Onze vrijdagse motorrit begon vorige week wat later dan normaal, waardoor Sanja - na tennissen en enkele andere verplichtingen - ook weer eens mee kon rijden. We zouden niet al te ver van huis gaan, maar we hadden niet gepland om na 15 km tussen Ashton en Klaasvoogds op het grondpad in een file te belanden. Een boer vond het wel een geschikt tijdstip om zijn grote kudde koeien van de ene wei naar een ander, wellicht groener weideveld te brengen. En dat gebeurde over "ons" grondpad. Al slingerend lukte het aardig om alle verse koeienflatsen te ontwijken, maar omdat ons tempo iets hoger lag dan dat van alle Bertha's, kwamen we tot stilstand. Gelukkig zouden we spoedig een pad naar links in slaan richting Klaasvoogds-oost. Helaas voor ons, zei de kudde-begeleidende boer, dat hij dat met zijn koeien ook ging doen, maar ons oponthoud zou volgens hem niet veel meer dan 15 minuten gaan duren. Dat vonden wij toch echt teveel gevraagd en dus zat er weinig anders op dan maar om te keren. Spijt van onze tocht kregen we echter niet, want rijdend op het grondpad richting Saggy Stone zagen we een enorme massa Drosantemum Hispidum schitterend rose bloeien.
Nog nooit zagen we zo'n grote hoeveelheid bloeiende "vygies" in een gebied, dat de meeste tijd van het jaar niet bijzonder opvallend is. Mede door de lange droogteperiode is ons gazon in deplorabele staat. Compleet vervangen zou de beste oplossing zijn, ware het niet, dat er wellicht in de toekomst veel meer van deze droogteperiodes komen. Toen Sanja letterlijk overal die fraaie, rose vygies zag, kwam zij met het plan om een deel van het gras te vervangen door deze vetplanten. Elke dag brengt zij nu een aantal plantjes mee en als deze aanslaan, hebben we volgend jaar ook zo'n prachtig tapijt in onze tuin. In dat geval scheelt het mij ook een flink stuk gazon-onderhoud !
Zaterdag kwam onze Afrikaans-Nederlandse eetgroep weer bijeen, waarbij elk van de 6 stellen een deel van de gerechten verzorgt. Onze opdracht was om het bijgerecht "kaneel-pompoen" aan te leveren. Op internet zag ik een gemakkelijk te fabriceren voorbeeld en in een opwelling (beter gezegd: een vlaag van verstandsverbijstering) riep ik uit: " Dat is gemakkelijk. Dat kan ík zelfs voor elkaar krijgen". Dat had deze kook-leek natuurlijk beter niet kunnen roepen, maar wie A zegt.......... Mijn werk begon met het in mootjes hakken van een flinke pompoen. Dat lukte redelijk en het aan de kook brengen ging vlot. Met het bijvoegen van gember, bruine suiker, kaneel, boter en water was mijn opdracht vervuld en had ik - dacht ik - een smakelijk gerecht geproduceerd. Helaas pakte dat anders uit. De oranje brij zag er echt niet aantrekkelijk uit en bij het proeven bleek de kaneel-pompoen te smaken naar niks. Helemaal niet lekker. 
Met nog wat aanvullingen probeerde Sanja er nog iets van te maken, maar met weinig succes en dus zat ik letterlijk en figuurlijk in de puree. Gelukkig wist onze buurvrouw Tineke het misbaksel nog enigszins te redden. De overige gerechten waren ontzettend lekker, dat was een troost. Voortaan zal ik niet meer roepen, dat ik wel een gerecht ga klaarmaken. Misschien is het zelfs beter om de keuken voorlopig maar helemaal te mijden !
Tenslotte:
We zijn weer op "walvisjacht" geweest. Eerdere pogingen om deze interessante dieren eens goed van dichtbij in het vizier te krijgen, mislukten steeds. Van kennissen hoorden we, dat er flinke aantallen gesignaleerd waren bij De Kelders. Zondag gingen we daarom ook weer eens naar deze plaats aan de Atlantische oceaan, waar volgens kenners elk jaar nogal wat walvissen met hun jonkies te zien zijn. We hebben walvissen gezien, maar dichtbij waren ze wederom niet en drie exemplaren kun je ook geen groot aantal noemen. Maar, wie het kleine niet eert...
Met enkele foto's als bewijs konden we weer naar huis en de overvloedig bloeiende planten, die we zagen in de omgeving van de Akkedisbergen, zorgden tóch voor een tevreden gevoel!
Afrikaans woordenboek:
in verknorsing wees = in de moeilijkheid (puree) zitten
Geen opmerkingen:
Een reactie posten