. Een aantal van die constructies bestaat nog steeds en over één zo'n constructie las ik in "Business-App" het volgende verhaal:
"Het historische, 129 jaar oude Zuid-Afrikaanse icoon dat twee keer werd afgebroken en herbouwd:
“Het oude Park Station in Johannesburg is van een bruisend knooppunt veranderd in een verlaten overblijfsel op een belangrijke locatie voor de stad. De locatie was het oorspronkelijke treinstation van Johannesburg en verbond het ooit kleine mijnstadje met de rest van het land. Het station opende zijn deuren voor het publiek in 1897 en de bouw ervan werd in opdracht van de Zuid-Afrikaanse Republiek uitgevoerd. Toen Johannesburg uitgroeide tot het financiële centrum van Zuid-Afrika, werd het station het eerste wat veel mensen zagen als ze de stad binnenkwamen en vestigde het zich als een icoon van de regio.
Dit was mede te danken aan de indrukwekkende architectuur. Het was destijds de op één na grootste geprefabriceerde constructie van het land, na de goudmijn van Witwatersrand. De gehele constructie werd in Nederland geprefabriceerd en vervolgens naar Johannesburg vervoerd voor de montage. Het station was ook de oorspronkelijke vestiging van Transnet, dat voortkwam uit de eerste exploitant van het station, de Netherlands South African Railway Company. Het station bleef in gebruik vanaf de opening tot 1952, toen het naar een nieuwe locatie werd verplaatst. De verplaatsing was mogelijk omdat het een geprefabriceerde constructie was, wat betekende dat het kon worden gedemonteerd en op een nieuwe locatie in de stad weer in elkaar gezet.
Afrikaans woordenboek:
Juig omdat die Kaap weer Hollands is = Blij zijn dat iets goed gegaan is
Geen opmerkingen:
Een reactie posten