" Zie ginds komt...de Kerstman ! "

"Sinterklaas, wie kent hem niet", zong de band "Het Goede Doel" al in 1987. Nou, hier in Zuid-Afrika zijn er miljoenen mensen die Sinterklaas niet kennen. Een feest ter ere van de Goedheiligman is er dus echt niet. Behalve bij ons. Elk jaar organiseert Sanja een feestje ter gelegenheid van de verjaardag van de Sint. Alle Nederlanders waarmee wij hier contact hebben, worden uitgenodigd. Dat gaat zo al jaren en dus ook vorige week donderdag. Tien personen deden zich die ochtend te goed aan speciaal uit Nederland meegebrachte lekkernijen zoals peper - eh- kruidnoten, marsepein, chocoladeletters en nog wat ander snoepgoed. Met sinterklaasliedjes op de achtergrond werd het een gezellig samenzijn. Het viel ons wel op, dat de teksten van de sinterklaasliedjes gemoderniseerd zijn. Zwarte Piet werd Piet en in geen enkel lied werd Piet nog een knecht genoemd !

Na het vertrek van alle genodigden hebben we snel alles opgeruimd en vroeg Sanja een paar uur later aan mij om de kerstboom te voorschijn te halen. Die staat nu al enkele dagen opgetuigd op het vaste plekje in de woonkamer. Onze pup Kaya kijkt haar ogen uit. Die is dol op allerhand "speelgoed", maar tot nu toe staat de boom nog netjes overeind en heeft onze hond nog niet gevoetbald met de kerstballen. Ook het snoer van de kerstboomverlichting is nog heel. In tegenstelling tot Sinterklaas krijgt het kerstfeest hier wel de nodige aandacht. Dat begint op 15 december. De grote vakantie-trek gaat vanaf die datum beginnen. Bedrijven, overheid, winkels en scholen sluiten hun deuren, want op die datum beginnen ze aan hun zomervakantie en die duurt tot half januari !

                                          

Deel 2: Mijn eerste motor: 

Vorige week eindigde ik met het halen van mijn motorrijbewijs. Wél een rijbewijs, maar geen motor; dat kan natuurlijk niet. Opnieuw ondersteunde mijn vader me weer vanwege door mij verricht hovenierswerk, dat vooral bestond uit helpen bij het knippen van de heggen in de wijk Braakhuizen.

Dat knippen gebeurde op een zeker moment met een nieuwe, motorische heggenknipper van het merk Landré & Glinderman. Dat apparaat stond meer stil dan dat het knipte. Telkens brak de aandrijving en moest overgegaan worden op het al oude handwerk. Mijn taak was voornamelijk het meehelpen met het opruimen van het vele heggenknipsel. De helft had ik gespaard en de andere helft zou vader betalen. In Best zat “Huibers Motoren”, een motorzaak met nogal wat Engelse motoren  en vol verwachting reden we  naar Best. Al snel had ik mijn keuze gemaakt. Het moest een BSA Golden Flash met maar liefst 500 cc worden. Maar dat feest ging helaas niet door. “Veel te zwaar en veel te snel”, was mijn vaders (ver-)oordeel.

Dan maar eens een kijkje gaan nemen bij Riemersma Motoren op de Kleine Berg in Eindhoven. Die was dealer van Japanse motoren en daar stond een bijna nieuwe 250 cc Yamaha. Een grote bromfiets leek het me. Maar mooi was hij wel. Snel werd de koop gesloten en de Zündapp kon ingeruild worden.

Dat die Yamaha heel wat sneller was dan de bedaagde BSA wist mijn vader gelukkig niet. De eerste verre rit leverde me gelijk een snelheidsbekeuring op. Ik was op weg naar de motorcross in Markelo. “Je bent hier niet op het circuit van Assen”, was het commentaar van oom agent en schreef een bekeuring uit die me 60 gulden kostte.  

Jack Castelijns, de broer van mijn vriendin Kitty, wilde niet achterblijven en schafte ook een motor aan. Dat was een Honda CB77, met twee cilinders en een inhoud van  305 cc. Toen hij echter bij een van de eerste ritten in de berm terecht kwam en tegen de vangrail tot stilstand kwam, was de interesse in een motor voor hem meteen voorbij. Zowel Jack als de Honda waren gelukkig nauwelijks beschadigd. Die Honda, daar had ik wel  een oogje op. Er werd een deal gesloten en ik reed een plezierige tijd op de Honda, maar na twee jaar was ik wel een beetje uitgekeken op die motor. Met enkele vrienden gingen we in de weekenden naar motorraces en ik was met mijn Honda-tje de langzaamste. 

Het werd tijd om te upgraden. Ik kwam in contact met Kees van de Ven, een Eindhovense coureur en autohandelaar. Hij had een Kawasaki 500 cc driecilinder ingeruild en wilde die wel aan mij verkopen. Zo werd de Honda ingeruild en reed ik in de weekenden voortaan voorop, want de Kawasaki was bloedsnel voor die tijd met een topsnelheid van bijna 200 kilometer. 

Volgende week volgt Deel 3: Van een "Widow Maker" tot de "King of the Road"

Afrikaans woordenboek:

die breë weg  =  het pad naar verderf