Poppieprojek !

Zoals vorige week aangekondigd,publiceren wij hier het aansprekend verhaal, wat Margreet Spoelstra een aantal jaren geleden schreef bij een nogal heftige opvoering van een poppenkastspel als deel van een Poppieproject.

November in Zuid-Afrika. Ik versta  er niets van, want de taal is Zulu. Zwarte poppen in een poppenkast en 46 zwarte kinderen op de grond ervoor. Achterin het zaaltje zitten op stoelen een paar "witmense", die proberen te begrijpen wat er gebeurt. Gelukkig is het poppenkast en die taal is wel te volgen. 

Scene 1:Een grote pop, onmiskenbaar een man, spreekt bezwerend tegen een klein popje. Geeft het een snoepje in een glinsterend papiertje en steekt zijn hand uit. Het kleintje - een meisje - legt haar hand erin en samen verdwijnen ze achter de gordijntjes van de kast. Op de grond wordt wat gegiecheld en geduwd en dan is het weer stil. 

Scene 2: Met dezelfde grote pop en een ander kleintje, een jongetje. Hetzelfde ritueel en samen verdwijnen ze. Op de grond is het steeds stiller geworden. Een paar kinderen hebben zich omgedraaid en zitten nu met hun rug naar de poppenkast.

PAUZE

Buiten, in de schaduw van een grote boom, krijgen de kinderen limonade. Een flesje met een rietje. Stralende ogen en als de flesjes ingeleverd zijn, worden de gekleurde rietjes zorgvuldig bekeken, geruild en bewaard, want speelgoed is speelgoed en alles is speelgoed. Het tweede deel van de poppenkast begint. 

Scene 3:De grote pop, een kleine en de helft van het ritueel. Na het snoepje aarzelt de kleine pop bij het aanpakken van de hand en zet een stap achteruit. De bezwerende stem wordt nadrukkelijker, paait, maar het kind schudt voorzichtig van nee en begint te huilen. Dan wordt het bij de arm gepakt en meegetrokken naar achter het gordijn. De kinderen op de grond zitten doodstil.

Scene 4: Opnieuw de helft van het ritueel. Dan schudt de kleine pop weer van nee, kijkt de grote recht aan en zegt het hardop: nee,nee,nee. De grote komt een stap dichterbij. De kleine roept NEE en vraagt de kinderen op de grond dat ook te zeggen. Er komt beweging op de grond. Sommige kinderen staan op en roepen: nee,nee.NEE. De grote pop kijkt het zaaltje in en houdt een zak met snoepjes op. Biedt ze aan, smeekt en vleit, maar de kinderen gaan steeds harder roepen: NEE !

Dan druipt de man af en verdwijnt alleen achter het gordijn. De kleine pop klapt in haar handen en de kinderen beginnen mee te klappen en samen zingen ze een vrolijk klinkend liedje. 

De gordijntjes gaan dicht en de kinderen krijgen een sinaasappel, waar ze even later buiten mee voetballen. Het mag !

Tenslotte:

Op 9 maart 2011 arriveerden wij - met onze honden - hier in Zuid-Afrika. We verbleven even bij Wim en Rita op Mallowdeen gardens en verhuisden al snel naar Badstraat 10 in Montagu en 2 maanden later konden we al ons huidige huis betrekken.

Vijf jaar al hier en nog geen dag spijt gehad van ons besluit om Nederland vaarwel te zeggen. Als we nu op korte termijn onze vaste verblijfsvergunning krijgen, staat niets een lang verblijf in dit bijzondere land meer in de weg !

Zuid-Afrikaans woordenboek:

goedjies oorbring  =  spullen verhuizen