Edelman, bedelman.......

Ook al is Montagu voor Zuid-Afrikaanse begrippen behoorlijk welvarend, toch komt bedelarij nog steeds voor. Haveloos geklede kinderen staan bij de ingang van de supermarkten te bedelen om geld. Vaak zijn deze kinderen door hun ouders gestuurd. Het door goedbedoelende toeristen gegeven geld wordt bijna altijd omgezet in drank en drugs. De politie pakt deze kinderen regelmatig op en levert ze af bij de scholen waar zij zouden moeten zitten, maar daags daarna staan zij weer gewoon met open hand bij de Spar of Shoprite. Woensdagmiddag was er overleg over deze ongewenste situatie. Vertegenwoordigers van de politie, het schoolhoofd en enkele toehoorders - waaronder ook Sanja - bespraken de situatie. Of er een afdoende oplossing gevonden wordt, is de vraag.

Het overleg werd gehouden in de Hoêreskool van Ashbury. Het is een school met meer dan 1000 gekleurde leerlingen, waarvan een groot deel les krijgt in lokalen waar wij nog geen varkens in zouden houden.

Sanja was onaangenaam verrast door de armoedige behuizing, de rondslingerende troep en de beveiliging: overal prikkeldraad en ijzeren toegangshekken en deuren.Het is een school, maar het oogde echt als een gevangenis!

Van zo'n dag word je niet vrolijk. Maar het is zeker niet alle dagen kommer en kwel. Maandag gingen we walvis kijken. In de krant stonden berichten over honderden gesignaliseerde walvissen aan de zuidkust. Gewapend met camera's en verrekijker togen we op pad. We reden via Stormsvlei en Bredasdorp naar Arniston en zagen onderweg tientallen kraanvogels en prachtige, gele canolavelden ('n soort koolzaad).

Arniston is een schilderachtig vissersdorpje met nog deels de sfeer van vervlogen tijden. Aan de kust gekomen zagen we van alles, maar géén walvissen. Bezienswaardig was ook Kassieskraal, een woongebied met witte huisjes met rieten daken. Dit hele gebied is een beschermd monument.

Arniston zelf is een slapend dorp. Veel huizen zijn in handen van welvarende Johannesburgers en Kapenaars die er alleen  tijdens hun vakantie verblijven. Géén walvissen, dan gaan we maar naar de Waenhuiskrans-grot.  Na een lange wandeling door een uitgestrekt duingebied, moesten we constateren, dat de grot door de hoge waterstand niet te bereiken was.

Dus weer terug gelopen naar de auto en verder gereden naar Agulhas

Kaap de Goede Hoop wordt ten onrechte genoemd als de meest zuidelijke landpunt van Afrika, maar dat recht is eigenlijk voorbehouden aan Agulhas.

Op dit punt komen de koude Benguelastroom en de warme Agulhasstroom bij elkaar en de zee is hier dan ook altijd erg onstuimig. Mooi voor de toerist, maar gevaarlijk voor de zeevaarders, getuige de meerdere scheepswrakmusea die er in deze regio zijn. We zagen een indrukwekkende vuurtoren

 

en de vergezichten waren adembenemend

En walvissen.... die zagen we niet!

Ook Agulhas is een slapend dorp, maar het plaatselijke visrestaurant was gelukkig wél open. Daarna weer op huis aan. 300 Kilometer gereden en géén walvis gezien, maar het was wél een prachtige dag, waarbij we veel interessante bezienswaardigheden gezien hebben. Bij de thuiskomst hoorden we, dat er zo'n 25 kilometer  van de plek waar wij geweest waren, grote aantallen walvissen gespot waren. We hadden gewoon een andere afslag moeten nemen en dat gaan we volgende week doen!

Tenslotte: Ons deuren-restauratieprojekt gaat als een speer. Nog enkele dagen flink doorwerken aan deze facelift en dan is die klus ook al weer geklaard.

Zuid-Afrikaans woordenboek:

rimpelstrijk  =  facelift