"Apiesrivier "

"Ruim je rommel op !" Wie kreeg het niet regelmatig te horen van met name je moeder. Het was een deel van je opvoeding. We leefden in een schoon, netjes en opgeruimd Nederland. Vrouwen schrobden tot verbazing van de hele wereld zelfs de stoepen van de straat waarin ze woonden. Dat gebeurt nu in Nederland echt niet meer, maar de meeste mensen zorgen in redelijkheid voor een leefbare directe omgeving. Daar moest ik vrijdagochtend aan denken tijdens een wandeling door Montagu. Als onze vrijdag-groep compleet is, zijn we met z'n vijven en lopen wekelijks afwisselend in het dorp maar ook in onze bergachtige omgeving. Deze keer kozen we voor een tocht door Bo-dorp, een kleurlingenwijk aan de noordkant van Montagu. De bebouwing is heel bijzonder.  Eenvoudige, maar nette woningen wisselen af met krotten waar je de varkens nog niet in wilt onderbrengen. En heel wat straten liggen bezaaid met afval. Onnodig, want de vuilnisophaaldienst komt elke week het afval ophalen. Maar blijkbaar doen veel mensen geen enkele moeite om hun eigen en andermans omgeving netjes en hygiënisch te houden. 

Drie jaar geleden waren Sanja en ik op vakantie en bezochten toen onder andere Pretoria. Jaren geleden was dat een parel van schoonheid, maar onze buren waarschuwden al voor we op vakantie gingen, dat Pretoria niet meer die schone stad van voorheen was. Andries Pretorius, de held vaan de Slag bij Bloedrivier in 1838 en de naamgever van de stad, zou zich in zijn graf omdraaien als hij de verloedering zou aanschouwen. Stinkend afval waarin havelozen en zwerfhonden nog iets eetbaars zoeken. 

Na de omwenteling in 1994 vond de ANC-regering de naam Pretorius besmet en werd de naam van de stad Pretoria tot woede en verdriet van met name de blanke Afrikaners veranderd in Tshwane. Dit woord stamt uit de taal van de San en betekent: "Apiesrivier". Misschien wel een terechte naam hoewel wij destijds helemaal geen apies gezien hebben, maar pies hebben we toen wel geroken. Zo erg als in Pretoria is het in Bo-dorp gelukkig nog niet, maar fraai is het ook bepaald niet. Opvoeding dient te gebeuren in de jonge jaren, maar het lijkt er sterk op, dat dát heel vaak niet meer gebeurt. 

Tenslotte:

Wij houden van onze twee honden, maar het blijft niet bij twee. Sinds we hier wonen staat in de achtertuin altijd een hekje open waardoor wij en onze honden gemakkelijk naar onze buren kunnen lopen en de buren komen zo bij ons. Montie, de jack-russel van de buren komt zo dagelijks bij ons op bezoek en als Smiegl, een gasthond bij de buren op bezoek is, weet die onze tuin ook prima te vinden. Alle honden beschikken blijkbaar over een biologische klok, want bij etenstijd 's morgens, 's middags en 's avonds  hebben wij niet twee, maar regelmatig drie of vier eters over de vloer. Er zijn altijd nog wel wat etensrestjes over en ook al krijgen ze maar hele kleine hoeveelheden, ze genieten er wel van !

Afrikaans woordenboek:

oorskietkos  =  etensrestje